සොඳුරු සිත ( Beautiful Mind )

෴ ආදරයේ හැඩය / Shape of Love ෴

2012-01-30T23:06:00.000+05:30

“ මං කීවනේ , ඇයි ආයේ ආයේ එකම අහන්නේ “

“ මට සමාවෙන්න .ආයෙ අහන්නේ නැහැ “

“ ඔහොම තමයි ඉස්සෙල්ලත් කීවේ “

“ මම යනවා “

පුංචි ආදර කතාවක් ඉවර උනේ එහෙමයි. මම පැත්තක ඉදන් බලාන හිටියා.

“ ගියා නේ . . . .යන්නැද්ද නවත්තන්න “

“ ඒකිගෙ හැටි බං .ඔය ගියාට ආපහු එනවා. දැන් කී සැරයක් යන්නම ගියා ද “

ඒකත් හැබෑව. තැනක් නොතැනක් නැතිව , මුං දෙන්න හිටි ගමන් වලි දාගන්නේ හරියට දික්කසාද උසාවියක ගිහින් නතර වෙන ගානට. ඒත් ඊට පස්සෙ දවසෙ ආයෙත් කිරි පැණි වගේ.මෙහෙමත් ආදරයක් . . . .!!!!!

“ මොකක් ද බං බොලයි ප්‍රශ්ණෙ.ඕක විසඳගෙන ඉක්මනට එකතැනකට වෙයල්ල කො. අපිටත් කණක් ඇහිල ඉන්න “

“ ඒක මේ කපේ දී ඉවර වෙනකක් නෙමෙයි බං “

ඒ බොහෝම කාලෙකට කලින් මයෙ හොඳම යාළුවෙක් වෙලා හිටය පෙම්වතුන් දෙන්නෙක්ගෙ දිග ප්‍රේම කතාවක පුංචි කොටසක්.

ආයෙත් ඔවුන්ගෙන් එකෙකු මට මුණ ගැහුනේ මගේ පුංචි එකාව ස්කෝලෙන් ගන්න ගිය වෙලාවක.

“ සඳුන් ........ඔයා මෙහේ ..............!!!!“

“ හලෝ මචන් , මම මෙහේ නැතිව වෙන කොහෙ ඉන්න ද බං , මම මෙහෙ වයිස් , උඹ මොක ද මෙහෙ “

“ පොඩි එකා ව ගන්න ආවා බං “

සුහද සාකච්ඣා ඉවර උනාම. නොඅසාම බැරි ප්‍රශ්ණය මතු උනා.

“ කොහොම ද බන් ජීවිතේ . දැන් පොඩි උන් කීයකගෙ තාත්තෙක් ද ? “

“ හෙහ් හෙහ් . . . .ඒ කරදර නැහැ . මම තවම තනිකඩයි “

“ ආහ් බං . . . . කෙල්ල උඹට බූට් එක තිබ්බ ද ? “

“ නැහ් බං . . . . එකි මාත් එක්ක හැමදාම රන්ඩු වෙනවා. හැමදාම ආපහු මුකුත් නොවුන ගාණට යාළු වෙනවා. ඒත් දවසක් රණ්ඩු වෙලා ගියා ගියාමයි ආපහු ආවෙ නැ බං. මාත් ඒකි ආපහු එයි එයි කිය කිය බලාන හිටියා. දන්නෙම නැතිව කාලයත් ගියා. රණ්ඩු වෙවී හරි ඒකී මාත් එක්ක හිටියනම් . . . . . .!!!!!!“

“ උඹ හෙවුවෙ නැද්ද ? “

“ ගිය අය ගැන මොකට හොයනව ද ? ඒකි බැඳල ළමයිනුත් ඇති දැන් “

එදා කතාව එහෙම ඉවර උනා. මගේ පවුලට නම් තව දුවෙකුත් එකතු උනා. දෝණි හම්බෙලා ඉස්පිරිතාලෙන් එන දවසෙ ,හරිම අහඹු විදිහට අර කිවු ආදර කතාවේ අනිත් චරිතය මුණ ගැහුනෙ ඉස්පිරිතාලෙ ගේට්ටුව ගාවදි.මට ඇගේ රුව මතක තිබුනට ,ඇගේ නම මගේ මතකයෙන් ගිලිහිලා ගිහින් තිබ්බා. ඇයට කතා කරන්නෙ කොහොම ද කියල හිතද්දිම ,හදිසියේම වාගේ ඇගේ නෙත් මගේ නෙත් මුණ ගැහුනා.

“ ඔයා . . . . . අනේ ..............ලස්සන දුවෙක් “

ඇය මගේ අලුත් සිඟිත්තිය දිහා බැලුවේ උතුරා යන සෙනෙහසින් වගේම ඇයට මඟ ඇරුන දෙයක් ගැන පසුතැවීමකින්.

“ මේ කොහෙ ද ? කවුද ලෙඩා “ මම ඇහුවා.

“ අම්මා . . .දැන් මාසෙකටත් වැඩි.සැරින් සැරේ ලෙඩ වෙනවා.මේක තමයි මයෙ රාජකාරිය “

ඇය වැහැරිලා ගිහින් තිබ්බා. ඉස්සර හැමවෙලේම වාගේ මගේ මිතුරාගේ වර්ණනාවට අහුවුන ඇගේ පස්ස , ඉස්සරහ වගේම ඇගේ දිලිසුන ඇස් වල කාන්තියත් නැති වෙලා ගිහින් තිබ්බා.

“ උඹ බැන්දෙ නැද්ද බං “ මං ඇගේ කණට කරල ඇහුවා.

“ මට පරක්කු වෙනවා. මං යනවා . “

ඉස්සර ඇගේ පෙම්වතා එක්ක රණ්ඩු වෙලා ගිය විදිහටම ඇය මගෙන් සමු නොගෙනම ඉස්පිරිතාලේ පටු කොරිඩෝව දිගේ සෙනඟ අතර නොපෙනී ගියා.

ආදරයේ හැඩය සොයන

මම

෴ සොසී ෴

෴ නාකි හුරතලේ ෴

2012-01-25T12:30:00.001+05:30

හුරතලේ කීව ගමන් මතක් වෙන්නේ , පුංචි මල් වගේ සුරතල් දරුවෝ. බිමින් තියන්න බැරි ,ඒත් බිමින් තියල අමතක කරල දාන්න වෙන පුංචි කාලේ , එහෙම මඟ දාලා ආවාට මහ මිනිස්සු උනාට පස්සෙත් හිත යට ගුලි වෙලා ඉන්න හුරතල් වෙන්න ආස කරන පොඩි එකා විටින් විට මතු වෙන්නේ අපිත් දන්නෙ නැතිව. පුංචි දරුවන් වගේම වයස් බේදයක් නැතිව ගැහැණු අයත් සුරතල් වෙනේක අපිට අමුත්තක් නොවුනත් , අතපය හතර දිග ඇරුනු ඇඟ පත සද්දන්ත මහ පිරිමි අයත් සුරතල් වෙන්න කැමැති. පිටතට පේන ගොරෝසු ගතියත් නපුරු රුද්‍ර ගතියත් හිම පියල්ලක් වගේ දිය වෙලා යද්දි බොහොම ළාමක සැබෑම සොඳුරු පිරිමියෙක් , තමන් ආදරය කරන ගැහැණිය ළඟ දි මොහොතකට හරි හුරතල් වෙන්න ආස නැහැ කියලා කාටවත් කියන්න බැහැ.

කලකින් අප හමුවූයේ

සුවඳයි නුඹ පෙර වාගේ

ගිම්නිවන්න හිතේ මගේ

ඉඩ දෙනව ද ඔඩොක්කුවේ

දිගැටි සිහින් ඇඟිලි තුඩින්

පිරිමදින්න විට දි සෙමින්

දැනේ නුඹේ සෙනෙහෙ තරම

ගිනි ගන්නා සිතට සෙමින්

වැට කොටු නැති ඉදිවීලා

ඇස්පිය යට ගුලි වීලා

නුඹෙ සෙනෙහස බිඳෙන් බිඳම

ගෙන මා පොහොසත් වීලා

දිග කතාවෙ තැනින් තැනට

හ්ම් ....හ්ම්..... මගෙන් තමයි

වදනක මතකයෙ නැති වද

නෙත් දෙක නුඹගෙන්ම පිරෙයි

ආදරයක් වැඩි වීලා

කාලෙකිනුත් හමුවීලා

නුඹ ළඟ සුරතල් වෙද්දී

ලෝකය අමතක වීලා

නුඹෙ කතාව නැවතීලා

සිහින් උණුසුමක් දැනිලා

ලොව නවතින මොහොමතක දී

පොපියන තොල් මුණගැහිලා

ජීවිතේ සුන්දර වෙන්නේ හරිම පුංචි දේවල් වලින් , ඒත් අපි සුළුවෙන් තකල අමතක කරල දාන්නෙත් ඒ දේවල්ම නේද.

සුරතල් කොරුමට නිති නුඹ
මඟ බලනා
මම
෴ සොසී ෴

෴ පාපොච්චාරණය෴

2012-01-22T20:10:00.001+05:30

සොඳුරු රැකියාව කරන්නේ , රටේ ජනතාවට උප්පත්තියේ සිට මරණය දක්වාම අවශ්‍ය වෙන කාර්ය බහුලම රජයේ ආයතනයක. ඉස්සර කාලේ රජයේ කාර්යාලයක් කීවම මතකයට එන්නේ කුණු දූවිලි පිරුණ, ෆයිල් ගොඩ ගැහුනු , කැඩුන ඩෙස් බංකු මේස පුටු වාහන කෑලි ගොඩගැහුන හරිම විකාර කිසි පිළිවලක් නැති ස්ථානයක්.ඒත් පසු ගිය වසර පහක් ඇතුල වගේ සොඳුරු රාජකාරි කරන ආයතනය ඇතුලුව ඒ හා සම්බන්ධ අනිකුත් ප්‍රාදේශිය කාර්යාල රැසක් නවීකරණයට භාජනය වුනා.

5 එස් වලින් පටන් ගත්ත ගමන ,ඵලදායිතා තරඟ හරහා ගිහින් දැන් ISO සහතිකය පවා ගත්ත කාර්යාලයක් බවට පත් වෙලා. දැන් උනත් කාර්යාලයට දොස් කියන මහජනයා නැතිවම නෙමෙයි.ඒත් බොහෝ විට ඒ කාර්යයන් ප්‍රමාද වෙන්නේ ඔවුන්ගේම වරදින් , ලියකියවිලි අඩුවෙන් ගෙනාවම කොහොම ද වැඩ කරල දෙන්නේ ?

හරි , ඒක නෙමෙයි සොඳුරු අද කියන්න යන්නේ. සොඳුරුට මේ රැකියාව ලැබුනෙ බොහොම අහම්බයෙන්. ඇත්තටම වාසනාවට. ඒත් දැන් සොඳුරු ආසාම රැකියාවට යන්න සොඳුරුට කැඳවීමක් ඇවිත්.... දෙවියනේ , මම ආසම රස්සාව. කැඳවීම් ලිපිය දැක්කම සොඳුරු ගෙ හිත හෝ හෝ ගෑවා. ඇස් වලට කඳුළු පිරුණා. බඩේ සමණල්ලු රංචුවක් පියාඹන්න ගත්තා.

දැන් කරන රැකියාවට වඩා අලුත් රැකියාවේ වැටුප අඩු වෙන්න පුලුවන් ,සමහර විට දිගටම ඒ වැටුපෙන් පටන් ගන්නත් ඉඩ තියෙනවා. ඒ මොනවා නැතත් , සොඳුරුට සොඳුරු කැමැතිම රැකියාව නොලැබී යන්නත් පුළුවන්. සොඳුරු කැමැති ගොඩාක් දේවල් සොඳුරුට නැති වුන එකේ ඕක මොකක් ද කියලා සොඳුරුට හිත හදාගන්න බැරිකමක් නැහැ. ඒත් සොඳුරු ආසම රැකියාව.

ගුරුතුමියක් වෙන්න . උසස් පෙළ ළමයින්ට ජීව විද්‍යාව රසායන විද්‍යාව උගන්වන්න. ඒ ළමයින්ගේ සොඳුරු බලාපොරොත්තු ඉටු වෙන්න රැකුලක් වෙන්න මට පුළුවන් වුනොත්. . . .

සොඳුරුගෙ සිහින වැඩිය නැහැ. ඒ අතරින් මේ පුංචි සිහිනය ඉටු වෙන්න කියලා ,සොඳුරු කවදාවත් නැතිව පන්සලුත් ගියා. සොඳුරුට ලෙංගතු සොඳුරුත් ලෙංගතු කෙනෙක්ට මේ බව කීවට කිසිම ධනාත්මක ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුන එක සොඳුරුට ගෙනාවේ දුකක්. . . . ඒ නිසා ගෙවල් ගාව හවසට හවසට කිචිබිචි ගාන පුංචි කුරුල්ලන්ටවත් මේ ගැන කියන්න සොඳුරුට හිතුනා.

සිහින පැතුම් ගොඩක් අරන්
සොඳුරුගෙ ලොව එළිය කරන්
සතුට අරන් එන්න ඉතින්
සිහින කුරුල්ලෝ

ඒ සිහිනයෙ පාට අරන්
කළු සුදු ලොව පාට කරන්
කඳුළු උනන උල්පත
නවතමුද කුරුල්ලෝ

පතන පැතුම් බොළඳ සිතුම්
හැම ඉටු වෙන නොවෙන බවත්
සොඳුරු දනියි නැහැ සිත දුක
තවත් කුරුල්ලෝ

සිහින ලොවින් මෙපිටට එන
සොඳුරු සිතක එකම පැතුම
ඉටු කරන්න දිරිය දෙන්න
පුංචි කුරුල්ලෝ

෴ නොනිමි සමුගැන්ම ෴

2012-01-19T20:23:00.001+05:30

වෙනද ඉරමයි , වෙන ද මුහුදමයි අර පේන ක්ෂිතජයත් කලින් දුරම තමයි, ඒ බංකුවමයි , වෙනද වෙලාවමයි , ඒත් ඔවුන් ?

වෙනදට බංකුවේ ඉතිරි වෙන ඉඩ අද නැහැ. ඒ වෙනුවට වැඩි වෙලා තියෙන්නේ දෙන්නා අතර පරතරය.

"ඔයා මුහු ද වගේ .... ඇයි හැමදාම එක වගේ ඉන්න බැරි. මොහොතින් මොහොත වෙනස් වෙනවා. මගෙ ජීවිතේට කියන්න බැරි තරම් සතුටක් වගේම , දරාගන්න බැරි තරම් දුකක් අරන් එන්නෙ ඇයි "

" මට ඕනි මා වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න කෙනෙක් "

" ලෝයර් කෙනෙක් ගමු "

" යන්න අනේ විහිළු නොකර "

" ඔයා දන්නව , මම ඔයා වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නෙ නැත්තෙ ඔයාගෙම හොඳට "

" අනේ මන්දා.. .යනවැයි කියල ගියාට මටත් යන්න බැහැ. ඒ උනාට මට මෙහෙම තව ඉන්නත් බැහැ "

“ ඔයාට යන්නම ඕනි ද? “

“ ඉන්න කියන්න බෑ ද ? “

“ ඉන්න කීවට ඉන්නෙ නැහැනේ “

“ඉන්න කියල කියන්නෙත් නැහැ නේ “

“ ඉන්න කියන්න මට අයිතියකුත් නෑනේ “

“ විකාර , යථාර්තයේ ජීවත් වෙන්න බැරි නම් කෙහෙල්මල් ආදරයෙන් ඇති වැඩක් නැහැ මට. මම යනවා “

ක්ෂණයෙන් හුන් තැනින් නැඟිට ගත් ඇය ඔහුගෙන් අඩි කිහිපයක් ඈතට යත්ම ,

“ බුදු සරණයි මැණික , පරිස්සමින් ගිහින් එන්න “

ඇය ගේ හදවත මොහොතකට නැවතුනත් , නෑසුන කණ් ඇතුව ඇගේ දෙපා ඉක්මන් වුනේ වැරදිලාවත් හදවත ට අවනත වෙන්නට සිද්ධ උනොත් කියල හිතල වෙන්න ඇති.

ඇය නොපෙනී යනකම්ම ඇගේ පසුපසින් ගියපු ඔහුගේ නෙත් දෙක , තෙරක් නොපෙනන මුහුද දිහාට හැරුනේ සුසුමක් හෙලන ගමන්මයි, ඒ සුසුම නිසාමද කොහෙද මුහුදු අද්දර සුළඟ හිටි ගමන් වැඩි උනා. ඇයට දැනේ වි. ඔහුට හිතුනා.

මුහුද ඉර ගිල ගනිමින් හිටියා ,

නැහැ . . . . මුහුදයි ඉරයි ප්‍රේමයෙන් වෙළෙමින් සිටියා.

ඉර මුහුදෙ ගිලුනට හෙට ආයෙත් පායනවා.

හීනියට මතු උන හිනාවයි , ගොම්මන් කළුවරේ උනත් ඔහු ළඟින් තනිරැක්ක ඇගේ සුවඳයි අරන් ඔහු නැගිට්ටෙ , දැනට අවුරුදු ගාණක ඉදල තමන් එනකම් මඟ බලාන හිටිය , දැන් හවස ඇඳිරි වැටෙන කොටම දොර ජනෙල් වහල දාලා පොඩි උන් එක්ක ගෙට තුරුල් වෙන බිරිඳ සොයන් ද ?

“ අනේ මන් දා . . . . ! ! ! “ ඊට එහා බංකුවේ තනියෙන් හිටපු මට එහෙම හිතුනා.

In love the paradox occurs that two beings become one and yet remain two.”

එහා බංකුවේ තනියෙන් හිටපු
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ පෙත්සම / The Petition෴

2012-01-16T23:28:00.000+05:30

ඇය බොහොම නිශ්ශබ්ද චරිතයක් ,දැනුත් ඇගේ දෑතටමැදි වෙලා තියෙන්නේ නවකතා පොතක්.මම දන්න විදිහට ඇය ඒ පොත කියවන්නේ දෙවන හෝතෙවන වතාට.

සිකුරාදා හවස් වරුව නිසා, රාජකාරි වලින් මිදුන සඟයන්ට නොයෙකුත් වර්ගයේකඩිමුඩි වැඩ තිබ්බා.ඇතැමෙක් නිවෙස් බලා යන්නෙ අද නිසා , කෙටි නිවාඩු පොතට නිවනක්නැහැ. අරහෙට මෙහෙට පෙරලෙන දුවන කෙටි නිවාඩු පොත , අස්ථානගත වෙලා දැන් ගොඩාක් වෙලා.

“ ගත්ත එකෙක් දිපල්ල බං.මට ගෙදර යන්න පරක්කු වෙනවා “

නව පත්වීමක් ලැබිල ගිය මාසෙ කාර්යාලය ආව කඩවසම් පෙනුමක් තියෙන දේවකගෙ සැර හඬ කාර්යාලයේ බිත්ති වල වැදිල ආපහු අපේ කණ් වලට එද්දි කවුරුත් මොහොතකට කරමින් සිටි වැඩ ,කතා බහ , සිනාහඬ සියල්ල නවතලා දමන්න ඒ හඩට පුලුවන් උනා.

“ ඇයි , කෙල්ල බලන් ඉන්ව ද එනකම් “

නැවතී තිබුන සිනා හඩ තිබුනට වඩා ත්‍රීවුරකරන්න මහේෂ්ගේ ඒ වැකියට පුලුවන් උනා.

“ මට කොහෙද බන් ගමේ කෙල්ලො.මයෙ කෙල්ල ඉන්නෙ මෙහෙනෙ“

පොත කියවමින් සිටි සුමුදුගෙ දිහා බලාන බොහොම ආදරණිය හඬකින් දේවක කියපු ඒ වචන අපි කාටත් ඇහුනත් සුමුදුගේ අත පොතේ තියෙන ඊළඟ පිටුව පෙරලුවා.

“ අනේ බං , උඹ නම් මහ මෝඩ උලමෙක් , කැම්පස් කෙල්ලන්ට ලව් කරන එකේ , හොයාගනින් කො හොඳ අහිංසක ගමේ කෑල්ලක්.එක එකාගේ ආඩම්බර බලන්නෙ නැතිව “

හදිස්සිකාරයො ඔක්කම කාර්යාලයෙන් පිට වෙලා ,පරිසරය නැවතත් නිහඬවනවාත් සමඟම මදක් හිස ඔසවා මා දෙස බැලූ සුමුදු අහිංසක ලෙස පෑ සිනාව ඈ කෙරේ මා සිත ඇති ලෙංගතුකම වැඩි කරන්න සමත් උනා.

අපි කවුරුත් පිට උනාට පස්සේ කාර්යාලයෙන් ඇය පිටවෙන බව මම දැනන් උන්න නිසා ,ඇයට සමුනොදීම ඉන් ටික වෙලාවකට පස්සෙ මාත් මහ පාරට වැටුනේ ගෙදර යන්න. නිසංසල සති අන්තයක් නිමා උනේ එහෙම උනත් , බොහාම කාර්ය බහුල අමුතුම කලබලයක් එක්කාසු කරන අලුත් සතියක් උදා වෙයි කියල සඳුද උදේ කාර්යාලයට එනකම්ම මම දැනන් හිටියේ නැහැ.

“ මිසී දන්නවැයි. අන්න පත්තු වෙලා “

උදයේම ලොක්කා අත්සන් කර , *මිනිට් ගසා එවන ලද ලියුම් මිටියත් රැගෙන පැමිණි පියසේනගේ මුහුණේ වූයේ ලෝකයක් දිනුවාක් වැනි පෙනුමක්.

“ මොකෝ පියා , අද කාටද ගින්න ? “

“ හෙහ් . . . පොතේ අත්සන් කර කර විශ්ව විද්‍ යාලෙ යනවැයි කියලා , අන්න හෙඩ් ඔෆිස් එකට ආරංචි වෙලා .“

“ නැහ් . . . ඒ කොහොම ද ? “

“ පෙත්සමක් යවලයි කියන්නේ “

දීර්ඝ සුසුමක් හෙළු මා දෙස , පියා බලාසිටිද්දී , ඔහුගේ මුහුණ වෙනස් වෙනවා මම දැක්කා. තමා කළේ වරදක් බව ඒ මුහුණෙන් පෙනෙන්න වුනා.

“ පවු තමයි මිසී. ඒත් ඕවා බලාන ඉන්න බැරි අය ඉන්නවනේ ,“ බිමට නැඹුරුකර ගත් හිසින් යුතුව, පියා කාමරයෙන් එළියට යත්ම, නාද වූ *අභ්‍යන්තර දුරකථනය ඔහේ සවනට තියා ගත්තේ පුරුද්දට වගේ.

“ මිස් පොඩ්ඩක් එන්න මගේ කාමරයට “ ඒ ලොක්කාය.

*බාග දොර පියනට එපිටින් වූ මා , පැමිණි බවට මගේ සාරිය ලොක්කාට පවසන්නට ඇත.

“ එන්න මිස් ඇතුලට “

“ වාඩි වෙන්න “

තමන්ට ඉදිරිපසින් වූ ආසනය වෙත තම දකුණත දික් කළ ලොක්කා පැවසුවා. දීර්ඝ කතා බහකට මුල පුරන්නට සුදානම් වන බව එයින්ම මට හැගුනත් ඒ බවක් නොපෙන්වා ම ඔහුගේ ඉදිරි පුටුවේ මම වාඩි උනා.

“ මේ බලන්න මිස් “

මෙතෙක් පයිල් කවරයක් තුල බහා තිබුනු , කඩදාසි කොළ ගොන්නක් මා වෙත දිගු කරමින් ඔහු කීවා.

සිතේ දෙගිඩියාවෙන් නමුත් එය අතට ගත්ත මම මුලින්ම කලේ කොළ ගනන් කිරීම . එක පැත්තෙ යතුරු ලියනය කරපු කොළ තුනක්ම. නැවතත් මම ලොක්කාගේ මුහුණ බැලුවා.

“කියවන්න “

ඔහු හිසින් සන්කරන ගමන් කීවා.

සුමුදුට එරෙහිව කරුණු කාරණා රැසක් ගොනු කොට ,හෙඩ් ඔෆීසියට යවා තිබු ඒ පෙත්සමේ මුල ජේද දෙක පමණක් කියවූ මා අන්තිම පිටුවෙ අන්තිමට නෙත් අරන් ගියා.

ඒ පෙත්සමේ අන්තිමටත් අන්තිමේ තිබ්බේ හෙඩ් ඔෆිස් එකේ ලොකුම ලොක්කගෙ අකුරු. “ සුදුසු පියවරක් ගැනීම සහ වාර්තාවක් අහවල් දිනට පෙර එවීම සඳහා කටයුතු කරන්න“ ලොකුම ලොක්කා ලියල තිබ්බා.

“ දැන් මොක ද කරන්නේ සර් ? “

පෙත්සම සම්පූර්ණයෙන්ම නොකියවා මම ඇහුවා.

“ මිස් හිතන්නෙ කවුද මේක කරන්න ඇත්තේ ? “

“ මට හිතා ගන්න බැහැ සර් “

“ මේකට හරියටම ඇක්ෂන් ගත්තොත් , සුමුදුට රස්සාව නැති වෙයි.‘“

“ පවු සර්.ඒ ළමය ඉගෙන ගන්නෙත් මේ රස්සාවෙන් . ගෙදෙට්ටත් වියදම් කරනවා.හරි අමාරුවෙන් . . .“

“ හරි හරි මම දන්නවා.“ ලොක්කා මයේ කතාව නිම වන්නට නොදී බාධා කරමින් කීවා.

“ අපි . . . සුමුදුව ට්‍රාන්ස්ෆර් කරමු සර් “

වෙලාවෙ හැටියට සුදුසුම දේ ඒක වෙන්න ඇති.

“ හ්ම් . . . ඒකත් හොඳ අදහස “

ඊට දෙදිනකට පසු ,සුමුදු , ප්‍රාදේශිය වැඩ කරන වෙනත් කුඩා කන්තෝරුවකට “වහාම ලේබලය“ යටතේ ස්ථාන මාරු කරා. ඇයට එහි සිට විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණිම දුර උනත් ,වැඩිය රාජකාරි වෙන්නෙ නැති තැනක් නිසා , ඇය ගේ ඉගෙනීම් කටයුතු හොඳින් කර ගන්න එය රුකුලක් වේවි කියන හිත සැනසීම විතරක් මට ඉතිරි උනා.

ටික දිනකින් දේවකත් ස්ථාන මාරු ලැබ ඒ කාර්යාලයට ගිහිල්ල තිබ්බ කියල දැන ගන්න ලැබුනත් ඉන් පස්සෙ ඔවුනට මොනා උනාද කියල හොයල බලන්න අපි කාටවත්ම වෙලාවක් තිබ්බෙ නැහැ.එහෙමත් නැතිනම් අමතක වෙන්න ඇති.

වසර කිහිපයකට පස්සෙ කාර්යාලයේ අබලි භාණ්ඩ වෙන්දේසියක දි තමයි දේවකව යළිත් මට දකින්න හම්බුනේ.

“ මොකද දේවක මේ පැත්තේ ? පරණ බඩු ගන්න ඇවිත් ද? “

“ නැහැ . . . මොනා ද වෙන්දේසියේ තියෙන්න බලන්න ආවා “

“ දේවකට මොකටද දැන් පරණ බඩු , ඔෆිස් එකේ හිටිය හොඳම කෙල්ලවත් ඩැහැගෙන ගියානේ “ එහෙම කීවේ දේවකගෙ හොඳම යාළුවෙක්.

“ මූ අපිව ඇන්දුවා. සුමුදු මිස්ගෙ පස්සෙන්ම ගිහින් කොහොම හරි අයිතිකර ගත්තා “

එය මා සිතට ගෙනාවේ නොමද සැනසුමකි.

භාණ්ඩ වෙන්දේසිය ඇරඹුන අතර , කාර්යාලයේ ඉවත දමා තිබූ රයිටරයට මා ලංසු තැබුවේ , ගෙදර සිටිනා පොඩි දුවගේ ඉල්ලීමක් මතක් වෙලා. නමුත් මා ත් සමඟ හරි හරියට එයට ලංසු තියන්න දේවකත් පැකිලුනේ නැහැ. අවසානයේ මට එය අයිතිවෙන්නට යන බැව් දුටු දේවක , මා අසලට පැමිණ කියා සිටියේ.

“ඒ රයිටරය ගන්නෙපා මිස් මට දෙන්න “

“ ඒ මොක ද ඒ ? “

“ ඒකෙ ඔ යන්න වැඩ කරන්නෙ නැහැ “

එදින සවස , නිවසට පැමිණි වහා , පැරණි ලිපිගොනු කිහිපයක් අවුස්සා සොයා ගත්තේ, දැනට වසර කිහිපයකට උඩින් සුමුදු ට එරෙහිව එවා තිබූ පෙත්සමයි. එහි වූ සෑම ඔ යන්නක්ම එ යන්නක් හා එකපිට වැදී තිබෙනු මා දුටුවේ එවිට යි.

මෙහි නම්ගම් මන:කල්පිත අතර ,සත්‍යත් මන:කල්පිතයත් මුසු කර ලියන ලද්දක් බැව් වැඩි දුරටත් දන්වා සිටින
මම

෴සොඳුරු සිත ෴

ප/ලි:- සිංහල යතුරු ලියන‍යේ , ඔ සහ එ අකුර පවතින්‍නේ එකම යතු‍රේය. shift සමඟ ටයිප් කිරී‍මෙන් ඔ අකුර ද එය රහිතව ටයිප් කිරී‍මෙන් එ අකුර ද ටයිප් කර ගත හැක.

* මිනිට් - ලිපියක් කෙරේ ගත යුතු පියවර ලියා දැක්වෙන ඉතාම කෙටි සටහනක්
* අභ්‍යන්තර දුරකනය - කාර්යාලයක් හෝ ආයතනයක් තුල පමණක් දුරකථන සංවාද සඳහා යොදා ගන්නා දුරකථන.
*බාග දොර පියනට - පැරණි කාර්යාල වල තිබු උඩටත් යටටත් නැති , දොරේ මැද හරියෙන් පමණක් ඇති දොර පියනකි. සමහර පැරණි සැලූන් වලද දැකිය හැකිය.

෴ ආපසු හැරෙමි / My divergence ෴

2012-01-13T21:50:00.000+05:30

වෙනදාටත් වඩා , පාළුව මට දැනෙනවා

ඝන කළුවර ඇවිදින් ,මයෙ ඇහැට අනිනවා

රැහැයියෙක් මූසල , හිත පහුරු ගානවා

නුඹ දුන්න කඳුළක් , තරුවක් ව දිලෙනවා

ඉවර නැහැ තවත් , ගොඩක් දේ තියෙනවා

තිතක් නොතබාම , මම ඉතින් හැරෙනවා

ආදරෙයි හැමදාම , කවුරුදෝ කියනවා

ආපසු හැරුන
මම
෴ සොසී ෴

ප:ලි:-සැමදා මත් , මම ලියන දෙය ඉංග්‍රීසි බසින් මාතෘකාවට කැටි කරන රවි අයියාට ස්තූතියි.

෴ හිම කුමරිගෙ කතන්දරේ / The Story of Snow White ෴

2012-01-10T23:00:00.001+05:30

මීට ගොඩක් ඉස්සර
මගේ බාල අවදිය
කියවූ පොතකින් මතකයෙ
ඉතිරි කතාවකි මෙය

ඈත කාලේ ඉස්සර
රජ බිසවකි ලස්සන
මැහුම් ගෙතුම් වලට ඇගේ
සිත හරි කැමැතියි නෙව

හිම වැටෙනා කාලයේ
දවසක් හිමිදිරි උදේ
ජනේල ගාවින් සිට
ගෙත්තම අරභයි ඇය

ඉදිකටු තුඩ ඇගේ සියුම්
ඇඟිලි තුඩක් හිල් කල
රතු පැහැ ලේ බින්ඳු බින්ඳු
සුදු හිම මත තෙත් උන

එය දැක ඇය පා සිනා
ගීයක පද සේ ගයා
මෙසේ කියයි සිහින් හඬින්
ලේ හිම දෙස බල බලා

හිම මෙන් සුදු සම ඇති
ලේ මෙන් රතු තොල් ඇතී
කළුවර හිස කෙස් ඇතී
දුවක් මටත් දෙනු ඇතී

( "Oh, how I wish that I had a daughter that had skin white as snow, lips red as blood, and hair black as ebony".)

දවස් දෙකක් ගත උනා
ඇයට දුවක් හිමි උනා
කී පරිදිම හිම මෙන් සුදු
දුවකගෙ මව ඇය උනා

හිම මෙන් සුදු සම ඇතී
ඇගෙ ලස්සන නම් පිරී
රජු දෝණිට නම තිබ්බා
“හිම කුමරිය “ පෙම්බරි

අනේ දුකක මුල මෙය
ඇගෙ මවු මරණය දැක
ඇයව මෙලොව දාලා ගියා

තනිකර දිවි මං පෙත

රජු තරුණයි කඩවසම්
නව බිසවක් ගෙන වසම්
හිම කුමරිගෙ තනියට යැයි
බිසවක් කැන්දවා වසම්

දෙවෙනි බිසව ලස්සන
ඒ වගේම ගස්සන
ඇය තරමට හැඩ නැහැ වෙන
කිසිවකු මේ ලොව තුල

කියන්න අමතක උනා
රජගෙයි කිවයුතු මනා
හරි අපූරු කැඩපතකුත්
තිබුනා නෙව වී මුවා

“ කවුරු ද මේ ලොව ඇතී
ලස්සන කත කී හැකි
කතා කරන කැඩ පත වෙත
දෙවන බිරිඳ යොමු වෙතී

“කැඩපත මගෙ සුන්දර
කියනු ඉතින් පෙම්බර
මේ ලොව ලස්සනම කෙනා
කියනු කවුද මම මිස“

"Mirror, mirror on the wall .Who is the fairest of them all?"

“ හිම මෙන් සුදු සම ඇති
කුමරිය තරුණයි නිතී
ඇයට සමානය කෙරුමට
වෙනත් කෙනෙක් නැහැ නිතී“

කැඩපත පැවසූ තතු
ඇසූ බිසව වී රතූ
තරහෙන් සිත විමසනවා
දඩුවම නිති දිය යුතු

නපුරු සිතට ආ විස
දඩයම්කරු ගෙන්විය
දෙන්නෙමි මම රන් රිදියෙන්
කරොතින් මේ ඩියුටිය

දඩයක්කරු පා සිනා
ඩියුටිය කරනට සිතා
“හිම කුමරිය මහ වන මැද
මරණෙමි මං “ කිවු නියා

හිම කුමරිත් සමඟින
දඩයම්කරු වන මැද
ලස්සන ඇය කෙසේ මරම්
දඩයක්කරු දුක් විය

අනේ මා මරණට එපා
කුමරිය ඉල්ලයි පණ
දඩයම්කරු ඇයව දමා
යළි පැමිණෙයි රජ ගෙට

මඟදි මුවකු මරමිනා
ලේ කඩුවේ ගල්වනා
ලේ රැදි කඩුදිස්නය පා
කියයි මෙසේ පා සිනා

“ ඇය මැරුවා මම කැලේ
මට දෙනු වස්තුව නුඹේ “
දඩයම්කරු රන්රිදිගෙන
පැනයයි මහ රෑ මුරේ

බිසව සතුටු වී නිතී
සතුටින් වසනා සැටී
හිම කුමරිය මහ වන මැද
අසරණ වීලයි නිතී

මහ වන මැද පාළුවේ
හිස හැරෙනා මං පෙතේ
හිම කුමරිය යනෙනා විට
දකී පුංචි පැල නෙතේ

පැළ වහලය උස නැතී
දොරත් වසාලා ඇතී
මඳක් නැමුන හිම කුමරිය
දොරට තට්ටු කර සිටී

කවුරුද මේ පැල්පතේ
මම වල්මත් වී කැලේ
කුසගිනි නිදිමත වෙහෙසයි
අරිනු දොරක් මට අනේ

දොර ඇරුනා මොහොතකින්
හත් දෙනෙකි පැන්නේ දොර ළඟින්
එක වාගෙම අඟුටු මිටන්
හතක්ම වාසය ඉතින්

දැක හිම කුමරිගෙ දුක
පිහිට උනයි හත්දෙන
කැඳවා පැළතුට ඔවුන්
සැනසුව සිත කුමරිගේ

මෙහෙම කලක් ගත උනා
බිසව ට මෙය සිහි උනා
කවුරුද ලස්සන මේ ලොව
කැඩපත ගෙන අසමිනා

“ නුඹ හරි ලස්සන ඇත
නමුත් මෙය ද අසනුය
කැලයේ වෙසෙනා කුමරිය
තමයි නම්බර් වන් ලෙස

"You, my queen, are fair; it is true. But the young queen is a thousand times fairer than you."

බිසව උනා කලබල
මන්තරකාරිය ලෙස
නාකි වෙසක් අරන් ඉතින්
යයි කුමරිය සොයමින

ලොකු ඇස් දොඹ ගෙඩි වාගෙයි
නහය ගිරා හොට වාගෙයි
දිගැටි නියෙන් පහුරු ගාන
හිත නුඹෙ කළු ගල් වාගෙයි

අඟුටු හත්දෙනා නැතී
වෙලාව ආ විට සැදී
විස කැවු කැපු ඇපල් ගෙඩිය
දුන්නා කුමරිට නිසී

ඇපල් ගෙඩිය කාපියා
සිහිය ඇගේ ගියපියා
අනේ අඟුටු හත්දෙන ඇය
දැක්කේ හවසයි මනා

කුමරිය මැරිලා අනේ
කුමක් කරමිදෝ අනේ
වීදුරු මිනි පෙට්ටිය තුල
ඇය තැන්පත් කරමිනේ

වළලන්නට ගෙන යනා
අතර මඟදි හමුවෙනා
අපුරු හැඩ කුමරකුගේ
දෑසට මෙය හසුවෙනා

ඇයි දෝ මේ මරණයක්හරි ලස්සන කුමරියක්
මට දෙන්නට බැරිද ඇගේ
රුව බලන්න පොඩි ඉඩක්

අඟුටන් සත්දෙන කුඩා
වී අවනත කුමරටා
ඔහුගේ දෙසටම යන විට
පය පැටලී විසි වෙතා

දේහය ඇති ලස්සන
පෙට්ටිය විසි වී යන
විස කැපු ඒ ඇපල් කැලි
අගුරෙන් විසි වී යන

කසිමින් තරමක් තදින්
කුමරිය නැගිටියි ඉතින්
“ අනේ මොකද මෙමට උනේ “
පුදුමෙන් අසනිය ඉතින්

විස කැවු පලතුරු නුඹේ
අගුරෙයි සිර වී තිබු
විසි වී ගොස් වැටුන විට දි
සිහිය පැමිණියා නුඹේ

අඟුටු මිටන් හත්දෙන
නටයි ප්‍රීතියෙන් මන
කුමරා මේ දෙස බලමින්
කියයි මෙලෙස වී ණය

කුමරිය හා මා පෙමින්
බැඳුනා දුටු විට සිතින්
විවාහ වෙන්නට කැමැති ද
කියනු කුමරියේ ඉතින්

කුමරිය සිත වී පෙම
මඟුල ද ගත්තේ ජය
මෙය ඇසු බිසවුන් මිය යයි
හැදී හදවතේ දුක

සියල්ල දෙස මෙත් සිතින්
බැලු මම කැඩපත වෙමි

කැඩපත වූ
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

ප:ලි:- සතියේ පැනය - මේ කතාවෙන් ගත හැකි ආදර්ශය කුමක් ද?

පෙරේත කමට අතට අසු වන සෑම දෙයක්ම අනුභව නොකල යුතුය.
තවත් ආදර්ශ තියේ නම් ලියලම යන්න. . . .

෴ කපටි පෙම්වතා ෴

2012-01-08T21:20:00.001+05:30

සියුම් සුසුම් රෝස කොපුල්
සුවඳ ටිකක් මට දැනෙන්න
තව ඩිංගක් ළඟට වෙලා
කියන දෙයක් මට කියන්න

ළං උනාම හිතුමතේට
බැහැ නුඹගෙන් දුරස් වෙන්න
මේ තරමින් ළඟට උනෙත්
හිතේ දුකක් නොම දැනෙන්න

ගලන ගඟේ හඩ අහන්න
තව ඩිංගක් ළඟට එන්න
ළඟට ඇවිත් බැහැ මට නුඹේ
ගලන දුකට එකතු වෙන්න

කුරුල්ලන්ගේ ගී අහන්න
තව ඩිංගක් ළඟට එන්න
කුරුළු ගීත මට මොකට ද
නුඹේ ගීය නුඹ ගයන්න

අනේ ටිකක් ළඟට එන්න
ආසයි හාදුවක් දෙන්න
කපටි කමේ රඟ බලන්න
මං යනවා ගෙදර යන්න

පෙනේ ද ?
දැන් කියන්න , කවුද කපටි ?

කපටි පෙම්වතාට අසු නොවූ
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ කියවීම ෴

2012-01-06T20:21:00.002+05:30

කියවීම....

හොඳ පුරුද්දක්.පුංචි කාලේ ඒ හොඳ පුරුද්ද නිසා , කොයි කරම් නම් බැනුම් අහල ඇද්ද.

" ලොකු ළමයෝ . . . කනව ද කියවන වද ? මම කියල තියේ නේද කෑම මේසෙට පොත් ගේන්න එපා කියලා “

ඒ අම්මා.. . . ! ! ! තාත්තගේ නිහඬ බව කියවීමට රුකුලක් වුනත්, තාත්තා දිනපතා පත්තරය නොවරදවා ගෙදෙට්ට ගෙනාවත්, පත්තරය හැර ඔහු පොත් කියවනව මම නම් දැකල තිබුනේ නැහැ.

කටට දෙකට බත් පිඟානම ඉවර කරන මම , පොතත් අරන් යන්නේ කිසිඑක්කෙනුකුට සොයා ගන්න බැරි තැනකට. කොහොම වුනත් ,මොනාකරත් ඒ කාලේ අතාරින්න බැරි වුන මේ හොඳ පුරුද්ද අද මා ළඟින් ගොඩාක් ඈතට ගිහින්.ගොඩාක් ම ඈතට.

පොත් තේරීමක් නැතිව අහුවෙන අහුවෙන හැමදේම කියවන නිසා , සමහර පොත් හංගල තියන්නත් මට ඒ කාලේ සිද්ධ වුනා. හැබැයි ඉතින් ඒ කාලේ මම හංගපු පොත් , අද කාටත් පේන්න මගේ පොත් රාක්කයේ වැජඹෙනවා. අද ඒ පොත් දැක්කම මට හිතාගන්න බැහැ, ඇයි ඒ කාලේ මම ඒ පොත් හැංඟුවෙ කියලා.

පොත් රාක්කයේ තියෙන එකමෙක ඇක්සයිස් පොතේ , මගෙන් අතුරදන් වෙලා ගිහින් තවමත් මට නොලැබුන පොත් වල නම් ලියල තියෙනවා. ඒ පොත කියවල මම මොකට නිකම් දුක වෙනව ද?

“ අම්මා කාට හරි මයෙ පොතක් දුන්න ද?

“ ඔච්චර තියෙන ඒකේ දුන්නම මොක ද? ඉල්ලුවම මම දුන්නා. ගෙනත් දේවි. ලෝබ හිතන්න එපා ලමයෝ.ලබන ආත්මේ පොතක් කියවන්න ලැබෙනෙකක් නැහැ “

මොන පොත අරන් ගියාද කියලා හිතා ගන්න බැරි වුනත්, රාක්කයේ පොතක් අඩු බව නම් සහසුද්දෙන්ම මට දැනෙනවා.

බොරු කියන්නේ මොකටද , මෑතක ගතපු, නොකියවපු පොත් කිහිපයකුත් මාළඟ තියෙනවා.

අද මම කියවන්නේ සයිබර් අවකාශයේ.. . . .ලියන්නෙත් සයිබර් අවකාශයේ. . .ඒත් පොතක් කියවල ලබන සංතෘෂ්ඨිය මට සයිබරය කියවීමෙන් ලබන්න බැහැ. නමුත් කෝ පොත් කියවන්න වෙලාවක්.

සයිබරයෙන් හමුවුන ගොඩාක් යාලුවන්ට මම පොත් යවල තියේ.තැපෑලෙන් කෙනෙක්ට පොතක් යවනව කියන එකත් හරිම සතුටක්.එ කෙනා ඒ පොත කියෙව්වා කියල දැන ගන්න එක ඊටත් වඩා සතුටක්. . . . . මම පොත් යවපු අයට අමතරව. මට පොත් එවපු යාළුවොත් කිහිප දෙනෙක් ම ඉන්නවා.ඒ අයත් අදටත් දැකල නැති විම විශේෂයි.

රවි අයියා , දයා අයියා ඉන් දෙදෙනෙක්. . . . . ඉංග්‍රීසි පොත් කියවන්න මම පුරුදු වුනේ රවි අයියා නිසාමයි.ස්තූතියි . . .

දයා අයියා නම් පොත් වගේම ගීත රචනයේ දක්ෂයෙක්. ලියන අයට උදවු කරන දැනටත් පොත් කිහිපයක් ලියා පළ කරල තියෙන කෙනෙක්.රවි නම් ලියන්නේ සයිබරයේ.

මම තාමත් කියවනව,හැබැයි ඒ පොත් නෙමෙයි. . . . කාර්යාලයේ මිතුරන් එක්ක වචන වලින් සහ සයිබරයේ මිතුරන් එක්ක අකුරු වලින්.

කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරනවලු. . . . මට නම් ඒ කතාවෙ ඇත්තක් පෙන්නේ නැහැ. කියවන්න කියවන්න මිනිස්සු හිස් වෙනවා. හිතන්න යොමු වෙනවා. තමන් ළඟ තියෙන හිස් බව, ලෝකයේ තියෙන සුන්දරත්වය වගේම නපුරුකම දකිනවා. පොත් කියවල නෙතට කඳුලු ආපු වාර ගාන කොයිතරම් ද?

“ මේ පොත් කියවන්න එපා ඔයා.ජීවිතේ එපා වෙයි “ මම ගන්න සමහර පොත් දැකල සමහරු එහෙම කියන්නේ , එයාලගේ ජීවිතේ තියෙන හිඩැස් මම පොතින් දකියි කියල බයෙන් වගේ කියලා මට දැනිල තියෙනවා.

සයිබර් අවකාශයේ ඉන්න සිංහලෙන් බ්ලොග් ලියන බහුතරය , ඉස්සර කාලේ සෑහෙන පොත් කියවන්න යොමු වුන අය. ඒත් අද , එයාලට පොත් කියවන්න ඇත්තටම වෙලාවක් නැහැ.

හරියට . . . . . . පෙම්වතුන් කාලේ කියවීම ,ඇහුම්කන් දීම , විවාහ වුනාම නැති වෙනව වගේ, පොත් කියවිමත් නැති වෙලා ගියේ ,සයිබරයත් එක්ක කසාඳයක් සිද්ධ වුන නිසා වගේ.

බිසී ලෝකයෙන් මිදිලා ඔබෙ තුරුලෙහි රැදී
කියවන්ට මට ආසයි නුඹ ගැන සිතුවිලී

නුඹ කියවන ඒ ලෝකය තුල ඇති ඉමිහිරී
සිහින ඉටු වෙලා දවසක වේවි ද සුමිහිරී

කියවන එක නතර කරපු දවසක් වී එළී
අමතක වෙයි අප සිටි හැටි මේ විදිහට වෙලී

පොත් කියවපු එක නතර කරල
කණක් නෑහෙන්න කියවන
මම
෴ සොඳුරු සිත෴

ප:ලි:- මේ පෝස්ට් එක ලියන්න මට මඟ කීවේ . . . . . . .

“ මට දැන් පොත් කියවන්න වෙලාවක් නැහැ සොඳුරු , ඔයැයිට බැරි ද මට ඇහෙන්න පොතක් කියවන්න “
ස්තූතියි ඔබටත් . . . .

෴ කරුමය ද ?උරුමය ද? ෴

2012-01-05T12:49:00.000+05:30

සපත්තු දෙක බෙන් ටෙන් , ඇදුම් කැඩුම් බෙන් ටෙන්
සොයන්න මම සාප්පු වල ඇවිද්ද තරමක්
කියන්න නුඹ දන්නවා ද බෙන් ටෙන් සුරතල්

එක දවසක් ඇන්ද ඇඳුම අදින්නෙ නැහැ ආයෙත්
මයෙ පුතුගේ මුරන්ඩුකම සුරතලයක් නම්
කියන්න නුඹෙ සුරතල් සිත හොරු ගෙනිහින් නම්

උදේ දවල් රෑ කෑමට ඉල්ලන ඉල්ලන දේ දෙන
මගේ පුතා සවිමත් නැහැ නුඹ තරමින් වත්
කියන්න නුඹ කන බොන හැටි නැහැ දන්නේ මම්

රෑට නින්ද නැති වරු නම් පුතුගේ ළඟ සුවඳ බලන්
නිදිවැරු හැටි දවස් ගනන් නුඹ දන්නව නම්
කියන්න නුඹ තනියෙන් නිදියන හැටි නොදනිම්

ලස්සන නිල් ඇස් කියනා මයෙ පුතුගේ කතන්දරේ
නොලිවී තිබුනත් ඔය නෙතු මායිම් තැනකත්
කියන්න මයෙ හිත හඬන්නේ ඇයි නුඹ වෙනුවෙන්

පෙර පිං පවු පල දුන්න ද
උරුමය කරුමය වූ වද
පුංචි ළමයි මල් මෙන් සුවඳයි කියනා ලොව

නුඹෙ සුවඳ හමන්නේ මොන දෙසට ද කියපන් මට

෴ භුත බංගලාව 4 කොටස -(ළමා කතාවකි) ෴

2012-01-03T18:48:00.000+05:30

මෙතෙක් කතාව

1 කොටසට

2 කොටසට

3 කොටසට

තුන්මං සලේ දී වෙන්වු තුන්මිතුරන් ගේ පමා වී නිවසට පැමිණම සලකා බැලීමේ දී , චන්ඩිගේ පැමිණිම ඔහුගේ මවට කිසිසේත්ම පුදුමයට හෝ , හේතු විමසීමට හෝ භාජනය නොවූයේ ය. ඔහු වේලාසන දිනක පැමිණියහොත් පමණක් “ ආහ් බං , උඹ මොකද අද වේලපහ “ යන්න ඔහුගේ මව විමසුවත් එයට කිසිදු පිළිතුරක් ඇය බලාපොරොත්තු නොවෙයි. නමුත් පුංචි සමීර වෙසෙන නිවස ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් වූවකි.

සමීත් අයියාත් නිවසට වැටී ඇති පාරට පා එසවෙනවාත් සමඟම දුර සිටම මඟ බලන් සිටිනා අම්මා දුටු ඔවුන්ගේ පුංචි සිත් කීමට ඇවැසි පිළිතුරු සොයන්නට විය.

“ අයියා . . . .අම්මා “

අඳුරු කළුවර මැදින් වු වද පුංචි එකා තම මව් හැඳින ගත්තේ , අයියාට එය මතක් කරන්නට වූයේ දැන් ඉතින් කියන්න උත්තර හොයා ගන්නව හොඳයි යන සංඥාව නිකුත් කිරීමට මෙනි.

“ මොනා ද ළමයෝ මෙච්චර වෙලා කලේ. යන තැනක කළුවර වැටෙන්න කලින් එන්න කියල තියෙනව නේද. හිටහන් කො තාත්තා ආවාම කියන්න මම. තව මේ පොඩිඑකාවත් පංගාර්තු කර ගෙන “

ඔයින් ගියා ඇති යැයි සිතමින් ඇඟ පත සොදා කා බී වෙනදාටත් වඩා වේලපහ ඇඳට වැටුනේ. හවස්වරුවේ ඔවුන් සිදු කළ අසම්පූර්ණ වීර වික්‍රමය ගැන පසුවිපරම් කටයුතු සිදු කිරිමට දෙදෙනාටම තිබු උවමනාවත් , අධික තෙහෙට්ටුවත් නිසා වන්නට ඇත.

ඉන් පෙර විසඳා ගැනීමට තිබූ ඇතැම් කරුණු කාරණා කිහිපයක් , මවට සැකයක් ඇති නොවන සේ ඇසීමට අශේන් පරීක්ෂාකාරි විය.

රාත්‍රී කෑම මේසය එයට අවස්ථාවක් කර ගත් අශේන් , තම සිත තුල තෙරපෙන ප්‍රශ්ණ කිහිපයක් සීරු මාරුවට මවගෙන් ඇසුවේ තාත්තා පැමිණිමට පමා වන හෙයින් මව රාත්‍රී කෑම නොගෙන ඔහු එන තෙක් සිටිමත් අම්මාගෙන් යමක් අසා ගැනීමට මෙය කදිම අවස්තාවක් බැව් සිතීමත් නිසාමය.

“ අම්මා . . . . . අර අපි සෙල්ලම් කරන පිට්ටනිය තියෙන්නේ “

“ ඔවු . . .මොකද පිට්ටනිය වහන්න යනව ද? දෙයියන්ගෙ පිහිටයි.එතකොට වත් ඔය අඩු හතර පොළවේ වැඳිල ගෙදරට වෙලා ඉන්නෙ නැතැයි“

“ නැහැ අම්මා. . . ඒ පිට්ටනිය අයිතිකාටෙයි ? “

“ ඇයි සල්ලි දීල ගන්න ද? “

“ අනේ නැහැ අම්මා. ඒ පිට්ටනිය අයිති අර ...... පිට්ටනිය ළඟම තියෙන ලොකු බංගලාවටෙයි “

“ මොන . . . අර භුත බංගාලාව ද“

“ හ්ම් . . . . “

“ මම හිතන්නෙ ඔවු. ඔය බංගලාව අයිති වෙලා තිබිල තියෙන්නේ ලොකු සල්ලිකාරයෙක්ට. මොකක් හරි ලොකු සිත්තැවුලක් නිසා ඒ මිනිස්සු ඒක දාලා ගිහින් ද කොහෙ ද? දැන් ඕකෙ ඉන්නේ ඒ පරම්පාරවට අයිති මළගිය ප්‍රාණකාරයො කියන්නේ. පෝය දවසට නම් කවුදෝ ඇවිත් යනව පේනවලු. “

“ නැ හ් . . . ! ! ! “

කතාව අසා සිටී පුංචි සමීර ගේ කෑම සිරවීමට ගියේ ය.

“ මොනා ද ළමයො. හැමදාම කියනව කන බොන දේ හරි සිහිකල්පනාවෙන් කරන්න කියලා. ආහ්. . මෙන්න මේ වතුර ටික බොන්න “

වතුර කෝප්පය සමිරගේ අතට දුන් අම්මා , සමීරගේ පිට ට සෙමින් තට්ටු කලේ,සමීර කහින්නට වූ නිසාවෙනි. . .

“ හෆොයි . . . මේ ළමයට හොඳටම උණ නේද ? කෝ බලන්න. “

“ මේ මොනා ද ළමයෝ මේ “

මලකඩ කම්බි වැට පැනයාමේ දී සමීරගේ අතපය සීරුන වග අශේන්ට මතක් වුයේ එවිටයි. ඉන්ජෙක්ශන් දෙන්නත් වෙයි ද?

පෙනඩෝල් පෙති දෙකකින් සෑහිමට පත් නොවූ අම්මා, පුංචි සමීරගේ ඇඳ ළගටම වී ඔහුට නින්දයන තෙක් විටින් විට ඔහුගේ උණ බලමින් , අශේන්ට තරවටු කරමින් සිටින්නට වන්නී අශේන් සහ සමීරගේ අසම්පූර්ණ වික්‍රමය ගැන රස කතා බෙදා ගැනීමට බාධා කළාය .

අශේන් තනිවම අද දවසේ මුහුණ දුන් වික්‍රමය ගැන මෙනෙහි කරන්නට වූයේ , ආපසු නිවසට එන අතර මඟ දී චන්ඩි පැවසූ දෙය ද සිතේ වූ කුතුහලය අවුස්සන්නට විය.

“ අශේන් . . . මම පේමන්ට් එක දිගේ හිමින් හිමින් ඇවිද්දා.ඒත් වේළුන කොල පෑගෙන කොට ආපු සද්දෙ ට මාවම ගැස්සිලා ගියා. හිමිට ඉස්සරහට යන කොට , බංගලාවේ කුස්සිය පැත්ත මයෙ හිතේ ඒ. මට ඇහුනා බස්සෙක් වගේ හ්ම් හ්ම් හ්ම් සද්දයක්. “

මදකට කතාව නතර කළ චන්ඩි ගේ මුහුණ බැලු අශේන්ට ඒ මුහුණේ ලියවී ඇති බිය සන්ත්‍රාසය දැකගත හැකි විය.

“ඉතින්.....“

“ මම හිතට ධෛර්‍ය අරන් ඉස්සරහටම ගියා “

“ ඉතින් “

“ හ්ම් හ්ම් සද්දෙ ළඟ ළඟම ඇහෙන්න ගත්තා “

“ නැ . .හ් “

“ ඔවු බං . . . හිතේ කුතුහලය වැඩි වුනා. බයට වඩා කුතුහලය නිසාම මම තවත් ඉස්සරහට ගියා.“

“ හ්ම් හ්ම් සද්දෙ එක සැරේටම නැවතුනා. මාත් ඒ එක්කම හිටපු තැනම නතර වුනා. මට හිතුනා ඊළඟට නම් වෙන්නෙ හොඳ දෙයක් නෙමෙයි කියලා. ඒත් එක්ක ම . . . එකපාරට පරණ දොරක් හරි ජනේලයක් හරි හරිම අමාරුවෙන් ඇරෙන සද්දය ඇහුනා. “

“ ක් . . රාරා රා රා . . . .ස් ස් . . . . “

“ ඉතින් “

“ ඉතින් මොනා ද බං . . . මං කෑගහගෙන පණ කඩාගෙන දිව්වා “

කතාව මෙනෙහි වත්ම සිහින් සිනාවකින් මුව සරසා ගත් අශේන් නිදිදෙවු දූ තරුලට වුයේ , හෙට හවස ද මේ අභිරහසේ ඉතිරි කොටස සොයා යාමේ මෙහෙයුමට සහභාගී වීමේ චේතනාව සිහි තබා ගෙන නිසා . . අශේන්ගෙ සිහින ලෝකය තුල භුතගුහාවත් නම නොදන්නා මළ පෙරේතයාත් කිහිපවිරක් සරන්නට වුයෙන් අශේන්ගේ නින්ද කිහිපවරක්ම බිඳී ගියේය.

෴ හදවත බද්දට / Heart for Rent ෴

2011-12-28T23:16:00.000+05:30

බොහොම අපහසුවෙන් නමුත්
කාලයේ දියකර ගත් තීන්ත ගා
තිබුනාටත් වඩා හොඳින් අලුත් වැඩියා කරන ලද
අව්වට වැස්සට ඔරොත්තු දෙන
ඇඳ පළුදු නොමැති
සියුම් කැටයම් ඉවත් කරන ලද
සාදා අවසන් කළ වහාම පදිංචියට සුදානම්.
හදවත ක් බද්දට දීමට ඇත.....
කී මනි අනවශ්‍යයි.
කළින් පදිංචිකරුවා නොදන්වාම නික්මී ගිය බැවින්
නොකියා නික්මී නොයන බවට
පොරොන්දු පත්‍රයක් පමණක්
අවශ්‍යයි. ....

වැඩි විස්තර සඳහා
අමතන්න
ඔබේ හදවතට

Live in My Heart and Pay No Rent

බ්‍රෝකර් ගාස්තු අය නොකරන
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ භුත බංගලාව 3 කොටස -(ළමා කතාවකි) ෴

2011-12-24T11:59:00.001+05:30

පළමු කොටසට

දෙවෙනි කොටසට

සමීර , අශේන් ගේ ඇගේ එල්ලි සිටියේ , අයියා දෙස බැලීමට මුහුණ හැරවීමටවත් බියෙන් මෙනි. හු හඩ ඇසුනු දිසාවට යා යුතු බැව් අශේන්ගේ සිහියට නැගෙන්නට ද සැලකිය යුතු වේලාවක් ගත විය.ඔහුගේ ඇගේ එල්ලී සිටින කුඩා සමීරගේ සීතල අත තදින් ග්‍රහණය කර ගත් අශේන්.

“ යමු . . . .! ! ! “ යි පැවසූව ද, බිරාන්ත වී සිටි සමීර දුටු අශේන්ට කර කියා ගත හැකි දෙයක් නොවීය.

හිතට දිරි ගත් අශේන්, තමාගේ කුඩා සහෝදරයා ළඟින් දණ බිම ඔබා වාඩි වී ඔහුගේ දෑතට ඒ සීතල අත් දෙක තදින් ග්‍රහණය කර ගත්තේ , කියන්නට කිසිත් සැලසුම් නොකර ගෙන වුව ද,

“ මල්ලි , ඔයා ඔහොම බය වෙලා කොහොමෙයි ? ඒ ආවේ චන්ඩි අයියා හූ කියපු සද්දෙ. අපි දැන් එතනට යන්න ඕනි තේරුනැ යි? මම ඉන්නකම් ඔයැයි බය වෙන්න එපා කාටවත් . අයිය ඉන්නව නෙ ළඟින්ම “

මද වේලාවක් ,ඇසිපිය නොසෙල්වා අශේන් දෙසම බලා වුන් පුංචි සමීර අවසානයේ පුංචි හිස උඩටත් පහළටත් සොලවමින් තම සහෝදයාගේ තීරණයට අවනත බැව් හැගෙව්වේය.

එකම සම්මුතියකට එළඹි ඔවුන් දෙදෙනා , චන්ඩිගේ හු හඩ පැමිණි දිසාවට පිය නගන්නට වුයේ හදවතේ ලබ් ඩබ් හඩ ද ක්‍රමයෙන් වැඩි කරම්න්ය.

බංගලාව වටා මදක් දුරක් යත්ම පසුපස බලමින් කකුල් පැටලෙවෙමින් තමන් දෙසට එන චන්ඩිව දුටු අශේන් සහ සමීර නැවති බලා සිටියේ චන්ඩිගේ පෙනුම ඔවුන්ගේ සිතට බියක් ගෙනා නිසාය.

පසුපස බලමින් පැමිණි චන්ඩි ඔවුන් දෙදෙනාගේ සමීපයට පැමිණෙන තෙක්ම අශේන්ව සහ සමීරව දුටුවේ නැත.

“ මොකද බං මේ. මොකද හූ තිවේ. ඇතුලු වෙන්න තැනක් හොයා ගත්තැයි? “

“ අම්මෝ ...මගෙ බුදු අම්මෝ. . . . බොලට ඇහුනයි ඒ අදෝනාව. . . යන්තම් ඇති. දැන් තමයි ලේ ටිකක් ඇඟට ඉනුවේ “

“ මො කද වුනේ “

“ අපි යමු. යමින් ගමන් වෙච්චි දේ කියන්නම්. “

“ එතකොට බෝලේ ? “ මෙතෙක් වෙලා රැකගත් නිහඩ වෘතය බිඳිමින් ඇසුවේ සමීරයි.

“ හෙට එමු. දැන් කළුවර වැටෙනවා. තව ටිහකින් හොඳටෝම රෑ වෙනවා. අවශ්‍ය දේවල් ඔක්කම සූදානම් කර ගෙන අපි ආයෙත් හෙට එමු. “

තිදෙනාම හැරුනේ ආපසු යන්නට බලාගෙනය. ඒ සමඟින්ම නැවත් නැඟී ආ මහා අදෝනා හඬ සමඟින් , එක හීයට තිදෙනාම නතර වුයේ , කටුකම්බි වැටෙන් ද එහාට පැන සෙල්ලම් පිට්ටනියේ ද මද දුරක් දුව ගොස් හති වැටුන පසුවයි.

දණිස් වලට දෑත් තබා ගෙන ශරීරියේ බර දෑත් දිගේ දණිස් වෙත යවා..... පහලට කර ගත් හිසින් යුතුව තිදෙනාම හති අරින්නට විය.

“ අම් මෝ . . හ් . . .යකෝකෝ. . . . හ්ම් ම් ම් . . . ඒක නම් . .. . භුතයෙක් ම තම යියි යි! ! ! “

කඩින් කඩ හති දමමින් චන්ඩි පවසන්නට වුයේ , එක අතක් තම ඉනට ද අනිත් අත ,ඈත කළුවරින් වැසී යන මූසල පැහැති භුතගුහාව දෙසට ද දිගු කරමිනි.

ඉන් පසු තිදෙනාම අඩිපාරට වැටී තම තමන්ගේ නිවෙස් කරා එක මඟ ගමන් කරනු දැකිය හැකි වුවත්. ඔවුනතර කිසි කතාබහක් නොඇසුනි.

හිටි වනම නිහඩ බැව් බින්ද චන්ඩි පැවසුවේ අරුම පුදුම කතාවකි. . . .

ඒ කතාවේ සත්‍ය අසත්‍යතාවය සොයා ගැනීමට ,අවශ්‍ය ආම්පන්න ද රැගෙන නැවතත් හෙට දිනයේ දී ,මුණගැහෙන පොරොන්දුව මත ඔවුන් සමුගත්තේ තිදෙනාගේ නිවෙස් වලට යනෙන මාවත් බෙදී වෙන් වෙන දෙමංසලේදීය .

ඔවුන් තිදෙනාගේ නැවත මුණගැසීම
බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ නොපැතූ පැතුමක , පැතුම ෴

2011-12-22T20:10:00.000+05:30

ජීවිතේ කියන්නේ , නොපැතූ බොහෝමයක් දේ අතර , පැතූ එකම දෙයක් හමුවෙන එක වෙන්න පුළුවන්. කිසිදවසක නොපැතූ පැතුමක් වෙලා නුඹ එද්දි , පැතූ පැතුමක් එපා කියලා, නොපැතූ පැතුම වෙච්චි නුඹව පතන්න දැන් හොඳටෝම කල් මදි. . . . .

දුක හංගන් හිනා වෙන්න කියා දුන්න නුඹ
හිත අස්සේ දුක එළියට අරන් ඇයිද අද
වෙනකෙකුගේ මනාලියක් වෙලා යන්න හෙට
නුඹේ කඳුළු පාඩඩ බැහැ පාගන්නට මට

අහම්බයෙන් මුණ ගැහුනත් මල් සුවඳක් ලෙස
ජීවීතේම සුවඳ කරන් පිපුනා හදවත
හෙටත් ඉන්න මයෙ දිවියේ සුවඳක් විලසට
එපා යන්න මේ විලසට පරවී මගෙ ළඟ

නුඹේ අතේ දැවටී මුළු ලොවක් දැක්ක මට
වෙනකෙකුගේ ලොවක් වෙනව හෙට දිනයක සිට
ඒ ලොව තුල පුංචි ඉඩක නුඹත් සිටින වග
නොකීවාට නුඹ දන්නව නෙව ද මගේ හිත

ඊයේ අද මතක පොතේ වැසුව පිටක් ලෙස
අමතක වෙන්නැහැ මට නම් කවදාවත් නුඹ
වෙන්නව යන්න දෑත ඉතින් අතහරින්න අද
සිනා වෙවී සමුදෙනව ද මට යන්නට දුර

              සමුදෙන්න බැරිව
                 ලතැවෙන
                   මම
          ෴ සොඳුරු සිත ෴

ප/ලි:-
භුත බංගලාව කතාවේ ඉතිරි කොටස් ඉදිරියට පලවෙන බැව් කාරුණිකව සලකන්න.......

෴ භුත බංගලාව 2 කොටස -(ළමා කතාවකි) ෴

2011-12-20T19:11:00.001+05:30

පළමු කොටස කියෙව්වෙ නැතිනම් කියවලම එන්න.

" පැනපන් "

අයියාගේත් මල්ලීගේත් කල්පිත ලෝකය බිඳ හෙළු චණ්ඩි ,විධානය දුන්නේ ,බිදී ගිය වැටේ වූ මලකඩ කෑ කටු කම්බි පේලි දෙකක් ඈත් කරම්න්ය.

“ පොඩි එකා . . . උඹ ඉස්සෙල්ලා පැනහන් “

“ ඉහි ඉහි . . . . මට බෑ .මට බෑ බෑමයි “

“ආහ් . . . ! ! ! ඒකත් එහෙම ද? එහෙනම් බොලයි අයියව ඇතුලට යවල , උඹයි මායි එළියෙන් ඉමු සමීරයෝ “

“ මට බැහැ. එහෙනම් අපි තුන්දෙනාම යං “

“හරි හරි. උඹ පොඩි එකා නිසා ඉස්සෙල්ල රිංගහන් මෙතනින්.අපිත් එනෝ බං “

වියල් කෙරුනු මළකඩ කටු කම්බි ඇඟේ නොවදින්නට , එහා වත්තට පැණිම සමීරට සුළු දෙයක් වුව ද, ඔහුගේ සිත පුරා විහිදී ගිය බිය සහ ත්‍රාසය විසින් දෙතුන් වරක් ඔහුගේ පුංචි ශරීරයේ කටු කම්බි වැදීම නිසා සීරෙන්නට විය.මිනිසෙකුට පිටත ඉදන් කර පොවා බැලීමට නොහැකි තරම් උසින් මන්දිරයේ වත්ත වටා ගසා තිබු ගල් තාප්පය, සෙල්ලම් පිට්ටනියේ මුල්ලේ දී පුංචි කටු කම්බි වැටකට සීමා වුයේ, එක්කෝ ගල් මදි වීය , නැත්තම් බාස්ට හදිසියේ ගෙදර යෑමට හදිසි වීම නිසා වෙන්නට ඇති බැව් පුංචි සමීර සිතන්නට විය. මටමයි වෙන්නේ.....

“ අම්මියෝ . . . ! ! ! මට ටෙටනස් විඳින්නත් වෙයි “

“ අනේ මේ . . . “

දැන් තිදෙනාම වැටෙන් මෙහා පැත්තේ ය. ගමේ ඉන්න වැඩිහිටි චන්ඩියෙක්වත් හොඳ සිහියෙන් පය නොගසන භුමියක , පුංචි කොළුකුරුට්ටන් තිදෙනෙක් , ගැහෙනා දෙපා වලින් , ලේ පොඳක් නැති සුදුමැලි මුහුණු දික්කරන් සිටින්නේ , මඟ වැරදි , අවේලාවේ අපායට ගොඩබට සූර දූතයන් පරිද්දෙනි.

“ දැන් . . . කොහෙ කියල බෝලෙ හොයන්න ද, තව ටිහකින් හොඳටෝම කළුවර වැටෙයි “

මෙතෙක් නිහඬව සිටි සමීරගේ අයියා කොහේ දෝ සිට පහල වූ අපූරු නුවන මෙහෙයවමින් පවසන්නට විය.

“ යකෝ . . . . ! ! ! මේ බංගලාවේ ලොකු. මේක හරියට මාළිඟාවක් වගේ “ දිදුලන දෑස් අයාන පවසන චන්ඩි දෙස අයියාත් මල්ලිත් බැලුවේ අයා ගත් මුවෙනි.

“ කොහෙ යන්න ද? අපි බොලෙ අරන්මයි යන්න ඕනි. තොපි දෙන්න ඕනි නම් ආපහු පලයව්.මම නම් යනෝ මේ බංගලාව ඇතුලටම “

“ නැහැ . . . අපිත් එනෝ , ඔයැයිතුත් එක්ක “

අයිය මලෝ දෙදෙනාට ලැබුන අනගි අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන නොගන්නට ඔවුන් ඒකමතිකව තීරණය කෙරුවාක් මෙන් ඔවුන් පැවසුවේ , පුංචිකමට සිතට නැගෙන දැඩි කුතුහලයත් , පුංචි වික්‍රමයන් හි නියලෙන පුංචි ළමයින්ගේ , සිංහලට හඩ කැවූ ඉංග්‍රිසී නාට්‍ය වැඩිපුර නැරඹිමත් නිසාම වන්නට ඇත.

. . . . මුන් දෙන්න එනෙක , කෝකටත් හොඳයි. නැත්තම් මම මේ භුත ගුහාවේ කොහොම රිංගන්න ද . . . . .

හිස කරකවා ඔවුන් දෙස බැලු චන්ඩි සිතන්නට විය.

“ එහෙනම් යං “

“ ඒත් කොහෙන් ද ? “

“ යමු. . . වටෙන්ම ඇවිදන් යමු. කොහෙන් හරි තැනක් ඇති. ඇතුලට යන්න. තැනක් නැති වුනොත් , ජනේලයක් කඩල හරි ඇතුලට යමු“

“ කොහොම ත් ඇහුන සද්දෙ විදිහට බෝලෙ ඇත්තේ ගේ ඇතුලෙ “

“ ඔවු , උඹ හරි අශේන් “

සමීරගේ අයියා , අශේන් , වැඩි කතාබතා නැති නමුත් හොඳ මීටරයක් බැව් චන්ඩි දනී. මෙතෙක් පරම සතුරන් සේ එකිනෙකා නොරුස්සමින් සිටි තිදෙනා , එකවර පුංචි සවිමත් කණ්ඩායමක් බවට පත්වුන අපූරුව , පුංචිවුන්ගේ ලොවේම මිසක් වැඩිහිටි ලොව දැකිය නොහැකි ගුණාංගයකියි මට සිතේ.

පුංචි සමීර මේ සියල්ල තුල දුටුවේ ත්‍රාසජනක හා භයංකාරබවම පමණක් වුවත්, ඔහුගේ සිත තුල ද මේ ක්‍රියාන්විතය ට සම්බන්ධ වීමට ලැබීම ගැන වූයේ යම් ආකාරයක ආඩම්බරයකි.

“ චන්ඩි යන්න ඔය පැත්තෙන් , අපි දෙන්න මේ පැත්තෙන් එන්නම්. ඇතුලට යන්න ක්‍රමයක් දැක්කොත් හයියෙන් හූවක් තියන්න “

“ හරි . . . “

අශේන් වැන්නකු තමන් සමඟ සිටිම ගැන චන්ඩි සැබැවින්ම ආඩම්බර වූ අතර , නිරායාසයෙන්ම පුංචි කණ්ඩායමේ නායකත්වය චණ්ඩිගෙන් ගිලිහී ගොස් අශේන්ට ලැබීම ගැන චන්ඩිගේ සිතේ කිසිම කහටක් ද වූයේ නැත.එ සේ හෙයින් , අශේන් කළ ඉල්ලීම , නියෝගයක් සේ දැක වැඩිහිටියන් සේ කුපිත වීමට ඔහුට අවශ්‍ය නොවීය.

ඒ විශාල මන්දිරය වටා , තිදෙනාටම එකවර පැදකුණු කර අවසන් කිරීමට නම් සැලකිය යුතු කාලයක් ගත වන අතර , අඳුර විත් මුළු ප්‍රදේශයම වසා ගන්නට කලින් මන්දිරයට ඇතුලු වීමට හෝ බෝලය සොයා ගැනීමට නොහැකි වනු ඇත. අශේන්ට ඇත්තේ අනගි මොළයකි.

මන්දිරය විශාල වුව ද කිසිවකු වසන බවට කිසිම සලකුණක් සොයා ගත නොහැකි විය.මන්දිරය විශාල රුක්ගොමුවකින් වට ව තිබූ නිසා , පරිසරයේ වූ අඳුර වඩ වඩාත් ත්‍රීවුර වු අතර, අවුරුදු ගණනකින් ඉදල් ඉරටු පහරක් වැදී නැති පොළව , ගස් වලින් වට සියළු දේ පොළවට පස් කරමින් සිටිනු දැකිය හැකි විය.තට්ටු පිට තට්ටු වැටී තිබූ කොළ රොඩු වල ඔවුන් අඩිය නොතිබ්බේ, විෂ සර්පයන් එහි සිටිනු ඇතැයි යන බියටත් වඩා. පයට පෑගෙන වියළි රොඩු වලින් නැගෙන හඩින් ද ඔවුන් බිය පත් වූ නිසා ය.

මන්දිරය වටා වූ සිමෙන්ති පේමන්ට් එක මතින් ඇවිද ගියේ ... පේමන්ට් එක වැසෙන්නට තරම් වු නොයේකුත් වර්ගයේ කුණු කන්දල් වල හැපෙමින් ය.

මන්දිරයේ විශාල බිත්ති වල ඇතැම් තැන්හි දිය සෙවෙල් බැඳී තිබුනි.ඇතැම් තැන ක වර්ණාලේපයන් පතුරු පතුරු ගැලවී යමින් තිබුනි. ආලේප කර ඇත්තේ කුමන පාටදැයි පැවසීමට ඔවුනට නොහැකි විය.ජනේලයකින් පනිමු යැයි යෝජනා කල ද, මන්දිරයේ වූ විශාල ශක්තිමත් ජනේල දුටු අශේන්ගේ සිතේ වුයේ දෙගිඩියාවකි.

සිතේ උපන් දෙගිඩියාව යටපත් කරමින් නැග ආ හූ හඩත් , ඒ එක්කම වාගේ ඇසුනු අද්භුත ගෙරවුම් හඩත් යහළුවන් තිදෙනාගේ මුහුණු සුඳුමැලි දියරයෙන් පුරවා ලන්නටත් , උන්තැනම ගල් වුන සිරුරු තදින් පොළවට බැද තබන්නටත් සමත් කරවීය.

හූ හඬින් සහ අමුතුම ගෙරවුම් හඬින් බිරාන්ත වූ
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

මෙන්න තුන්වෙනි කොටසට පාර . . . .

෴ භුත බංගලාව I කොටස -(ළමා කතාවකි) ෴

2011-12-19T21:09:00.000+05:30

" සලාං . . . . . . . . .! ! ! !."

මෙතෙක් ප්‍රීතියෙන් පිනායමින් සිටි පුංචි සිත් , එක මොහොතකින් කළු වළාවකින් වසා දැමීමට ඒ විශාල මිහිරි සද්දයට හැකි විය.

පොඩිවුන් එකිනෙකා ,එකිනෙකාගේ මුහුණු බලන්නට වූයේ , නපුරු සිහිනයකින් සිහි එළවා ගන්නට මෙනි. නඩයේ සිටි ශරීරයෙන් තරමක් විශාල නමුත් වයසින් නොමේරු එකෙකු හඬමින් දුවන්නට වත්ම , අනිකුන්ගේ සිත් ද දුවන්නට ම අර අදින්නට විය.

“ එකෙක් දුවන්නෙ නැහැ ! ! ! ! “

හඩ නැගුවේ නඩේම එකෙකි.

“ යකෝ මේක හරි වැඩක් නෙව. තොපි එකෙක් වත් මයෙ බොලෙ අරන් නොදි මෙතනින් හෙම යනව නෙමෙයි ඕං හරිය “

නඩයට අලුතින් එකතු වූ , ගමට අලුතින් ආ අමුතු පවුලේ කට සැර කොළුවාගේ හඬින් පුංචිවුන් තව තවත් අසරණ වන්නට විය.

“ අපි යමු අයියේ . . . . මට බයයි. “

පුංචි සමීර අයියාගේ කමීසයෙන් අදිමින් පවසන්නට වූයේ අඩන්නට ඔන්න මෙන්න වූ ඇස් . . . චන්ඩියාගෙන් ඉවතට නොගනිමිනි.

“මොකො බොල කුටු කුටු ගාන්නේ ? “

සමීර දෙස රවා බැලු චන්ඩි කොල්ලා. ඔවුන් දෙදෙනා වෙත ලං වත්ම, බියෙන් ඇලලි ගිය සමීර , අයියට මුවා වෙන්නට විය. ඒ සුනංගුවෙන් ලත් අවසරයෙන් , අනිත් කොළු කුරුට්ටන් , දිව යන්නට විය.

“ කොහෙ ද බොල තොපි දුවන්නේ , හොඳයි බලාගනිව්, තොපි එනව හෙම නෙමෙයි මේ පිට්ටනියේ ආයෙ සෙල්ලම් කරන්න “

ප්‍රමාණාවත්තරම් ඈතට දිව ගිය කොළුරැල “හූ “ හඬ නඟන්නට විය.

“ හූ . . . . ! ! ! , හූ . . . ! ! ! හූ . . . . . . . . . . .! ! ! “

“ යකෝ . . .ව් . . . . තොපි වරෙව් කෝ ආයේ . . . “

කෑගසන උන් කෙරේ තම කෝපය පල කළ ද , ඔවුන් පසුපස නොදිවු චණ්ඩි කොල්ලා , තවමත් තමන් ළඟ සිටින අහිංසකයන් දෙස බැලූවේ , ඔවුන් දවා හළු කරන නෙතිනි.

“ අයියා . . . . . “

පුංචි සමීර තව තවත් අයියාට තුරුළුවන්නට විය.

“ තොපි දෙන්න හෙල්ලෙන්නෙ නැහැ. වරෙව් යන්න මාත් එක්ක “

“ කො කො . . . කොහෙ යන්න ද ? “

වියළි ගිය තොල කටට නඟාගත් ප්‍රාණයෙන් සමීරගේ අයියා අසන්නට විය.

“ වෙන කොහෙ ද , මයෙ බෝලෙ ගන්න. බොලවු දන්නව ද ,මම ඔය බෝලෙ ගන්න කොච්චර නම් ආප්ප ඇද්දද කඩේට. ඕක අරන් මිසක් , අද මම ගෙදර යන්නෙ නැහැ.මම විතරක් නෙමයි, තොපි දෙන්නත් යන්නෙ නැහැ . හරිය “

“ මල්ලිට යන්න දෙන්න .“

තමන්ගේ කමිසයෙ එල්ලී බියෙන් සැලෙන පුංචි සමීර දෙස බැලු අයියා පවසන්නට විය.

“ ඒව කොහොද ? මාව තම්බන්න හිතුව මදි බොලා, මල්ලි ගිහින් ගෙදෙට්ට කීවම ඔක්කොම ඉවරයි. යමු ඉස්සර වෙලා තොපි දෙන්නා “

“ අපි අලුත් බෝලයක් අරන් දෙන්නම්. “

“ අනේ මේ . . . තොපි මෙච්චර කල් සෙල්ලම් කරේ රබර් බෝලෙන්, බොලාගේ ටෙනිස් බෝල, අනේ නිකම් පලයව් “

කතාව ඇත්ත බැව් පුංචි සමිරගේ පුංචි හිතට ද වැටහෙයි. අම්මා තාත්තාට කොතරම් සල්ලි තිබුන ද, අයියා කොතෙකුත් ඉල්ලූව ද, ඔවුන්ට ක්‍රිකට් ගැසීමට ටෙනිස් බෝලයක් ලබා දීමට තරම් සමීරගේ දෙමාපියන් කාරුණික වූයේ නැත. නමුත් චණ්ඩි අයියා ගේ ආගමනයත් සමඟම එතෙක් රබර් බෝලයෙන් සෙල්ලම් කළ කොළු රැලට උදාවුයේ වාසනාවන්ත කාලයකි.

චන්ඩි අයියාගේ නියම නම සමීර නොදනි, ගමේ අනිත්වුන් ද නොදන්නා බව සහතිකය. හේතුව නම් ඔහුගේ නම කියා ඇමතීමට පෙරම , ඔහුගේ අනන්‍යතාව හෙලි වී නම් පට බැඳීම නිසාය.ගමට උන්හිටි ගමන් පාත් වූ චන්ඩිගේ අම්මා සහ චන්ඩි ගමේ අතැර දමා තිබු මැටි ගෙදරක හදිසියේම පැල පැදියම් විය.

“ඕකුන් එක්ක සෙල්ලමට හෙම යනව නෙමෙයි හරි ද? “

“ ඇයි අම්මා ඒ . . . ඒ අයියා කතා කරනව අමුතු වුනාට හරි හොඳයිනෙ අම්මා “

“ ඒ ඩිංගිත්තට කතාවටත් ගියා ද? මොන ගුබ්බෑයමක ඉදන් පාත් වුනාද කවුද දන්නේ ? මහමන්ඩිගේ කතාවත් හරියට මුඩුක්කුවක ඉදන් ආවා වගේ “

“ ඒ අයිය හරි හොඳයි. සෙල්ලම් කරන්න ටෙනිස් බෝ . . . “

සමීරට ඉතිරි ටික සම්පූර්ණ කිරීමට නොඳුන් සමීරගේ අයියා , සමීරගේ කට තද කර වසමින් ඔහුව ඉවතට ඇද ගෙන යන්නට වූයේ ,

“ මෝඩයා . . . ඔක්කම කියනවා. එන්නෙපා මාත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න යන්න අනිත් දවසෙ “

“ යමවු යමවු පොඩ්ඩක් කකුල ඉක්මන් කරල “ චන්ඩි අයියාගේ ගෝරනාඩුවෙන් පුංචි සමීර නැවතත් සෙල්ලම් පිට්ටනියේ කෙළවර වෙත පැමිණ තිබුනි.

“ඔයා ඉස්සර වෙන්න, අපි දෙන්න පස්සෙන් එන්නම් “

“ හහ් . . . තොපිනම් යකෝ, අහිංසක කමට හිටියට කට්ටම නැහැ නේද ? මාව ඉස්සර කරල පැනල යන්න ද “

“නැහැ. . .අපිට බයයි “

“ බය ගුල්ලෝ . . . .! ! ! “

ඒසේ පැවසුව ද , සෙල්ලම් පිට්ටනියේ අඳුරු කෙළවරට පැමිණ සිටි ඔවුන් තිදෙනාගේම මුහුණු වල තිබුනේ , මහා රැදුරු රාක්ෂයෙක්ගේ භවනකට ඇතුලු වන පුංචි දරුවන්ගේ මුහුණු වල වූ හැඟීම් වලට නොදෙවෙනි හැඟීම් රැසකි.

ගොම්මන් කළුවර සෙල්ලම් පිට්ටනියත් යට කරගෙන ඇතිරෙන වේලාවේ , ඒ අඳුරට මුසුවෙන පුංචි ඡායා තුනක, පුංචි ඇස් හයක් ගමේ වුන් කෙදිනකවත් ඇතුලු නොවූ , රාත්‍රියට මහ හඬ නඟා කෑ ගසන ඒ භුත ගුහාව වෙත යොමු වී තිබුණි.

මෙන්න දෙවෙනි කොටසට පාර.

ගොම්මන් අඳුරරේ , පොඩ්ඩන් දෙස බලා සිටින
මම
෴ සොඳුරු ෴

෴ නුඹ ළඟ සිටි මම ෴

2011-12-16T19:16:00.001+05:30

වැලි කතර, මහ මුහුද , නිල්ල නිල් වන අරණ
මඟ දිග ද , සැම තැනම
සෙවූවෙමි මං මම ම

පයට පෑගෙන වැලි ද , හිමිදිරියෙ පිනි මතද
ගලා යන දිය රැළිද ,අහසෙ මියෙනා තරුද
සෙවූවෙමු මං මම ම

බඹර තුඩ විෂ මත ද , විහඟ ගීයක අග ද
මල ක පෙති මත ඇති ද
සෙවූවෙමි මං මම ම

දිනක නොපැතූ විලස , හිත බැඳුන නුඹ ළඟම

නොසොයාම මුණ ගැසුනි

සෙවූ මම නුඹ ළඟම

කඩා බිඳ දා පවුරු ,සොයා දී මා මට ම
ගියේ දුර ඇයි නුඹ ත්
මගෙ අඩකුත් රැගෙන

නැති වූ අර්ධය සොයන
මම
෴ සොඳුරු ෴

෴ සඳේ පෙම ෴

2011-12-11T10:59:00.000+05:30

විළිබරව සැඟවෙන
යළිත් හිමිහිට එළි වෙන
සඳ අහසෙ මතුවෙන
නුඹයි මගෙ මතකයට එක් වෙන

නුරා රස සඟවන
කඳුළු තරු මල් අතර දවටන
සුසුම් ගෙන ඉසිමින
මිලින තණබිම මලින් පුරවන

ජනෙල් පළු අතරින
දෑස නිතරම යොමු වෙන
තොල් පෙති පොපියමින
නොකියනා දේ නෙතින් දනවන

රාත්‍රිය මැදියම
යහනෙ නුඹ සැතපෙන විට
සඳ කැළුම් දහසක
දැවටී එන්න නුඹ වෙත

වේදනා දෙන හදවත
නිවා සනසන්නට
හෙලා සුසුමක් දිග
සිප ගන්න ඔය වත මට

ලොවම නොදකින ලෙස
ලොවට රහසක් වූ ලෙස
සඟවන්නෙ කෙලෙස ද
නුඹට පමණයි මගේ සෙනෙහස

නුඹේ සඳ
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ සතුට සොයා ෴

2011-12-07T20:57:00.000+05:30

“ අර ඉන්නේ , අර අර . . . . නිල් පාට සාරියක් ඇඳල, හිනා වෙවී ඉන්නේ “

“ ඉතින් ! ! ! “

“ ඔයා කීව නේද දවසක්,ලෝකේ සතුටින්ම ඉන්න කෙනා දකින්න ඇත්නම් කියලා“

“ ඔවු . . ! ! ! “

“ ඉතින් ළමයෝ , මම දන්න විදිහට, ලෝකෙ සතුටින්ම ඉන්න ගැහැණිය තමයි එයා “

“ ඔයා කොහොම ද එහෙම කියන්නේ , ? ඇයි එහෙම කියන්නේ. එයා මේ මොහොතෙ හිනා වෙලා ඉන්න නිසා ද ? “

“ නැහැ. එයා මේ මොහොතෙත් ගොඩාක් ප්‍රශ්ණ වලට මැදි වෙලා ඉන්න නිසා “

“ මට තේරෙන්නෙ නැහැ “

“ හ්ම් . . . ඔයා දන්නව ද, එයා ගොඩාක් පෝසත් පවුලක ළමයෙක්. ඒත් එයා ස්කෝලෙ ඕලෙවල් කරන කාලේ වෙනකොට එයාගේ තාත්තා හදිසියේම අන්ත්‍රා වුනා. එයාට හිටිය එකම සහෝදරයා ,මානසික රෝගියෙක් , ටික දවසකින් අම්ම ත් හදිසියේම මැරුනා. දේපල වස්තුව තිබ්බ නිසා නෑයො ලං වුනත් , ඒ ගැහැණු ළමයව රවටන් දේපල ටික නැති වෙනකම් ළඟහිටියො නෑයෝ ඊට පස්සෙ ඒ ළමයව දාලා ගියා. ණයට සින්න වුන මහ ඉඩමකුයි පරණ දිරල ගිය වලව්වකුයි , මානසික රෝගි සහෝදරයෙකුයි එක්ක ඒ කෙල්ල තනි වුනා. හොඳට ඉගෙන ගන්න පුලුවන් දක්ෂ ළමයෙක් වුනත් , අමාරුවෙන් උසස් පෙල කරල කැම්පස් තේරුනත් , ඒ අවස්ථාව මඟ ඇරල සහෝදරයත් බලාන පුංචි පුංචි රස්සාවල් කර කර යන්තම් ජීවිතේ ගැට ගහ ගත්තා “

“ පොඩ්ඩක් ඉන්න , ඔයා කොහොම ද ඔය කෙල්ල ගැන ඔච්චර විස්තර දන්නේ , එයා මේ ගමට , මේ රස්සාවට ආවෙ අලුතින් කියල නෙ මට කියල තියෙන්නේ “

“ හ්ම් . . . . . ඔවු. . .අලුතින් . . . ඒත් මම එන්න කලින් වුන දේවල් මම නොදැන ඉන්න විදිහක් නැහැ නේද ? “

“ ඒ කියන්නෙ ඔයා එයා ගැන හොයල ? “

“ ඔවු. . හෙවුව තමයි. මේ තරම් පුංචි රස්සාවක් කරන එයා ,හිනා වෙලා ඉන්න හැටි දැක්කම මට හිතුනා , එයා තමයි ලෝකෙ ඉන්න සොඳුරුම ගැහැණිය කියලා.“

“ එච්චර ද ? ‘

“ නැහැ . . තව තියේ. දිගටම අහනව ද? නැත්තම් නවත්තන්න ද ? “

“ අහමු , ඔයා කියන්න “

“ ඉතින් , ඒ කෙල්ලගෙ ජීවිතේටත් ආදරය එඹිල බැලුවා. ගමේ ගොඩක් දුප්පත් පවුලක , හමුදාකරයෙක්, කෙල්ලත් නොදැනම , දෙන්නම අර ණයබරට සින්න වෙන්න ගිය දිරපු ගෙයි කැඳැල්ලක් හැදුවා. ළමයෙක් බඩ ඇවිත් මාස දෙක ඉවර වෙන්නත් කලින්, කොටි බෝම්බයකට අහුවෙලා ඒ කොල්ලත් මැරුනා “

“ ඉතින් , . . . දැන් එයා වෙන මිනිහෙක්ව බැදල ද? “

“ ගෑණු - මිනිස්සු , ජීවිතේ කියන්නේ කසාඳ බදින එක විතරද ,ඔයාට අහන් ඉන්න බැරි නම් මම නතර කරන්නම් “

“ නැහැ. ඔයා කියන්න “

“ හමුදා පඩිය කෙල්ල අතට ලැබෙන නිසා , අගහිඟයක් නැතිව ජීවත් වෙන්න පුලුවන් උනත් , වටේ පිටේ ඉන්න පිපාසයෙන් පිරුණ පිරිමි , ඇගේ ඇඟ මසට තියෙන අනුකම්පාවෙන් එයා ළඟට කිට්ටු වුනා “

“ ඕකනෙ කියන්නේ , කොයි ගෑනිත් ඔහොම තමයි “

“ හරි එහෙනම් , ගෑණු ගැන මට වඩා ඔයා දන්නවනේ. මම නතර කරන්නම් “

“ අනේ නැහැ මැණික . . .ඔයා කියන්න “

“ මුලදි මුලදි , ආදරය කියල රැවටුනත් , පස්සෙ න් පහු එයා තේරුම් ගත්තා , මිනිහා එන්නෙ මොකාට ද කියලා. ඒ වෙන කොට , මැරුණ මිනහ නිසා හැම මාසෙම හමුබුන පඩියෙන් සැලකිය යුතු ගානක් ඒ එන මිනිස්සු එයාගෙන් උදුරන් ගිහින් තිබ්බා “

“ යකෝ මාර වැඩක් නෙ ඒක. ඇඟ මදිවට සල්ලිත් අරන් ද ? “

“ ඔවු. ඇඟ රාගයටත් , සල්ලි ආදරයටත් සින්න වෙවී තිබ්බා “

“ ඉතින් “

“ ඉතින් දවසක් , එයාට හිටපු එකම ඥාතියා එයාව දාලා ගියා. “

“ කවුද , පිස්සු අයිය ද? “

“ ඔවු . පිස්සු උනත් අයියකෙනෙක් එයාට හිටියා.තමන්ගෙ කියලා. අයිය නිසා ගෙදරට යන එන පාදඩ මිනිස්සුන්ගෙ ගමන යම් තරමකට සීමා වෙලා තිබ්බේ. පිස්සෙක් වුනත් තමන්ගෙ වැන්දඹු නංගිව පරිස්සම් කර ගන්න ඕනි කියල මිනිහට තේරෙන්න ඇති “

“ ඉතින් “

“ අයියත් මළාට පස්සෙ , . . . පුංචි දූත් ටික ටික ලොකු වෙන නිසා , ගම අතඇරපු ගෑණි , මෙහාට ආවා . මේ රස්සාව බොහොම පුංචි රස්සාවක්. රස්සාවෙන් එයාට ලැබෙන පඩියට වඩා, එයා බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ආරක්ෂාව කියල මම තේරුම් ගත්තේ, එයා ගැන හොයද්දි. “

“ ඒ කීවේ . . “

“ මෙතන රස්සාවට ඇවිත් වැඩි කල් යන්න කලින් , කාගෙත් හිත් දිනා ගත්තා. ලොක්කාගෙ වයසක අම්මව බලා ගන්න කෙනෙක් නැතිව ඉද්දි , මේ ගැහැණියව ලොක්කට පේන්න ඇත්තේ දිව්‍යාංගනාවක් වගේ . දැන් මෙයා ඉන්නෙ ලොක්කගෙ ගෙදර. දවල්ට මෙහෙ වරුවකින් තියෙන ඔක්කම ටොයිලට්ස් , වොෂ් රූම් විතරක් නෙමෙයි , කාණුත් ඔක්කම සුද්ද කරනවා. දවල්ට ගිහින් උයනව. ලොක්කටත් කෑම එකක් අරන් එනවා. ආයෙත් හවස් වරුවෙ කවුරුත් ගියාම , ආයෙත් වටයක් සුද්ද කරනවා. “

“එතකොට එයා රෑට ඉන්නෙත් ............? “

“ ඔවු . . . ලොක්කගෙ ගෙදර “

“ හෙහ් ඔයා හිතනව ද , එයාට ඒ ගෙදර ආරක්ෂාවයි කියලා. “

“ අපොයි ඔවු “

“ ලොක්ක බැදල ද ? බැදල වුනත් අද කාලේ පිරිමි . . . . “

“ ලොක්ක බැදල නැහැ. ලොක්ක ගෑණුන්ට කැමැති කෙනෙකුත් නෙමෙයි “

“ ආහ් . . . . “

“ ඔවු , . . ! ! ! “

“ මම නම් එයා දකිද්දි හිතුවෙ නැහැ.එයා ක්ලීනින් සර්විස් එකේ වැඩ කරනව කියලා. “

“ ඒක තමයි කියන්නේ. අද එයාගේ දූගේ ස්කෝලෙ උත්සවයක්. ඔය ඇඳන් ඉන්නේ , ඔෆිස් එකේ අය එයාගේ උපන් දිනේට අරන් දීපු සාරියක්. එයාට කියල ඉතිරි වෙලා ඉන්නෙ ඒ දූ විතරයි. “

“ හරි පුදුම යි . . . ! ! ! “

“ ඇයි . . . ! ! ! “

“ එයා කෙහොම ද , ඒ තරම් සතුටින් ඉන්නේ “

සතුට සොයා යන ගමනේ

කොතනද ඔබ මා රැඳුනේ

සිත ගත සොයනා සැම දේ

මා ළඟ නොවෙදෝ රැඳුනේ

හැමදාම දුකින් ඉන්න
මම
෴ සොසී ෴

෴ හිත නැති මම෴

2011-12-05T22:21:00.001+05:30

අපුල්ල අපුල්ල මඩේ දාන මයෙ හිත
දැන් හොඳටෝම රිදිලා
දරුණුවට කා වැදුන මතක මකන්න හිතාන
දාපු සැර බේත් වලට
හිත හිල් වෙලා
ලස්සන පාට සේදිලා
හරිම අවර්ණ
ඉරි තැලුණ
හිතක්

මොකටද ලග තියාන
විසිකරමු අර නොපෙනෙන ඈතටම
අනන්තයටම

ඉන් පස්සෙ ඉමු සතුටින් නැතත් දුක නැතිව
ඉස්සර වගේ හැමදාමත්

෴ මට පේන්න බැරි , මයෙ හොඳම යාළුවා.෴

2011-12-05T00:06:00.000+05:30

මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක

පුංචි හවස් වරුවක
ගබඩා කාමරයේ මුල්ලක
තිබිල හමුවුනා

මං පුංචි දවස් වල ඉස්සර
මයෙ ළඟ මයෙ හිස අද්දර
නිතරම සිටි මේ මිතුරා
ඇයි ද ගොළුවෙලා

දුවිලි පිසදා අරගෙන
මලකඩ කෑ තැන් පිසගෙන
ගබඩා කාමරයෙන් ඉවතට
අරන් පිට වුනා

මයෙ ස්කෝලෙ දවසක
මයෙ ළඟින්ම මොහු ඉදගෙන
මර හඬ දී ගෙන දුන් වද
මට අයෙත් සිහි වුනා

ට්‍රීං ට්‍රීං ගාගෙන
මයෙ සිහින බිඳන් ඇහැරෙන
අල්ලා මිටිකර ඈතට
විසිකරා සිහිවුනා

ආයෙත් අහුලන් අරගෙන
මයෙ ළඟින්ම හිදවා ගෙන

පොතත් එක්ක පාඩම් කර
අයුරු සිහි වුනා

පන්තිය පන්තියට ඉහළට
ආ හැටි සිහිවී ආයෙම
නුඹ කොතනදි මඟ ඇරුනි ද
මම යළිත් සිහිකළා

ගේ දොර අතහැර ආවිට
බෝඩිමෙ නැහැ ඉඩ නුඹහට
මම අලුත් එකක් ගත්තම
නුඹ අමතකම වුනා මට

වයින් හිර වෙලාව ද
නැතිනම් මා නැති දුකට ද
නුඹ ගොළුව ගිහින් හොඳටම
ගබඩාවේ සිරවුනා

මට මුල මතකයි හොඳටම
ආයෙත් එනු මා ළඟටම
නුඹ මගෙ හදවත වාගෙම
ඉදපන් ගොළු වී මා ළඟ

පසු කතාව :- මේ ළඟදි දවසක , මොකක් හරි හදිස්සියකට , ගබඩා කාමරයට ගියාම ඒකේ මුල්ලක තිබිල මට මයේ පරණ හිතවතෙක් මුණ ගැහුනා. මට පේන්න බැරි , මයෙ හොඳම යාළුවා.

මේ තියෙන්නේ මං ගත්ත පින්තූරය. අර උඩින් තියෙන්නේ ජීවිතය දකින්න.. විඳවන්න නොව.. විඳගන්න.. ලියන බස්සා විසින් සංස්කරණය කරපු පින්තූරය.......

යාළුව අමතක කරපු
මම
෴ සොසී෴

෴ මිලින මල ෴

2011-12-02T23:40:00.000+05:30

වාමුවාව මතට වැටෙන සිහින් වැහි බිඳු නිසා අපහැදිලි වන මාර්ගය , තවත් මොහොතකින් පැහැදිලි වන්නේ , තාලයට එහා මෙහා යන පිස්නයට හසුවී වැහි බිඳු අතුරුදන් වන බැවිනි. එසේම මගේ සිත ද වරින් වර අපැහැදි අතීත මතක අතරත් , පැහැදිලව පෙනෙන නමුදු විස්වාස කළ නොහැකි වර්තමානය අතරත් සරන්නේ , ඇගේ වේදනාබර කෙඳිරියක් පිස්නයක් බවට පත් වෙමිනි.

එකඟ කර ගත නොහැකි වූ මා සිත මගින් මෙහෙයවුනු නෙතු , වාහනයේ පසුබැලුම් කණ්නාඩිය වෙත දිව ගියේ , ඩබල් කැබ් රථයේ පසුපස ආසනයේ ඇගේ මවගේ උකුල මත හිස තියාන , මා දෙස නෙතු තියාන සිටින ඇගේ නෙතු හා මොහොතකට ගැටුනි. වේදනාවෙන් සැලෙන ඇගේ සියළුම ශාරීරක අවයව මොහොතකට අමතක කරාක් මෙන් ඇය මාහා සිනාසෙන්නී , ඇස් වල දිලිසෙන කඳුළු පොකුරු මගෙන් මඟ ඇරීමට ඉතාම අසාර්ථක උත්සාහයක නියලුනාය.

ඉදිරි ආසන දෙක අතරින් පසු පස හැරී ඇය දෙස මා හොඳින් බැලුවේ , ඇගේ දිලිසෙන කඳුළු පිරි ඇස් වලින් මේ ඇයමැදැයි සැක හැර දැන ගැනීමට මෙනි. එකළ සුදු රෝස මලක් මෙන් ලෙලෙමින් සිටි , පිරුණු ලස්සන නොකැලැල් ඇඟ පසඟින් හෙබි ඇය අද කොයිබදෝ අතුරුදන් වුනා වැන්න.

වයසට වඩා බොහෝ වයස පෙනුමක් ද , වේදනාව පිරී ඉතිරි ගිය අනෙකෙකුගේ වත්තමක් නොමැතිව යා නොහැකි යන්තමින් ගැහෙන ශරිරයක් ද හිමි හෙණ වැදුන පොල් ගහක් පරිද්දෙන් මගේ කාර්යාල වාහනයේ පසුපස අසුනේ සිටින ඇය , මා පාසල් මිතුරියම බැව් මදකට හෝ සපථ කරන්නේ , ඇගේ දිගු කතා කරන ඇස් දෙක පමණි. මදක් කළුවී පාළු ළිඳක ගිලුන ඒ නිල් ඇස් දෙක ට තවමත් කතා කිරිමට අමතක ව නැත.

අග කෙළවර තෙක්ම තදින් ගොතා දමන ලද ඇගේ දිගු කොණ්ඩ කැරලි දෙකත් , දණහිස තෙක් දිගු වු සිහින් රැළි වැටුනු සුදු ගවුමත් , දිගු කොණ්ඩ කැරලි දෙපසට පද්දමින් යන ඇගේ ගමනත්, තමා ඇතුලු පාසල් සිසුන්ගෙ සිහින කුමාරිය බවට ඇය නිතැතින් පත් කිරිමට සමත් වූ වග ඇය දනී ද?

“ හා හා . . . . . . උඹ එහෙනම් ගොඩ ගියා ආහ් . . . .හූ හූ . . . . . “

“ ඕකා උපාසකයා. අමාරුවේ දාන්න එපා නංගි ඕකව පවු පවු “

පාසල් වියේ එක් දිනෙක ඇය මා හා ප්‍රථම වරට සමීප වු මොහොතට මා සිත දිව ගියේය.

පාසල් ශ්‍රමදාන දිනයක් වූ එදින තේ බෙදන වේලාවයි. ඇය මා ළඟට පැමිණියේ සීනි බෝතලය එක් අතකිනුත් , තේ පෝච්චිය සහ ප්ලාස්ටික් කෝප්ප කිහිපයක් අනිත් අතිනුත් දරාගෙනය. ගැහැණු ළමයින් කිහිපදෙනෙකුම තේ බෙදීමේ නිරත වූව ද, ඇගෙන් තේ උගුරක් බීමට කොල්ලන් අතර වූයේ තරඟයකි.ඇය පසුපසින් ආදරය අයදිමින් ගිය කොල්ලන් සියල්ලම ඇයගේ ප්‍රභාව ඉදිරියේ පසුබැස ගිය ද , මා කෙරෙහි ඇගේ සිතේ වූ යම් කැමැත්තක අංශු මාත්‍රයක් මා දැන උන්න ද, ඇයගෙන් ඒ වග ඇසීමට දහයෙ පන්තියේ කොලුවෙකු වූ මට නොහැකි වීම ගැන අද මා සතුටු වන්නේ දැයි මට සිතේ.

අනිත් කොල්ලන් මඟ හරිමින් , මා වෙත පැමිණි ඇය , ඇගේ වමත මා වෙත දිගු කළේ ය. සිදුවන දේ පැහැදිලිව තේරුම් ගත නොහැකිව සිටි මා , මිතුරන්ගේ උසුළු විසිළු හමුවේත් මා වෙත එල්ල වුනු ඇගේ නෙත් කාන්තිය හමුවේත් , මොහොතකට නිරුත්තර වීමි.

“ගනින් බං . . . . . . . “

මා ළඟසිටි මිතුරාගේ වැළමිටි පහරින් මෙලොවට ආ මම , දිගු කළ ඇගේ අතෙහි වූ එක් ප්ලාස්ටික් කෝප්පයක් ගැනීමට යාමේදී , ඇය අමාරුවෙන් අතේ රදවන් සිටි ප්ලාස්ටික් කෝප්ප වල සමබරතාව බිදී ගොස් බිම පුරා විසිරියත්ම , කොල්ලන්ගෙ කොකන් පෑම ද වැඩිවන්නට විය.

ලැජ්ජාව සහ කියා ගත නොහැකි හැඟීම් රැසක් අතර අතරමං වු මා ඇය දෙස බැලුවේ , සමාව යදින දැසීන් වන්නට ඇත. නමුදු තමා වටා වන කිසිදු දෙයක් කෙරෙහි ඇගේ කිසිම ආකාරයක අවධානයක් නොවිනි. ඇගේ සම්පූර්ණ අවධානයම ඇය මා වෙත යොදවන්නට ඇත. බිම වැටී තිබුන කෝප්ප කෙරෙහි මගේ අවධානය යොමුවත්ම ඇය එය වෙනස් කරන්නට උත්සුක විය.

“ තේ . . . . . ! ! ! ! “

ඇය මා අත වූ කෝප්ය වෙත තේ පෝච්චිය දිගු කළාය. ඉන්පසු එයට සීරුවට තේ වත්කළේ ඉතාම බැතිබර උවැසියක ලෙසිනි. මා ඇගේ සෑම ක්‍රියාවක්ම ආසාවෙන් නැරඹු බවට ඇති හොඳම සාක්ෂිය නම් , වසර ගණනකට පසු අදද බොඳ නොවී ශේෂව පවතින මතකය යි.

බොහොම සංසුන්ව නොඉහිරෙන ලෙස , ගැහෙන මගේ අත රැඳි කෝප්පයට තේ වත්කර ඉවර වූ ඇය , තේ බදුන පසෙකින් තබා , මගේ වමත අල්ලා ගත්තී එහි වූ පස් , රොඩු බොඩු ඇගේ අනිත් අතින් පිසින්නට වූවාය. ඉන්පසු සිදුවූයේ කිසිසේත් නොසිතූ දෙයකි. ඇගේ සුදු ගවොමේ , සුදු ඉනිපටියේ ගැට ගසා තිබූ රෝස පැහැති ලේන්සුව අතට ගත් ඇය, ලේන්සුවෙන් ද මගේ මඩ රැඳි අත පිසින්නට වූවාය. එවිට මා මදක් කැළඹී හුන් නිසා , අත ඉවතට ඇද ගන්නට හදත්ම මා දෙස බැලු ඇය මා අත මුදවා , සීනි බෝතලයෙන් ගත් සීනි පිරවූ තේ හැන්ද මාවෙත දිගු කළාය.

සීනි ගැනීමට දිගු කළ මා අත්ලට කටින් කිහිපවරක් පිඹි ඇය අල්ල පුරවා සීනි හැන්දක් දැමු ඉක්මිති , ඒහා සමාන මිහිරි සිනාවක් මා වෙත පා , මගෙන් ඉවතට නික්මෙත්ම මෙතෙක් කොහේ දෝ සඟවන් සිටි සුසුමක් ඇගේ තනියට ඇගේ පසු පසින් යැවුවෙමි.

“ අම්මේ හ් හ් හ් . . . . . . . . ! ! ! “

පසුපස අසුනින් නැඟුන වේදනාත්මක අදෝනාව දහයෙ පන්තියේ කොල්ලෙකුගේ මිහිරි මතක වලින් මා මුදාගැනීමට සමත් විය.

“ඉක්මන් කරමු කරුණෙ. ටිකක් පාගල යන්න බැරි ද ? “

මට දකුණු පසින් සිටි රියදුරු කරුණෙට මා එසේ පැවසුවේ වැස්ස ද නොතකමිනි. මේ මා රාජකාරි කරනා තැන රාජකාරි කැබ්රථයයි. විශ්ව විද්‍යාල අවසන් වසරේ සිසුවෙකු වූ මා අහම්ඹෙන් ලද මේ රැකියාවේ ද නිරත වන්නේ , අප්පච්චීට සහ අම්මාට ඉන් ලැබෙන සහනයටත් වඩා මේ පළාතේ රාජකාරි කිරිමට දැක්වු කැමැත්ත නිසාමය. මගේ ළමා වියත් , යොවින් වියෙන් අඩකුත් ගතවූ මේ පළාතට මා සිතින් බැදී සිටියෙමි. තරුණ වයසේ පසු වීමත් , පවරන ඕනෑම රාජකාරියක් නෑ බෑ නොකියා ඉටු කිරීමත් නිසා මම ප්‍රධානියාගේ අවධානය නිරන්තරයෙන් ලක්විය. මෙය ද එවැනිම හදිසි රාජකාරි ගමනක් වුව ද, ඒ ගමන අතරතුර මුණ ගැසුන මැය , සියල්ල වෙනස් කිරීමට සමත් වූවා ය.

නගරයෙන් සෑහෙන දුර පළාතක , පටු අතුරු පාරක් ඔස්සේ ,මද වර්ෂාව අතරින් සෙමින් ධාවනය වූ කැබ් රථයට අපැහැදිලි වැසි යටින් දැකිය හැකි වූයේ කුඩයක් ඉසලා ගත් ගැහැණුන් දෙදෙනකු දැඩි අපහසුවෙන් මුත් කැබ් රථයට අත පොවනා සැටියි.

රථයට ඉදිරියට යත්ම ,එක් ගැහැණියක අනෙකා වත්තන් කරගෙන සිටින අයුරක් පෙනුන අතර. ඔවුන් සිටියේ අප යන දිසාවට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට යන්නට බැව් පැහැදිලි විය.

ඔවුන් ළං වත්ම කරුණේ මගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ, වාහනය නොනවත්වා යන්නේ කෙසේ දැයි අසන්නට මෙනි.

“ පොඩ්ඩක් ස්ලෝව් කරල බලමු කරුණෙ ! ! ! ! “

කරුණේ ගේ වත පුරා පැතිරුණ සිනාවෙන් මා හරි තීරණයක් ගත් බැව් අගැවිනි.

“ අනේ මහත්තයෝ , කෙල්ලට අමාරුයි. බුදු බව අත්වෙයි මහත්තයෝ , අපිව ඉස්පිරිතාලෙට ගිහින් දාන්න “

සිහින් පොද වැස්ස නිසා , මදක් පහත් කළ ජනෙල් වීදුරුව තුලින් වාහනය තුලට එඹුන ගැහැණිය පවසන්නට වූවා ය.

ඒ මුහුණේ වූ යම් හුරුපුරුදු බවක් නෙතින් ඇතුළු වී මතකය කරා ඇදී යන්නට විය. පාසල් වියේ නිතරම කරක් ගැසූ ගෙවල් අතර මැගේ නිවස ද විය. ඇය පිළියළකරල රස ආහාර කෙතරම් නම් අප කුසගිනි නිවා ඇද්ද.

මගේ තීක්ෂන ඇස් ඊළගට යොමු වූයේ අසනීපකාරිය වෙතයි.මව යැයි සිතිය හැකි තැනැත්තියට වත්තම් වී සිටි ඇයව නම් කිසිසේත් මට ඒ අවස්ථාවේ මතකයට නාව මුත් , ඇගේ මව් ගේ මතකය ඔස්සේ , මැය කවුදැයි හඳුනා ගත්තෙමි. ඈ වෙනකෙකු නොව. පාසල් අවධියේ මා සිතින් පෙම් කළ යුවතියයි. නව යොවුන් වියේ සිතට කුළුඳුලේ ආල හැඟුම් ගෙනා ඒ සුන්දර යුවතියයි.

කටු ඉපලක් වන් වු ,ඇය දැන් පසු පස අසුනේ සිට වේදනාවෙන් මිරිකෙයි. නමුත් මා වෙත සිනාසෙන්නට ඇය අමතක නොකරයි.

අප්පච්චී රජයේ සේවයේ නිරත වූවෙකි නිසා , ඔහුගේ ස්ථාන මාරුවත් සමඟම , ඒ පාසලත් , ඇගේ සුන්දර මතකයත් එහි දමා ඒමට මට සිදු වූව ද, ඇය ට මසිතේ උපන් හැඟීම එලෙසින්ම තබා ගැනීමට මම පරිස්සම් වූයෙමි. විශ්ව විද්‍යාලයේ දී කෙතරම් තරුණියන් මුණ ගැසුන ද , මා නිතැතින්ම ඔවුන්හා සැසඳීමට සම්මතය ලෙස යොදා ගත්තේ මැයවයි.නමුත් අද ඇයට සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද ?

රාජකාරි ගමන අතර මඟ නවතා ඇයව රෝහලට ගෙන ඒම කරුණේගේ සිතට වඩා මා සිතට ගෙන ආවේ සහනයකි. නමුත් සිදු වූයේ කිසිසේත් නොසිතූ දෙයකි.

දින තුනකට පසුව ඇය මිය ගිය අතර , එයට හේතුව වූයේ නීතිවිරෝධී ගබ්සාවකි. එය ඇගේ ප්‍රථම ගබ්සාව නොවූව ද , අවසන් ගබ්සාවයි.

කරුණෙට හා මට පොලිසි ගානේ කට උත්තර දීමට රස්තියාදු වීමට ද සිදු වූ අතර , ආයතන ප්‍රධානියා , අප නිසා ආයතනය සිදු වූ අලාභය හෝ අපකීර්තිය ගැන කිසිදු වදනක් නොපැවසුවේ ඔහු හදවතින්ම කමියුනිස්කාරයෙකු නිසා බැව් කරුණේ නිතර ම පවසන්නට විය.පොලිසියේ දී හමු වූ මගේ පැරණි පාසල් මිතුරකු පැවසූ පරිදි , ඇගේ අතීතය සහ වර්තමානය ගලපා ගන්නට මම සමත් වූයෙමි.

“ මොනා ද මචන් උඹ මේ කර ගන්නේ , ? අපිටත් උදවු කරන්න බැහැ නෙ බං “

“ මොනා වෙන්න ද? ඒකි අමාරුවෙන් ඉන්න වෙලාවෙ , මට අහක බලන් යන්න ද උම කියන්නේ “

“ උඹ ඒකි ගැන දන්නෙ නැහැ බං “

“ මං ඒකි දන්නෙ ස්කොලේ කාලෙ ඉදල “

“ හෙහ් හෙහ් . . . ඒත් උඹ ඒකිව ස්කොලෙන් පස්සෙ දන්නෙ නැහැනෙ බං , ඒකි තමයි මේ පළාතම රන් කරේ “

“ මොන ව ? “

“ ඔවු බං . . . ඒකි ගණිකාවක් “

“ හ්ම් . . . .! ! ! ! “

“ උඹ ස්කෝලෙන් අයින් වුනාට පස්සෙ. ඒකි හිටියෙ හරි දුකින්. ඒත් පස්සෙ ඒක මඟ ඇරෙන්න ඇති. හැබැයි ඒකී ස්කොලෙ කිසි එකෙක් එක්ක යාළු වුනේ නැහැ “

හදිසියේ ගත් තීරණයක් අනුව රැකියාවෙන් ඉවත් වූ මම , ඒ පළාත ද මතක සියල්ල ද , ආණ්ඩුවෙන් වැළලු ඇගේ මිනීවල තුල බහා ආවෙ මි.

පලි:-

වාමුවාව - windscreen
පිස්නය - wiperපසුබැලුම් කණ්නාඩිය - rear view mirror

෴ නුඹ ඔතැන - මම මෙතැන ෴

2011-11-29T15:49:00.000+05:30

දනිමි මා මියෙන වග
දනිමි පල නොවන වග
නමුත් පවසනු කෙලෙස

නුඹ ඔතැන මම මෙතැන

එක ගෙපැළ එකම මඟ

එකම පාසල තුලද

හමුවුනත් එක වෙනස
නුඹ ඔතැන මම මෙතැන

නුඹේ දූ දරුවනුත්
මගේ පොඩි දරුවනුත්
එකම පංතියෙ වුනත්
නුඹ ඔතැන මම මෙතැන

ප්‍රිය බිරිඳ මඟ ඇරෙන
ගේ දොරද අතහැරෙන
දින ඇවිත් වග දනිමි
නුඹ ඔතැන මම මෙතැන

එකම ඉර සඳ උනත්
එළිය වෙනසක් නැති ද
හෙට ලොවට මිය ඇදෙන
මම මෙතැන

ලොවට රහසින් හඬන
නුඹ ඔතැන

මෙතැන ඉන්න
මම

෴ සොසී ෴

ප:ලි:- සොඳුරු මොකද ආදරය ගැනම ලියන්නේ ?

෴ ඉරිසියාව ෴

2011-11-28T15:38:00.000+05:30

හිත රිදුන හොඳටෝම

නුඹේ හාදුව ,ඇගේ හාදුව හාද වෙනකම්
මං නුඹට ආදරෙයි කියලා

මං දැනන් වුන්නෙ නැහැ

ඉරිසිය හිතුන හොඳටෝම
මයෙත් එක්ක දුරක් ඇවිත්
ඇගේ ළඟින්ම වාඩි වෙනකම්
නුඹ ළඟ ඉන්න මං කැමැති බව
මං දැනන් වුන්නෙ නැහැ

දුක හිතුන හොඳටෝම
නුඹට හිතැති මයෙ හිත
නුඹ මටත් හොරා උගස්කරල බව
මං දැනන් වුන්නේ නැහැ

“Love sees sharply, hatred sees even more sharp, but Jealousy sees the sharpest for it is love and hate at the same time”

ඉරිසියාවට ඉරිසියා කරන
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ වැසුන සිත ෴

2011-11-26T18:45:00.000+05:30

ඔයාගේ හිත තදකරන් වහල,

වටේට හොඳ තාප්පෙකුත් බැදල,

ඉබ්බ දාපු ගේට්ටුවෙන් මාව ඇතුලට අරන්,

ඉස්තෝප්පු වේ පඩි පෙළ ළඟ මාව තුරුළු කරන්

මයෙ හිස සිඹලා ,
පපුවට තුරුල් කරන්

මයෙත් එක්ක කතා කරන ගමන්,

මයේ හිතට යන යතුර ඉල්ලනවා.

තාප්ප නැති,

ගේට්ටු නැති ,

මයෙ හිතට
යතුරුත් නැති බව

ඔයාට අමතක වුනා ද?

වැහුන හිතක් එක්ක
ආදරයෙන් බැදුන
මම

෴සොසී෴

෴ අසම්භාවී ෴

2011-11-24T22:42:00.000+05:30

ඉපදී ම , අධ්‍යාපනය ලැබීම , වැඩිහිටි වීම , රැකියාව, විවාහය, දරුවන් හැදීම , මහළුව මිය යෑම බහුතර මිනිසුන්ගේ ජීවිත කතාවයි. මින් අපගමනය වන ඇතැමෙකු සාමාන්‍ය මිනිසුන් විසින් හදුන්වන්නේ “පිස්සන්“ හෝ “ ලිංගික බෙලහීනයන්“ ලෙසිනි. බහුතරයක් මිනිසුන්ගේ ජීවිත කතාව ඒකාකාරීබවක් ඉසිලුව ද , ඇතැම් ජීවන සබඳතා සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි වලින් ඔබ්බට ගිය අවස්ථා අත් දැකීමේ දී , මෙලොව එවැනි සබඳකම් පවතිනවාදැයි යන්න සිතා ගැනීමට පවා නොහැකි වේ.

ඇත්තෙන්ම ඒවා “හිතළුවක්“ ම පමණක් වන්නේ ද , සැබෑ ලෝකෙයේ නොපවතී ද යන්න සොයා වෙහෙසනවාට වඩා, එවැනි සබඳතාවයක සුන්දරත්ව ය විඳගන්නට හැකි නම් බහුතරයක් අතර සුළුතරයකට හිමිවීමේ වාසනාව ලැබෙනු ඇතැයි මට සිතේ.

මෙවැනි කතාන්දර මා සිනමාවේ දී දැක ඇතත් , සැබෑ ලෝකයේ දී එවැනි සබදකම් නැතැයි සිතා වුන්නේ , ජීවිතය සිනමාවක් නොවේ යැයි මා සිතා වුන් නිසා වන්නට ඇත. නමුදු මා හිතවත් මිතුරකුගේ සැබෑ ජීවිත කතාවත් මේහා සමාන්තර එකක් වත්ම , මෙවැනි මිනිස් සබඳතා අප අතරද පවතින වග තේරුම් ගත්තෙමි.

පෑනේ මිතුරන් මිතුරියන් තීරුවක් දැන් කලකට ඉහත දී ඇතැම් පුවත් පත්වල නැතිවම බැරි අගංයක් වූ බවට මගේ වයසේ සට ඊට වැඩිමහළු ඔබට මතක ඇතැයි සිතමි.හයවන වසරේ දී මා එසේ හඳුනා ගත් පෑනේ මිතුයක් නිසා පාසල් පන්තිභාර ගුරුතුමියගේ අකාරුණික බැල්මට ලක් වූ අයුරුත් , ඉන් පසුව ලිපි ලිවීම මඟ හැරීම නිසා ඇගේ මිතුදම අහිමි වූ අයුරුත් මා සිහිකරන්නේ ඉතාම කණගාටුවෙනි.ඉන්පසු ඇතැම් විටක ඇය මට මඟ මඟ දී කොතෙක් නම් හමුවන්නට ඇතැයි ද සිතෙන්නේ , ඇගේ ගම් ප්‍රෙද්ශයට සිදු වූ මගේ සංක්‍රමනය හේතුවෙනි.

The Japanese Wife එවැනි පෑනේ මිතුදමක් නිසා ඇති වූ සුන්දර බැඳීමක් ගැන ලියවුන සුන්දරම කතාන්දරයකි. පැයයි විනාඩි හතලික් පුරා විහිදෙන සුන්දර සිනමා සිත්තම ඇයත් ඔහුත් හරහා සිදුවන සුන්දර ලිපි ගනු දෙනු සහ ඒ හරහා සිදු වෙන සිත් බැඳීම ගැනත් , එතකුදු නොව ලිපි හරහා ම සිදු වන විවාහය ගැනත් දිග හැරුණ ද, නෙතට කඳුළක් ගෙන එන අවසානය සංවේදි මිනිස් සිත ගොළු කිරීමට සමත් වෙයි.

ඇය ජපන් ජාතික යුවතියකි. ඔහු ඉන්දියාවේ දුෂ්කර ප්‍රදේශයක වෙසෙන තරුණ ගුරුවරයෙකි, මොවුන්ගේ පෑනේ මිතුරුකම ආදර සම්බන්ධයකට ද ඉන් නොනැවතී විවාහයක් දක්වාද ඇදී ගියත්, ඔවුන් කිසිදිනෙක හමු වී නැත. ඔවුන්නතර හුවමාරු වන ලිපිගනු දෙනු දිගේ මැවෙන එකිනෙකා හඳුනා ගැනීම සැබෑ බැදීමකට මංපෙත් විවර කරයි. ඒ අතර තුර මවත් ඔහුත් පමණක් සිටින ඔහුගේ නිවසට කුඩා පිරිමි දරුවකු ද සමඟ පැමිණෙන තරුණ වැන්දඹු කාන්තාව කෙරේ ද තේරුම් ගත නොහැකි ආකර්ශයක් ඔහු සිතේ ඇති වන නමුදු එය ආදරයක් දක්වා දුර දිග නොයන්නේ ඔහුගේ සිත නොදුටු ජපන් තරුණිය කෙරේම බැඳී පවතින නිසාය.

ඔහු තරුණ වැන්දඹුව ගැන ද ජපන් තරුණියට ලියා යවයි. ඉන්දියන් වැන්දඹුවන් සුදු සාරියකින් සැරෙන බව කියා යැවීමට ද ඔහු අමතක නොකරයි. නමුදු හිටිවනම ජපන් යුවතිය අසනීප වන අතර , ඇගේ අසනීපය සුව කිරීමට ඇගේ සැමියා හෙවත් තරුණ ඉන්දියන් ගුරුවරයා ඉතා වෙහෙසෙයි.ඔහු විටින් විට ඇය වෙත යවන දේශිය ඔසු , ඇගේ රෝගය සුවපත් කරයි ද ? රෝගියා නොමැතිව වුව ද ඇගේ අසනීපයට දේශිය ප්‍රතිකාර සොයා කුණාටු වැසි සහිත දිනක ඔහු නිවසින් පිටවී යන්නේ , ඇගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට ගෙවෙන හැම තප්පරයක්ම වටිනා බැව් දන්නා නිසාය. නමුදු ඔහුගේ ආපසු පැමිණීමේ දී සැඬවන කුණාටුවටත් දැඩි වරුෂාවටත් අසුවන ඔහු නිවසට ගොඩවන්නේ නිවුමෝනියා තත්ත්වයෙන් පෙළෙමිනි.ක්‍රමයෙන් දැවි වන කුණාටු සහ වර්ෂාව මධ්‍යෙය් අසාධ්‍ය තත්ත්වයේ පසුවන ඔහුගේ අසනීපයට අවශ්‍ය ප්‍රතිජීවක ගෙන ඒමට නැගරයට යෑමට කිසිවකුටත් නොහැකි වන අතර , ඔහු මිය යයි.

ටික දිනකට පසුව ඔහුගේ නිවසට පැමිණෙන්නේ අමුත්තියකි.හිස මුඩු කර සුදු සාරියකින් සැරසී තම නුදුටු ස්වාමියා සොයා ස්වාමියාගේ මියගිය නිවසට පැමිණෙන්නේ “මියාගි“ හෙවත් ඔහු නොදුටු ඔහුගේ ජපන් බිරිඳයි.

හඳුනා ගත නොහැකි මිනිස් බැඳීම් සඳහා තේරුම් සෙවීමට නොවෙහෙසී එය විඳගැනීමට මිනිසුන් වන අපට නොහැකි මන් ද යන්න මා සිතේ අවසානයට නැඟුන පැනයට , පිළිතුරක් දීමට නුඹටත් හැකි ද ?

කැමැති නම් බලන්න . . . . වැඩි වේලාවක් යන්නෙ නැහැ.

පිදුම :- ජීවිතය දකින්න . . . විඳවන්න නොව . . . විඳගන්න ලියන බස්සාට. ( ස්තූතියි මේ ගැන පැවසුවාට )

"It's an improbable and hauntingly beautiful love story, almose surreal in it's innocence."- Aparna Sen

වැඩිදුර - http://en.wikipedia.org/wiki/The_Japanese_Wife

෴ ළං වීමක දුර ෴

2011-11-22T15:32:00.001+05:30

පහන් වැටක පහනක් වෙන්න ද මං

පහන් වැටේ ඉඩ මදි ළමයෝ

පිපි මල් පොකුරක මලක් වෙන්න මං

මල් අත්තට බර වැඩි වෙයි ළමයෝ

රෑ තරු අතරේ තරුවක් වෙන්න ද

සොයා ගන්න බැරි වෙයි ළමයෝ

ඔය හිත ඉඩ මට පොඩ්ඩක් දෙනව ද

මයෙ හිත මා ළඟ නැහැ ළමයෝ

‍

There are times when I am really down, and all I want to do is stay beside you.

There are times when I tell myself that everything would be okay because I have you.

Now, I am beginning to realize that you are so far away that I can never reach you.

Maybe, it's my entire fault for wanting you, the way that I am wanting you now.

ප:ලි:- ( ඉංග්‍රීසි කොටස නම් , උපුටා ගැනීමක් - ඊයකින්. කවිය නම් මගේමයි )

කවියේ ඉන්න
ළමයා
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ බ්ලොග් ලිවිල්ල ෴

2011-11-19T12:40:00.001+05:30

සොඳුරු ට මතක කාලෙ හැටියට නම්, සොඳුරු ලිවිල්ල පටන් ගත්තේ මොන්ටසෝරියෙන්, ඉස්සෙල්ලම ඉරි, ඇද ඉරි, කෙලින් ඉරි, බින්දු වලින් පටන් අරන් ඩබල් රූල් පොත් වල රූල් පිරෙන්න එකම අකුර පිටු ගනන් වල, මක මක, වරු ගනන් ලියපු සොඳුරු අද ලියන්නේ සයිබරයේ දහසක් දෙනා කියවන පිටු වල. සිංහල යුනිකෝඩ් වලට පිං සිද්ධ වෙන්න , සොඳුරු ආපු ගමන සොඳුරුටම හිතා ගන්න අපහසුයි. ඒත ඉතින් හැමදේකම මොකක් ද එකක් තියෙනව නේ.

බ්ලොග් අවකාශය සොඳුරුයි වගේම විටෙක හරිම දරුණූයි. මට මතකයි එක බ්ලොග් හමුවකදි , ඒ හමුව තිබ්බ ශාලාව අයිති ආයතනයට , කලින් දන්වන්න ඕනි හමුවට එන අයගෙ නම් . ඉතින් ඔන්න හමුව සංවිධානය කරපු අයත් නම් ලිස්ට් එක ඒ ආයතනයට දීල තිබ්බා. ඉතින් මේ ලිස්ට් එක අන්තිමට යන්නේ ආරක්ෂක සේවයේ අදාල ආර්ක්ෂක නිලධාරියගෙ අතට නෙව. ලිස්ට් එක දැකපු ඒ මනුස්සයගේ ඇස් උඩ ගියා. තොල කට වේලුනා.

හොඳින් දෙනෙත් පිස දාපු ඔහු , ආයෙත් ලිස්ට් එක බලන්න ගන්න ඇති.
බනියා
හසියා
මාරයා
රෝස වළාකුළු
සාතන්
හාවා
පූසා
රත්තරන් මාළුවා
කැලේ ඉන්න ඔකේකොම සත්තුයි , අපායේ ඉන්න ඔක්කම නිලධාරීන් ටිකයි , දිව්‍ය ලෝකයේ කිහිපදෙනකුයි මේ හමුවට එන බන දැන ගත්තම කාටද හීන් දාඩිය නොදාන්නේ.

ඒ ඉතින් අතීයක් වුනත් දැන් දැන් සෑහෙන බ්ලොග් පටන් ගන්න බවත් ලියවෙන බවත් දකින්න පුලුවන්. ඒ අයගෙ කාලයට , ඒ යගේ හැකියාවට වටිනකමක් එකතු කරන එක , අපිට කරන්න පුලුවන් හොඳ වැඩක්.

මටත් හරිම අහඹු විදිහටයි සමහර අලුත් බ්ලොග් හමුවුනේ, නැත්තම් පරණ පුරුදු බ්ලොග් ටික විතරයි නෙව හැමදාම බලන්නේ.

ඉතින් මේ මට එහෙම හමුවුන , මට හොඳයි කියල හිතුන ලස්සන නිර්මාණ තියෙන බ්ලොග් කිහිපයක්. ඔබත් නවක බ්ලොග් ලියන්නෙක් නම් , බ්ලොග් ඇඩ්රස් එක කමෙන්ට් එකක් විදිහට ලියල යන්න. මම එය මේ ලිපියට එකතු කරන්නම්.

අනිත් කාරණය තමයි , මගේ බ්ලොග් එක කියවන ගොඩක් දෙනා බ්ලොග් නොලියන අය. ඒ කියන්නේ කියවන්නන්. කියවන්න කැමැති එයාලටත් මේ අලුත් බ්ලොග් ගැන නොදැන හිටිය නම් වඩා හොඳ කියවන්න දෙයක් සොයා ගන්න මේක අවස්ථාවක් වේවි.

එහෙනම් පටන් ගමු.

01- වැලි කතරක වෙසෙන , ලංකාවේ ගෙම්බෙක්. තවම සෑහෙන අලුත්. නමුත් ඉදිරියට හොඳ ගෙම්බෙක් වෙයි.

අරාබිකරයේ ඔටුවෙක් සේ වැල්ලටම වියපත්ව වැලි-මැඬියෙක් බවට පෙරලුන තවත් එක ජීවිතයක්.......Desertfrog හෙවත් වැලි මැඬියා

02- කවුරුත් නොදකින නමුත් කාගෙත් දිහා හැංගිලා බලාන ඉන්න, කාටවත් කරදරයක් නැති, හිතේ පුංචි කොණක දුකක් සඟවන් , තනියෙන් ජීවත් වෙන බස්සා. ලියන ජීවිතය දකින්න ...විදවන්න නොව විදගන්න.

03- දැන් කාලෙක ඉදල බ්ලොග් කියවන , බස් පදින අපේ රුචාත් දැන් බ්ලොග් එකක් පටන් අරන්. ජීවන ගමනේ රැදි මංසලකුණු කියන ඒ බ්ලොග් එකේ නම තමයි. මංසලකුණු The landmarks

(බ්ලොග් ලියන්න ඇවිල්ල , මිතුරු මිතුරියන් හදුනා ගැනෑමත්. මිතුරු මිතුරියන් ගොඩාක් හදුනා ගත්තට පස්සෙ බ්ලොග් ලිවීමත් අතර වෙනසක් තියෙද කියලා රුචාගෙන් පස්සෙ දවසක අහල බලන්න ඕනි.)

04- කාලෙක ඉදන් ගීත රචනයේ යෙදෙන , පත පොත ලියල තියෙන අයත් දැන් දැන් බ්ලොග් කලාවට එකතු වෙන බවට හොඳ උදාරනයක් සපයමින් , අලුතෙන් ලියැවෙන බ්ලොග් එකක් තමයි , අස්වැන්න සුභාවිත ගීතයට අරුත් හොයන්නන්ට මෙය හොද අඩවියක් වෙයි කියලා හිතනවා.

(බ්ලොග් ලිපි දෙක තුනක් ලියල , පොතක් ලියන්න හිතාන ඉන්න එක ද හොද, පොතක් ලියල බ්ලොග් ලියන්න එන එකද හොද කියල පස්සෙ වෙලාවක අහන්න ඕනි)

05- හිතට දැනුන ඒවගේම ඇහින් දැක්ක දේවල් වල සාරය වචනයට පෙරලපු පිටු කීපයක්.....තමයි ක්සැන්ඩරයාගේ කොලම කියන්නේ. අමුතුම ආරයේ ලිපි ලියවෙන ඒ බ්ලොග් එක ඔහුටම අනන්‍යයි.

06- අමුතුම ජාතියේ කිරිල්ලියෙක් /වින්චැට් කිරිල්ලී ලියන අළු පාට හැන්දෑවත් දිගට ලියවෙන බ්ලොග් පොස්ට් තියෙන බ්ලොග් එකක්.

තව ගොඩාක් මට හමු වුනා. ඒත් ආපහු හොයන්න ගියාම පණ යනෝ. සමහර බ්ලොග් මගේ බ්ලොග් රෝල් එකට එකතු කරන්නත් බැහැ. ඒ මොකද කියල මට හිතා ගන්න බැහැ.

තවත් මේ වගේ ලිපියකින් හමුවෙන තෙක්..... අලුත් මී මැස්සන්ට මැස්සියන්ට සුබ ගමනක් පතමු.

පලි:- පසුව හමු වූ බ්ලොග් (තවත් එකතු කරන්න ..බ්ලොග් සැබැඳිය ලැබෙන්න සලස්වන්න )

වර්ණාගේ පොත

හිතුමතේට ලියැවෙන හිතුමතේ

සයුරී ලියන පහන් යාය

ජීවිතය මුතු පබළු වැලක අමුණන මුතු පබළු වැල්

අප්පච්චි‍යෝ අමතක වුනා, සෑ‍හෙන පරණ බ්ලොග් කියවන්නෙක් වෙන අපේ ගීතක ත් දැන් බ්ලොග් එකක් ලියනව නේ. ගීතිකගේ කොලම තමයි නම.

මෙන්න මියුරු ගේ බ්ලොග් එකට පාර

මෙන්න අපේ නිසුපාගේ බ්ලොග් එකට යන පාර. නිසුගේ කතා. නිසුගේ බ්ලොග් එකත් ගූගල් දෙයියො නැති කරල ආපහු දීල තිබ්බ කියල ආරංචියි.

තව ඩිංගිත්තෙන් අමතක වෙනවා.... මෙන්න අපේ විසිතුරුගෙ බ්ලොග් එක , විසිතුරු

බ්ලොග් ලෝකෙට ආපු කිඳුරෙකුත් ඔන්න බ්ලොග් එකක් ලියනවා. කිඳුරු ඉසව්ව.

බ්ලොග් ඉසව්වල , අධි වේගි වාහනයකින් යන කෙනෙක් තමයි මේ Auto Nuwantha.

මෙන්න මේකත් නියමම නියම බ්ලොග් එකක්.කියවා සිනාසෙන්න වගේම , අවසානයේ දී යමක් ඉගෙන ගන්නත් , තේරුම් ගන්නත් පුලුවන් හරිම අපූරු වෙනස්ම වෙනස් බ්ලොග් එකක්.... Voice of Thambu.

ඔයාලට මතකද ,පුංචි කාලේ අපි කියවපු පොතක හිටිය රෙඩ් රයිඩින් හුඩ්. මෙන්න බොලේ එයත් බ්ලොග් ලියන්න ඇවිත්. රෙඩ් රයිඩින් හුඩ් .

කාවින්ද්‍යා ලියන හංස ගීතයත් මා දුටු නිමාව අතින් හරිම ලස්සන බ්ලොග් එකක්.

හර්ෂ ගියන ,කියාගන්න බැරි තරමට. තවත් මා දුටු අලුත් බ්ලොග් එකක්.

බ්ලොග් අවකාශයට එකතු වුන, තවත් සිහිනයක් තමයි මේ.

මේ තවත් මා දුටු අලුත් බ්ලොග් එකක්. --- -- හතර වටේ - - --

තව තව ....................

෴ අඳුර ෴

2011-11-18T21:24:00.001+05:30

සියල් සපිරි දුක් කරදර උසුලාන
ඇවිත් බොහො දුරක් කාටත් නොකියාම
ලොවින් වසන් වී තනිකම කැදවාන
සිටී මාව නුඹ දුටුවේ නම් කෝම

ලොවින් වසන් වී මේ ලෙස සැඟවෙන්න
එපා ළදේ මං ඉන්නම් සැනසෙන්න
නෙතේ උණු කඳුළු බිද මදකට මට දෙන්න
ළඳේ නුඹ හිසත් පපුවෙ සතපන්න

නුඹේ උණුසුමට මදකට ලොබ බැදලා
නෙතේ කඳුළු ගං පතුලක සිරකරලා
ලොවේ අනගි මධු රස ගෙන කලතාලා
මැවු ලොවේ මං උන්නේ මත් වීලා

නැතේ වැඩි දෙයක් නුඹ හට, මට දෙන්න
හිතේ ආදරය පුරවන් ඇත ගන්න
වුනත් සිත බිඳීමක් මයෙ වරදින් ඔන්න
සමාවෙලා නොගිහින් මයෙ ළඟ ඉන්න

පැයෙන් පැය දිනෙන් දින නොදැනම ගෙවිලා
මටත් නොකියාම නුඹ දුර ඈතක ඇදීලා
ගියත් සමුනොගෙන අමනාපය උසුලා
මගේ අඳුර තනියට මයෙ ළඟ රැදිලා

ස්තූතියි නුඹට ,
දුන් ආදරයට වගේම ,
අඳුර අරන් නොගියට

අඳුර හුරු
මම
෴ සොඳුරු෴

෴ සෙනසුරාට සෙනෙහසින් / To Saturn With Love ෴

2011-11-13T12:01:00.001+05:30

සීත දුරුත්තට යන මඟ

පෙරමඟටම විත්
දත් නියවන් කෙස් උගුලන්
රාක්ෂ වේසෙන්

ඝණ දෙවියන්ටත් බට කොළ
කැවු මේ නිරිඳුන්
තරාදියට එනවලු මේ

නොවැම්බරේ

රටට හොඳයි

මහ එවුන්නට හරිම හොඳයි ලු
පොඩි එවුන්ට නැහැ කරදර
හරිම ජයයි ලු

මොන පිස්සු ද සෙනසුරාට
රටක් අහුවෙලා
පොඩි එවුන්ව ගුලි කරාවි
මිටට අඹරලා

කොහේ නැතත් දිගු පෝළින්
මොක ද අතන වෙන්නේ
බලව ගන්න කේන්දරේ
පෝළිමෙ ඒ ඉන්නේ

පත්තර වල පිටු ගනනින්
නුඹ ගැන ලියවෙන්නේ
ඒත් අනේ එකට එකක්
නැහැ නෙව ගැලපෙන්නේ

විද්‍යාවෙ ග්‍රහ ලොව ගැන
දිගට කතා වෙන්නේ
වළලු දාපු බොට මොකට ද
මේ මම බය වෙන්නේ

මගෙ ආදර හිත දවනා
සෙනසුරො අහ ගන්න
ආවොත් හෙම කොටු පනින්න
කරමි බෙහෙත් දන්න

නුඹගෙ පරණ වාහනයට
අලුත් එකක් ගන්න
කපුටා ඉවතට දා යමුදෝ
බෙන්ස් එකක යන්න

පෙනුම ටිකක් වෙනස් කරල
කෝට් එකක් ගන්න
නුඹ කැමැති ද මාත් එක්ක
එක ගෙදරක ඉන්න

සෙනසුරුට පෙම් බඳින
මම
෴ සොසී ෴

෴ අනාරාධිත සුන්දරිය / The Uninvited Beauty ෴

2011-11-12T16:06:00.001+05:30

රජයේ කාර්යාලයක් උනාම , වැටුප් දවස් ළං වෙන කොට ඒ බව සේවකයන් දැන ගන්නෙත් පෝළිමට වගේ කාර්යාලයට ඇදෙන පොත් වෙළෙන්දෝ, සාරි වෙළෙනේදෝ , විදුලි සහ ඉලෙක්ට්‍රික් උපකරණ වෙළෙන්දෝ , රූපලාවණ්‍ය වෙළෙන්දෝ , අත් ඔරලෝසු වෙළෙන්දෝ මෙකී නොකි වෙළෙන්දො නිසා. ඇත්තටම කියනව නම් අපේ වැටුප් දවස් අපිටත් වඩා හොඳින් දන්නෙ ඒ අය.

ඒ වෙළෙන්දන් ට කාර්යාල පරිශ්‍රය තහනම් බිමක් කරන්නත් බැරි නොකරත් බැරි නිසා දෙගොල්ලන්ම සුහදව තම තමන්ගේ කාර්යයන් කර ගන්නේ , දෙගොල්ලන්ටම එහි වාසි තියෙන නිසාමයි. ගොඩාක් වෙළඳාම් වෙන්නේ ගෙවීම් ක්‍රමයට නිසා , දෙගොල්ලන් අතර ගොඩනැගෙන විශ්වාසයත් ඉතාම වැදගත්.

ඒත් , පඩි දවස් අහලකවත් නැති එක්තරා කාර්ය බහුල දිනයක දී කාර්යාලයට ආපු මේ අමුත්තා නම් අපිට අරන් ආවේ භීතිය මුසු වෙච්චි විනෝදයක්. සමහරු කාර්යාල ජනෙල් කූරු අතරින් අමුත්තා දිහා බලද්දි. තවත් සමහරු ඉක්මනින්ම අමුත්තා වටේ රොක් වුනා. තවත් සමහරු ඒ දිහා බලමින් කිසිවක් නොවුන ගානට ලඟ තියෙන ලිපි ගොනුවෙ මුහුණ ඔබා ගත්තා.

අමුත්තාව දැකපු මම අත් බෑගයේ තිබ්බ පුංචි ඩිජිටල් කැමරාවත් මුදල් පසුම්බියේ තිබ්බ දහයෙ කොළ කිහිපයකුත් අතේ ගුලි කරන් ඒ දිහාට යන්න හැදුවත් , හදිසි රාජකාරි වගයක් හිස මත කඩන් වැටුනයින් , ලස්සන දේවල් ගොඩාක් මට මඟ ඇරුනා.

“ අයියෝ සොසී , ඔයා ගියේ නැද්ද , අපරාදේ අන්න ඒ මනුස්සය යන්නයි හදන්නේ “

රාජකාරි ටික ඉවර වෙද්දිම වගේ කාර්යාල සඟයෙක් ‍අරන් ආපු පණිවිඩයෙන් අමුත්ත බලන්න යන්න යන්තම් පොඩි වෙලාවක් ගන්න පුලුවන් වුනා.

අනේ අෆොයි මම යන කොට නයා පෙට්ටියේ . ඉතින් හිනා වෙන්න එපා ඒකට . “පුනාසා පූනාසා “ කියන කොට මහත දෙහත නයා එයාගේ වාසභවනට රිංගනවා. ආපසු හැරෙන්න හදන කොටම මගේ හැටි දන්න කාර්යාල සහෘදයෙක් අමුත්තට කියලා නැවතත් නයිහාමිනේව එළියට ගත්තා.


“ ආයෙත් නටන්න වෙනව කෙල්ලේ “

“එමු බලන්න එළියට “

“ සොඳුරිය “

“ ඔබට ස්තූතියි “

පලි:- අයිතාකරයා නම් කීවේ , හැපින්නක් බවයි. නමුත් නරඹන්නන් එය එක හෙළාම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් කියා සිටියේ මොහු නයෙකු බවයි. සැපින්නන් නටන්නෙ නැති බවත්, ඔවුනට පෙනයක් නැති බවත් ඒ අය තම මතය සඳහා ඉදිරිපත් කරපු සාක්ෂි. නමුත් මේ සතාගේ “ෆ“ හි කොටසක් අඩු බව හොඳින් බැලුවොත් පෙනේවි. මේ ඉන්නෙ නයා වුනත් සැපින්න වුනත් , මේ මිනිසා සහ සත්වයා ඔවුනොවුන් ඇසුරේ ජීවත්වෙන හැටි දැක්කම මට ඇතැම් මිනිසුන් ගැන දැනුන හැඟීම නම් සඟවන්න හැකියාවක් තිබ්බෙම නැහැ.

කවියක් එක්ක නැවත හමුවෙන කම් , අනාරාධිත සුන්දරියටත් ඇගේ හිමිකරුවාටත් සුබ ගමනක් පතන.

මම

෴ සොසී෴

෴ මගෙ ආදර නපුරිච්චී ෴

2011-11-11T16:21:00.001+05:30

ආදර වැස්සට තෙමෙන්න
බැරිව ඉතින් මඟ රැදෙන්න
හිටිය නුඹව ගෙන ආවා
කුඩේ යටින් සිරි විඳින්න

මුරණ්ඩු ගති නොම ඇරෙන්න
නුඹ ඉන්නෙම රණ්ඩු වෙන්න
මගෙ හිත හෙම්බත් කරමින්
නුඹ කැමැතිම දුරින් ඉන්න

මලක් වගේ සිත පිරෙන්න
මම ආසයි ළඟින් ඉන්න
අනේ ඒත් නුඹ මේ හැටි

නපුරු ඇයි ද මට කියන්න

මා ආදර හද පිරෙන්න

නුඹ විතරයි ළඟ රැදෙන්නෙ
සඟවමි එය මා නුඹගෙන්
ආදර බව නොම හැඟෙන්න

ළං වුනොතින් දුරස් වෙන්න
මට බැරි වෙයි කඳුළු බොන්න
පෙනි පෙනි මට නුඹෙ ඔය රුව
මේ ලෙස කැමැතියි හිඳින්න

ආදරෙ හිතුනම ඉඹින්න
මට බැහැ නුඹ ළඟට එන්න
නුඹ ආදර හිත කොනහා
රිදවමි නුඹ දුරස් වෙන්න

සමහරු සමහරුන්ට රිදවන්නේ ඇයි කියල අපිට තේරුම් ගන්න බැරි අවස්ථා එමටයි.

ඒත් ඒ සමහර අය , තවත් සමහර අයට වඩා ගොඩාක් හදවතට කිට්ටු නිසා එහෙම කරනව වෙන්න බැරි ද?

නුඹෙ ආදර නපුරිච්චි
මම

෴ සොඳුරු ෴

෴ යළි නොපායන් සඳ ෴

2011-11-10T13:21:00.001+05:30

බොහොම ලස්සනට පිළිවෙලට පීරපු කොන්ඩයක් ඇයට කවදාවත් තිබුනද කියල ඔහුට මතක නැහැ. ඔසරිය අදින දවසට නම් බැද ගෙන එන කොණ්ඩ ගෙඩිය නිසා එදාට ඇය හරිම නිවුන තැනපත් ගතියක් ගත්ත බව නම් අමතක වෙලාත් නැහැ.නමුත් තමා ඇගේ අපිළිවෙල කොණ්ඩයටත් ආදරය කරපු බව විතරක් ඔහුට හොඳටෝම මතකයි.තමන් ඇයට ආදරය කරන්න පටන් ගත්ත දවසෙ තිබ්බට වඩා පිළිවලක් ලස්සනක් ඇය ඔහුගේ ආදරය පිළිගත්ත දවසෙ ඇගෙන් ඔහු වින්දා.

කිසිම අරමුණක් නැතිව ඇරඹි ආදරයට අරමුණක් හොයන්න ඇයට අද හිතුනෙ ඇයි කියලා ඔහුට වගේම ඇයටත් හිතා ගන්න බැහැ. නමුත් ඇය ගැහැණියක් , තමාට වඩා අරමුණ කියන දේ ඇගේ ජීවිතෙට වුවමනා බව ඔහුට පිළිගන්නම වුනා.

මුහුදු සුළඟට ඔහේ පාවුන, ඇගේ කෙස් වැටියෙන් මිදුන කෙස් ගස් කිහිපය ඇගේ දකුණතින් ඇඟිලි වලට අහුවෙලා කණ පිටිපස්සට කරනවා ඔහු බලන් හිටියත් , “ අනේ එපා “ කියල කියන්න ඔහුගේ මුවට ආපු වචන ඔහු ගිල ගත්තා.තමන්ගේ ගෑවි නොගෑවි ඉන්න , ඇයව තමන්ගේ තුරුලට කර ගන්න හිතුනු සිතුවිලි ත් මැඩගෙනම ඔහු ඇගේ දිගු දෑස් යොමු වෙච්චි ඉසව්ව දිහා බැලුවා.

අරමුණක් නැති ඒ දෑස තව දුරටත් එහෙම ඉන්න අකැමැති බව දැන ගත්ත වෙලේ ඉදල ඔහු සිටියෙ කනස්සල්ලෙන්.

“ ඉතින් කතා කරන්න “ අවසානයේ නිහඬ බව බින්දෙත් ඇය මයි.

“හ්ම් “

“හ්ම් හ්ම් . . .කියන සීමාව දැන් ඉවර වෙලා , දැන් මට තීරණයක් ගන්න වෙනවා “

“ මම දන්නවා , එපා කියන්නවත් ,නතර කරන්නවත් මට බැහැ“

“ ඕක ඉතින් හැමදාම කියනවනේ “

“ වෙන මොනව කියන්න ද ? ඔයා දන්නවා නෙ මං කවුද කියලා , මම ඔයාට කිසිදෙයක් හැංගුවෙ නැහැ “

හිටිවනම ඇය ඔහුගෙ දිහා බලපු විදිහ කවදාවත් ඔහුට අමතක වෙන එකක් නැහැ. වෙන කවරදාකවත් දැකල නැති විදිහෙ දිස්නයක් තිබුන ඇස් කඳුළු වලින් පිරිල තිබ්බා, කඳුළු පිරුන ඒ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු වැක්කෙරෙලි යන්න නොදී ,ඒ තරම් කඳුළු ගොඩක් ඇස් වල නවත්ත ගත්තෙ කොහොම ද කියලා ඔහුට අදටත් පුදුම ඇති.

වෙන ද වගේ ඇගේ හිස ඔහුගෙ උරහිසට බර වුනේ නැහැ , කම්මුල් දිගේ කඳුළු ගලා ගියෙත් නැහැ.

“ ඔයාට පවුලක් ඉන්නවා , දරුවො ඉන්නවා , ඒත් මට , අඩු ගානේ මට මාවත් නැහැ “

ඇය බොහොම හැඬුම්බරව නමුත් ඉතාම පැහැදිලිව කියනව ඔහුට ඇසුනේ හීනෙන් වගේ, ඔහුගේ ඇස් ඉදිරියේ සිටින ඇය බාදාන තුරුල් කරන් “ අනේ අඩන්න එපා කෙල්ලෙ “ කියල කියන්න ඔහු බය වුනා. ඇගේ වචන තම හදවතට උල් පිහියකින් ඇනල කීතු කීතු කරනව වගේ ඔහුට දැනුනා.

“ ඔයා හරි , ඇත්තටම මම මුහුද වගේ , කවුරුත් ආදරය කරත් , අයිතිකාරයෙක් නැති කෙනෙක් . මම ආයෙත් ඔයා හමුවෙන්න එන්නෙ නැහැ. ඔයාත් උත්සාහ කරන එකක් නැහැ කියල හිතනවා මාව මුණ ගැහෙන්න “

ඇය හදිසියේම වගේ ඉදවුන් තැනින් නැගිට්ටා,

හුස්මක් පවා නොගෙන ඇය දිහාම බලා හිටපු ඔහුගේ දකුණත , ඇගේ දකුණතින් අල්ලා ගත්ත ඇය , ඔහුගේ රළු මහත ඇඟිලි අතරේ ඇගේ සිහින් දිගු ඇඟිලි රදවාගෙන හිටියෙ එක මොහොතයි , වමතේ තිබ්බ යමක් සැනින් ඔහුගේ දිගැරුන දකුණතේ ඇඟිලි අතරින් තබා මිට මෙලවු ඇයගේ නෙත් වල බර වුන කඳුළක් නෙතින් බිමට බහිද්දිම ඇය ක්ෂණයෙන් හැරී යන්නට වුනේ මිනීමරුවෙක් ගෙන් ගැලවී පලා යනවා වගේ .

ඇය යන දිහා , ඇය නොපෙනී යනකම් බලා සිටිය ඔහු ට පියිවි සිහියට එන්නට තවත් සෑහෙන වෙලාවක් යන්න ඇති. අඳුරත් අරන් තම සුපුරුදු නිවහනට යන්නට අකැමැත්තෙන් වුනත් නැගිට්ට ඔහු තවමත් මිටි වී ගුලී වි තියන දකුණු අතැගිලි දිගෑරල බැලුවා.

තමන් මේ තාක් කාලයකට ඇයට රැගෙන දුන් එකමෙක සමරුවත් නැවතත් ඔහු අතට පත්වෙලා ඔහුගේ අතේ ගුලි වී තිබ්බා. පුංචි හීන් රත්තරන් දම්වැලක් , එහි තිබ්බ පුංචි මුතු කැටයත් දිහා ටිකක් වෙලා බලාන හිටිය ඔහු , හැකි වෙර දාලා ඒ දම්වැල ඊළඟ සුනංගුවේ විසිකලේ මුහුද දිහාට.

මේ සියල්ල දිහා බලාන හිටපු මම අඳුරත් එක්කම ආපසු එන්න ආවත් , මම ඒ මුහුද බලන්න යන සමහර හැන්දෑවල් වලට , ඔහු මුහුදු රැළි අතරේ මුහුදු වෙරලේ නැති වුන යමක් හොයනවා මගේ ඇස් වලට තාමත් පේනවා.

මුහුදු වෙරළ බලන්න එන ,

රැළි අතරේ ,

සැඟවුන කතාවක් ලීව
මම
෴ සොසී ෴

෴ ඇයි / Why ? ෴

2011-11-09T08:00:00.000+05:30

සීතල නිල් දිය රැලි පිරි

විලක පිපුන නිල් නෙළුමක්
විලත් නොදැන කෙනෙක් ඇවිත්
නෙලන් යන්නෙ ඇයි ?

දහසක් ආදර කවි වැල්
උණුසුම් රාගිත ඇරයුම්
සඳට කළත් සඳ අහසෙම
නතර වෙලා ඇයි ?

කෙත් වතු බිම් සාර කරන්
මල් පලතුරු පුබුදු කරන්
ගලාන යන ඟග මුහුදින්
නතර වෙන්නෙ ඇයි ?

දුකට හඬන්නට කඳුළුත්
හිසට උරහිසක් ගෙන දුන්
මට මේ හැටි ආදරෙ නුඹ
දුරින් ඉන්නෙ ඇයි ?

Why me ?
Please don't say
I don't know why .

ඇයි ඇයි ඇයි ඇයි
මටම වෙන්නෙ ඇයි
අසන

මම
෴ සොසී ෴

෴ රජ්ජුරුවන්ගෙ නැති වුන එක෴

2011-11-08T07:37:00.001+05:30

හිමිදිරියෙම ඇසුන මහා අදෝනාවත් එක්කම , කැලේ සත්තු කාටත් ඇහැරුණා. වෙච්චි දෙයක් හිතා ගන්න බැරි වුන සත්තු ටික , සද්දෙ ඇහුන දිසාව ගැන අවධානය යොමු කරන්න පටන් ගත්තා.

“ රජ්ජුරුවන්ගේ ගුහාව පැත්තෙන් ඇහුනේ හාමිනේ “ මහ අදෝනාව නිසා උඩ ගිහින් ඇහුරුණ වලහා කීවේ ඇඟ මැලි කඩ කඩ.

“ හැමදාම අදෝනාව ඇහෙනව නම් හොඳා , ඔහෙට නැඟිටින්න“

ඒ එක්කම වගේ සත්තු රංචු පිටින් එකම දිසාවකට යනවා පෙවුනා.

“ ඔහෙ එනවැයි යන්න , මාත් යනව, කවුද දන්නේ එක දොහක් අර අහස කඩන් වැටුනා කියල හාවා කීව කතාව ඇත්ත වෙලාද දන්නවැයි “

වලස්හාමිනේත් වලස්මහත්තයත් රංචුවට යන සත්තු ගොඩට එකතු වුනා.සත්තු ටික කෙලින්ම ගිහින් නැවතුනේ කැලේ රජාගේ ගුහාව ළඟ.මෙදාසැරේ නම් ෆ්රිජ් එකේ එක සතෙක් වත් දාලා වහල තිබ්බෙ නැහැ. හැමසතාම රජාගේ ගුහාව ළඟ රංචුවේ හිටියා.

ඇස් දෙක දොඹ ගෙඩි කරන්, නට්ට උඩ තියන් හිටපු කැළේ රජා , මොනා ද මුමුණ මුමුණ හිටියා , අතරතුරේ “ නැතිවුනා , නැතිවුනා “ කියලා මහ හඬින් බෙරිහන් දෙන්නත් පටන් ගත්තා. අහසට අත දිගු කර කර , “ දෙවියනේ නැතිවුනා “ කියලා අඬන්න පටන් ගත්තා.

එකවරම මිමිණුමයි , අදෝනාවයි , ඇඩුමයි නතර කරපු රජා , තමන්ගේ ගුහාව ඉස්සර පිට ඉන්න සත්තු කන්දරාව දැක්කා.

“ ඔහෙලට වෙන වැඩ නැද්ද , පාන්දරම ප්‍රශ්ණ අරන් එන්න ඔහෙලට ලැජ්ජාවක් නැති ද? නැතිවෙලා නැති වෙලා, ඒ අස්සෙ ඔහෙලත් “

“ නැතිවෙලා නම් අපි හොයල දෙන්නම් “ කිරි සුදු පාට , පැන පැන ආපු හාවා කීවා.

“ ඔවු ඔවු අපි හොයල දෙන්නම් “ ඒත් එක්කම සත්තු රංචුව කියන්න වුනේ රජ්ජුරුවන්ට ඇති සැබෑම ලෙංගතුකමින්.

“ තෝ හොර හාවා , තෝ තමයි ගත්තේ , රෑට රෑට නීති විරෝධි රේස් දුවන හාවා “

රජුගේ ඇගිල්ල සුදු හාවා පැත්තට දික්වුනා.

“ පස්වහන් දහසකට බුදුවෙන්න. දැන් මම රේස් දුවන එක නතර කරල හොගක් කල්, ඉත්තෑවිගෙ හාදුවෙන් පස්සෙ, දැන් මම පවුල් පංසල් වෙලා “ හාවා කීවා.

සෙනඟ දෙබෑ කරමින් එකපාරම අහසින් “චොස් “ ගාලා වැටුන පොදිය නිසා , කාගෙත් අවධානය ඒ දිහාට යොමු වුනා.

“ පස්වාන්......ඔක් .......... දහසකට ඔක් ඔක් “

“ තෝ උදේම සළු වෙලා නේද ? තෝ තමයි මගෙ නැතිවුන එක ගත්තේ, කැළැවේ තිත තිබ්බ දේවල් තොට කොහෙන්ද “

“ එහා ගමේ කිතුලකින් “

වෙරි මර ගාතේ වුනත් වදුරු නාම්බ කීවා. වඳුරු නාබ්බට කිට්ටු කරපු නරි නයිදේ , “ ඔසව්ව පැහැදිලිව කීව නම් “ වදුරුනාම්බගෙ කණට කරල රහසින් වගේ කීවා.

“ කපටි නරියා , තෝ තමයි මගෙ නැතිවුන එක ගත්තේ “ රජා ආයෙත් ගුගුරන්න වුනා.

“පස්වාන්දහසකට බුදුවන්න , කිකිළිත් අරන් ලොකු මඟුල් කෑමක් කෑවට පස්සෙ, මම කපටි වැඩ ඔක්කම නතර කරා ආයිබෝං “

පුල්ලි ටිකක් වෙනස් වුනත් , සත්තු ගොඩේ හිටිය කොටියව අදුන ගන්න රජාට අමාරු වුනේ නැහැ.

“ තෝ හොර කොටියා, මගෝඩියා, උඹ නේද නැතිවුන එක ගත්තේ “

“ පිස්සු ද රජෝ , රජවරුන්ගේ දේවල් වලට තියෙන ආසාව , මම අතහැරල ගොඩක් කල් “ කිසිගරු සරුවක් නැතිව ඌ කීවා.

රජාගේ ඇස් ආයෙත් සත්තු එකිනෙකාගේ මුහුණ ඔස්සෙ දිව ගියා.

“ යකෝ මෙන්න ටිකිරිලියත් මෙතන “ කට කැඩුන කලේ අතේ එල්ලන් පද්ද පද්ද හිටිය ටිකිරි ලියා දිහා කාගෙත් ඇස් යොමු වෙන්න වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැහැ.

“ පිනා වලන් අරන් ගියා ගියාමයි , තාම ආවෙ නැහැ, ඒ ගැන කියන්න මං මේ ආවේ . “

මුකුළු හිනාවක් පාමින් ටිකිරි ලියා කීවා. සිංහයාට මොහොතකට නැති වුන එක අමතක වුනා.

“ ඔහෙගෙ නැති වුන එක නැතිව මං මක්කටෙයි මේ ගුහාවේ තවත් ඉන්නේ, මං යනෝ මහ ගෙදර යන්න “

අතින් කටින් පැටවු එල්ල ගත්ත රජාගේ භාර්යයාව ගුහාවෙන් මතු වුනෙත් එතකොටම තමයි.

රජ්ජුරුවොන්ට කර කියා ගන්න දෙයක් නැති වුනා. නැතිවුන එකත් අමතක වුනා.

“ අනේ නෝනෙ යන්න එපා මයෙ හාමිනේ “

රජ්ජුරුවො හාමිනේගෙ පස්සෙන් ගියත් ඈ නෙමෙයි ඔහුව තඹේකට මායිම් කළේ.

“ රජ්ජුරුවන්ගේ හාමිනේත් නැහැ , රජ්ජුරුවන්ගේ නැති වෙලා තියෙන්නෙ නම් එසේ මෙසේ දෙයක් වෙන්න බෑ “සත්තු මිමිණුවා.

“ කොහොමත් දැන් අපිට මේ රජාගෙන් වැඩක් නැහැ “

“ අපි ස්වාධීනයි “ මෙච්චර වෙලා නිහඬ වෙලා හිටපු කළවැද්දා කෑගහන්න වුනා. සත්තු ඔක්කම වෙන කවරදාටත් වඩා උනන්දුවෙන් කළවැද්දට සවන් දුන්නා.

“ අපි ස්වාධිනයි “

“ නැතිවුනා නැති වුනා “

“ අපි ස්වාධීනයි “

“ නැතිවුනා නැතිවුනා “

රජ්ජුරුවන්ව තනිකරමින් , කැලේ සත්තු විසිරිලා ගියා. ඒත් තවමත් නැතිවුනේ මොනා ද කියල කවුරුවත් දන්නෙ නැහැ. අඩුම තරමින් රජ්ජුරුවො වත් , සත්තු වත් , ලියු මමවත්.

කියවන ඔයාල දන්නව ද ?

෴ ජීවිත ගස යට / " Under The Tree of Life " ෴

2011-11-06T14:07:00.000+05:30

ඊඩන් උයනේ ජීවන ගස යට

ආදම් ඒවා පෙම් බැදි විලසට
මා නුඹ දවසක් හමුවූවා
ඉස්සර දවසක නුඹහට මතක ද

ආල හැඟුම් සිත් නොතැරුන මොහොතක
ආල වුනේ නුඹෙ සුන්දර ගුණයට
මාල පලන්දපු පෙර එක දවසක
ආල නුරා සිත කීවා මතකද

හාදුවකින් ඇරඹී පෙම්බරකම
බොළඳ නුඹේ ළඟ පැළ කරවු සද
හාද වෙලා අතිනත් අරගෙන අපි
රස ජීවන මධු බීවා මතක ද

ආල හැඟුම් නිවසින් පිට වූ ව ද
පෙම්බර ලෙංගතුකම් අඩු වක් නැති
වෙනදාටත් වැඩියෙන් ඔයෙ සිත මට
මා ළඟටම වී උන්නා මතක ද

මල් පීදුන මුත් පල නොදරපු ලෙස
මා මෙහි තනිකරලා එක දවසක
මා නොපැතු මුත් ඔබ පැතු ලෙසටම
පෙර ගමනක් ගියහැටි මතක ද

ජීවන ගස යට හමු වී වෙන්වුන
මල් මිස ගෙඩියක් කිකලක නොසැදුනු
ආදර සිත් අරුමය මේ ලෙසමැයි

ලෝකයටම රහසක් වී වැළලෙයි

ජීවන ගස මල් පිපුනට පෙර දින
බඹරකු ඒ රොන් ගත්තත් සිතු ලෙස
පල නොදරන ජීවන ගස සෙවනක
සුන්දර පෙම් සිත් මිහිදන් වෙනු ඇත

ඒ දුක දරනට නොහැකිව මතු දින
ජීවිත ගස කොළ දළු නොදරනු ඇත
ප්‍රේමය නම් මෙය යැයි පවසන මුත්

සිත් නැති ලෝකය එය නොදකිනු ඇත

මේ පින්තූරය මට එවුවේ , බ්ලොග් අවකාශයේ බහුතරයක් දෙනා අදුරන මධූ .

මේ පින්තූරය හෝ මේ හා සමානම පින්තූරයකට ලියවුන ලස්සන පද පෙලක් මම මීට කලින් W3 blog අඩවියේ දී කියෙවුවා මතකයි. මේ තියෙන්නේ ඒක ජීවිතය / Life

මධු එවපු මේ පින්තූරයට මම ලීව පද ඒතරම්ම ලස්සනක් නැහැ කියල මට හිතුනත් , මේ පින්තූර පෙලත් එක්ක මගේ මතකයට ආවේ Up කියන ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටය.( සජීවීකරණ / animation) කුඩා කල හමුවීමකින් දැන හැඳින ගන්නා ගැහැණු ළමයෙක් සහ පිරිමි ළමයෙක් යොවුන් වියට එළඹිලා පෙම්වතුන් වීමත් , ඉන්පසු විවාහ වීමත් , දරුවන් ගේ සුරතල් දකින්නට නොහැකි වූවත් ආදරයෙන් සිටින ඔවුන්ගේ සිත් වල ඇති අහිංසක බලාපොරොත්තු ඉටු නොවීම ගැහැණිය මිය යාමත් , ඒ මිය යෑමත් සමඟම තනිවෙන ඔහු , මිය ගිය ඇගේ අරමුණු ඉටු කිරීම සඳහා ගන්නා උත්සාහයත් ඒ අපූරු චිත්‍රපටය පුරා දිවයනවා.

තම අරමුණ කරා බැලුම් එල්ලූ නිවසකින් ලොකේ වටේ යන මේ ගමනට , අහඹු ලෙස එකතු වෙන දඟකාර පොඩ්ඩෙක් නිසා මේ චිත්‍රපටය තවත් වර්ණවත් වෙනවා..

ප/ලි - තවත් මට පින්තූර එවපු යාළුවො කිහිපදෙනෙක් ඉන්නවා. ඉදිරි කාලයේ දී ඒ පින්තූරත් මට හැකි විදිහට අකුරු කරන්නම්. ස්තූතියි .

෴ ලේඛකයාගේ පෙම්වතිය ෴

2011-11-05T10:48:00.002+05:30

උපැස් යුවල ගලවා අතට ගත් ඔහු, සති අන්ත පුවත් පතේ වූ ඡායාරූපය වෙත තම පියවි දෙනෙත් යොමු කළේ, දීර්ඝ සුසුමක් හෙලන්නට විය. වසරේ හොඳම කෘතියට හිමි සම්මානයත් අතැතිව රටේ පළමුවෙනි පුරවැසියා සමඟ එක්ව මේ සිටින්නේ තමාය.එය ද සති අන්ත පුවත් පතක මුල් පිටුවේම ය.

ඡායාරූපයට යටින් පළවු පුංචි විස්තරයෙන් පවසා ඇති පරිදි වැඩි දුර කියවීමට යා යුතු වූයේ පුවත්පතේ විශේෂාංග පිටුවටයි. කිසිදු ලෝබකමක් නොමැතිව , පුවත්පතේ සම්පූර්ණ පිටුවක් තමන් නමට වෙන් වී තිබෙනු දුටු ඔහුට සිනා පහළ වුයේ , මුදල් ගෙවා වත් බොහොම පුංචි දැන්වීමකට පෙර දින තමනට ඉඩක් නොමැති වූයේ මේ පුවත්පතේම බැවි සිහිවීමෙනි.

තමා වෙත ලැබුන සුබ පැතුම් , ගල් මල් මෙන්ම විවේචන ද සම සිතින් බාර ගැනීමට ඔහුට හැකි විය. නමුත් පුවත් පතේ තමා වෙනුවෙන්ම වෙන් වී තිබූ පත්තර පිටුව පුරා ලියවී තිබූ දේ පිළිගැනීමට හෙතෙම මැලි විය. ඒ සියළු වදන් තමා පැවසූ බැව් සැබෑ ය, නමුත් පැවසූ සියල්ල ගල් පැලෙන අමූලික මුසා නොවේ ද?

පුවත්පතත් , උපැස් යුවලත් මිටි කනප්පුව මතින් තැබූ හෙතෙම දෙපා පුටුවේ ඇන් ද මත රදවමින් ද , හිස පිටුපසට ගත් දෑත් මතින් තම බර වූ හිස සතපමින් ද, දෙනෙත් පියා ගත්තේ රිදුම් දෙන සිතට අස්වැසිල්ලක් සලසා දෙනු පිණිසයි.

ලිවීමේ ආරම්භය මෙන්ම ලියූ හා ලියවුන බොහෝ දේ තුල සැගවී සිටි එකමෙක චරිතය ඇයයි. සිතා මතා නොවූවත් ලියවෙන අකුරක් ගානේ අයිතිය ඇය සතු කිරීමට ඔහු කිසිවිටෙකත් දෙවරක් නොසිතයි. තරුණ වියේ දී ගිලිහී ගිය ඇය ගැනත් ඇගේ සොදුරු ගතිගුණ ගැනත් ලොබ බැදන් ඇය හා ජීවත් වීමට තමා තෝරා ගත් මාර්ගයම තමාට මෙතරම් ගෞරවාදරයක් ලබා දේයැයි ඔහු සිහිනෙකින්වත් සිතන්නට නැත.

විටෙක ඔහුගේ විවාහය පවා දෙදරායෑමට මේ ලිවීම හේතු වූ ආකාරයත් , යහළුමිතුරන්ගේ මැදිහත් වීම් මත , විවාහ බැම්ම රැදුන ද පැවැත්මක් නොතිබුනු ආකාරයත් ඔහුගේ මතකයට විත් ගියේය. මුළු රෑ තිස්සේ කාමරයක තනිවී කුරුටු ගෑම තම බිරිඳගේ නොරිස්සුමට ලක් වූව ද , කල්යත්ම ඇය එයට හුරු වූ ආකාරයත් , පාළු කාමරයට වී මතකයන් සමඟ එක්ව අමුතුම ලොවක් ගොඩනැගූ ආකාරයත් ඔහුට සිහි විය.

සාරගර්භ ලෙස පිටුවක් පුරා තමා පවසා ඇති දේට වඩා සත්‍ය කෙතරම් වෙනස් දැයි සිතූ ඔහු දෑස් ඇරියේ , තම බිරිඳ ගේ කටහඬනි.

“ මෙන්න , මේ තේක බීවනම්, දවල්ට උයල ඇති. බෙදා ගෙන කන්න “

“ ඇයි , ඔයැයි කොහෙ යන්නෙයි “

“ පොඩි දූ එනවැයි කීවා එක්කන් යන්න. දරුව බලාගන්න කෙනෙක් නැතෙයි කීවේ “

“ හ්ම් . . . අදම එනවැයි “

“ සතියක් විතර ඉන්න වෙයි මයෙ හිතේ “

“ හ්ම් “

ඇගේ පිටවීමත් සමඟම තමන් ද යා යුතුම වූ ගමනක් ඇති බැව් සිහිවූ ඔහු ගේ සිතට ආවේ සතුටකි. පෙන්ෂන් දිනය පැමිණෙන තෙක් සිටිය යුතු නැත. සම්මානයට ලැබුන මුදල් මෙන්ම සම්මානය ද එය හිමිකාරියට ලබා දිය යුතු නොවේ ද? තම බිරිඳ ගේ නෙත් පහසක් නොලත් ඒ පත්තර පිටුව , සීරුවට ගෙන නවාගත් ඔහු, පත්තර පිටුවත් සම්මානයත් , සම්මානය ගැනීමටම ඇද ගෙන යාමට මැසූ ඇදුමත් සීරුවට තැබුවේ, ප්‍රථම වරට , තම පෙම්වතිය බැලීමට යන පෙම්වතකු සේ බලවත් උවමනාවෙනි.

“ එයාට ඊයේ රෑ ටිකක් අමාරු වුනා. අපි හොස්පිටල් එකට අරන් ගියත් වැඩක් වුනේ නැහැ. එයාගේ පුතාලට අපි දන්වලයි තියෙන්නේ. රට ඉන්න නිසා එන්න දවස් දෙක තුනක් වත් යයි කීවා. ඒ නිසා මල් ශාලාවට බාර දීලයි තියෙන්නෙ බොඩි එක. ම් ම් . . . මේ මහත්තය කවුද එයා ගේ ? “

“ මම . . . හිතවතෙක් “

“ අපිට කාමරය අස්කර ගන්නත් ඕනි.මහත්තයට පුලුවන් නම් ඒ දේවල් ටික එකලාසයක කරන්න ලොකු උදව්වක් “

“ හොඳයි “

වැඩිහිටි නිවාසයේ පාලිකාවගේ පිටු පසින් වැටුන ඔහු , අවසානයේ නැවතුනේ තම හිතවතියගේ කුඩා කාමරයේ ය. එතුල තිබී හමු වූ ඇගේ වස්තුව අතර වූ ලේඛකයාගේ පොත් කිහිපයත් , සති අන්ත පුවත්පතේ හොඳම නවකතාව වෙනුවෙන් වෙන් වූ ලිපියත් සුරක්ෂිතව තිබෙනු දුටු හෙතෙම , මෙතෙක් කාලයක් සිතේ සඟවා ගෙන සිටි ඇගේ සුන්දර රූපය සේදී යන තෙක් ඉකිගසමින් හඩන්නට විය.

ලියවුනු ලියවෙන හැම පදයක අග
නුඹගේ සෙනෙහස දැනෙන හැටී
ලියවෙන්නෙ නැති සිතුවිලි අතරෙද
නුඹගේ සුවඳම සරන හැටී
නොලැබෙන දහසක් දේ අතරේ නුඹ
සිනහී මා දෙස බල හැටී
අන් සතු නුඹෙ සිත මා සංතක කර
මොහොතක් නොරැදිම ගියපු හැටී

It is too late; now I wish I could live.

෴ උපේක්ෂා ෴

2011-11-02T13:32:00.002+05:30

පසු කරමින් තිබුනේ ඇයගේවසමයි. හීනි හිරි පොද වැස්සත්, උණුසුම් තේ කෝප්පයක සුවයත් සමඟම ඇගේ සොඳුරුසිනාව දකින්නට ඇත්නම් යයි ඔහුට සිතෙන්නට ඇත. ඔහුත් නොදැනීම සුක්කානම ඒ වන විටත් ඇගේ නිවස වෙත දිවෙන මාර්ගය සොයා ඒ ඔස්සේ යමින් තිබුනි.

නාගරික පසුබිමෙන් ක්‍රමයෙන් මිදෙමින් සුන්දර ගම්මානයක වෙල් එළි පසු කරමින් ,යන මේ ගමන ඔහුගේ සිතට ගෙන දුන්නේ වචන් වලට පෙරළීය නොහැකි හැඟීමකි. රේඩියෝවේ හඬ මදක් අඩු කර හොඳින් සුසර කළ ඔහු සිහින් හඬින් ගීතය මුමුණන්ට විය. තමාතුල වෙනසක් ඇති වෙමින් පවතින බව ඔහුට ඒත්තු ගිය ද , ඒ කුමක්දැයි කියාවිමසා බැලීමට ඔහුට උවමනා නොවීය.

තමාගේ කිසිම සූදානමක් නැති මේ ගමන ඇගේ සිතට ගෙනෙනා විමතිය ඇගේ සුන්දර දෙනෙතින් විදින්නට ඔහුට උවමනා විය.

ඇය තම කාර්යාලයේ සේවයටපැමිණ එතරම් කලක් ගත වී නොමැති වුව ද කාර්යාලයේ සිටින අන් සෑම තරුණිකයකටමවඩා ඇය තමාගේ සිතට ළං වුයේ ඇයි දැයි සිතීමට ඔහුට උමනා නොවීය. සැබැවින්ම ඇයඅන් සෑම තරුණිකයටකටම වඩා වෙනස් බව පමණක් ඔහු තම සිතට ධාණය වීමට ඉඩ හළේ ,වෙනත් හැඟීමකට තම සිතට රිංගීමට ඇති ඉඩ කඩ වසා දමමිනි. ඔහුට එයට බොහෝ හේතුසාධක විය. බොහෝමයක් හේතු සාධක ඔහුට අදාළ නොවූව ද ඔහු ඔබ හා මමත් ඇයත් ජීවත් වන සමාජය ඉදිරියේ බෙහොම බරපතල හේතු සාධක ඒ අතර විය.

ඇය පැමිණි දින සිට තමකාර්යාල කාමරය පිළිවලක් වු බව ඔහු සිතයි. ඇය තරුණ නිසා හොඳින් අමදන බවකා.කා.ස කිහිපරක් කිවා ඔහුට මතකය. ඇය තරුණ බවත් තවමත් අවිවාහක බවත් දැන ගත්කාර්යාල සේවකයින් ඇය වෙත පෑවේ දයාවකි.

මින් පෙර සිටි අමදින්නිය .රූමත් මෙන්මවිවාහක කාන්තාවක වූ බැවින් , ඇයට මුහුණ පෑමට සිදුවූ ගැහැට අපමණය. අවසානයේතම නමට කැලලක් එකතු කර ගනිමින් ,කරමින් සිටි සුළු රැකියාවෙන් ද ඉවත් වීමටඇයට සිදු වූයේ ඇගේ වරදින් නම් නොවේ.එවන් සමාජයක අවිවාහක කාන්තාවක් වෙතමිනිසුන් දක්වන ආකල්පය පුදුමයැයි ඔහුට සිතේ. ඇය අවිවාහක නමුත් අමදන්නියකනොවුවානම් ඇතැම් විට ඇය මේ වන විටත් ආදර ඇරයුම් රැසක පැටලී සිටිනු ඇත.

ඇය ගෙන් දිනක් නිකමට මෙන් අසා ගත් මඟ ඔස්සේ ටික දුරකුත් , ඇගේ අනන්‍යනයලක්ෂණ පැවසීමෙන් අන් අයගෙන් දැන ගත් මඟ ඔස්සේ ඉතිරි දුරත් පැමිණි ඔහු දැන්මේ ඉන්නේ ඇගේ යැයි ඔහු සිතන නිවස ඉදිරිපිටයි.සැබැවින්ම මේ ඇගේ නිවස නම් ඇයපෙනෙන තරම් දුප්පත් එකියක නොවන්නේ ද? ඇය අමදින්නියකි. නමුත් කාර්යාලයේ සේවයකරන ඇතැම් තරුණියන්ට වඩා පිළිවලට සිටී , සතුටින් සිටී , ඇතැම් කරුණූ කාරණාඅතින් ද ඇගේ බුද්ධිය බලවත්ය.

කාරයෙන් බට ඔහු , හාත් පස සිසාරා දෑස් යැවුවේ ඇගේ හඳුනා ගැනීමේ සලකුණක්සොයනු නියාවෙනි.මේ දැන් ඇමදා ඇති බවට මිදුල පුරා වු ඉදැල් ඉරටු සලකුණුසාක්ෂි දැරීය. මිදුලේ කොණක ගිනි ලා තිබූ පුංචි කුණු ගොඩෙන් තවමත් හමන්නේදුමක් පමණි. නිවස පිටුපසට වන්නට ඇති රෙදි වැලේ කොණක එල්ලී සිටින අගේ රතුමල් ගවුම ඔහු නියම තැනට පැමිණි ඇති බැව් ඔහුට ඉගිකළේය.

කලකින් අලුත් වැඩියා නොකරන ලද ,පැරණි තාලයේ නිවසක් වූ එහි විශාල දිගැටි ඉස්තෝප්පුවක් විය,ඉස්තෝප්පුව දිගේමවිහිදුන පඩි පේළි පහක් නැඟීමෙන් උස් ඉස්තෝප්පුවට ගොඩවිය හැක.ඉස්තෝප්පුවේවූ කනප්පුව මත වූයේ කඩෙක් ගෙනෙන ලද පැරණි ප්ලාස්ටික් මල් බන්දේසියකි.. එයකෙසේ වත් මෙතනට නොගැලපෙන බව ඔහුට සිතුනි. ඉස්තෝපුපවට ගොඩ වූ විගස එහුගේසිතට කණගාටුවක් උපන්නේ තමන් ඇයට කිසිවක් නොගෙනා බව සිහිවීමෙනි.

“ අනේ මයෙ පුතේ ආතම්මට ඉන්න දෙන්න රත්තරනේ , ඔය ඉතින් කීවම අහන්න මයෙ පුතේ “

“ ආව් . . අම්මෝ . . හ්ම් . . . .“ නිවස තුලින් ඇසුන සිහින් කෙදිරියක්‍රමයෙන් හීන වී යත්ම , ඉස්තෝප්පුව දෙසට දිව පුංචි සිඟිත්තා ඔහුගේ පයේවැදී නතර වූයේ පසු පස බලමින් සිනාසෙමින් දැව ආ නිසාය, සිඟිත්තා පසු පසුන්දිව ආ ඇය සිඟත්තාට ඉදිරියෙන් සිටිමින් තමා දෙස අයා ගත් දෙනෙත් ඇතිව සිටනඅමුත්තා දැක ඉවතට ගත නොහැකි වූ තම දෙනෙත් හු වෙතම රදවා ගෙන සිටින්නට විය.

“ සර් . . . කොයි . . සර් කොයි වෙලේ ද ආවේ ? “

“ මං මේ ළඟට ආව ගමන් “

“ එන්න සර් ගෙට වාඩි වෙන්න “

සිගිත්තා වඩා ගත් ඇය ගෙතුලට පිය මැන්නේ ඔහු ගේ පිටු පසිනි.

“ වාඩි වෙන්න සර් , මං විහඟින් බොන්න මොනා හරි හදන්නම් “

“ නැහැ නැහැ ඕනි නැහැ “

එවදන් නොඇසුන ඇය , ගෙතුල සැඟවී ගියාය . ඔහු සාලය පුරා යැවූ දෙනෙතින් ඇය ගැනතොරතුරු රැසක් එක්කාසු කර ගන්තේ , තම වම් පාදය කොනිතන සිඟත්තා ගේතීව්‍රරතාවය වැඩි කළේ අවධානය සිඟත්තා වෙත යොමු කර ගන්නටය.

සිගිත්තා ගේ මුහුණ ඇගේ මෙන් නොවීය.නමුත් සිනාවේ යම් හුරුපුරුදු බුහුටිකමක්තිබුනි. සිඟිත්තා දෑත් දිගු කරන්නට වූයෙන් සිඟිත්තා ඔසවා තම වම් පාදය උඩින්තබා ගත් ඔහු නැවතත් සාලය පුරා දෙනෙත් යොමන්නට විය.

උපාධි ලෝගුවෙන් වැසුන ඇගේ සුන්දර ජායාරූපයක් සාලයේ කොණකම සඟවා තිබුනේ එයකවුරැන් හො දකී යැයි බියෙන් මෙනි.ඊට මදක් මෙහායින් පෙනෙන්නට නොපෙන්නට මෙන්වූයේ ඇගේ යැයි සිතිය හැකි මංඟල ජායාරූපයකි. එතනට ළං වී ඒ දෙස හොඳින් බැලීමටඔහු සිත නලියමින් තිබුන ආසාව ඔහු යටපත් කර ගත්තේ ඇය ගේ අඩි සලකුණූ ලගමඇසුන නිසාය.

“ පුතා බහින්න බහින්න අනේ ඔයා “

“කමක් නැහැ හිටපු වාවේ “

බන්දේසියේ වූයේ බිස්කට් තසිමක් සමඟ දුම් දමන උණු තේකෝප්පයකි.

“ අන්කල් කන්න . . මයෙ බිස්කට් , කන්න රසායි “

මා අගේ වත දෙසත් ඈ මා දෙසත් බැලුවේ එක වරයිත සිහින් සිනාවක් පෑ ඇය විහඟින් බිම බලා ගත්තී , නැවතත් කතා කරන්නට වුවාය.

“ සර් තේ බොන්න එහෙනම් , මම අම්මට කසාය ටික දීල ඉක්මනට එන්නම් “

ලෝකයේ සතුටින්ම සිටින්නිය යැයි මා සිතා සිටි ඇය සොයා ආ මගේ ගමන , ඇගේ දින චරියාව හාත් පසින්ම වෙනස් කරන්නට හදයි ද ,

“ පුතා , ආච්චිට මොක ද ?“

“ ආතම්මට ද ? ආතම්මට ඇවිදින්න බෑ “

“ පුතාලගෙ තාත්තා , වැඩට ගිහින් ද ? “

“ අප්පච්චි නෑ. අර ඉන්නේ අප්පච්චි “

මෙතෙකේ මා නොදුටු නමුත් සාලයේ හොඳ ආලෝකමත් තැනක එල්වා තිබූ තරමක් විශාල මල්මාලාවක් පළදන ලද ජායාරුප වෙත සිඟත්තාගේ ඇඟිලි යොමු වී තිබුනි.

ලොවේ මා දුටු සතුටින්ම සිටින සොඳුරු ළඳගේ වහල යට දී සියල් සැප උසුලන ලොව දුකින්ම සිටිනා මිනිසා මොහොතකට තනි විය.

සතුට සොයා යන්නාගේ නැවතුම අසල සිටින
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ නෙතු මායිමේ දී ෴

2011-11-01T11:11:00.000+05:30

දැසේ නුරාවට
ආල කතාවට
සිත රැවටෙන්න එපා
නීල දෙනෙත්
දැන් ඇතිය බලාගෙන
අමතක කරන්නෙපා
දෑස් අගින් එන
කඳුළු කතාවට
පාර කියන්න එපා
මා නෙතු මායිමෙ
ඉන්න අනේ නුඹ
මා හැර යන්න එපා.

------------------------------

නුඹ නොදකින්න

මේ ලොව ඇති සැම දේම

මේ හැටි අරුම ලස්සන දැක්කේ කෝම

මා නුඹ දෙනෙත් තුල මාවම දුටුවා ම

මේ ලොව සියළු දේ මගෙ මයි හැඟුනා සේම

-------------------------------

ලස්සන නොදකින

කඳුළක් නොහෙලන

මේ දෑස මක්කට ද?

-------------------------

මේ දෑසේ හිමිකාරි
මම
෴සොසී ෴

෴ අතීතාවලෝකනය / Flash Back ෴

2011-10-30T23:49:00.000+05:30

2009 සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක් , හරියටම කියනව නම් 18 වෙනිදා පළමු ගුරුවරයා කියන ලිපිය පේළී එකොළහ ලියද්දි , පළවෙද්දි බ්ලොග් ලෝකයට මම සහමුලින්ම අමුත්තියත්. ඒ ලිපියට කමෙන්ටුවක් වැටෙන්නෙ ඊටත් මාස හතරකට පස්සේ. ඒ සිතූ ගෙන්.

ඒත් පළවෙනි කමෙන්ටුව වැටුනේ ප්‍රාර්තන ප්‍රනාන්දු ගෙන් , ඒ10/2/09.

මේ කිසිම දෙයක් කියවන ඔයාලට වැදගත් නැතිව ඇති. ඒත් මේ ලියන මට , මගේ බ්ලොගයෙ තියෙන වැදගත්ම ලිපිය තමයි මේ ලියන්නේ.

බ්ලොග් පටන් ගන්න පාර කීව නුවන්
ඒ පාරට බ්ලොගය තල්ලු කර ගන්න උදවු කරපු රොයිලි වගේම වාසල
බ්ලොගය පාරේ නැවතුනාම , අලුත් වැඩියා කරන්න උදවු කරපු සාකුන්තල
මාත් එක්කම වගේ බ්ලොග් පාරට දාපු මාරයා , රවා
ටිකක් දුර යද්දි අපිට එකතු වුන හද ගී පොත ලියන තිස්ස අයියා
බ්ලොග් පාරෙදි හමුවුන සදාකාලික ඉලන්දාරියා
කවි ලියන්න , කවි ලියන හැටි මෙහෙමයි කියල පෙන්නල දුන්න , අද අප අතර නැති විහඟ ගීතය
සිංහල බ්ලොග් අවකාශයම කළඹපු ටැබූ ( ලින්ක් එකක් වත් ඉතිරි නොකර ගිය හාදයා )

මේ සියළු දෙනාම , මට කවදාවත් අමතක නොවන චරිත උනා. මේ වැඩි හරියක් අද මාත් එක්ක කතා බහ නැති උනත්, එදා ලෙංගතුකම හිතේ තාමත් රැඳිල තියෙනවා.

අද මා වටේ ඉන්නෙ අලුත් යාළුවෝ අලුත් යෙහෙළියෝ . . . . රවී අයියා , රන් , වැප් , ප්‍රියා, අභීත , මරණෙ, බීටල්, පොඩ්ඩි, වෙනී, මධුරංග ( මේකා නම් බ්ලොග් වල පදිංචි වෙලා ) මෙකී නොකී නම් කියක් ද ?

ඒ වගේම එදත් අදත් එකසේ ඉන්න කතන්දර මිත්‍රයා. දුමී අයියා.

සතියට සැරයක් වත් “ අක්කෙ මේ අකුර හරි ද? “ අහන හිස් අහස . (සිංහල අහ ගන්න ,සිංහල හරියට නොදන්න මමම අහුවුන හැටි)

හැමදාම කියෙවුවත් තවමත් නාඳුනන W3 , gadyfly , ආකාස හීන. වගේ අය.

බ්ලොග් ලෝකයට පහන් ටැඹක් වගේ ඉන්න (ඒත් නිතර නිතර නොලියන එක නම් හොඳ නැහැ) චාමි සෑම් , මාලන් ,චමිල වගේ අය.

මා දුටු එඩිතර කාන්තාව වෙන සහ සොඳුරු හදවත් හිමි පෙරළිකාර අරුණි අක්කා වගේ අය.

හිම හංසි, පොඩ්ඩා, බනී , ගලයා වගේ තවමත් දඟකාර හිරිමල් වයසෙ ඉන්න අලුත්ම අලුත් පරම්පරාව වගේම මුල්ම බ්ලොග්කරුවෙකු වෙන සුපුන් සුදාරක.

මට ලියන අය , ඊමේල් කරන අය වගේම, මමත් නොදැනම ඇවිත් කියවල යන , ගල්මල් ලියන අපේ ඩීන් අයියා , ඒ වගේම තවමත් හරිහැටි නාදුනන ඉන්දික උපශාන්ත ( සැහැල්ලුව) වගේ කමෙන්ට් කරුවො. ඇයි දෙයියනේ ගීත් මලයා.

ම්ම්ම් .. තව මොනා ද අමතක වුනේ. . . .

ආහ් . . මෑතකදි හඳුනා ගත්ත ජීවිතය විදින්න ලියන අපේ බස්සා.

තව ගොඩාක් අය ඉන්නවා. මම මෙතන නොලීව. කොටින්ම මතක් කරපු අයට වඩා මතක් නොකරපු අය වැඩී.

එතකොට , ඉඳල හිටල බ්ලොග් ලිපියක් පළ කරන ඩෝසන් ප්‍රීති අයියගෙ ටැක්සිය , මගේ කතාව ලියන ඉන්ද්‍රනාත තේනුවර වගේ අය

අර කතන්දර කීවත් වගේ බ්ලොග් අවකාශයත් සාමාන්‍ය සමාජයේම පැතිකඩක් තමයි කියල මේ වෙලාවෙ හිතෙනවා.

ඉතින් , දැන් 500යි , 500ක් නෙමෙයි දාස් ගාණක් ලීවත් වැඩක් නැහැ කිසිම පණිවිඩයක් දෙන්න බැරි නම් , කිසිම වැඩකට නැති මනෝ විකාර නම් , මම ලියල තියෙන බහුතරය ඒ වගේ මනෝ විකාර කියල පිළිගන්න මට පුළුවන්.

ඉදිරියටවත් හරවත් යමක් ලියන්න මම උත්සාහ කරනවා.

500ක දුර ගමනක් යන්න මාත් එක්ක ආපු නොආපු සියළු දෙනාටම මගේ ස්තූතිය පිරිනමනවා. කවුරු හරි අමතක වුනා සමාවෙන්න කියල ඉල්ලන ගමන් , හිත නෝක්කඩු නොකර ගන්නා ලෙසත් ඉල්ලනවා.

නම් කිව් නොකිවු සැම ටම ආදර තුතිය
පිරි නමනවා මෙලෙසින් හද බැතිබරව
පෙර දින එදා සිටි ලෙස මට ලෙංගතුව

ඉදිරියටත් නුඹෙ සිත ඇත ඒ ලෙසම

ඇවිදින් කියෙවු නොකියූ කාටත් තොසිනි

තුති පිරි නමමි දෙන්නට මල් මිට බරැති

දිරි දී නිබඳ ගමනට දුන් ආවැඩිලි

අමතක නැතේ මා සිත තුල නිති තිබිනි

ලියු දේ නොලිවු දේ සිත තුල තබා ගෙන

ලෙංගතුකමින් හිත පුරවා බෙදා ගෙන

මල් උයනෙත් ඇතේ කටු ගස් සැදී බිම

ඒ දැන අපිත් ගමනක් යමු එකා මෙන

ස්තූතියි
මම
෴ සොඳුරු සිත හෙවත් වත් ෴

පලි- මේ හැරුණම නිතරම ලිපි සඳහා උදවු කරන , සුදේශ් අයියා වත්, නිතරම ලිවීමට මා දිරිගන්න සියළු දෙනාවත් නම් කියනවාට අකැමැති සියළු දෙනාටත් ස්තූති කරන්න මෙය අවස්ථාවක් කර ගන්නවා.

෴ කැඳැල්ල ෴

2011-10-29T18:07:00.002+05:30

ලස්සන කුරුළු ජෝඩුව ඇයි උරණ වෙලා
මූණක් නොබල ඇයි මේ දෙපසකට වෙලා
පැටියෙක් බලන්නට මැණිකෙට ඕනි වෙලා
බිත්තරයක් ගෙනත් දෙන්නලු කූඩු වෙලා

පින්තූරයක් මේ ලෙස පදයකට අනා
ලියු මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

පින්තූර වචන කරන්න කැමැති ද? එවන්න නුඹේ පින්තූරයත් පහත ඊමේලයට. . . . නමත් සමඟ පළ කරනවට කැමැති නම් ඒ බවත් දන්වා එවන්න.sondurusitha@gmail.com

කළු සපත්තු

2011-10-28T22:04:00.000+05:30

“ පුතාට හොඳටම උණ සුමනේ , විනාකිරි වලට අහන්නෙ නැහැ , දැන් කීපපාරක්ම දෙඩෙවුවත් එක්ක , අනේ සුමනෙ “

හතර කොනෙන් දාඩිය මුගුරු හෙලා ගෙන , නිවසට පා තැබු සැනින් දෙසවන වැකුණු බිරිඳගේ හඩ ඔහුට ගෙන ආවේ තරහක් මුසු කලකිරීමකි. නමුදු ඒ හැඟීම පහ වෙන්නට එතරම් වෙලාවක් නොගියේ , පුතු වැතිරී සිටන අසරණ ඉරියවුව දකින තෙක් පමණි.

පුතු ළඟට ගොස් විනාකිරි පෙඟවු පාංකඩයට උඩින් නලලතට තම දකුණත තිබූ ඔහුගේ සිත ගිනි ගැනුනි. ඔහුගේ අත ගැටුන වියළි ගිය විනාකිරි පාංකඩය රූටා ගොස් බිම වැටුණි.

“ ලේස්ති වෙන්න , මං හන්දියට ගොහින් මංජුගේ ත්‍රීවීල් එක අරන් එන්නම් “

“ මේ ඔයා තේකක් වත් බීල යන්නෙ නැද්ද මෙයා “

බිරිඳගේ හඬට වඩා ඔහුගේ පය ඉක්මන් විය. එ සැනින් , මංජුගේ ත්‍රී විලය නිවස අසලම. මංජු යනු සුමනෙ ගේ වයසින් අඩක් වුව ද ඔහුගේ ඉතා හිතවත් මිතුරෙකි. මංජුට ත්‍රීවිලය ගැනීමට අවශය ඇපකරුවෙකු නොමැතිව අසරණව වුන් වේලාවේ සුමනේ සහයට පැමිණියේ බිරිඳගේ ද අවවාද බස් නොඅසාය. ඒ ගුණය සිහි ඇති මංජු , කිසිවිටකත් සුමනෙ යන හයර් එකකින් මුදල් අය කරේ නැතත් , සුමනේ බලෙන්ම වාගේ මංජුගේ කමිස සාකුවට යම් මුදලක් එඹිමට පුරුදුව සිටියේය.

ඩිස්පෙන්සරියේ දෝස්තර මහතා පැවසූ පරිදි වහාම පුතුව රෝහල් ගත කළ යුතු විය. උණ සන්නිපාතය වඩාත් දරුණු අතට හැරී තිබු අතර බෙහෙත් ගෙන ඒමට ප්‍රමාද වීම ගැන දෝස්තරමහතාගේ දැඩි අවවා ද සුමනේ අසා සිටියේ බිම ට යොමා ගත් දෙනෙතිනි.

පුතුත් බිරිඳත් රෝහලේ නතර කෙරූ සුමනේ , මංජුගේ ත්‍රීවිලයේම නැඟී නිවස බලා ආවේ , පුතුගේ සහ බිරිඳගේ අඩුපාඩු රෝහලට ගෙනත් දිය යුතු බවට ද සිහි තබා ගනිමිනි. බිරිඳ රෝහලට ඇදන් ගිය ඇඳුම ඔහු ඇයට අවසන් වතාවට ගෙනවිත් දුන් ඇය සතු හොඳම ඇඳුම බව ඔහුට සිහි වේ.එය ද නූල් ඇදී තැනින් තැන පළුදු වී ඇති බව තමා නුදුටුවා සේ සිටියේ ඇයි දැයි විමසා බැලූ ඔහු හෙළූවේ දීර්ඝ සුසුමකි.

“ මංජු , මචන් ආයේ ඉස්පිරිතාලෙට යන්න ඕනි උඹට පුලුවන් ද ? මං එනකම් “

“ අයියෝ සුමනෙ අයියේ ඕක මොකක් ද , මේ වෙලාවට නැති රෝද තුනෙක් ඇති වැඩක් නැහැ අයියා “

අතට අසු වූ ඇදුම් කෑලි කිහිපයක් සහ කොට්ටයක් , උණු වතුර බෝතලයක් ගත් ඔහු මංජුගේ ත්‍රී විලයට ගොඩ වූයේ තම කාර්යාල බෑගයද ප්‍රවේශමට තමා ළඟටම ගන්නා ගමන්ය.

---- - ---- -- --- --- -- ----- - ---- - - ----- -- -- -- -----

“ වාඩි වෙන්න සුමනසේකර , මම මහත්තයට එන්න කියන්නම් “

ටයිල් ඇල්ලූ බිම දෙස සුමනේ නෙත් හෙළුවේ තම කිලිටි දෙපා වල දුහුවිල්ල වැදී ඒවා කිලිටි වී ඇද්දැයි බැලීමට මෙනි. දකුණතේ එල්ලී තිබුන කිරි මුට්ටි කිහිපයත් , පැණි බෝතල් දෙකත් වමතට මාරු කරන ගමන් නිවස සිසාරා හෙළු බැල්ම නැවතුනේ තමාගේම පුතුගේම වයසේ දරුවකු සෙල්ලම් කරන පරිගණකය වෙතයි. දරුවාගේ සිත තදින්ම පරිගණක සෙල්ලම වෙත යොමු වී තිබූ බැවින් නිවසට පැමිණි අමුත්තා ගැන වගේ වගක් දරුවාට නොවිනි.

“ ආහ් සුමනෙ , මොක ද මේ අතින් කටින් උස්සන් වාඩි වෙන්න වාඩි වෙන්න “

ලැබුන අනුමැතියට යටත්ව ඔහු ගෙනා කිරි පැණි සහ අනිකුත් අඩුවැඩිය ටයිල් පොළවේ සුව විදින්නට විය.

“ මං මේ ආවේ , මගේ පුතාගේ ස්කෝලෙ වැඩේ “

“ ආහ් . . . වෙරි සොරි සුමනේ , ඇයි තමුසෙ මෙච්චර ප්‍රමාද උනේ... එක වේකන්සියය් නෙව තිබ්බෙ , සුමනෙ ප්‍රමාද නිසා මම හිතුව සුමනෙ වෙන ස්කෝලයක් හොයන් කියලා. ඉතින් පුරප්පාඩු තියෙන එකත් අමාත්‍යාංශයෙන් හරියට වද දෙන ප්‍රශ්ණයක් නිසා මම ඒකට මිස්ටර් පෙරේරාගේ පුතාව ගත්තා “

“ ඒත් මම . . . “

“ කමක් නැහැ සුමනෙ , අපි ලබන අවුරුද්දෙ වත් බලමු . මට පොඩි වැඩකුත් තියෙනවා සුමනෙ , එහෙනම් තේකක් හෙම බීලම යන්න කෝ “

“ මැණිකේ , සුමනෙට තේකක් ලෑස්ති කරන්න “ යැයි පැවසූ ඔහු , නිවස තුලට වැදී නොපෙනී යන තෙක් බලන් වුන් සුමනේ ගේ දෑස් නැවතත් නැවතුනේ කුඩා දරුවා සෙල්ලම් කරන ක්‍රීඩාව දෙසටයි. ඔහු දරුවා ළඟට ගොස් දරුවාගේ හිස අත ගෑවේ දුක සහ සෙනෙහස මුසු වූ හැඟීමකිනි.

“ අයියෝ අන්කල් මොකක් ද කළේ , ඔයා ගේම කෑවනේ , පෙරේරා අංකල් ගෙ පුතාටත් නැහැ කීවා මේ වගේ ගේම් එකක් , “

“ කොහෙන් ද පුතේ මේ කම්පියුටරය “

“ පෙරේරා අංකල් තෑගි දුන්නා මට “

“ හැබෑ ද ? “

පරිගණකයක් රැගෙන දීමට , තමා ණය වී ගත් මුදල් සියල්ල වැය වූයේ පුතුගේ අසනීපයට අවශ්‍ය බෙහෙත් මිල දී ගැනීමට ය. පුතු අසනීප වූයේ නැති නම් , අද මෙතන ඇත්තේ තමා මිලට ගෙන දුන් පරිගණකය නොවේ ද ? එසේ නම් තම පුතු , මේ දැන් මෙතන මෙලොවක් නැතිව සෙල්ලම් කරනා දරුවාගේම පන්තියේ , ඒ දරුවාගේම ප්‍රසිද්ධ පාසලේ එක ළඟින් වාඩි වි ශිල්ප උගන්නේ තමන්ගේ පුතු නොවේ දැයි සිහිවී සුමනේටත් නොදැනිම සුසුමක් පිටවිය.

එහා මෙහා ගිය තම සිතත් කැන්දන් නිවසින් පිට පැන් ඔහුගේ මතකයට නැඟුනේ , පුතු උණ විකාරයෙන් දෙඩ වූ සුරතල් වදන්ය .

“ අප්පච්චි , රහල් එක්කල මම ඒ ස්කොලෙට ගියාම කළු සපත්තු දාන්න ඕනි. අප්පච්චිට සල්ලි හම්බෙනකම් මං සුදු සපත්තු කළු කරල දාන්නම් “

---- - ---- -- --- --- -- ----- - ---- - - ----- -- -- -- -----

පන්තියෙ ළමයි නැති දුෂ්කර පාසල් ගුරුතුමී
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ සරා සඳ පැන ගොසින් අහසින් ෴

2011-10-27T23:40:00.001+05:30

සරා සඳ , ඇත වසා ගෙන ලැම

දුහුල් තිර සළු වළා පෙළ ගෙන
බිමින් ඉඳ ඔබ දෙනෙත් නොගෙනම
බලයි සඳ දෙස වළා පෙළ දෙස

සරා සඳ නුඹෙ යහන වෙත ගෙන
උනා සළු පිළි රස සොයනු මැන
සඳේ හිස් තැන මොහොතකට ගෙන
අරා අහසම වැජබෙමිය මම

සඳේ තනියට පුංචි තරුවක්
සිටී බව අමතක වෙලා අද
සරා සඳ පැන ගොසින් අහසින්
නුරා රස සොය සොයා රහසින්

සරාසඳ රස උරා ගත් සද
එපා යයැ විසි කරයි අහසට
සඳේ නුඹෙ ඒ දවස එන තෙක්
අරා අහසෙම සිටිමි මං
එපා වුන කළ නුඹට මගෙ සඳ

මගේ අහසට විසි කරන්

සඳ අහසට එනකම් , බලන් ඉන්න ,තනි තරුව
මම
෴ සොසී ෴

෴ කවි පොතක මතකය ෴

2011-10-24T20:53:00.000+05:30

නිදන්න ගත්ත වෙලාවේ ඉඳල , සිහින දකින එක සොසී ගේ උප්පත්ති උරුමයක්. ඇහැපිය වෙන වෙලාවේ ඉදලම , හිමිදිරියේ ඇස් අරින කොටත් හීනවල බාගයක් ඇස් පියන් වල තැවරිලා තියෙනවා. ඒ නමුත් බිමට පය ගහපු වෙලාවේ ඉදල ඒ දැකපු කිසිම කිසි හීනයක් මේ සොසී ට මතක නැහැ. සොසීට නම් ඒකේ කිසි ගැටළුවක් නැත්තේ , අනිත් දවසෙ රාත්‍රියෙත් පෙරදා වාගේම හීන ගොන්නක් සොසීගේ ලෝකය අරක් ගන්න නිසා වෙන්න ඇති.

ඒත් මහ පුදුමාකාර විදිහට , ඊයේ රාත්තිරියේ දැකපු හීනයක් සොසීට හොඳට මතකයි. හීනෙ පැහැදිලව පේළියට මතක නැතත් , කවුදෝ මෙහෙම කියනව සොසීට මතකයි.

“ සොසී , සොසී , බ්ලොග් නැති වෙන්නයි යන්නේ , සොසී ලියපු කවි , කතා , මනෝ විකාර ඔක්කම සොසීට නැති වෙයි “

කවුරු නමුත් කියපු කතාව ඇත්ත. සොසී ලියපුව ඔක්කම තියෙන්නේ , කිසිම සංවේදනයක් නැති වර්චුවල් අවකාශයේ.ඔන්න එහෙම හිතුවම තමයි , සොසීට සොසීගේ පරණ කවි පොත මතක් වුනේ.

මේ තියෙන්නේ ඒ පොත තමයි

තකහනියක්ම පොත් ගොඩ අවුස්සල , දුවිලි බැඳිල තිබ්බ කවි පොත පිහදාල , ආයෙත් පොතේ ලියන්නයි මේ ලෑස්තිය.

සිතට දැනෙන සොම්නස දුක
තුල පන්හිඳ කවා
කිසිවකුටත් නොදැනෙන ලෙස
සිතුවිල්ලක බහා
පිටුම පිරුණ පුංචි පොතක
තරු ලකුණක් දමා
මා ලියු කවි කියවන්නට
නුඹ ඇයි දෝ පමා

වෙලාවට තව පිටු ගොඩක් ඉතිරි. ඒත් කවදහරි මේ පොත ඉවර වෙනකම් කවි ලියන්න මට අවස්ථාවක් නොලැබේවා කියලයි මම ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ.

හේතුව මෙන්න මේකයි.

අන්තිම පිටුවේ කවියක්
ලියවෙන්නට පෙර
නුඹ ආවොත් හොඳයි අදම
පොත නැති වෙයි හෙට

අන්තිම පිටුවේ කවි නොලියන
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

පලි- ඔය සොසීය කියල , සොසී හිතාන ඉන්න විදිහෙ ( සොසී දන්නව , සොසී ඒ තරම් ලස්සන නැහැ කියල ) ලස්සන පින්තූරයක් තියෙනව නේද, ඒක ඇන්දෙ නම් සොසී නෙමෙයි, ඒ පින්තූරයේ අයිතිය යන්නේ , තවත් සිංහල බ්ලොගර් කෙනෙක් වනේ අපේ JD මලයට තමයි ඕං. . . .

෴ රුවල් ඔරුව ෴

2011-10-23T22:58:00.001+05:30

අතීත දවසක මතක එකතු කර
හදා එයින් ඔරුවක්
රුවල් ලෙසට ගැට ගසා මගේ සිත
පිඹමි සුසුම් ලතැවුල්
එන්න එපා ආයෙත් මේ ඉවුරට
දෙවියන් හට මතුරා
යැවූ රුවල් ඔරු ගොඩට ගසා ඇත
කුමක් කරමිදෝ මා

රුවල් ඔරුවල ත් කප්පිත්තන් ඉන්න ව ද?

කප්පිත්තෙක් සොයන
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

෴ අන්තිම කැමැත්ත ෴

2011-10-22T14:36:00.001+05:30

දිනක හිරු නැඟ එන පැයේ හෝ

සඳ හිමින් බැස යන වෙලේ
එසෙත් නැතිනම් සඳ හොරාගත්
තරු පිපුන රෑ යාමයේ

නිදයි නම් මා නැවත ඇහැරින
බවක් නොපෙනන සේ තදින්
නොසොල්වා මා දෑත් එකපිට
තියන් සංසුන් ලෙස ඉතින්

තදින් පිය වුන නෙත් කොනේ
කඳුළු බිඳු තිබුනොත් මගේ
පිසන්නට නම් එපා මිතුරනි
දිලිසෙනා හදවත මගේ

දෑත් දෑගිලි පාද මාපට
ඇඟිලි එක්කර බැඳ දමන්
බටහිරට හිස හරවලා මගෙ
පහන් දැල්ලක් දල්වලා
නොනිමෙනා ලෙස වගබලා ගනු
ඔහු පැමිණෙනා තුරු ඉතින්

නිවුන විට , මා මුවේ රැදවුන
සිනහ දැක ගන්නේ කෙසේ
පන්සලේ පොඩි හාමුදුරුවන්
බොරු කියා නුඹ සනසවයි
අයෙක් තනිකඩ සිටියොතින්
අඩන්නට අය කොයි කියා
අසල්වැසියන් මුමුණා හඬ
විටින් විට මා හට ඇසෙයි

තදින් මිටි වෙන නුඹේ සුරතේ
මගේ මතකය ගුලි කරන්
කාටවත් නොපෙනෙනා විලසින්
මගේ තොල් අග තවරපන්

මතක වස්තර අරන් එනු මැන

මතකයන් එකිනෙක ඔතා
සීරුවට වියු මා එදා

උතුරනා කල පැන් වඩා
නාඩනා නුඹෙ කඳුළු බිඳුවක්
එක්කරන් අවසන් ලෙසින්
නුඹේ සිත තුල උපන් සෙනෙහස
දිය කරන් ඒ කඳුළ බිඳ තුල

දෙණ අරන් ගොස් මා පියා
වැලලු තැනින් මා වලලලා
දෙනෙත් පිස ගනු
සිනා තවරනු
දැන් ඉතින් නිම වූ කතාවක
සතුට නුඹ ගාවයි

මතක බණ කියන දවසට
නුඹ එනකම් බලන් ඉන්න

මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

කියවලා මට දොස් කියන්න ඔට්ටු නැහැ ඕං ....

෴ කවිකාරි ෴

2011-10-21T11:54:00.002+05:30

එදා

මා ලියු කවි කියවා එදා

සිනහා වෙලා නුඹකීවා
“ මගේ සුන්දර කවිකාරී “යේ
“මගෙ සිත නුඹටයි ආදරේ“

මෙදා

මා ලියන කවි කියවා
එහි පදෙන් පද ගලපා
වදන් අතරේ සැගව ගත්

රහස්සොයනට සිතුවා
“ කා ගැන ද මේ ? “ ඇසුවා

නොසිතු පැනයට නුඹේ
නිරුත්තර වී උන්නා

කවි ලියන එක නවතා
කවි පොත ද ගෙන සඟවා
සිටින විට නුඹ ළඟට වී මම
“රහස් එළි වෙයි කියලා,
කවි ලියුම ඇත නවතා “
නුඹ මගේ සිත රිදවා
සිනාහඬ නුඹ නැඟුවා

මගේ සිත ඉකි බින්ඳා
එදා නුඹ කෝ අද මගේ ළඟ
රෑ පුරා මම සෙවුවා

කලාකාරයන්ගේ ජීවිත බොහෝ දුරට අවුල් වෙලා. ඒකට හේතුව ඇත්තටම මොකක් ද ?

ඔන්න හොඳේ , මම නම් කලාකාරියක් නෙමෙයි.

සැඟ වූ කවි පොත
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴