..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Friday, May 11, 2012

෴ ගින්න /Fire ෴ 6 කොටස

මෙතෙක් කතාව
ලිලිනා ,මැදිවියේ සුන්දර ගැහැණියක්. ඇය පොලිසියේ පසුවන්නේ
ඇය ගේ නිවසේ දී ගිනිතබා ගෙන හෝ යමෙක් ගිනිතියා දැමූ නිසා

අසාධ්‍ය තත්ත්වයේ රෝහලේ පසුවන මැදිවයේ මිනිසකු ගැන කට උත්තරයක් දිමටයි.

ගින්න නිසා මිනිසා පිලිස්සි සිටිය ද, ලිලිනාගේ හදවතේ තුවාල දරුණු වන්නේ

අතීතය නැමැති ගින්න විසින් පුළුස්සා දමනු ලදුව අළු මතින් නැගී සිටින ගිනි පුළුඟු

ඇගේ හදවත දවන නිසයි.

පිළිස්සුනු මිනිසා සහ ලිලිනා අතර සමබධකමට නමක් නොතිබීමද ගැටළුව තව තවත්

උග්‍ර කරන අතර, කට උත්තරය දෙමින් සිටිය දී රෝහලෙන් පැමිණෙන පණිවිඩයකට ,

පොලිස් සාජන් , පොලිස් කොස්තාපල්වරයකු සමඟ ලිලිනාට ද රෝහලට යෑමට පිටත් වෙයි.
රෝහල් කොරිඩෝවකදි නෙත ගැටෙන පණසිදුන රෝගියකු දැක ඇය කම්පාවට පත්වෙයි. නමුත් ඇගේ
හිත සුවපත් කරමින් ඊළඟ මොහොතේ දී ඇය දකින්නේ රෝගි සයනයේ පණයදිමින් සිටින
එඩ්වඩ්වයි.ලිලිනා කුඩා අවදියේ සිට හදුනන එඩ්වඩ් සමග ඇය යොවුන් අවදියේ දී ඇති වූ ප්‍රේමය හිරු දුටු පිනි ලෙස වියැකි යද්දී , එඩ්වඩ් වෙනතක් බැලූ අයුරුත්, ඉන් පසු ලිලිනා ගම් දොර හැරපියා ගිය අයුරුත් නැවතත් අහඹු ලෙස ඔහු මුණ ගැසුනු අයුරුත් සිනමා පටයක සිත්තමක් මෙන් ඇගේ සිහියට නැගෙන්නනට විය.

අද එතැන් සිට . . . . . . . . . . . .


පෙර ලියූ කොටස් වලට


පළමු කොටසට මෙතනින් ද

දෙවන කොටසට මෙතනින් ද
තෙවන කොටසට මෙතනින් ද
සිවුවන කොටසට මෙතනින් ද යන්න


හම ගැසූ කුකුළා දකුණතින් ද මස් පිහිය වමතින් ද එල්ලා ගත් කෙසඟ සිරුරැති එඩ්වඩ් හෙවත් සුදු මහත්තයා ලිලිනා දෙස බලා සිටින්නට වූයේ හැඟීම් විරහිත මුහුණකිනි.

පුදුමය මුසු වූ දෑසින් ඔවුන් දෙදෙනා දෙස බලා සිටින්නට වූයේ මස්කඩ හිමියායි.
                                               ----------------------

දෑතින්ම දරාන ආ එළවළු මලු දෙකෙහි බර දියණියගේ දෑතට මාරු කළ ද මස් කඩයේ සිට ම සිතේ දරා ගෙන ආ බර කිසිවකුටත් දිය නොහැකි බැව් ලිලිනා දැන සිටියාය. ඔහු කෙතරම් නම් වෙනස් වී ඇත් ද , වයසට වඩා වියපත් වී පෙනන මුහුණත් කැහැටු ශරිරයත් , අභිබවමින් පෙර මතක සුවඳ ලිලිනාගේ සිත පුරා පැතිරුනේ ඇයි?

ලිලිනා ,  උස් මහත් වූ දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටින මවකි. එඩ්වඩ් ද දරුවන් සිටින පියෙක් බැව් මස්කඩ හිමියා පැවසූ බැව් ලිලිනාගේ මතකයේ කෙනක සටහන් වී ඇත.

" නෝන එඩීව අඳුරන්නෙ කොහොම ද ? "

" අපේ ගමේ "

" හැබෑ ද? "

" වලව්කාරයෝ "

" හෙහ් හේ..... මොන වලව් වුනත් දැන් පේනවනේ මිනිහා මා ගාව වැඩ. ඒකත් මයෙ හිත හොඳකම නිසා. නැතිනම් කාස ලෙඩෙක්ට කවුද නෝනෙ රස්සාවක් දෙන්නේ ? "

" කාසේ ...!!!!"

" ඔවු නෝනෙ.මොන ලෙඩේ තිබ්බත් මිනිහ හවසට කරන්නේ අතට හම්බෙන කීය හරි වියදම් කරන් බොන එක තමා. ක්ෂය රෝග කාරයෙක් මෙතන වැඩ කරනව කියලා පීඇච්ඇයි මහත්තයගෙ කණට එහෙම ගියොත් මටත් මේ කඩ ලෑලි වහන්න තමා වෙන්නේ...ඒත් ඉතින් ......"

ලිලිනාට ඒ රැයේ නම් නින්දක් නොවූ බව සහතිකයෙන් කිව හැකිය

                                                  ----------------------

පසු දින පාන්දරින්ම අවදි වු ලිලිනා ,  මස්කඩ යට පිය නැගුවේ කඩ ලෑලි ඇරෙන්නත් පෙරයි. පෙරදා පැමිණි මං සලකුණු ඔස්සෙ පා නැගු ලිලිනා , හිතේ සැකයට මෙන් හැකි වෙර යොදා වසා තිබූ කඩ ලෑල්ලට තඩිබාන්නට විය.

" මොක ද මුදලාලි උදෙන්ම , ..... !!!!! "

එක් අතකින් සරම පපුව තෙක් ඔසවා ගෙන ද අනිත් අතින් ඇස් පොඩි කරමින් ද හැරුනු දොර පියනෙන් පෙනී සිටියේ එඩී හෙවත් සුදු මහත්තයා හෙවත් එඩ්වඩ්ය.

එතැන් සිට එඩ්වඩ්ගේ ලෝකය යලිත් අලුත් වන්නට වූයේ ලිලිනා නම් මැදිවියේ සොඳුරු විවාහක කතගේ නොමසුරු ආදරය හෝ අනුකම්පාව නිසාමය.

ලය රෝහලේ ටික කාලයක් නේවාසිකව නැවතී වුන් එඩ්වඩ් බැලීමට දිනපතා පැමිණි එකම එක් ගැහැණිය වූයෙත් එකම එක හිතවතා වුයේත් ලිලිනාය.

ලිලිනාගේ ජීවිතය ද අමුතුම සතුටකින් හා ප්‍රබෝධයකින් පිරී ඇති බැව් පෙනුනේ ලිලිනාගේ දරුවන්ටයි. ලිලිනා වෙනදාට වඩා රසට කෑම පිසිනා බවත්, සතුටින් සිටිනා බවත් ලිලිනාගේ දියණිය විසින් මැදපෙරදිග රට සිටින ලිලිනාගේ සැමියාට ලියූ ලියුම් වල සටහන් වී තිබීම එයට සාක්ෂිය සපයයි.

එඩ්වඩ් ක්‍රමයෙන් සුව අතට හැරෙත්ම ඔහු වෙතින් සීග්‍රයෙන් පලායමින් තිබූ කාලයත් ශක්තියත් ඔහුට නැවතත් ලැබුනා වැන්න. මෙය ලිලිනාගේ නොමද සතුටට හේතු වූව ද ලිලිනා ලොකු ගැටලුවකට මුහුන දුන්නේ එඩ්වඩ්ගේ සුව වීම අවසානයේ වෛද්‍යවරයා පැවසූ වදන් නිසාය.

" බය වෙන්න දෙයක් නැහැ. දැන් නම් ලෙඩාට ‍ගොඩාක් සනිපයි. ඒත් මේ බෙහෙත් හරියටම වෙලාවට දිනපතාම බොන්න ඕනි. හොඳට කන්න බොන්න ඕනි. මේ බෙහෙත් වේල් මග ඇරුනොත් අපිට ආයෙත් නම් ලෙඩේ සනීප කරන්න අමාරු වෙයි. "


දොලොවක් අතර සිත තෙරපෙද්දී අවසානයේ ලිලිනා තීරණයකට ආවාය...................

එඩ්වඒ , ලය රොහලෙන් මිදෙද්දී , තම වහලයටම එඩ්වඩ්ට ඉඩ දිමට තරම් එඩිතර තීරණයක් ගැනීමට ලිලිනා නම් ගැහැණියට හැකි වී තිබුනි.

එසේ නම් එඩ්වඩ් තමාට සෙවන දුන් හල යට දීම ගිනි තියා දැමීමට තරම් සිතක් ලිලිනාට පහල වුයේ කෙසේ ද?
නැතිනම් ලිලිනා තමන්ට කළ උපකාරයේ තරම නොවටහා ගත් එඩ්වඩ් විසින්ම ගිනි තියා ගත්තා ද ?

මී ළඟ කොටසින් බලාපොරෙත්තු වන්න.......................

අවසාන කොටස මී ළඟට ...........................



අවසන් කොටසට

4 ප්‍රතිචාර:

Observer said...

මුල කොටස් ටිකත් කියවලම ආයෙ එන්නං...

අඩවි රජා said...

අයියූ... ඉවර වෙන්නත් ලගද?
බලමු මොකද වෙන්නෙ කියලා...

ගොඩගමයා said...

කුතුහලය වැඩි කරනවනේ ...:(

෴සොඳුරු සිත෴ said...

මෙන්න අන්තිම කොට ස http://sodurusitha.blogspot.com/2012/05/fire.html

Post a Comment

සිතක් ‍සොඳුරු වන තරමට අදහස් බොහෝ දැවටෙනු ඇත. නුඹේ සොඳුරු සිතේ අදහස් වචන කර යන නුඹට මගේ ස්තූතිය..... කියවූ ඔබටත් ස්තූතියි.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...