..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Friday, December 29, 2017

මකුනු මැශිම


මකුනු මැශිම නිවසටම - සරලයි , පහසුයි, ඔබ පුදුමකරවන සුලුයි.... ඔබත් අදම ඇනවුම් කරන්න.

-------------------------------------------------------------

ඔන්න ඉතින් පත්තරේ දැකපු දැන්වීම ට චාමරලැයි අම්මත් කීයක් ගියත් මැශිමක් ගෙදෙට්ටම ගෙන්න ගන්න හිතුවෙ ගෙදර මකුනු කරදරේ එන්න එන්නම වැඩි වෙන නිසාමයි. " යටින් මකුනො බදනෝ , උඩින් මදුරුවො උස්සනෝ , මේ බල සමතුලිතය බිදුනු දවසක එක්කො මාව මදුරුවො අරන් යනෝ , නැත්තම් මකුනො මාව ඌරා බීල හපයක් වෙනො “ හැමදාම අතෘප්තිමත් නින්දකින් පස්සෙ ගෙඩි ගැහුනු ඇස් වලින් ඇහැරින චාමර ගෙ කරච්චලෙත් මේ මැශිම ගන්න තිබ්බ උවමනාව ඉක්මන් කරා.
ඇඳට විතරක් සීමා නොවුනු මේ මකුණු කරදරේ ඇදෙන් මෙට්ටෙට , කොට්ටෙට , පුටුවලට , දොර ජනේල රෙදි වලට පවා ව්‍යාප්ත වෙන්න පටන් ගත්තේ චාමරලගෙ ගෙදර මකුණොන්නටම සින්න වෙච්චි ගාණට.

චාමරලගෙ අම්ම නම් මේ ගැන තනිකරම දොස් කීවේ දුම්රිය දෙපාර්තමෙන්තුවේ වැඩ කරපු චාමරලැයි තාත්තට තමා. ඒ ගැන අම්ම පල කරපු සාධාරණ සැකය තමා කෝච්චි ස්ටේශන් තමන්ගෙ කරගෙන ජීවත් වෙච්චි මකුණු ජෝඩුවක් එහෙන් හොරෙන් පැනල එන්න ට්‍රයි කරද්දි තාත්තගෙ ඇඳුම් වල එල්ලිලා චාමරලගෙ ගෙදරට ඇවිත් සිය පරම්පරාව බෝ කරපු බව..... 

කොහොම වුනත් ඉතින් අම්මා , පත්තරේ තිබ්බ විදිහට මකුණො මරුන මැෂිම ගෙන්න ගන්න කටයුතු කලා.වේලාසනින් සල්ලි බැදල නිකම් විස්සෝප වෙන්න ඕනි නැති එකත් මේ මැශිම ැන තිබ්බ විශ්වාසය වැඩි කලා.ඒ මොකද කියනව නම් ගෙදර ලිපිනයයි , අහල තිබ්බ විස්තරයි ලියල යැවුවට පස්සේ මකුණො මරණ මැෂිම ලැබෙන්නේ තැපෑලෙන්. කරන්න තියෙන්නේ පාර්සලේ ආවට පස්සෙ සල්ලි ගෙවල පාර්සලේ ගන්නෙක. ඕකට අපි කීවේ VPP කියලා.

ඉතින් ඔන්න විස්තර යවල වැඩි කල් යන්න කලින් දවසක් පියුම් මාමා චාමරලෙ ගෙදරට ඇවිත් කීවා වීපීපී පාර්සලයක් තියේ , පුලුවන් වෙලාවක තැපැල් කන්තෝරුවට ඇවිත් ඇරන් යන්නෙයි කියලා. හැබැයි වැඩි කල් පහු උනොත් ආපහු හරවල යවනව කියලත් කීවා.

මොන පහු වීම් ද, පණිවිඩේ ලැබුනු ගමන් අම්ම ලක ලෑස්ති වුනා කන්තෝරුවට යන්න. මොකද කියනව නම් මේ මකුණු කරදරේ ඒ තරමට හිතට වදයක්. ඇඳන් වල විතරක් නෙමෙයි. ගෙදර තියන වැල් පුටු වල වැල් ගොතල තියන හිල් අස්සට වෙලා හැංගිලා ඉදල ඔච්චමට එළියට ඇවිත් කාල දුවන මකුණොන්නට හොඳ පාඩමක් උගන්වන්න පුළුවන් සංතෝශය ත් එක්කම අම්ම ගිහින් කන්තෝරුවට සල්ලි ගෙවල පාර්සලය අරන් ආවා.

ඔන්න ඉතින් දැන් ගෙදර කට්ටියත් වට කරන් කට්ටිය පාර්සලය ලිහන්නයි ලෑස්තිය. මේ වෙද්දි ගෙදර ඇඳ පුටු කොට්ට මෙට්ට හැමේකම හිටපු මකුණන්ටත් මේ පණිවිඩේ ගිහින් තිබ්බ නිසා උනුත් අරහෙන් මෙහෙන් ඔළුව දාලා මේ භයානක ගැජට්ටෙක මොකක් ද කියල බලන්නයි සූදානම.

අම්ම වටේ වට වෙච්චි ගෙදර කට්ටියගෙ ඉවසීම පැනල තිබ්බෙ පාර්සලේ ඇතුලෙ තියන මකුණු මරන මැෂිම බලන්න.ඒත් චාමරලැයෙ අම්මගෙ මූණෙ නම් තිබ්බෙ හරිම නිවිච්චි පෙනුමක්....හරියට කියනව නම් මැෂිම දකින්නත් කලින්ම අම්මගෙ හිතට දැනිල තිබ්බෙ මකුණු වසංගතයෙන් ගෙදරම නිදහස් වුනා වගේ හැඟීමක්.

ඔන්න ඉතින් , පාර්සලේ හොඳට ගැට ගහල තිබ්බ රතු පාට ලොකු රෙඩ් ටේප්පෙක ලිහුවා. ඊට පස්සේ පාර්සලය වටේට පිළිවලට ඔතල තිබ්බ කාකි දුඹුරු පාට තඩි සිමෙන්ති කොළේ වගේ එකත් නොයිරෙන්නම පරිස්සමට ගැලෙව්වෙ , ඒ වගේ කොළ ඒ කාලේ ගෙදරක හරි දුලබ නිසා සහ ආපහු ප්‍රයෝජනයට ගන්න පුළුවන් නිසා.....

ඔන්න ඒ සැරේ මතු වුනේ දුඹුරු පාට ඝන කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිය. කර කර හිටි වැඩේ නතර කරපු අම්ම , අම්ම වටේට එකතු වෙලා ඉන්න අයගෙ මූණු දිහා බැලුවෙ සතුටින්.

“ අයියෝ අම්මා...........ඕක ඇරල බලන්න කෝ “ ඉවසිල්ලක් නැති ළමයි කෑගහනවා.

පෙට්ටි පියන් දෙක හරිම පරිස්සමින් අත් දෙකෙන් දෙපැත්තට කරපු අම්මගෙ මූණෙ තිබ්බ මන්දස්මිතය , කුතුහලය පිරිච්චි මූණක් බවට පත් වුනේ පෙට්ටි පියන් දෙක ඇරිච්චි ගමන්මයි. එතන ඉදල අම්මගෙ තිබ්බ ඉවසලිවන්ත ගතය නැතිව ගිහින් කලබලකාරි ඉරියවු ඉස්මතු වෙන්න ගත්තා.
පෙට්ටිය ඇතුලට අත දාපු අම්ම එයින් එළියට ගත්තේ අඩි භාගයක් විතර දිග ,රවුම් , හරියට පුංචි මෝල්ගහක් වගේ යකඩ කෑල්ලක්. ඒක දිහා නලලත් රැලි කරන් බලා හිටපු අම්ම , අම්ම දිහා බලා ඉන්න අයියගෙ අතට අර පුංචි මෝල්ගහ එක වගේ එක දුන්නේ “ මේ මොකක් ද බන් “ කියන්න වගේ....

ඔන්න ඊළඟට ............ පෙට්ටියෙන් එළියට ගත්තේ පුංචි හතරැස් ඝනකම් , ටිකක් බර ලී කුට්ටියක්......... ඒක හරියටම මැද හරියට වෙන්න පුංචියට ........... යන්තමට ..........වලක් හාරල තිබ්බා.......

                                    - එපමණයි - 

එදායින් පස්සෙ චාමරලැයි අහා මකුණු කරදරේ සදහටම තුරන් වුනා ද කියල නම් මන් හරියටම කියන්න දන්නෙ නෑ....හැබැයි අරහෙන් මෙහෙන් එඹීගෙන භීතියෙන් ... මේ අරුම පුදුම මැශිම දිහා බලා හිටපු මකුණෙ රැළ හිනා වෙන සද්දෙ නම් මට ඇහුණා.........



Tuesday, December 26, 2017

සිහින

සිහින
-------

සාමාන්‍ය යෙන් නිදන්න ඇහිපිලි පියවිච්චි වෙලාවෙ ඉදල ඇහැරෙන්න ඇහිපිය ඉස්සෙන වෙලාව දක්වා හීන දකින කෙනෙක් මම. හැබැයිඑහෙම දකින බොහොමයක් හීන , ඇහිපිය ඇරෙන වෙලාව වෙද්දිම අමතක වෙලා යනවා. ගොඩක් හින හරිම වර්ණවත් , ඒ වගේම හරිම විකාරරූපීයි.දකින හීන එකිනෙකට සම්බන්ධත් නැහැ , හැබැයි අසම්බන්ධිතත් නෑ කියලයි මට හිතෙන්නෙ. තවත් සමහර හීන වල ඊළඟ කොටසක් තවත් දවසක දකින්න පුළුවන් වෙනවා.ඒත් බෙන්සීන් හොයා ගත්ත කැකුලේ ට වගේ, හිතේ තියන සමහර ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් මටත් හීනෙන්ම පෙනිල තියනවා.ඒ වගේම ඒ හීන මතක හිටිනවා. එහෙම එක හීනයක් ඊයෙ මම දැකල තිබ්බා.

හේතුව , ස්ථානය ,වෙලාව ගැන අදහසක් නැත්තේ හීනෙදි ඒ දේවල් දැක්ක ද නැද්ද කියල හරියට ම මතක නැති නිසා.ඒත් ඒක හරිම ලස්සනට කොළ පාටින් වර්ණවත් කරල තිබ්බ පරණ පන්නයේ ජීෆ් එකක් කියල නම් හොඳ හැටි මතකයි. මට මොකක් හරි ගමනක් යන්න තිබ්බ බවත් මට ඒ ගමන යන්න ක්‍රම දෙකක් තිබ්බ බවත් ඉන් එක් ක්‍රමයක් වුනේ පියන සහිත බාග බැරල් එකක් ඇතුලට වෙලා පෙරලි පෙරලි යන්න බවත් වාන්තමින් මතකයි. බැරල් බාගෙ ඇතුලට අමාරුවෙන් ඇතුළු වුනත් ඒ ක්‍රමයට ගමන සම්පූර්ණ කරන්න කලින් මම මිය යන බව මට දැනුනා. ඒ එක්කම වගේ අර මම කියපු ලස්සන කොල පාට ජිෆ් එක ඇවිත් මා ළඟ නතර කරේ ඒ ගමනම යන්න තවත් ක්‍රමයක් මට තියෙනව කියල පෙන්වන්න වගේ. ඒත් එක සැරේට මම යන්න හිටපු ගමන යන්න පුදුම සෙනඟක් එතනට එකතු වුනා. 

මම වාහනයට නඟින්න හදන හැම වාරයක් ගානෙම එතන හිටපු කෙනෙක් වාහනයට ගොඩ වුනා. එහෙම ඓහම අවසානය වෙද්දි සීයයකටත් වඩා වැඩි පිරිසක් අර පුංචි ජිෆ්පෙක ඇතුලෙ වාඩි වෙලා හිටියා. ඒත්..............අවසානම අසුනේ අයිනම කොණක පුංචිම පුංචි ඉඩක් ඉතිරි වෙලා තියනවා මම දැක්කා....... එතනට යන්න වාහනේට නඟින්න හදනකොටම , කොහේද ඉදල දුවන් ආපු පුංචි කොලු පැටියෙක් මාවත් පෙරලන් වාහනේට ගොඩ වෙලා අර ඉඩ තිබ්බ තැන වාඩි වුනා.................. 

මට කරන්න කිසිම දෙයක් ඉතිරි වෙලා නැති ඒ වෙලාවේ මම නිකමට වගේ වාහනේ රියදුරු අසුන දිහා බැලුවා......... එතන හිටියෙ මට බොහොම හිතට ළඟ මම ගොඩක් අඳුරන කෙනෙක්.ඒත් මා දිහා කෙලින් නොබලපු ඒ මූණෙ ඇස් ...තෙත් වෙලා තිබ්බ දැක්කා මට මතකයි........... මේ හීනය පුරාම එක වචනයක් වත් හුවමාරු වුනේ නෑ. එයාල ඒ වාහනේ ඒ ගමන ගියාද නැද්ද කියල නම් මට මතක නෑ. හැබැයි......ඒ ගමන යන්න හිටපු මම , තාමත් එතනම හිටගෙන ඉන්නව වගේ හැඟීමක් මගේ හිතට තාමත් දැනෙනවා......... 

“ සමහර හීන , අපිව ඇහැරවනවා “ කියල මට හිතෙනවා..............

දැකපු ලස්සනම හීනෙකින් ඇහුරුනු 
මම
සොඳුරු සිත

Sunday, December 17, 2017

අරුම පුදුම කැසඩ් රේඩියෝව

අරුම පුදුම කැසඩ් රේඩියෝව 



වම් කරේ එල්ලෙන රෙදි බෑගයේ බර දරා සිටින්නට අපහසු බැව් ඒ කුඩා කොලුවාගේ ඉරියව් ප්‍රකට කරයි. ඉද හිට වම් උරයේ එල්ලෙන රෙදි මල්ලට පිටතින් තබන වම් අත , මල්ලේ ඇත්තේ වටිනා යමක් බැව් දකින්නෙක්ට හඟවයි.විටින් විට පාරට යොමු කරන , බලාපොරොත්තු දෑස්  ඔහු නගරයට යාමට සිටින බැව් නිසකවම හෙළි කරයි.

නමුත් බෑගයේ ඇති මෙතරම් වටිනා දෙය කුමක් ද යන්නට අනුමාන කිරීම අපහසු කටයුත්තකි. වයසට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් බරැති මේ වටිනා දෙය ගෙන ඒමට දැනට දින දෙකකට කලින් මේ පාරේම මේ කොලු ගැටයා නගරයට ගියේ තම මව සමඟිනි. නමුත් සිදු වූයේ කිසිසේත් නොසිතූ දෙයකි. එය කොලු ගැටයාගේ පමක් නොව නිවැසියන් සියල්ලන්ගේම බලාපොරොත්තු සිද බිද දැමීමකි.......

බිම පැහැදිලිව නොපෙනෙන කහ පැහැති චිමිනි ලාම්පු එළිය සහ ඒ එළියෙන් බිත්ති වල ලෙල දෙන තමන්ගේම අඳුරු සෙවනැලි වලට බියෙන් , කුඩා රේඩියෝව වටා එක පොකුරට ගුලි වී  එකිනෙකාට ගෑවෙන තරම් ළඟින් හිදිමින් “ යක්ෂයාගේ හෝරාව “ ට සවන් දෙමින් සිටි අතර තුර දී කුඩා රේඩියෝවෙ තැන ගැනීමට කැසට් රේඩියෝවක් ගෙන ඒමට යෝජනා සම්මත වූවත් නිවසේ පියා නිවසින් දුර බැහැර සේවය සඳහා යාමට නියමිතව තිබූ හෙයින් කැසට් රේඩියෝව ගෙන ඒමට නගරයට යන මවගේ තනියට යාමට වහා ඉදිරිපත් වූයේ නිවසේ දඟ මල්ල වූ මේ පොඩි කොල්ලාය.

එය ඉතා සුන්දර ගමනකි. නගරයේ සිට ගමට පැමිණෙන පළමු බස් රථයෙන්ම දෙදෙනාම නගරයට පිටත් වුයේ උදෑසනම යා යුතු නිසා නොව , ඉක්මනින්ම කැසට් රේඩියෝව නිවසට ගෙන ආ යුතු වූ නිසා ය.

නගරයේ තිබූ ප්‍රසිද්ධ සහ එකම විදුලු උපකරණ විකුණන කඩයට ගොඩ වී විවිධ ආකාරයේ විදුලි උපකරණ අතර සරමින් , ඒවා අතගාමින් නරඹමින් , කවදා හෝ එයින් එක බැගින් ගැනීමට සිහින මවමින් ගත වූ කාලය අවසානයේ දී නිවසේ ස්ථිර පදිංචිය ලබා දීමට තෝරා ගත් නවීන පන්නයේ කුඩා කැසට් රේඩියෝව ක්‍රියාකරවන අන්දම පැහැදිලිව පියවරින් පියවර කියා දුන්නේ වෙළඳ සැලේ හිමිකරුය.

වෙළඳසැල් හිමියාගේ කටින් පිටවන සෑම වචනයක්ම සීරුවට අහුලා ගනිමින් , ඔහු දෙසටම යොමු වූ දෑසින් ද , අයා ගත් මුවින් ද යුතු වූ කොල්ලා වෙළඳ සැල් හිමියාගේ දැනුම ගැන ඉතා පුදුමයට පත් වූ අතර , වෙළඳසැල් හිමියා කෙරෙහි අනන්තවූ ගෞරවයක් ද උපදවා ගත්තේ නිරායාසයෙන්මය.

නමුත් එතරම් ගෞරවයක් තබා තිබූ ඔහු අපට මෙවැනි අබලන් උපකරණයක් විකිණිමට තරම් දීන වූයේ කෙසේ දැයි කොල්ලා ට තවමත් සිතා ගත නොහැකි අතර විටින් විට උපදින කෝපය ද , ඒ කෝපය මුදා හැරීමට ඉක්මනින් නගරයට යාමට බස් රථය නොපැමිණීමේ කෝපය ද එක් කර ළඟ තිබූ ගල් කැටයකට එල්ලය බලා පහර දුන්නේ මහ පාරේ එහා පස ට විසි වන තරමට වේගයෙනි. 

“ කෝ....කෝ........මට දෙන්න මට දෙන්න..........මම ගෙනියන්නම් “  වෙළඳසැල් හිමියා විසින් ලබා දෙන ලද උපදෙස් අවසානයේ දී පරිස්සමට අසුරන ලද කැසට් රේඩියෝව මවට බාර දෙන්නට හදන විට දීම , පූජාවට අත ගසන මල් වට්ටියක් බාර ගන්නා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුක්තව දෑත් දිගු කරමින් පැමිණි කොල්ලා කිසිවෙකුත් විරෝධය පෑමට ප්‍රථමයෙන් අලුත්ම කැසට් රේඩියෝව දෝතින්ම තුරුලු කරන් අම්මාත් සමඟින් පාරේ ගමන් කලේ ඒ වන විට වෙළඳ සැල් තුලසිටිනඅය පාරේ ගමන් කරන අය පමණක් නොව සතා සිපාවාට පවා පෙනෙනා තරම් ආඩම්බරයකිනි.

දැන් ඉතින් ගෙදර ගිහින් අලුත් කැසට්  රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කරන තුරු ඉවසිල්ලක් නැත. නමුත් ..........ඔහු අපට ක්‍රියා නොකරන කැසට් රේඩියෝවක් දී අපේ සියළු අහිංසක බලාපොරොත්තු සියල්ල ලත්තැනම ලොප් කලේ ඇයි.

තැවුල් සිත ද , මඟ බලා පීඩිත දෑස ද ප්‍රීතියට පත් කරමින් පැමිණි බස් රථයට නඟිද්දි කොල්ලා ඉතා පරිස්සම් සහගත වීමට අවධානය යොමු  තම උරහිසේ එල්ලා ගෙන සිටි රෙදි බෑගය උරහිසෙන් පන්නා දෑතට ගෙන බස් රථයට නැග හිස් ආසනයක් සොයා වහා අසුන් ගෙන  රෙදි බෑගය පරිස්සමින් උකුල මත තබා ගත්තේ “ නැතිනම් ඔය යකා කියාවි , සාප්පුවෙන් දෙද්දි හොදට තිබ්බෙක අපි අරන් යද්දි කඩල කියලා “ යැයි සිතින් සිතමිනි.

නිවසට ගෙනෙනා ලද අලුත්ම කැසට් රේඩියෝව නිවසේ තැබීමට තැනක් වේලාසනම වෙන් කර තිබූ අතර පරිස්සමට එළියට ගන්නා ලද කැසට් රේඩියෝව එම ස්ථානයේ  පරිස්සමින් තබා වෙළඳසැල් හිමියා විසින් ලබා දුන් උපදෙස් අනුව යමින් කැසට් රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කරන්නට විය. රේඩියෝවට ඇති තරම් සවන් දී තිබූ නිසා ද රේඩියෝව නිවසට අලුත් දෙයක් නොවූ නිසා ද සියල්ලන්ගේම අවධානය යොමු වූයේ “ කැසට් පටයකට“ සවන් දීමටයි........

කැසට් රේඩියෝව ගෙනෙන්නට පෙර සිටිම ආසාවෙන් එකතු කරන ලද “කැසට් පට “ කිහිපයක්ම නිවසේ තිබූ අතර ඒවා පිරිසිදු වී පිළිවල වී ලක ලෑස්ති වී තිබුනේ කැසට් රේඩියෝව එන ආරංචියට මෙනි.

වෙළඳසැල් හිමියාගේ මුවින් පිටවූ සෑම උපදෙසක්ම වචනයක් වත් බිමට වැටීමට ඉඩ නොදී කණට හලාගත් කොල්ලා සියල්ල නිසි පරිදි ම සිදු කල බවට කිසිදු සැකයක් ඔබ තබා ගත යුතු නැත. එතරම් සීරුවට කණ් ද දෑස් ද මුව ද අයා ඔහු සියළු උපදෙස් ලබා ගත් ආකාරය මා මින් පෙර ඔබට කියා ඇත.

නමුත් .................සිදු වූ විපතක මහත......................

කොල්ලා යලි යලිත් වෙළඳ සැල් හිමියාගේ උපදෙස් සිහි කලේ තමන්ට කුමක් හෝ අමතක වී ඇද්දැයි යලි යලිත් මතකයට නඟා ගැනීමටය.

“ කැසට් එකක් හරියට පැයක් ප්ලේ වෙනවා “

ආය දෙකක් නැත , ඔහු කියූවේ එලෙස බැව් මවද තහවුරු කලාය.

කැසට් පටය දැන් කිහිපවාරයක්ම කැසට් රේඩියෝව තුලට ඇතුලු කර වාදනය කරාදැයි මතක නැත. එම කැසට් පටයේ වරදක් වන්නට ඇතැයි සිතා සියලුම කැසට් පට කැසට් රේඩියෝවේ කුඩා හතරැස් හිඩැසට කීසැරයක් නම් ඇතුලු කලා ද.........

ඒත් කැසට් පටය වැඩ කරන්නේ පැය බාගයක කාලයක් පමණි. වරද කොතනදැයි කිසිවෙකුටත් සිතා ගත නොහැකි වූ තැන සියල්ලන්ගේම අදහස වූයේ නැවතත් මේ කැසට් රේඩියෝව ලබා ගත් වෙළඳසැලටම , ගෙන ආ කොල්ලාම ගෙන ගොස් දෝශය පවසා වෙනත් අලුත් එකක් මේ වෙනුවට ලබා ගත යුතු බවයි.

නගරයේ සිට නිවසට ගෙනා ආඩම්බරයෙන් ම නැවත නිවසේ සිට වෙළඳසැලට ගෙන යාමට නොහැකි බවත් එය ඉතා ලැජ්ජාවට කරුණක් විය හැකි බවත් පෙන්වා දුන් කොල්ලා , අම්මා විසින් මසනා ලද  රෙදි බෑගය තුළට ඔබා ගත් රේඩියෝව යලිත් මෙලෙස කොලුවා සමඟින් බසයෙන් වෙළඳසැල වෙත පැමිණ ඇත.

ඒ වන විට වෙළඳ සැලෙහි වෙළඳ සැල් හිටියා නොවූ අතරඑහි සිටි කොල්ලාට වඩා තරමක් වයසින් වැඩිමහළු කොලුවෙකු තම පැමිණිල්ල ඉදිරිපත් කල කොල්ලා , අවසානයේ දී රෙදි මල්ල තුළ වූ කැසට් රේඩියෝව ගෙන මේසය උඩින් තැබූවේ ගෙන ගිය තරම් භක්තියකින් නම් නොවේ.

තවමත් කැසට් රේඩියෝවෙ කුඩා හතරැස් කොටුව තුළ වූ කැසට් පටය , ඒ කුඩා හතරැස් විවරය විවෘත කරන බොත්තම ඔබා අතට ගත් වෙළඳසැලේ සිටි තරුණ කොල්ලා , නැවත එය ආපසු අනිත් පස හරවා විවරය තුළට දමා වසා කැසට් රේඩියෝව උඩ තිබූ “ප්ලේ “ බොත්තම එඹූ වහාම , මෙතෙක් ඔවුන්ට අසන්නට බැරි වූ ඉතිරි සිංදු ටික රේජියෝව දෙදරවමින් වාදනය වන්නට විය...........

“ කොහොමද එහෙම වුනේ අයියේ “

කොල්ලා ඇසූවේ පුදුම වූ දෙනෙතින් ය. 

“ අයියෝ මල්ලි ............. පලවෙනි පැය බාගෙ ඉවර වෙන්නෙ මේ කැසට් එකේ එක පැත්තක සිංදු ඉවර වුනාම. ඉතිරි ටික අහන්න නම් කැසට් එක එළියට අරන් ආපහු හරවල අනිත් පැත්ත දාන්න ඕනි “

-------------------------------

මේ අපේ ගෙදර තියෙනෙක 




Thursday, December 14, 2017

ටින් බෝම්බෙ

ටින් බෝම්බෙ  
--------------------

එයා ඇන්දෙ ටිකක් ඝනකම් ගොරෝසු රෙද්දෙන් මහපු දණිහ ගාවට ටිකක් උඩට වෙන්න උස කොට කලිසම් , උඩට ඇන්දෙ ත් ඒ වගේම විදේශීය රෙදි වලින් මහපු අත් කොට ෂර්ට්. හැබැයි කොයි වෙලේකවත් ඒ ශර්ටෙකේ මෝස්තරය හරියට බලා ගන්න බැරි වුනේ ශර්ට්ටෙක උඩින් නිතරම ඇඳන් හිටපු අත් කපපු , ඉස්සරහට ලොකු සාක්කු තියන විදේශීය ස්වීටරයෙන් ෂර්ට්ටෙකේ වැඩි හරිය වැහිල තිබ්බ නිසා. 

හැබැයි ඒ ශර්ට් ගොඩක් වෙලාවට කොටු කොටු වැටිච්චි මෝස්තරයකින් මහල තිබ්බ බව නම් ස්වීටරයට වැහිල නැති ස්වීටරයේ කපපු අත් අතරින් එළියට ආපු ෂර්ට් අත් වලින් කියන්න පුලුවන් වුනා........ 

ඒ වගේම තමයි නිතරම එයාගේ ඔළුව උඩ වැජඹුනු හැට්ටෙක. තද දුඹුරු පාටත් නොවුනු ලා දුඹුරු පාටත් නොවුනු , නමුත් තද දුඹුරු පාටටට වඩාත් කිට්ටු වුනු ඉතාම ඝනකම්, රවුම් ඒ කව්බෝයි හැට්ටෙකේ බොත්තමකුත් තිබ්බා....... හැට්ටෙක වටේට බද පටියක් වගේ තද දුඹුරු පාටින් වට වුනු හම්පටියකුත් තිබ්බා.... මේ හැමදේටම අමතරව එයා එළියට බැස්සේ ලස්සනට පොලිශ් කරපු , හැබැයි ඒ පොලිශ් අතටම දියවුණු බස්තමුකුත් ගහ ගහ..........

එයා තමා අපේ සීතල පළාතටම තිබ්බ ලස්සනම ගේ අයිතිකරන් හිටියෙ.  ඒ ගේ වටේට ම අගලක් කපල තිබ්බා. එහෙම තිබ්බෙ සීත කාලෙට ගින්දර ගහල ගේ උණුසුම් කරන්නලු. ඒ ගේ තනිකරම හදල තිබ්බෙ ලී වලින්. ගේ ඇතුලෙත් කාමරයක් ගානේ උණුසුම් පෝරණු තිබ්බ කියල මම දැන ගත්තෙ සෑහෙන පස්සෙ කාලෙක ඒ ගේ ඇතුලට යන්න ලැබුනු අවස්ථාවක දි. 

කොහොම හරි ඒ මිනිහ එක්ක අමුතු විදිහෙ තරහක් මට තිබ්බා. ඒ වෙන කිසිම දෙයක් නිසා නෙමේ, “ ඇඹුල් පේර “ ගහක් නිසා හට ගත්ත වෛරයක්........

ඔය කියන මනුස්සයා තනිකර “සුද්දෙක් “ .සට පට ගාලා ඉංග්‍රීසි කතා කරන. සුදු මැලි හමේ තද දුඹුරු පාට පුල්ලි වැටිල තියන ජාතියෙ රට සුද්දෙක්. රට සුද්දෙක්ට මගේ ගමේ තියන ලස්සනම ගේ අයිති වෙලා තිබ්බෙකත් හිතට ටිකක් හරි මදි ගතියක් තිබ්බා. ඒ මදිවට ඒ ගේ තිබ්බෙ අපේ ගෙදෙට්ට අල්ලපු වැටේ.

අපේ ගේ වටේටම “ඇඹුල් පේර“ ගස් පිරිලා තිබ්බා. ඒත් ඒ හැම ගහක්ම අපිත් එක්ක තරහ වෙලා වගේ ගෙඩි පිරිච්චි අතු හැමේකක්ම නැවිල තිබ්බෙ අපේ වත්තෙන් එළියට.

ඔය විදිහට අපේ වත්තෙ තිබ්බ ලොකුම ඇඹුල් පේර ගහ ත් අතු බර වෙලා නැමිල අත වන වන හිටියෙ අර පර සුද්දගෙ ගෙවල් පැත්තට. ඒ වගේම ඒ සුද්දා හිතාන හිටියෙ ඒ ඇඹුල් පේර අතුවල හැම ගෙඩියම අයිති එයාට කියලා.

ඒත් අපි හිතන් හිටියෙ ගහේ මුලයි , තඩි කඳයි තියෙන්නෙ අපේ වත්තෙ නිසා ගහ වගේම ගහේ හැදෙන රස ඇඹුල් පේර ගෙඩිත් අපේ කියලා.  සුද්දගෙ නීතියට යටත් වෙන්න අකැමැති වෙච්චි අපේ ගෙදර අය , ගෙදර හිටපු සැහැල්ලුම එකා වෙච්චි  මාව ඇඹුල් පේර ගහේ හීනිම අත්තටත් යැවුවෙ අග්ගිසි කෙළවරක තියන ඇඹුල් පේර ගෙඩියක් වුනත් සුද්දට රස බලන්න දෙන්න තිබ්බ අකැමැත්තට.

ඔන්න ඉතින් දවසක් දා මෙහෙම ඇඹුල් පේර කඩමින් ඉන්න කොට , ගහේ අතු වල සර සර සද්දෙට ද කොහෙද ඇහැරුනු සුද්දා , බස්තම වනමින් ,  රැජිනගේ කඩුව අස්සට කැඩිච්චි සිංහල වචන රිංගවමින් කෑගහමින් අපේ දිහාට ආවා. 

ඒ කියාපු වැඩි හරිය හරියට නොතේරුනත්. සුද්ද කීවේ උගේ ඇඹූල් පේර වලට අත තියන්න එපා කියල විත්තිය නම් සහ සුද්දෙන්ම අපට තේරුනා.

ඒ සුද්දගෙ සද්දෙට ගෙයි ඔෆිස් කාමරේ වැඩ කර කර හිටපු තාත්තත් එළියට බැහැල ,  අපට බයින්න ගත්තෙ සුද්දගෙ හිත සනසන්න වගේ.

කොහොම වුනත් එදා හිමින් සැරේ ගහින් රූටල බිමට බැහැල ආවත්,  මේ සුද්දට යටත් වෙන්න අකැමැති වෙච්චි ගෙදර අය අතරේ පෙරමුණේම හිටියෙ මන්. සුද්ද එක්ක තිබ්බ තරහ වචන වලින් විතරක් පිට නොකර , සුද්දට හොඳ පාඩමක් උගන්වන්න ලොකු ඕනිකමක් මට තිබ්බා. ආන්න ඒ නිසා අනිත් අයගෙ හිත් වලින් සුද්දව මැකිල ගියත් මගේ හිතේ නිතරම වැඩ කලේ සුද්දට පාඩමක් උගන්වන්න ඕනි විදිහක් ගැන.

නිතර නිතර සුද්දගෙ ගමන් බිමන් ගැන විමසිලිමත් වුනු මගේ මොළයට යස අදහසක් පහළ වුනේ තාත්ත මොකක් ද වැඩකට ගෙනත් තිබ්බ කොන්ක්‍රීට් ගල් ගොඩ දැකලා.ගල් ගොඩෙන් පුංචිම ගල් කෑලි ටිකකුයි , ගාණට කපල අයින් කරල තිබ්බ කිරිටින් එහෙකුයි හොයා ගත්ත මන් , දහයියා ටිකක් පුච්චල අළු ටිහකුත් එකතු කර ගත්තා..... 

ඒ වෙන මොහොකටවත් නෙමෙයි. “ ටින් බෝම්බයක් “ හදන්න.....

බොහොම සීරුවට කරන මේ බෝම්බ එකලස් කරන වැඩේ , හිතට හරියනකම් හදනෙක තමා මගේ වැඩේ. ගල් කැට කෑලි තෝරන වැඩෙත් ටිකක් බරපතලයි. කොච්චර ලොකු ගල් ගොඩක් තිබ්බත් ගොඩක් වෙලාවට බෝම්බෙට හරියන ගල් තෝරගන්න හරිම අමාරුයි. එතකොය දහයියා අළු . දහයිය අළුත් ගාණට පුච්චලා හුළඟ එක්ක යාළු වෙන තරම් පදම් කරල තමා ගන්නෝනි. කොහොම වුනත් හිතට හරියන බෝම්බය හදල ඉවරෙද්දි කොල්ල ඉතින් අළු වලින්ම වැහිල ගිහින් තියෙන්නේ බෝම්බය ටෙස්ට් කොරල බලන්න කීපවරක්ම හදන ටින් බෝම්බෙ උඩ දාලා බලන්න වෙන නිසාමයි.

කොල්ල අළු නාන තරම තමයි ටින් බෝම්බෙ සාර්ථකත්වය රැඳිල තියෙන්නෙ.

සුද්දා සතියකට සැරයක් දෙසැරයක් , අර ලස්සන ගෙයින් එළියට බැහැල , පොලිශ් කරපු බස්තමෙන් පොළවට රිද්ද රිද්ද , ටවුමට යන ගමන සිද්ධ කලේ අපේ ගෙදර ඉස්සරහින් වැටිල තියන පාර දිගේ.

පාර තියෙන්නෙ බෑවුම් වෙලා,  ගෙදරට අඩි ගාණක් පහළින්. ගෙදරයි පාරයි සීමාව තමා උස කණ්ඩිය. කණ්ඩිය අයිනට වෙන්න තවත් ඇඹුල් පේර ගහක්. අනිත් හැම ගහ වගේම මේ ගහෙත් අතු පාර පැත්තට නැමිල බර වෙලා . ඇඹුල් පේර වගේම අතු වල කොළ ඉති පිරිලා....... 

ඔන්න ඉතින් එදත් සුද්දා බස්තම ඇන ඇන හිමීට කොට කොට ටවුම පැත්තට යන  වෙලාව ළං වුනා. කොල්ල හිටියෙ ඇඹුල් පේර ගහේ පාරට නැමුනු අත්තෙ කොළ අතු අස්සෙ. එකාතක් ඇඹුල් පේර අත්තක හයිය අත්තක් අල්ලන්. අනිත් අතේ අලුත්ම ටින් බෝම්බෙ. ඇස් දෙක නම් තිබ්බෙ පාර පේන කොණේ. පාර පේන්න ගන්නේ බෑවුම පටන් ගන්න තැනින්. ඔන්න සුද්දාගෙ කවුබෝයි තොප්පියෙ උඩ හරිය පේන්න ගත්තා...ටික ටික තාලෙකට උඩට ආපු තොප්පියෙ රවුම් දාරය පේන්න ගත්තා...ඊට පස්සෙ එක වටේ තියන හම් පටිය.ඊටත් පස්සෙ සුද්දගෙ නලල , ඇස් ...නාහේ.....මූණ ......බස්තමට යනකම් ක්‍රමයෙන් දැන් පාරෙන් මතු වෙලා ඉස්සරහට එනවා.......

කොල්ල ගහ උඩ නලියනවා. කොල්ලගෙ ඉවසිල්ල නැති කරන සුද්දගෙ ලාලිත්‍ය ගමන ඇඹුල් පේර ගහ යටට එනකම් ඉවසනවා..............

ටිකින් ටික.................ටිකින් ටික...................... සුද්දට හරියටම කෙලින් , සුද්දට හරියටම උඩින් කොල්ල ඉන්න තැනට එන්න පොඩ්ඩකට කලින් , කොල්ල ටින් බෝම්බෙ අතාරිනවා.................................

ටින් බෝම්බෙ සුද්දගෙ නාහේ ලඟින් යන්නේ අර ලස්සන කව් බෝයි තොප්පියෙත් වැදිලා......... දුම් වලාවකින් සුද්ද වැහිල ගිහින්.......... දහයියා අලු වලින් තොප්පියේ දාරය පිරිල ගිහින් , ගල් කැට ටික පාර පුරා සර බර සද්දෙන් විසිරිලා යද්දි , ගහ අඩ හිටපු කොල්ලා අත් දෙකෙන්ම කට තද කර ගෙන හිනා වෙනවා............................

යූ බ්ල්ඩි බෝයිස්................................. ම .ම බොලාලැයි උක්ගස් සේරෝටම්ම ගිනි තියනවා යු ඉඩියට්ස්................... 

බස්තම උස්ස උස්ස , ගේ පැත්ත ට දික්කර කර දුම් වලාව අස්සෙන් පේන රතු වෙච්චි මූණින් බනින සුද්දා ගෙ සද්දෙට එළියට ආපු තාත්ත වෙනද වගේ සුද්දගෙ පැත්ත ගන්න කලින් , වෙච්චි දේ වටහා ගන්න වට පිටත් අඩ බිමත් බලද්දි , ගහ උඩ හිනා වෙවි හිටපු කොල්ලගෙ හිනාව නතර වෙච්චි හැටි දැකල  උපන් මද සිනාව ත් එක්ක ආපහු ගේ ඇතුලට ගියා..........

ඒත් ............අච්චර අර ගස් කොළ අස්සෙ හැංගිලා ඉදල , ටින් බෝම්බෙ දැම්මෙ අපේ ගෙදරින් කියල සුද්ද දැන ගත්තෙ කොහොම ද කියනෙක ගොඩක් කල් යනකම්ම කොල්ලගෙ හිතේ නලියන ප්‍රශ්නයක් වුනා....... 

Wednesday, December 13, 2017

ජනේලයෙන් එහා - out of the window


ජනේලයෙන් එහා - out of the window
------------------------------------------------

ගිනි ගහන අව්ව , බස් එකේ ඇතුල හිටියත් ඒ අව්ව ජනේලය අස්සෙන් මාව හොයාන එන්නේ අව්ව නැතිව ගිහින් මාව මැරෙයි කියල හිතත තරම් ආදරයකින් වගේ. 
බස් එකේ  තිබ්බ ඝනකමින් වැඩි , දුවිලි පිරුණ තිර රෙද්දෙන් අව්ව මුවා කරල දාන්න මට හිතුනෙ නැ. තිර රෙදි දාගෙන වාහනේක යනේක හිතට මහ පාළු හැඟීමක් ගේනවා , ඒ නිසා ජනේලය තිර රෙද්දෙන් වහල දාන්න මම කවදත් අකැමැති. 
නින්ද ගියොත් හැරෙන්න , ඉස්කෝල රස්සාවට ගියපු දවසෙ ඉදල මේ වෙද්දි සිය දහස්වාරයකටත් වඩා දැකල තියන දේවල්ම අලුතින් රස විදිමින් ජනේලයෙන් එහා බල බල යනේක මගේ විදිහ.එහෙම බල බල ගිහින්ම සමහර පුංචි දේවල් වල අඩුව උනත් දැනෙනවා. පාරේ නිතර ඒ වේලාවට දකින්න ඉන්න මිනිස්සු ,වාහන විතරක් නෙමෙයි , සමහර බල්ලො පූසෝ පවා මට මතක ඒකයි. ඒ අතරේ තැන තැන අලවල තියන දැන්වීම් කියවන එක , සමහර ගෙවල් වල තාප්ප වල හයි කරල තියන කණු ගාන හිතින් ගණන් කරනෙක හිතල කරන දේවල් නෙමෙයි පුරුද්දට කරන දේවල් බවට පත් වෙලා.

ඉතින් එදා ඔහොම යන  අතරේ බස් එක නොසිතූ විදිහට රබර් ගඳ එන්නම තිරිංග තද කරල නතර කරා. ඒ එක්කම බස් එකට සමාන්තරව ආපු මොන්ටෙරෝ වක් බස් එකට දකුණින් මම ඉන්න තැන නතර වුනා. 

පාරේ ඉස්සරහ පොඩි බ්ලොක් එකක්. කවුරුත් ඉස්සි ඉස්සි බල බල ඒ ගැන වදවුනා. ඒත් මගෙ ඇස් තිබ්බෙ මට සමාන්තව නවත්තපු මොන්ටෙරෝවෙ , රියදුරු අසුනෙ මැද , මැදිවයස කොණක , කඩවසම් බවේ උපරිමයක හිටපු කෙනා ළඟ . ඔහු ගෙ දෑත් සුක්කානමේ නටනවා. ඔහුගෙ ඇස් ප්‍රීතියෙන් දිලිසෙනවා. ඔහුගෙ වත බබලනවා. නිතරම හිනා වෙනවා. 

මේ සියල්ලටම හේතුව දැන් ඔහු ළඟ නැති කොහෙ හරි ඈතක හිටියත් ඔහුගෙ හදවතේ රැඳිල ඉන්න ඔහු මේ දැන් කතා කරන කෙනා...........  ඔහු හිටියේ දුරකතනයකින්, කණේ ගහපු අර පුංචි කළු පාට කෑල්ලෙන් , කා එක්කදෝ කතා කරන ගමන්. 

ඇති වෙනකම් මම ඔහු දිහා බලා ඉද්දි , අනිත් අය ඇති වෙනකම් ලේ පුච්චා ගත්තෙ බස් එක ඉස්සරහ තිබ්බ පුංචි කලබලය නිමා වෙනකම් විතරයි. කලබලය ඉවර වෙනවත් එක්කම බස් එක සැර දැම්මා , මොටොරෝවෙ හිටපු අර ප්‍රීතිමත් හාදයා හදිසියේම ඔන් වෙච්චි හයවෙනි ඉන්ද්‍රිය නිසා ද කොහෙද ක්ශනිකව මා දිහා බැලුවා. හිනා වෙච්චි ගමන් තිබ්බ මූණෙන්ම මා එක්කත් හිනා වෙච්චි ඔහු බස් එකටත් කලින් පාගල දාලා යන්න ගියා................. 

මට මතක් උනේ උන්හිටි ගමන් ඔය වගේ දුර ගමන් යද්දි වරු ගනන් මට කතා කරන මිස්ටර් වොට්සන්ව...............

ප/ලි- දවසක් මම ලීවා , වාහනයක ඉස්සරහ වම් පැත්තෙ පාළු කපන කෙනෙක් ගැන. මේ ඒකෙම අනිත් පැත්ත ,

"Art is something that lies in the slender margin between the real and the unreal."
සාහිත්‍ය වනාහි සත්‍යයත් කල්පිතයත් අතර පිහිටි අනියත ප්‍රදේශයකට අයත් වේ.
(Chikamatsu Monzaemon)

Sunday, December 10, 2017

10 . ආදර ප්‍රදී


ආදර ප්‍රදී 

10 වන කොටස




මම දන්නෑ ඇයි එයා හැමදේම මට කියන්නෙ කියලා. හැබැයි ඒක හිතල  මතල හෝ ගොතල කරල කියන දෙයක් නෙමෙයි කියල නම් මට තේරෙනවා. එයාට මා ගාවදි ඒ දේවල් කියවෙනව ඇති , සමහර විට එයාට මා ළඟ දි විශ්වාසයක් , සුව පහසුවක් , නිදහසක් දැනෙනව ඇති. ඒත් ඒ හැමදේම අහගෙන දරාන ඉන්න මට,  වෙලාවකට හිතට මහ බරක් දැනෙන්න ගන්නවා. ඒ ඇයි කියල හිතන්න මම බයයි.
මට  මගෙ පළවෙනි ආදරය මතක නැති තරම් වෙලාවක , මනුස්සයෙක් ගෙ ජිවිතේ පළවෙනි ආදරය කියන්නේ කිසිදාක අමතක කල නොහැකි සුන්දර හැඟීම්බර දෙයක් කියල මම විශ්වාස කරන්න ගත්තෙ එයාගෙ කතාව අහලා. 
අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ ,කොටින්ම අවුරුදු තිහකට පස්සෙ තමන්ගේ පළවෙනි ආදරය තමන්ට හරියටම මේස ඉස්සරහින් මූණට මූණ ලා වාඩි වෙලා ඉන්නවා. තමන් ගෙ ආදරණිය බිරිඳ දකුණු පැත්තෙන් , තරුණ වියේ දුව වම් පැත්තෙන්, ආදරය මුහුණට මුහුණ ඉදිරියෙන්...... එයාට මොනව හිතෙන්න ඇති ද කියලතමා මට මුලින්ම හිතුනේ.......................

“ එයා දූට කීවා , ඔයාගේ තාත්තට හොඳට උයන්න පුළුවන් කියලා , එයාට ඒ හැමදේම මතකයි “

“ මොන ගෑණිට ද අනේ හොඳට උයන්න පුළුවන් පිරිමි අමතක වෙන්නේ ,? අපිට නෑනේ ඔහොම ආදරේ කරන ඈයෝ “ මම එහෙම කීවේ ඉරිසියාවට ද ?

මේ හැමදේම ලියල තියන්න මට හිතෙන්නෙ ඇයි ? මේ දේවල් ලියන්න කියලා එයා කියන්නේ ඇයි?

කොච්චර වයසට ගියත් ඇයි මිනිස්සු ආදරේ කියන නපුරු දේ ගෑවුනු තැන් පවා මතක තියන් ඉන්නේ ?

“ එයාට ඉස්සර හොඳට ලියන්න පුළුවන්, එයා මට කවිම කොච්චර ලීව ද“

“ ලියන්න පුළුවන් වෙන්නෙ හරි ලියන්න දේවල් එන්නෙ හරි , තමන් වටේ පිටේ ඉන්න අයත් එක්ක.මූණ දෙන දේවලුත් එක්ක. මට එහෙමයි.ඒක එයාටත් එහෙම වෙන්නැති “

“ හොඳයි................මට කියන්න , ඔයාගේ ටොප් ටෙන්නෙකේ දැන් විස්සක් විතර ඇති නේ. එයින් ඔයා වැඩියම ආදරේ ඔය ෆස්ට් ලව්වෙකට ද?“

“ නෑ  .................ප්‍රදී ට “
---------------------------------------------



කතාව නැවතූවේ කොතනින් දැයි හරියටම නිච්චියක් නැති නිසා පළමුව බ්ලොග් පිටුව වෙත ද, කතාව මට පවසා කලක් ගත වී ඇති බැවින් දෙවනුව ඊමේලය වෙත ලොග් වී ඔහු විසින් මා වෙත විටින් විට එවා තිබූ ඊමේල් ලිපි වෙත ද නැවතත් නෙත් හෙලීමට මට සිදු වි ය.

කලින් කොටස මෙතනින් 



ප්‍රදී හමුවීමට මතුගම ගිය ගමන අදටත් ඔහුට අමතක කළ නොහැකි දින කිහිපයක් දායාද කර ඇත. මතුගම ගමනින් ප්‍රදීගෙන් සමුගන්නා විට දී දෙදෙනා එකිනෙකාට විස්තර දන්වමින් ලිපි හුවමාරු කර ගැනීමට සපථ වී තිබූනා සේම ප්‍රදී විසින් සතියකට ලිපි එකක් හෝ දෙකක් නොවරදවාම ලැබෙන්නට වූ අතර විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය සිදු කරන අතරතුරදිත් ඇයගේ ලිපි වලට පිළිතුරු ලියන්නටත් ඇගේ ලිපි නැවත නැවත කියවන්නටත් ඔහුට කාලය සොයා ගැනීමට නොහැකි වූයේ නැත.

නමුත් හිටි වනම ඇගෙන් ලිපි ලැබීම ත් ලිපි අතර කාල සීමාව ඉතා දිගු වීමටත් පටන් ගැනුනි. ඒ පිළිබඳව විමසා ඔහු විසින් යවන ලද ලිපි කිහිපයකට පසුව පිළිතුරු ලෙස ලැබුනේ ලිපි ලිවීමත් තැපැල් කිරීමත් ඉතාම අසූරු කටයුත්තක් වී ඇති බවයි. සුළු පියාගෙන් නිතර නිතර සිදු වන අකටයුතුකම් එයට හේතුව ලෙස ඇය දක්වා තිබූ නමුත් හරි හැටි සියල්ල  ඇය විසින් නොපවසන බවත් කුමක් හෝ සඟවන බවත් ඔහුට සිතුනි. ඇයට නිවසේ වාසය කිරීම අප්‍රසන්න වී තිබූ බැව් නම් ඔහුට රහසක් වූයේ නැත.ඇගේ මවගෙන් පවා ඇයට කිසිදු සහනයක් ලැබෙන බවක් පෙනෙන්නට නොතිබුනි.

අහිංසක ඇගේ නිදහස නොමැති වීමත් විදීමට සිදු වී ඇති තාඩන පීඩනත් ගවු ගානක් දුරින් සිටි ඔහුගේ සිත ද නිතර නිතර පාරවන්නට විය. ඇය ගෙනවිත් නතර කර ගැනීමට තරම් හැකියාවක් විශ්ව විද්‍යාල සිසුවෙකු වූ ඔහුට නොමැති වූවත් ඔහු ලෙහෙසියෙන් බලාපොරොත්තු අත් හලේ නැත. ඔහු කොතරම් නම් සරල සහ නොගැඹුරු ලෙස සිතුවාද යන්න වැටහෙන්නේ තම මවගෙන් පවා ඇය නතර තම නිවසේ නතර කර ගැනීමට හැකි දැයි විමසා සිටීමෙනි.

“ කොහෙවත් යන , ජාතියක් ජන්මයක් නැති එකියක් ගේ අස්සෙ දාගන්න පිස්සු ද ? අනික කොහෙත්ම ගැලපෙන්නැති එකියක් “

“ ගැලපෙන්න .......... පිස්සුද අම්මට. ඒ මගේ හොඳ යාළුවෙක්. අනික ඒ කෙල්ලට යන්න එන්න තැනක් නැතිව අසරණ වෙලා ඉන්න වෙලාවක උදව්වක් කරන්න බැරි මොක ද ?“

“ ඕනි නෑ. ඔය අනුකම්පාව තමා අන්තිමට භූමිකම්පා වෙන්නේ. මෙහෙ ඉඩ නෑ රස්තියාදු ගහන ගෑණුන්ට “

එයට මවගෙන් ලැබුනු පිළිතුරු ඉතා දෘඩ වූයෙන් තම ම සමඟින්ද කාලයක් යන තෙක් ඔහු හිත නොහොදින් කල් ගෙවුවා පමණක් නොව නිවසින් ඈත්ව වාසය කිරීමට තරම් ඔහුගේ සිත දැඩිව තිබුණි.

නමුත් ඔහු ඇයට නවාතැනක් සෙවීම අත් හලේ නැත. තම සිතට වද දෙන මේ ප්‍රශ්නය ගැන කතා කරන එක් අවස්ථාවක දී ඔහුගේ පිහිටට ආවේ මිතුරෙකි. මිතුරාගේ ද මිතුරෙකු ගේ නිවසේ ප්‍රදීට නවාතැනක් සොයා ගැනීමට අවසානයේ දී හැකි විය. එසේම ප්‍රදී ද එහි නැවතීමටත් නිවසේ කටයුතු සඳහා උදව් කිරීමටත් එකඟ වූවා ය. 

සතියට දෙකක් ලෙසින් ලැබෙමින් තිබූ ප්‍රදීගේ ලිපි මාස දෙකකට එකක් දක්වා අඩු වී තිබූ අතර සම්පූර්ණ කොළ තුන හතරක දිගින් යුතුව තිබු පෙර ලියුම් වලට වඩා බෙහෙවින් කෙටි වූ ඒවා ද විය.

අවසානයේ  ලියුම් ලැබීම සහමුලින්ම නැවතී  මාස ගනනක් ගත වී තිබූ එක් අගෝස්තු මාසයක මැද දිනක දී හදිසියේම පැමිණි ලියුමකි. නමුත් ඒ ඇගේ අත් අකුරු නොවූ මුත් ඇය ගැන දන්වා එවා තිබූ ලියුමකි. ලිපිය කියවූ වහා කලබලයට පත් වූ ඔහු යහළුවෙකු ද සමඟින් තකහනියේ සූදානම් වන්නේ කොහේ හෝ යාමට ය .......................

ඉතිරිය ඊළඟ කොටසින් ............................

Saturday, November 25, 2017

ලේනා සහ කොල්ලා


ලේනා සහ කොල්ලා

-----------------------

ගේ උගේ ය කියා සිතනා ලේනෙක් අප නිවසේ වෙයි. සෑම දිනකම පාහේ නිවසේ නිදහසේ ඇවිද ශැඩෝට ද හසු නොවී යන මේ ලේනා නිවැසියන්ට කිසිදු බියක් නොදක්වයි. ඒ නිසාම අද සිදුවූයේ මහා බියකරු දෙයකි. අද නිවාඩු දිනය නිසා පස්සා පැත්තෙන් දුන් දානකම් නිදා ගන්නා මා ඇහැරුනේ ගෙදර පොඩි කොල්ලාගේ බියකරු කෑගසීම් හඬිනි.යටි ගිරියෙන් කෑගසා ගෙන ගේතුලට දිවූ කොල්ලාට සිදු වූයෙ කුමක් දැයි කීමට සිහි එලවා ගැනීමට ටික වේලාවක් ගත වූ අතර ඔහු වටා , කොන්ද නමාගෙන නැමී ඔහු දෙස බලා සිටි අපගේ කුතුහලය ද අසීමාන්තික විය.

" මොකද පුතේ උනේ ? “

" අම්මේ........අර ලේනා......"

" ඔව්.... ඌ කෑවැයි ?"

" නෑ ..ඈ...... ඌ...... "

" ඔව් "

" ඌ මගෙ කලිසම අස්සෙ ඉදල දිවුවා"

" මොනවා...."? 

ඔහු දෙසට නැමී සිටි අපගේ කොඳු කෙලින් විය.
කොල්ලා තවමත් සිටින්නේ රාත්‍රී ඇදුම වූ ඉරි ඉරි පිජාමා ඇඳුමේ දිග කලිසම් කකුල් දෙක දෑතින්ම උඩට ඔසවා ගනිමින්ය........

ඇත්තටම මොකද වුනේ කියා දැන ගැනීමට තවත් පැය කිහිපයක් ගත වූ අතර සිදු වී ඇත්තේ ලේනාගේ ක්‍රියා නිරික්ෂණයට ඌ අසලටම ගොස් සිටි කොල්ලාගේ පිජාමා ඇදුමට ආසා සිතු ලේනා හිටිවනම පැන කොල්ලා ගේ කලිසම් කකුල දිගේ ගමන් කිරීමට ගැනීමයි. නොසිතූ සිද්ධියෙන් බියපත් වූ කොල්ලා , කෑගසමින් දිව විත් ඇත. ලේනා සොයා ගැනීමට නැත.

අවසානයේ දී සිද්ධිය නිමා වුනේ කොල්ලාට දුන් උපදේසයක් ද සමඟිනි.
“ අනිත් දවසෙ යන්නෙපා ඕකා ළඟට ඌ ඊළඟ සැරේ කලිසම අස්සෙ උගෙ කූඩුවත් හදාවි හරිය ?“

අද දවසම අප පවුලම ප්‍රතීයෙන් තැබීමට මේ සිදුවීම ඉවහල් වුනත් මේ පිස්සු ලේනා සීරුවා නම් තත්ත්වය මීට වඩා වෙනස් වීමට බොහෝ සෙයින් ඉඩ තිබුනි. 

පින්තූරය - ලේනා ගෙට පැමිණි එක් දිනක ලබා ගන්නා ලද්දකි.

Wednesday, November 22, 2017

ආදර ප්‍රදී 9 - ඇය දකිනු වස්

කලින් කොටසට මෙතනින් යන්න ,

ආදර ප්‍රදී -  9 



මේ කතාවේ ලිවිල්ල ආරම්භ වන්නේ දැනට කාලයකට කලින් වුවද එදා පොරොන්දු වූ පරිදි කතාව ලියා හමාර කරන්නට අදටත් නොහැකි වී ඇත්තේ , ලියන්නට ගිය කතාව නිසා අලුත් කතාන්දරයක් උපන් බැවිනි. ලියන්නියත් , කියන්නාත් අතර මේ වන විට ගොඩනැගී ඇති කතාන්දරය වඩා ශක්තිමත් කතාව වූව ද කියන්නා විටින් විට අතීත කතාවේ ලියවිල්ල ගැන ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගෙන ඇති බැවින් පැරණි ලිපි සොයමින් කතාව තෙම්පරාදු කිරීමට සිදු වී ඇති බැව් පවසමි.

කතානායකක මීෂා ගේ පාසල් පෙම්වතිය වූ “ අනූෂා “ ගේ හැර යාමෙන් පසුව , ඔහු ටිකින් ටික ළං වූ ඔහුට ටිකින් ටික ළං වූ අනිත් මිතුරිය වූයේ “ ප්‍රදී“ ය.

නමුත් ප්‍රදී , දෙවන වර විභාගය සඳහා මීෂා උගත් පාසල මෙන්ම එ් සීතල ප්‍ර දේශය ද හැර දා ඉන් ඉතා දුර බැහැර වූ ගාලු ප්‍ර දේශයට සංක්‍රමනය වූවා ය. නමුත් ඇය මීෂාට දිගින් දිගටම ලිපි ලිවීම නරත නොකලා ය. අද මෙන් ෆේස් බුක් , වට්ස් ඇප් , වයිබර් තියා , ඊමේල් ලිපිනය ද නොමැති වූ එකල තිබූ එකම ලිපිනය වූයේ තැපැල් ලිපිනයයි.

ප්‍රදී ඔහුට දිගින් දිගටම ලීවා ය. ආදර මීෂා ලෙස පටන් ගන්නා ඒ ලියුම් අවසන් වූයේ මීට ආදරණීය ප්‍රදී ලෙසිනි. ලගක් වන තෙක් ඔහුගේ කාර්යාලය මේස ලාච්චුවේ  ඔහු ළඟ සුරැකිව තිබූ ඇගේ ආදරය පිරි ලියුම් සහ කෙසඟ පෙනුමැති ඇගේ පින්තූරය  , ගිනි දෙවියාට පිදුවේ ඔහුගේ සුන්දර පුද්ගලික ලේකම්වරියයි. ඇතැම් දින වල දී තමන්ගේ ප්‍රධානියා කතාවක් බහක් සිනාවක් නොමැතිව බලාගත් වනම බලා හිදින්නේ ,  මේස ලාච්චුව ඇර පිටතට ගන්නා යමක් දෙස බොහෝ වේලාවක් බලා සිටීමෙන් අනතුරුව බැව් සොයා ගත් ලේකම්වරිය ඔහු නොමැති එක් දිනක මේස ලාච්චුව හැර බලා ඔහු ගේ සිනා කතා නතර කරන ඒ අපූරු ලියුම් මිටියත් ඡායාරූපයත් පුලුස්සා දමන්නීය.

මේ අතීත කතා සියල්ල අතරේ අදටත් මිෂා ගේ මතකයේ ඇත්තේ ප්‍රදී දකින්නට ඇය සොයා ගිය ගමනයි. ඇගේ ලිපි වලින් ඇයව දුටුවද ඉවසා ගත නොහැකි දැක ගැනීමේ ආසාවෙන් පෙලුනු ඔහු දිනක් , ඇය සොයා යන ගමන ආරම්භ කළේ ය. එවක ඔහු දෙවන වර විභාගය සඳහා ආවරණය නොවී තිබූ විෂය කොටස් ආවරණය කර ගැනීමට කොළඹ පැමිණි සිටි සමයයි. ඔහුගේ මෙම හොර ගමන ගැන ඔහු හැරුන විට දැන සිටියේ ඔහු නතර වී සිටී ඥාති නිවසේ වැඩිමහලු දියණිය පමණි.

ප්‍රදී ගේ ලිපි වල තිබූ වං හුං ඔස්සේ ඔහු ඇය සොයා යන විට ඇය , ගාලු නිවසින් පිටවී , තම මව සමඟින් වාසය කරමින් උන්නීය. මවගේ දෙවන විවාහයේ පියා , තම කුඩා සහෝදරයා සමඟින් එම නිවසේ ඇය වාසය කලේ වෙනත් යාමට කිසිදු තැනක් නොමැති නිසා බැව් ඇය මීෂා වෙත එවා තිබූ සෑම ලිපියකම පාහේ අකුරු වදන අතර සැඟවී  තිබූ රහසකි.

මතුගම ආසන්න ගමක් වූ එහි යාමට මතුගම නගරයට පැමිණි මීෂාව , ඇගේ ගෙදර එක්කරන් යාමට ඇගේ කුඩා සහෝදරයා පැමිණ සිටියේ මීෂාගේ පැමිණිම ලිපියක් මඟින් ප්‍රදීට කලින් දැනුම් දී තිබූ බැවිනි. වෙසක් පොහෝ දිනට දිනකට පෙර දිනක් වූ එදින , ප්‍රදී හමුවීම පෝයට කලින් හඳ දැක්කා හා සමාන විය. ඉතා උණුසුම් වැළඳ ගැනීමකින් පිළීගැනුන ඔහුට , ඇය හා කතා කිරීමට දහසක් දේ තිබුණි. තරමින් කුඩා වූ ඒ නිවසේ සිටි ඇගේ බාප්පා තරමක දෘඩ ගති ඇති නහරකාර පිරිමියෙකු විය. වරක් හෝ දෙවරක් හිර බත් රසය විඳ ඇති ඔහු යටතේ සිටි ඇගේ මව අහිංසක පෙනුමක දැරූ නමුත් තම දියණිය කෙරෙහි උපන් ආදරය පෙන්වා ගත නොහැකිව තම ස්වාමියාට යටත්ව සිටින බවක් මීෂාට දැනුනි. බාප්පා දුටු විටම ඔහුට සිතුනේ “ප්‍රදී“ ඔහුගෙන් ඉතාම පරිස්සම් විය යුතු බවයි.

අදටත් මතකයේ රැදී  ඇති ඒ සුන්දර දින දෙක ගත කල අපූරුව මීෂාගේ වචන වලින්ම ලියන්නට සිත්වෙයි.

“ එදා අපි ගොඩක් වෙලා කතා කර කර හිටියා. මම පුටුවෙ වාඩි වෙලා ඉද්දි , ප්‍රදී  හිටියෙ මගෙ පාමුල බිම වාඩි වෙලා. මගෙ ඔඩොක්කුවෙ ඔළුව තියන්. මම හිතන්නේ එයාගේ හිතේ තිබ්බ කරදර බර ඔක්කම සැහැල්ලු වෙන්න ඇති එදා.එයාගේ මල්ලි වරින් වර ඇවිත් අපි දිහා එඹිල බලල ගියා “

“ එදා රෑ වෙනකම් අපි කතා කර කර හිටියා. රෑට නිදාගන්න එයාල මට ගෙදර තිබ්බ කාමර දෙකෙන් එකක් වෙන් කරල තිබ්බා.ඒත් ගොඩක් රෑ වෙනකම් අපි දෙන්න ඇඳට වෙලා කතා කර කර හිටියා “

“ යන්න අනේ බොරු නොකියා. රෑ වෙනකම් අවුරුදු විස්සට ලං වෙන්න ඉන්න කොල්ලෙකුයි කෙල්ලෙකුයි නිකම් කතා කර කර ඉදී ද අනේ..... ඔයා මට බොරු කියනවා “ මීෂා ගේ අතීත කතාව අහන් හිටපු මගේ කැත හිත එළියට පැන්නා.

“ ඔවු ....අපි බදා ගත්තා ,වැළඳ ගත්තා , මම ප්‍රදීගේ නලලත් ඉම්ඹා.හැබැයි ඉන් එහා දෙයක් නම් සිද්ධ වුනෙත් නෑ. සිද්ධ වෙන්න තරම් හිතට ඔයා කියන විදිහෙ හැඟීමක් ආවෙත් නෑ. මම කියන්නෙ ඇත්තමයි “

“ හරි හරි ඉතින් ඊට පස්සේ ?“ 

“ඊට පස්සෙ දවසේ , අපි ගියා එයාල නාන ළිඳට , ඒක තිබ්බෙ වත්ත පහල නිස්කලංක තැනක. මට තාමත් හිතා ගන්න බෑ , ඇගේ නොපෙන්විය යුතු තැන් නොපෙනෙන්න කොහොමද එච්චර හොඳට ප්‍රදී ඇඳුම් මාරු කරේ කියලා “

“ එහෙනම් දෙන්න එක්ක ළිඳෙත් එකට නෑවා , හරි හරි කමක් නෑ කතාව කියන්න කෝ “

“ එදා රෑ තමයි වෙසක් පෝය තිබ්බෙ.එදා හවස මායි ප්‍රදීයි , ප්‍රදීගේ මල්ලියි එකතු වෙලා වෙසක් කූඩු හැදුවා. ප්‍රදී විතරක් නෙමෙයි , එයාගේ මල්ලිත් හිටියෙ හරිම සතුටින් , ඊට පස්සෙ රෑ වෙද්දි අපි පන්සල් ගියා “

“ ඉතින් ................“

“ ඉතින් ..........ඊට පස්සෙ දවසෙ උදේ මම ආපහු එන්න ආවා. මට තාමත් මතකයි ඒ කතා කරන ඇස් මම එන්න එද්දි මා දිහා බලන් හිටපු හැටි. ඒ වෙද්දිත් අපි දෙන්නට දෙන්නා “ආදරෙයි “ කියල කියල තිබ්බෙ නෑ “

“ ඒ උනාට ආදරෙයි ? “ එහෙමෙයි....................

“ සමහර විට අනුකම්පාව ............ සමහර විට ආදරේ වෙන්නත් ඇති  ..............“

“ ඉතින් ......................“

“ ඉතින් .............. ඊට පස්සෙත් එයා මට දිගටම ලිවුවා ............ මම දෙවෙනි සැරේට විභාගෙ ලියල ප්‍රතිඵල එනකම්මත් , ඒ ප්‍රතිඵල වලින් විශ්ව විද්‍යාලයට තේරෙනකම්මත් එයා දිගටම මට ලිවුවා. මම විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුන එකට එයා ගොඩක් සතුටු වුනා........ .ඒත් හිටි ගමන් ........... “ කතාව මදකට නතර කල මීෂා ..........ගේ ඇස් ඈත නොපෙනන මානෙකට යොමු විය.

“ කියන්න කෝ ........ඉතින් මොකද වුනේ “  ඔහුගේ කලව මත තිබූ මගේ දකුණතින් වැරෙන් ඔහු සොලවමින් අසන්නට වූයේ මම සිත්පිත් නැත්තියක මෙනි.

“ හිටි ගමන් ..........එයාගෙන් ලියුම් ලැබෙන්නෙ නැතිව ගියා..............“ 

“ ඒ කීවේ ......................ප්‍රදී ට මොකද වුනේ ..............? 

ඒ ගැන දැන ගන්න ඊළඟ කොටස කියවන්න.

Monday, November 13, 2017

හංසජිත් ගේ පුනරාගමනය



හංසජිත් ගේ පුනරාගමනය
-----------------------------

නෙතට හුරු පුරුදු නැති කුඩා කොලුවෙකි. නිල් කොට කලිසමත් සුදු කමීසයත් ඇඟ ට නුහුරු බවක් ගෙනෙයි. සුදු කමීසයේ උඩ බොත්තම් දෙකද නොපියවී ඇත්තේ මුරණ්ඩුකම ප්‍රදර්ශණය කරනවාට වඩා නුහුරු බව හුවා දක්වමිනි. පාසලේ ළමයින් කොපමණ ද සිටිය ද , අලුතින් පාසලට පැමිණෙන දරුවෙකු හඳුනා ගැනීමට නොහැකියාවක් මේ කුඩා පාසල තුල නැත. සෑම දරුවෙක්ම නෙතට පුරුදය , කණට හුරුය. 

“ පුතා අලුතින් ද ඉස්කෝලෙ ආවේ , මොකද ඔය කමීසයේ බොත්තම් දෙකම ඇරල දාලා “

කිසිම ගරු සරුවක් නොදැක්වූ කොල්ලා “ මොකක් ?“ යැයි ඇසුවේ කමීසයේ බොත්තම් දැමිය යුතු බැව් ඔහු නොදන්නා බැව් හඟවමිනි.

“ නෑ ටීචර් . . . එයා ඉස්කෝලෙ ආවා ඉස්සර. කාලෙකට පස්සෙ අදයි ආපහු ඇවිත් තියෙන්නේ “

“ ඇත්තෙයි ? , මොකෝ ආපහු ඉස්කෝලෙ එන්න හිතුනේ “

“ නෑ ටීචර්. ගමේ මිනිස්සු පෙත්සම් ගහලා..... බාප්ප මාව ඉස්කෝලෙ එවුවා ,මම ආස නෑ ඉස්කෝලෙ එන්න. මම දවසට දළු කිලෝ විස්සක් කඩනවා. හරක් දක්කනවා. වත්තෙ වැඩ කරනවා.මම කැමැති ඒවට. ඉස්කෝලෙ එනේක හරිම වදයක් “

මේ කොල්ලා සමඟ පාසල් පැමිණීමේ වැදගත්කම කතා කිරීමට මේ වේලාව නොවන බැව් හැඟුනෙන් එම කතාව එතැනින් නිම වූ අතර ඔහුගේ පන්ති බාර ගුරුතුමා විසින් දන්වා ඇති පරිදි ඉන් පසු දින ඔහු පාසලට පැමිණ සිටියේ තම මවත් සමඟිනි. එක දිගට දින ගණන් මාස ගණන් පාසල් නොපැමිණියවුන් නාම ලේඛනයෙන් කපා හරින අතර , ඕනෑ විට එන්නටත් එපා වූ විට හැර දමා යන්නත් පාසල තෝතැන්නක් නොවන බවත් , දරුවා දිනපතා පාසල් එවීමට කටයුතු කිරීම දෙමාපිය වගකීමක් බවත් පෙන්වා දී ම එහි අරමුණ වන්නට ඇත. නමුත් ඔහුගේ පසුබිම් කතාව අනුව ඔහු තවත් දින කීයක් පාසල් ඒ දැයි කීම උගහට වේ.

ඔහුගේ තනිකඩ මව නැවත විවාහ වීමෙන් පසුව නිවසට පැමිණි බාප්පා විසින් මොහු නැවත පාසල් එවීමට කටයුතු කර ඇත. ඔහුගේ යටි අරමුණු කුමක් වුවත් දරුවා පාසල් ඒම සතුටට කරුණකි. නමුත් ඔහුගේ කැමැත්ත අන් තැනක නතර වෙද්දී අසතුටින් පාසල් පැමිණිම වනාහි ඔහුට මෙන්ම තවත් අයට අපහසුතා ගෙනෙනු ඇත. මෙවැනි දරුවන් මේ පාසලේ පහළ ශ්‍රේණි වල ඉදහිට හෝ හමුවීම අරුමයක් නොවන අතර , මොවුන්ගේ දෙමාපියන් තම දරුවාපාසල් නොපැමිණිම නීතිමය වරදක් බැව් තවමත් නොදන්නවා වන්නට ඇත.වදෙන් පොරෙන් පාසල් යැවීමට වඩා , අතේ හුරුවෙන් , හිතේ දහිරියෙන් ජීවත් වීම ට ඉඩ දීම දෙමාපියන්ගේ හිත සැනසිල්ලට පත් කරනවා වන්නට ඇත. ඔවුන් ඒ තරම් සරල වෙද්දි අපි මේ තරම් සංකීර්ණව හිතන්නේ ඇයි දැයි විටෙක මට සිතේ. හංසජිත් තවත් කොපමණ කලක් පාසල් ඒ දැයි හරියටම පැවසීමට නොහැකි වූවත් , දෙමාපියන් විසින් පාසල් එවනු ලදුව මා පාසල් ආවා මිසක , පන්තියෙන් පන්තිය උසස් වූවා මිසක , උසස් පෙළ වැට ගාවදී අනාගතය ගැන යාන්තමින් හෝ සිතන තුරු මටද හරි හමන් අරමුණක් නොතිබි බැව් නම් ඉදුරාම පැවසිය හැකි ය.

Monday, October 30, 2017

පුංචි ආදර කතාවක් -“ ආදර පිපාසය “


පුංචි ආදර කතාවක් -“ ආදර පිපාසය “
-----------------------------------------

වාහනේ ඉස්සරහට යනවා. ඇස් දෙක ඩෑෂ් බෝඩේකෙ එහාට මෙහාට යනවා. “ආහ් අර තියෙන්නෙ . මේ වතුර හොඳෙයි ?“

“ ඔවු ..........“

ගැටේ ලෙහලා , බෝතලේට අන්දපු ඇදුම බුරුල් කරලා පාත් කරල වතුර බෝතලේ මතු කර ගන්නවා. “ මෙච්චර කැටයම් , ගෑණු ළමයි ළඟවත් නෑ “ මම එහෙම කියන්නෑ. හිතින් හිතනව විතරයි.

වාහනේ යන වේගය බලල , කිරල මැනල බෝතලය උඩට කරලා බෝතලේ කටින් එන වතුර කෙළින්ම උගුරට හලා ගන්නවා. වතුර වැටෙන වේගෙටම ගිලිනවා. උගුරට දැනෙන සනීපය විස්තර කරන්න බෑ.මගෙ වතුර බෝතලය ගේන්න අමතක වෙලා. 

මේ හමුව නිසා හට ගත්ත මොකක් දෝ දෙයක් නිසා උගුර කට වේලිලා ගිහින් පිපාසය උත්සන්න වෙලා තිබ්බෙ. මේ වගේ වෙලාවට වතුර බෝතලය උඩට කරලා කෙලින්ම උගුරටම හලන් ඒ හලන වේගයෙන් වතුර ගිලිමින් බොනේක මගෙ හැටියක්...

ඒ තමා මගෙ පිපාසය සංසිදවෙන විදිහ. ඒත් මුළු බෝතලම වුනත් බොන්න හිතෙන පිපාසය යට කරලා , වතුර ටිකක් ඉතිරි කරන්නේ ඔක්කම බොනේක හරි නැති නිසා.

වේගය චුට්ටක් එහා මෙහා වෙද්දි උගුරට හැලෙන්න ගියපු ලොකු වතුර ගුලි දෙකක් , ඉලක්කය වැරදිලා බෙල්ලෙන් පහලට වැටෙනවා. ලිස්සල යන ඒ වතුර ගුලි බින්දු වෙලා පපුව මැද්දෙන් සාරි හැට්ටය මැදින් නොපෙනී යනවා පේනවා. අමුතු සනීපයක් දැනෙනවා... 

මම හොරෙන් වතුර බින්දුවෙ ගමන බලන ගමන් දකුණු අත පැත්තෙ ඉන්න වතුර බෝතල් අයිතිකාරයා දිහාත් බලනවා. “දැකල නෑ වෙලාවට “ . 

මූඩිය කරකවල වහලා, ආපහු හොඳට තද කරලා බුරුල් කරපු ඇදුම උඩට උස්සලා ,අදින ගැටෙන් තද කරලා සමණල් ගැටේ ගහලා, බෝතලේ ඇදුම අන්දනවා. වැඩේ හරියට කෙරිල බලන්න ආපහු සැරයක් බලල බෝතලේ තිබ්බ තැනින් තිබ්බ විදිහටම තියනවා.

ඒක වෙලා දැන් ගොඩක් කල්.ඒත් තකහනියක් ඒ සිද්ධිය මතක් වුනේ ඇයි. පිරිමි කියන්නේ සරල සුන්දර ජාතියක් කියල හිතන් හිටියට , හිතට වැද්ච්චි දේවල් ලේසියෙන් අමතක කරන ජාතියක් නෙමෙයි කියල තේරුන වෙලාවේ.ඒ සිද්ධියෙන් මාස ගාණකට පස්සේ දුරකතන ඇමතුමක් අස්සෙන් මෙන්න මෙහෙම අහනවා.

“ උඹට මාව අතොරක් නැතිව කිස් කරන්න හොඳයි. හැබැයි , මගෙ වතුර බෝතලෙන් කට තියල වතුර බොන්න නරකයි “

ඒ ප්‍රශ්නව ඇහිච්චි ගමන් “නොසිතූ වෙලාවක අඟහරු ලෝකෙ දැක්ක වගේ සිතුවිල්ලක් මට පහල වෙනවා.... හිනාවක් පිපෙනවා........ “ 

ඔන්න බලන්න “පිරිමි හිතක මහිම “ තාමත් ඒ වචන මදක් වෙද්දි මට තනියම හිනා යනවා...

Saturday, October 28, 2017

පුංචි වොට්සන්ගේ ලොකු විද්‍යාගාරය

පුංචි වොට්සන්ගේ ලොකු විද්‍යාගාරය 

වොට්සන් පුංචි කාලේ “විද්‍යා විනෝදය “ පොත කියවල යවපු රොකට්ටෙකේ කතාව ඔයාලට මතක ඇති. ඊට පස්සෙ එයා ගෙ “සයන්ස් ප්‍රොජෙක්ට්ස්“ තාවකාලිකව නැවතුනත් , දිගටම ඒවට තිත වැටුනෙ නෑ.

වොට්සන් ඉස්කෝල යන කාලේ ඇත්තටම වොට්සන් ශිෂ්‍යත්වෙ ෆේල්. ඒ නිසා එයාට එයා කැමතිම වෙලා හිටපු “ ලෝහ වැඩ“ වෙනුවට එයාට තෝර ගන්න වුනේ “ කෘෂිකර්මය“ එයා වැඩි කැමැත්තකින් නූනත් කරන්න දෙයක් නැති නිසා කෘෂිකර්මය කරත් හිත තිබ්බෙ “ලෝහවැඩ“ කාමරේ.

ඔන්න දවසක් ඒ දෛවෝගත දිනය උදා වුනා. පන්තියට ආපු සර් කෙනෙක් කීවේ. කැමැති නම් ළමයි දෙන්නෙකුට “ලෝහවැඩ“ වලට යන්න පුලුවන් කියලා. ඒක ඇහුන විතරයි “වොට්සන්ට“ අත්තටු ලැබුන වගේ , සර් කතාව ඉවර කරන්නත් කලින් , වොට්සන් අශ්ව ගමනින් ගිහින් නැවතුනේ “ලෝහ වැඩ කාමරයේ “ . එයා ඒ කාලේ ලෝහ වැඩ වල ප්‍රැක්ටිකල් වලට හදපු “තෙල් හැන්ද“ තාමත් මහ ගෙදර වැඩ වල දි පාවිච්චි කරනව. හදපු බාල්දිය නම් කවුරු හරි උස්සන් ගිහින්.... මේ වෙද්දි වොට්සන් ලෝහ වැඩ ගැන ප්‍රවීණයෙක්. කොටින්ම “ මිකැනිකල් ඉංජිනේරුවෙක් “ . ඒ විතරක් නෙමෙයි , යකඩ එක්ක වැඩ කරන අය ගැන මගේ හිතේ තිබ්බ මතය වෙනස් කරපු බොහොම “මෘදු හිතක් “ තියන කෙනෙක්.

බොහොම හයියට තියන යකඩ නවල කරල මහ විශාල යන්ත්‍ර උපකරණ හදන්න ගොඩක් අයට මග පෙන්වන්නෙ එයා. ඒ විතරක් නෙමෙයි , යාන්ත්‍රික රොබෝල හදන්නත් එයා දක්ෂයි.හැබැයි ඉතින් එහෙම අයට ලංකාවෙ දි තියන සැලකිල්ල කුඩම්මගෙ ඝනයේ (තුනේ බලය) වුනත් ලංකාව දාලා වෙන රටකට ගිහින් ඩොලර් හොයන්නත් වැඩි කැමැත්තක් නැති කෙනෙක්.




පුංචි කාලේ ඉදලම ගහට කොළට සතා සීපාවට ආදරෙන් හිටපු මේ වොට්සන්ගේ ලස්සනම කාලේ තමා පුංචි කොලු ගැටයෙක් විදහට ගත කරපු කාලේ. ඒ කාලේ කතා ගොඩක් අතරින් අද මම කියන්නෙ තවත් පුංචි කතාවක්.


එයා ට ඒ කාලේ තිබ්බා එයාගෙම කියලා විද්‍යාගාරයක්.ඒක එයාගේ එක්තරා ආකාරයක හීනයක්. මවා ගතපු ලෝකයක්. අර මම කලින් කියපු කතාවක තිබ්බ , වොට්සන් නිතර ආපු ගියපු රැදිල හිටපු කඩෙන් හොයා ගන්න අහක දාන පෙට්ටි , ලේබල් , ගෝනි නූල් අනම් මනම් ද  ගෙදරින් අහක දාන බල්බ් , ලී පතුරු අනම් මනම් ද වෙද සීයගෙ ගෙදරින් විටින් විටේ එකතු කර ගන්න සින්නක්කාරම් , ගෙන්දගම් , වෙඩි ලුණු , පල්මාණික්කම් . අම්මගෙ කුස්සියෙන් විටින් විටේ හොරකම් කරපු සීනි , හිස් කුප්පි , බෝතල් , පොරොප්ප ඇබ,  හැදි, මාමයිට් බෝතල් මේ සියල්ල පිළිවලට වොට්සන්ගේ විද්‍යාගාරයේ ගබඩා වෙලා තිබ්බා.

රසායන ද්‍රව්‍ය , විද්‍යාගාර උපකරණ හැමදේම හිතේ හැටියට හොයාගෙන තිබ්බත් , විද්‍යාඥයෙකුට අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් වෙලා තිබ්බ අර ලොකු බාච්චු ඇදුමක් හොයා ගන්නෙක පුංචි වොට්සන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලයි තිබ්බෙ.මොනා තිබ්බත් ඒ ඇදුම නැතිව හරිම අසම්පූර්ණ ගතියක් තමයි හිතට දැනෙන්නේ.

අන්තිමේ දී ඒ ප්‍රශ්නයට බොහොම සුන්දර විසඳුමක් ලැබුනා. ඒ තමයි. අම්මා පාවිච්චි නොකර අයින් කරල දාලා තිබ්බ “හවුස්කෝට්ටෙක“ . ගාණට යටින් කපල මැහුම් තීරු දෙකක් දෙපැත්තට දාලා ගත්තම , ආය කියල වැඩක් නෑ අයින්ස්ටයින්ගෙ ලෝගුවටත් වැඩිය අගේට ලස්සනට ඒ ලැබ් කෝට්ටෙක තිබ්බා.

ඉතින් , වොට්සන්ගෙ මේ පුංචි විද්‍යාගාරේ තිබ්බෙ ගෙදර තිබ්බ කවුරුවත් හිමිකම් නොකීව පුංචි කාමරේක. ඒකෙ තිබ්බෙ පුංචි සූට්කේස් වගේකුයි, මේසෙකුයි ,පුටුවකුයි, පරණ රවුම් කනප්පුවකුයි විතරමයි.කවුරුවත් මේ කාමරේට ඔළුව පොවන්නැති නිසා අපේ පුංචි විද්‍යාඥයා වෙච්චි වොට්සන් මහත්තයට තමන්ගේ පරීක්ෂණ වැඩ කරගෙන යන්න බාධාවක් තිබ්බ නම් ඒ අම්ම “ චූටි පූතා ... තේක නිමෙනවා .......... මම ආය කියන්නෙ නම් නෑ ඇවිල්ල මේ තේක බීලා යනවා “ යන සුන්දර තර්ජනය විතරයි.

ඉතින් ඔන්න එදත් නිවාඩු දවසක්. වොට්සන් හිටියෙ එයාගේ ලැබ්බෙක් පරීක්ෂන වැඩක නිරත වෙලා. වොටසන්ගෙ අම්ම අනිත් අම්මල වගෙ නෙමෙයි. අම්ම කලබල වෙන්නේ මේ ගෙදර සද්දයක් නැතිව නිහඩ බවේ ගිලිල තියනව නම් විතරයි. ඒ මොකද කියනවා නම් අම්ම දන්නවා “ඒ නිහඩබව නම් හොඳකට නෙමෙයි “ කියලා.
අම්ම හිටියෙ කුස්සියෙ. වොට්සන් හිටියෙ ලැබ්බෙකේ. ළමයින්ගේ තේ වෙලාව ඒ වෙද්දි ඉවර වෙලා යමින් තිබ්බෙ. ළමයින්ගේ තේ කොප්ප අතර හිස් තේ කෝප්ප අතරින් , තාමත් ඉදහිට කම්මැලි කමට දුම් රැල්ලක් දෙකක් මතු වෙච්චි පිරිච්චි තේ කෝප්ප එකක් තිබ්බා. ඒ තමයි නිමෙමින් තිබ්බ වොට්සන්ගෙ තේ පංගුව.
වොට්සන්ට අම්ම කතා කරනවා නෑහුනා ම නෙමෙයි.ඒත් වොට්සන් හිටියෙ බරපතල පරීක්ෂන වැඩක. කොටින්ම කියනව නම් එයාවත් ප්‍රතිපලයක් ගැන කල්පිතයක්වත් ඉදිරිපත් කරන්න හිතාගන්නවත් බැරි වැඩක.

මේ වැඩේ මේ තරම්ම උන්නදුවකින් කරගෙන යන්නේ එදා වොට්සන් හදල තිබ්බ “ස්ප්‍රීති ලාම්පුව “ නිසා. කාලයක් තිස්සෙ බලාපොරොත්තු වෙමින් හිටිය දෙයක්. ගොඩක් වෙලා කල්පනා කරපු වොටසන්. ඉතිරි වෙලා තිබ්බ පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් ටිකයි , සීනි තේ හැදි දෙකයි.පල්මානික්කම් කුඩු ටිකයි හිස් බල්බේකින් හදාන තිබ්බ පරීක්ෂණ නගේට දැම්මා. දාන කොටත් ටිකක් හිත ගැස්සුනත් මුකුත්ම නිරීක්ෂනයක් නැති නිසා බටයක් හයි කරල හදල තිබ්බ පොරොප්ප ඇබේ  ගහලා බල්බ් ටෙස්ට් ටියුබ් එක වැහුවා.තවත් බල්බ් ටෙස්ට් ටියුබ්බෙකක් අරන් අර බටයේ හිස් පැත්ත ඒ බල්බ්එකේ තිබ්බ පොරොප්පෙට හයි කරා. 

“දැන් වැඩේ හරි “

වොට්සන් ගෙ මූණට හීනි හිනාවක් ආවා. 

“ චූටි පුතා................................ මේ තේක නිමෙනවා........... මම ආය කියන්නෑ හරි ද? ඉන්න තැනකින් එළියට ඇවිත් මේ තේක බීලා යනවා “

“ මේ .............එන .........වෝ ..........................“

වොට්සන් කඩිමුඩියෙම කෑ ගැහුවා. පත්තු කරපු ස්ප්‍රීතු ලාම්පුවට උඩින් එයා හදාගෙන තිබ්බ තෙපාව තියල ඒක උඩින් අර බල්බෙක තිබ්බා.....

ටිකක් පස්සට ගිහින් හැඩ බලපු වොට්සන් , තේ බොන්න ඉගිල්ලිලා ගියේ අම්ම ඊළඟට තමන්ව හොයාන එන බව හොඳටම දන්න නිසා.


තේක ඇල වෙලා තිබ්බත් , මුකුත්ම නොකියා තේක ගිලදාලා දුවන් එන්න හදද්දි වොට්සන්ට වුනේ හරිම ඇබැද්දියක්.

“ චුටි පුතා .........මේක පොඩ්ඩක් හැදි ගාන්න. මම ළිඳට ගිහින් වතුර එකක් අරන් එන්නම් “

අතේ තිබ්බ පොල් කටු හැන්ද දික්කරමින් අම්ම පවරපු වැඩේ මඟාරින්න විදිහක් වොට්සන්ට තිබ්බෙ නෑ.

“හොඳි හැදි ගානෙකත් මරු වැඩේ “  දැන් මුලු හිතයි ගතයි දෙකම හැදි ගාන හොද්දෙ......වෙන කිසිම දෙයක් වොට්සන්ට මතක නෑ...... ඒත් ..

කාමරේ පැත්තෙන් වගේ ටිකක් ලොකු සද්දයක් ආවා.......


ඒ එක්කම ටිකක් ලොකු දුමකුත් ජනේලෙ අතරින් පිට වෙන්න ගත්තා. 

“ ඒ මොකක් ද ඒ සද්දෙ “ වොට්සනුත් ටිකක් විපරම් කණයි ඇහැයි යොමු කරා.....

“ හත්දෙයියනේ ................මගේ පරීක්ෂනේ ......... “


හැදි ගාපු හොද්ද එතනම තියෙද්දි වොට්සන් විද්‍යාගාරය පැත්තට දිවුවා.

එදා ඉතින් වොට්සන්ට බැනුම් කෝටියයි. ගෙදරින් විද්‍යාගාරය අයින් කරන යෝජනා ගොඩයි..........ඒ ඔක්කමත් අස්සේ ............ ගෙදර කට්ටියට එදා “හොඳිත් නෑ “

------------------------------------------------------------


ප/ලි - විද්‍යාව කියන්නේ මම පුංචි කාලෙ ඉදලම බොහොම ආස විෂයක්. ඒ විෂයෙ තිබ්බ අමුතු විදිහෙ ගතිය ඒකට හේතු වෙන්න ඇති.හැබැයි ටීචර් තමා ගොඩක් පරීක්ෂන කරේ. උසස් පෙළ වෙද්දි ඒක වෙනස් වුනා. විශ්ව විද්‍යාලයට යද්දි මම ආසම වුනේ “රසායන විද්‍යාගාරයට“ ඒකට ඇතුල් වෙද්දිම එන අමුතු විදිහෙ “ගඳ“ මගෙ සිත කුල්මත් කරපු සුවඳක්. රසායන විද්‍යාව හරිම විනෝද ජනකයි.ඒ මොකද කියනවා නම් හැමදාමත් කරපු පරීක්ෂන වල අන්තිමට “දකින්න පුලුවන් නිරීක්ෂණයක්“ ඉතිරි වෙනවා.හැමදාමත් මගෙ රසායන විද්‍යා ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණ විතරයි තිතට ගානට කරන්න පුලුවන් වුනේ. සත්ත්ව විද්‍යා පරීක්ෂන මහ වේදනාකාරි වුනා. අපි වෙනුවෙන් පුංචි කුකුළු පැටව් , ගෙම්බො මරන්න කෙනෙක් විද්‍යාගාරයෙ වෙනමම හිටියා. අනිවාර්යෙන් සතෙක් කපලා ,ඉටි ට්‍රේකට තියලා කටු ගහන්න සිද්ධ වුනා.හැමදාමත් ඒ වැඩේ නම් මගෙ අතින් කෙරුනෙ බාගෙට තමා. ෆෝමලින් සුවඳට හිස කකියන එක නතර කරන්නත් බැරි වුනා.

දැන් මම ටීචර් කෙනෙක් වෙලා ලැබ්බේක ඉන්නෙ බොහොම පරිස්සමට. ඒමොකද කියල එකමෙක උදාහරණයක් කියනවා නම්,  “සෝඩියම් කෑල්ලක් වතුර දාපුවම වෙන දේ කියා දීලා , කරල පෙන්නුවට පස්සේ “ කොල්ලො කතා වෙන්නේ “ලොකු සෝඩියම් කෑල්ලක් වතුරට දාලා බලන්න කියලා මම හොඳටම දන්නවා.




Saturday, October 21, 2017

දඬු පෝඩ්

දඬු පෝඩ්



නිවාඩු දවස් වල දි වගේම ඉස්කෝල ඇරිල ගෙදර ආව ගමනුත් මගේ කාලය වැඩිමනක් ගත වන්නේ ගෙදර පල්ලෙහා තියෙන “විජේ  අයියා “ ගේ සිල්ලර කඩේ.

විජේ අයියා ගේ කඩේ කීවට ,  විජේ අයියා තමා කඩේ වැඩ කරපු ගෝලයා . ඒ උනාට විජේ අයියා ,  මුදලාලි මාමාටත් වඩා හොඳින් හාල් ඇටයේ ඉදන් කඩේ ඇති  සියළු දේ ගැන සියල්ල හොඳින් දැන හිටි යා. ඒ නිසා තමයි මුදලාලි මාමා වුනත් ගොඩක් වෙලාවට “ විජේ ළමයෝ , අද මොනාද කඩේට ගේන්න ඕනි “ කියල විජේ අයියගෙන්ම අහන්නේ.

මම වැඩිමනක් මේ කඩේ කාලය ගත කරන්නේ මගේ පරීක්ෂන වැඩ , අලුත් නිෂ්පාදන වැඩ වලට ඕනි වෙන අඩුම කුඩුම සොයා ගන්න නිධානයක් වගේ තැනක් නිසා. කොටින්ම දැන් කාලේ වචන වලින් කියනවා නම් මේ කඩේ මගේ වැඩ වලට “ සම්පත් මධ්‍යස්ථානය“  ක්.  මායි අපෙ අයිය යි , එහා ගෙදර අක්කයි එකතු වෙලා හදල පැදපු ,  “ කරත්තය “ ගැන කතාව මම මීට කලින් ඔයාලට කියල තියනවා. ඒ කරත්තෙ හදන්න ඕනි වෙච්චි ගොඩක් දේවල් හොයා ගත්තෙත් මේ කඩෙන් තමයි.

අන්න ඒ වගේ මහා අනර්ඝ නිපදවීම් සඳහා අවශ්‍ය වන ඉවත දමන සන්ලයිට් කැට ගේන ලී පෙට්ටි , ගෝනු නූල් , කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි , රෙදි රෝල් වල ලේබල්  කොටින්ම කඩෙන් අයින් කරන හැම කුණු ගොඩකම අයිතිකාරයා වුනේ මේ පුංචි වොට්සන්  වෙච්චි මම තමයි.

කඩේ ඉස්සරහටම වෙන්න තිබ්බ ලෑලි රාක්කෙ තිබ්බ පාට පාට අලියා බීම බෝතල් , ලොකු මහත ගැණු අය වගේ වීදුරු බෝතල් වල තිබ්බ සීනි බෝල , බුල්ටො , විස්කිරිඤ්ඤා තාමත් මට මතකයි.

විජේ අයියා ඒ කාලේ වයස විස්සක විතර හොඳ තරුණ හාදයා. කඩේ හැම වැඩකටම උදව් වෙච්චි , කිසිම කම්මැලිකමක් නැතිව වැඩ කරන්න පුලුවන් විජේ , මට කීවේ “ චූටි මල්ලි “ කියලා. පවුලේ බාලය වෙච්චි , කාගෙත් හුරතලා වෙච්චි  “චූටි මල්ලි “ ට විජේත් හරි ආදරෙන් හිටපු නිසා , “ මම ඉල්ලන ඕනිම දෙයක් නොපැකිලව සොයා දෙන්න විජේ දෙසැරයක් හිතන්නේ නැහැ.

ඔන්න ඉතින් එදත් මගේ කාලය ගෙවුනෙ මේ කඩේ. මොකද කියනව නම් එදා මට ලැබ්බෙකෙත් කරන්න කියල ඒ හැටි වැඩක් තිබ්බෙ නෑ. කොහොමත් මම එදා හදපු “විද්‍යා විනෝදය“ පොත බලල පොතේ හැටියට ම තිතට හදල ගුවන් ගත කරපු “ රොකට්ටුවෙන් “  පස්සේ ලැබ්බෙකේ වැඩ තාවකාලිකව නවත්තලා ලැබ්බෙක ට සීල් තියන්න වුනා. ඒ ගැන කතාව කියවල නැති අයට මෙන්න මෙතැනින් ගිහින් කියවන්න පුලුවන්.

ඉතින් , ලැබ්බෙකත් වහල නිසා , ගෙදරත් කරන්න ඒ හැටි වැඩකුත් නැති නිසා විජෙ අයියගෙ කඩේ ඉස්සරහ තිබ්බ කොට බංකුවෙ වාඩි වෙලා කකුල් දෙකත් පද්ද පද්ද තමා මම හිටියේ. කොට බංකුවෙ වාඩි වෙලත් මගෙ කකුල් බිම නොගෑවුනේ මම ඒ වෙද්දි අවුරුදු දහයක එකොලහක විතර පුංචි කොල්ලෙක් නිසා.


ඔන්න ඒ ඉද්දි මම දැක්කා , කඩේට පාන් ගේන සෝමපාල අයියගේ “දඬු ෆෝඩ්ඩෙක “ වංගු අරන් කන්ද උඩින් මතු වෙනවා. විජෙ අයිය වගේම තමා දඬු ෆෝර්ඩ්ඩෙක පැද්දෙ සෝමපාල අයිය වුනාට දඬු ෆෝර්ඩෙක එයාගේ නෙමෙයි කියල මම දැන ගත්තෙ පස්සෙ කාලෙක. ඒ කොහොම වුනත් මේ අපූරු “දඬු ෆොර්ඩෙක“ ඇසට හරිම මිහිරි දසුනක්. වාහනේ දැක්ක ගමන් මම දන්නෙම නැතිව වාඩි වෙලා හිටි කොට බංකුවෙන් නැගිට්ටිලා කඩෙනුත් අඩි කිහිපයක් ඉස්සරහට ගිහින් තිබ්බෙ දඬු ෆෝර්ඩෙක පිළිගන්න පෙර මඟ යනව වගේ.

තටම තටම ආපු සෝමෙ අයියගෙ දඬු ෆෝඩ්ඩෙක හරියටම කඩේ ඉස්සරහ නතර කරා. සෝමෙ අයිය කියල කිවට එයාට ඒ වෙද්දි පනස් පහක් විතර ඇති. ඒත් එයාට හැමෝම කීවේ “ සෝමෙයියා “ කියල නිසා මාත් එයාට ඒ නමම කීවා.

සෝමෙ අයියා වැඩි කතා නැති මහ ආඩම්බර මිනිහෙක්. එයාගේ ඒ ආඩම්බරකමට හේතුව වුනේ ඉස්රහින් පොල්ලක් දාලා කරකවල ස්ටාට් කරන , ගමටම එකක් වෙන්න තිබ්බ මේ අපූරු දඬු ෆොර්ඩ්ඩෙක පදින්නෙ එයා කියන එක තමා.

ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටොන්ට මැජික් එකක් වෙච්චි මේ දඬු ෆෝඩ්ඩෙකේ ඇතුල බලන්න වුන් වගේම මාත් හිටියෙ හරිම ආසාවෙන්. ඉතින් . . . .  . මේ වෙද්දි කඩේ ඉන්න මගෙ ඉස්සරහ පිට නවත්තලා තියන් කඩේට පාන් බෙදන මේ  ෆෝඩ්ඩෙක් ඇතුලට එඹිලා ඒක ඇතුලෙ මොන වගේද කියල බලන්නත් මට තිබ්බෙ පුදුමාකාර කුතුහලයක්.

සෝමෙ අයියා සාමාන්‍ය යෙන් දඬු ෆෝඩ්ඩෙකෙන් බිමට බහින්නෙ කලාතුරකින්. කඩේ ඉස්සරහ නවත්තපු ගමන් විජේ දුවල ගිහින් , මූණ ළඟටම එනකම් උණු උණු පාන් එක පිට එක ගහන් ෆොඩ්ඩෙකෙන් කඩේට අරන් එන නිසා , අඩුම තරමේ සෝමෙ අයියට  වාහනේ හෝර්න් එකවත් ගහන්න ඕනි වෙන්නෙ නෑ.

විජේ , පාන් කුළුණත් හදන් ෆොඩ්ඩෙක ගාවින් අයින් වෙනව එක්කම මම වාහනේ ඇතුලට මූණයි ඇඟයි ඔබන්න හැදුවා විතරයි.

වම් අත දික්කරල මාව තල්ලු කරල දැම්ම පාරට මම නැවතුනෙ අලුත තාර දාලා තිබ්බ පාරේ පස්ස පැත්තත් ඇනිල. වෙච්චි ලැජ්ජාවටයි , රිදුන රිදිල්ලටයි  මම අඬ අඬාම ගිහින් නැවතුනේ කඩේ ඇතුලෙ. ඒ වෙද්දි විජේ හිටියේ වීදුරු කබඩ්ඩෙකේ , ගෙනාපු පාන් අහුරන ගමන්.

“ මොකෝ චූටි මල්ලි අඬන්නේ ?“

“ අරූ මාව තල්ලු කලා නේ , මූසලයා , මට වාහනේ ඇතුල බලන්න දුන්නෑ “

“ ඕකා කොහොමත් මහ ගානට වැඩී චූටි මල්ලි , අපි ඌට හොඳ වැඩක් කරමු . ටිකක් ඉන්න “

කඩේ ඇතුලට ගියපු විජේ , තරමක අර්තාපල් ගෙඩියක් ගෙනත් මගේ අත මිට මෙලෙවුවා. 

“ මම ආපහු දෙසැරයක් යනවා වාහනෙන් පාන් ගේන්න , අන්න ඒ වෙලාවෙන් ප්‍රයෝජන අරන් මම කීව විදිහට වැඩේ කරන්න “ 

විජේ කලින් රහසින් මට කියල තිබ්බ හැමදේම ආය සැරයක් හොඳට හිතට ගත්ත මම තොල් තද කරන් , අතේ තිබ්බ අර්තාපල් ගෙඩිය ත් ගැම්මට තද කරන් හිස කෙලින් කරන් විජේගෙ පස්සෙන්ම වැටුනෙ සොමෙ අයියට හොඳ පාඩමක් උගන්වන්නයි.

විජේ අයිය දැන් ෆොර්ඩෙකෙන් පාන් ගණන් කර කර මූණ වැහෙනකම් හිමින් හිමින් පාන් කුළුණ හදනවා. වාහනේ දුම් බටේ ළඟට කිට්ටු වෙච්චි මම විජේ කීවා වගේ අර්තාපල් ගෙඩිය බටේ ඇතුලට දාලා කකුලෙන් තද කරා විතරයි අල ගෙඩිය බටේ ඇතුලටම ගියා. විජේ අයිය මා දිහා හොරෙන් බැලුවම මමත් වැඩේ හරි කියල විජේ අයියට කීවේ ඇස් වලින් සහ කෙලින් කරපු මාපටැගැලිල්ලෙන්.

දැන් ඔක්කම හරි , විජේ පාන් බාල ඉවරයි.ආඩම්බරේට ෆෝඩ්ඩෙකෙන් බැස්ස සෝමෙ අයියා පොල්ල දාලා කරකනවා කරකනවා , ම්හ්...... වාහනේ  කිසි හැල හොල්මනක් නෑ. දැන් දැන් සෝමෙ ගෙ ආඩම්බරකමත් ටික ටික දියාරු වෙලා දාඩියත් එක්ක වැක්කෙරනවා. ඒත් වාහනේ ස්ටාට් වෙන පාටක් නෑ. මේ මුකුත් ගැන වැඩි උනන්දුවක් නැතිව වගේ කොට බංකුවෙ වාඩි වෙච්චි මම කකුල් දෙක පද්ද පද්ද ඒ දිහා බලාන ඉන්නවා.

අන්තිමට විජේ අයියත් මුකුත් නොදන්න ගානට මේ කැරකැවිල්ලට එකතු වුනා.ම්හ්......... කොච්චර කැරකුවත් වාහනේ ස්ටාට් වෙන්නෑ.

“ බලපන් බන් , මුකුත් ලෙඩක් නැතිව තිබ්බ වාහනේ , එක සැරේට මොනා වුනා ද කියලා “

අන්තිමට බැරිම තැන සෝමෙ අයියා පරාජය බාර ගත්තා. ඉන් පස්සෙ පයින්ම ටවුමට ගියපු සෝමෙ අයියා , මිකැනික් කෙනෙක් එක්ක ආවේ තඩි පරණ ලොරියකුත් එක්කමයි. 

මිකැනික්ටත් ලෙඩේ හොයා ගන්න බැරි වුන තැන ලොරියෙ ගැට ගහපු ෆෝඩ්ඩෙක ඇද ගෙන යද්දි , ඒක නොපෙනී යනකම් බලන් හිටපු විජේයි මායි බඩවල් අල්ලන් හිනා වුනේ “ ඕකාට අද නම් හොඳ ම වැඩේ “ කියලයි.

ප:ලි- 

විජේ කාලෙකට පස්සෙ කඩෙන් අයින් වෙලා ගිහින් එයාගේ ගම් පලාතේ මැණික් ගරල , මේ වෙද්දි ලොකු මුදලාලි කෙනෙක් වෙලා. දැන් නම් එයාට ෆොර්ඩ් නැතිවුනාට හොඳ හයිබ්‍රිඩ් වාහන දෙක තුනකම හිමිකාරයෙක්.

එදා අර්තාපල් අලේ කොහොම ගත්ත ද දන්නෑ කියල තාමත් හිතන , හිටි ගමන් පුංචි කාලෙට මාත් එක්ක ගිහින් එන  වොට්සන් නම් , ලොකු ලොකු වැඩ කරන මිකැනිකල් ඉංජිනේරු මහත්තයෙක්. ෆොඩ්ඩෙකේ ඇතුල බලන්න බැරි වුනාට මොකද “ ලෑන්ඩ් රෝවරේ “ නැගල රට වටේ හිටි ගමන් ඇවිදින සුන්දර හිතක් තියන වොට්සන් ගෙ කතා තව ගොඩක් මගෙ ලග ලියන්න පරිස්සමට තියල තියන මේ වොට්සන් , මට හමුවුනු “කතා නිධානයක් “

ඒ නිසා විශේෂ ස්තුතිය වොට්සන් මහතාට පිරිමනම අතර , ඔහු ගැන කතා කියවන්න මේ ලින්ක් එකට යන්න. වොට්සන් ගෙ පුංචි කාලේ ගැන මම ලීව අනිත් කතා උඩ කතාවේ ලින්ක් කරල ඇති.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...