..... I am the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...

Friday, April 27, 2012

෴ ගින්න/ Fire ෴ හතර වන කොටස

 ෴ ගින්න/  Fire  ෴ 
                              හතර වන කොටස

පලමු කොටසට මෙතනින් ද 
තෙවන කොටසට මෙතනින් ද යන්න 
ලිලිනාත් , පොලිස් සාජන් සහ කොස්තාපල්වරයාත් රැගත් ජිෆ් රථය පසු කරමින් ගිය ගිලන්රථයේ වේදනාබර නාදය , ලිලිනාගේ හදවත කීරි ගැස්සුවේය.

කවුරු ගියත් ඔහු හෝ ඇය සුවපත් වෙත්වා යි ඇය එතසිතින්ම පැතුවේ ඒ එඩ්වඩ් විය නොහැකි දැයි තව වරක් සිතන්නට වුවා ය.

" මුන්ට පිස්සු , මුන් පොල් පටවන් යන්නෙත් සයිරන් එක දාගෙන " පොලිස් කොස්තාපල්වරයා හාසය සහ ක්‍රෝධය එකතු කර සෑදු බසින් පවසා හරි බරි ගැසුනේ රෝහල සමිපයට පැමිණ ඇති බැව් ඉගිකරමිනි.

" හ්ම් . . . හ්ම් . . . බහිනෝ බහිනෝ  . . .  " 


රථයේ ඉදිරි වම්පස දොර හරින ගමන් පොලිස් සාජන්වරයා පැවසූ වදනට අවනත වූ ලිලිනා ,  අඩියට දෙකට රථයෙන් බැස්සා නොව පැන්නා යයි මට සිතුනි.

" හ්ම් . . .යමු යමු "

රෝහලේ ‍නේවාසික ලෙඩුන් බැලීමට පැමිණි මිනිසුන්ගෙන් රෝහල පිරී ඉතිරී ගොස් තිබුනි. සෙනඟ පීරමින් කොරිඩෝවෙන් කොරිඩෝවට හැරෙමින් , පඩි නගිමින් ලහිලහියේ සිදු වූ ගමනට ලිලිනා එක් වූයේ තමා ඉදිරියෙන් ගමන් කරන සාජන්වරයාගේ කළු සපත්තු දෙස යොමා ගත් නෙත් ඇති වයි.

එක වරම කොරිඩෝව දිගේ ලග ලග ඇසුනු කබල් කිරි කිරියත් සමඟම ගමන් කරමින් සිටි සැමගේ කඩිමුඩි ගමන මදකට නැවතුන අතර මොහොතකින් ලිලිනා ද පසුකරමින් යන්නට වුයේ ට්‍රොලියකි. හිස සිට දෙපතුල තෙක් පඩු පැහැ ගත් සුදු රෙද්දකින් වසන ලද ගැහැණියක හෝ මිනිසකු එය තුල හොවා තිබුනු අතර , නපුරු පෙනුමැති උපස්ථායකු ඉඩ දෙන ලෙස කැගැසුවේ ට්‍රොලිය තුල හොවා සිටි මිනිසාගේ විධානයන් ක්‍රියාත්මක කරන්නෙකු ලෙසිනි.

දෙවියනේ , ....!!!!! ලිලිනා තදින් හුස්ම ගන්නට විය. ට්‍රොලිය පසුපස දිව ගොස් , පඩුපැහැති සුදු රෙදිකඩ ඔසවා බැලීමේ මැඩලිය නොහැකි ක්ශණික ආසාවක් ඇගේ සිතේ නැගෙමින් තිබුනි.


තමා කළ සියළු පවු වලට ඔහු වන්දි ගෙවන්නට ඇත. අවසන් මොහොතේ ඔහු ගේ මුහුණේ හැඟීම් බලා ගැනීමට තිබු නා නම්....

" මේ ගෑනිට පිස්සු ද ? "

මොහොතකට නැවතුනු කඩිමුඩිය තිබුනාටත් වඩා වේගයෙන් ආරම්භ වී එහාටත් මෙහාටත් ඇදෙන සෙනග අතුරේ හුන්තැනම සිටි ලිලිනාගේ හැඩැති සිරුරේ වැදුනු තඩි මහත ගැහැණියකගේ හඩින් ලිලිනා නැවතත් පියවි සිහියට එද්දී සාජන්වරයාත් කොස්තාපල්වරයාත් ලිලිනා පසුකර අඩි කිහිපයක් දුර ගොස් තිබුනි.

රෝහල් කොරිඩෝ අතරින් මිදී  ලිලිනාගේ සිත ඈතට ඈතට යද්දී පය ඉක්මන් කල ලිලිනා සාජන්ගේ කළු සපත්තු වල සද්දය පසුපස දිව යන්නට වුවාය.

රූප රාමුව මාරුවෙයි, සිතනවාට වඩා වැඩි වේලාවක් මේ සදහා යන්නේ ඇයි දැයි නොදනිමි.සමහර විට කාල පරතරය දිගු නිසා වන්නට ඇත.

රූප රාමුව - ග්‍රාමීය රෝහලක බාහිර රෝගී අංශයේ පෝළිමක , මාස පහක පමණ බිළිදෙකු ඇකයේ හොවා ගත් සුන්දර ගැහැණියකි. ඇගේ වත කරුණාවෙන් එළි වී ඇත. වරින් වර බිළිඳා දෙස හෙලන සෙනෙහස පිරි බැල්ම අතුරින් මා ඇය හදුනා ගතිමි. ඇය ලිලිනාය.

ඇය දෙස වරින් වර සැක මුසු බැලුම් හෙලන සිහින් සිරුරැති , තලෙළු පැහැති , මිටි ගැහැණියක් ලිලිනාට පසුපස වූ පෝළිමේ සිටින්නේ , ලිලිනාට වඩා මිනිසුන් හතරක පහක පමණ පරතරයෙනි. පෝළිමෙන් එබෙ‍මින් සැක මුසු  බැලුම් හෙලමින් ලිලිනා දෙසම බලන ඇය , ලිලිනාට කිට්ටු කරන්නට විය.

ලිලිනා දෙස බලා සිනා සුන ඇය . . .

" මේ . . . .  දොස්තර මහත්තය තවම ඇවිල්ලා නැතෙයි , නංගි"

" නැහැ මයෙ හිතේ "

" කොන්ද රුදාවට බෙහෙත් ටිකක් ගන්න ආවේ , දැන් නම් ඉස්පිරිතාලේ නවතින්න වෙන ගානටම අමාරුව වැඩියි වගේ "

" හ්ම් . . . "

" නංගිට මාව මතක නැහැ මයෙ හිතේ '

දරුවා සමඟ වු සුරතලය නතර කල ලිලිනා මේ පිටස්තර ගැහැණිය දෙස විමසුම් බැලුම් හෙලන්නට විය.

" නංගි පිටබැද්දර නේද ? නංගිට මතක නැත. , කෙසෙල් ගහ කොරටුවෙ ගෙදර සෝමා "

" අනේ මේ සෝමාක්ක ද ? '

ඉන් පසු ඇති වු දෙබස් වලට ඇහුම්කන් දිමට මා සිත උනන්දුවක් ඇති වුනේ නැති නමුදු , " එඩ්වඩ් " යන වචනය ඇගේ කටින් පිටවීමත් සමඟම ගැහැණුන් දෙදෙනාගේ කතාවට සවන් යොමන්නට වූයේ මේ කතාව ලිවිමට එය රුකුලක් වන බැව් දන්නා නිසාමය.

" එඩ්වඩ් දැන් ගමේ නැහැ ලිලිනෝ , ඒකාගේ තිබ්බ නොසන්ඩාලකම් එන්න එන්නම වැඩි වුනා , හාමුලත් පස්සෙන් පහු සොයන බලනෙක අතෑරියා "

" දොස්තර නෝනකෙනෙක් බැදගෙන නේ ද ඉන්නේ ? "

" අනේ මොන . . . . එක එක ගුබ්බෑයම් අස්සෙ රිංන සල්ලාලයෙක් වෙච්චි , තියෙන දේපල වස්තුවත් නැති කර ගනිච්චි ඔය වගේ වුන්ට දොස්තර නෝනල කැමැති වෙත. "

" හ්ම් . . . . "

" යමන් ලිලිනෝ ඔන්න පෝලිම සූ ගාලා යනවා "

කාන්තාව  පවසන්නට වුයේ පෝලිමේ  දිගු හිඩැසක පරතරයක් තබා කල්පනාවේ ගිලී සිටන ලිලිනාටයි.

" මං හිතන්නෙ ලිලිනෝ  . . . .දොස්තර මහත්තය , ලෙඩා දොරෙන් අතුලු වෙන කොටම බේත් ලියනො වගේ "
-------------------

" ලෙඩාට කතා කරන්නෙම ඕනි කීව නිසයි පොලිසියට පණිවිඩය යැවුවේ. අනික මං හිතන්නෙ නැහැ මේ දරුණු තුවාලත් එක්ක මේ මනුස්සය ජිවත් වෙයි කියලා "

" දොස්තර මහත්තය හිතන්නේ මේ මනුස්යට ගිනි තියල ද ? "

" හ්ම් . . . ගින්නෙන් බේරෙන්න දගලපු බවක් පේන්න පම් නැහැ.අනික , පාවිච්චි කරල තියෙන්නේ ලාම්පුතෙල්. මුළු ඇඟම වැහෙන්න වැටිල තියෙනවා. "

කීමට අමතක විය , හදිසියේම රූප රාමුව මාරු වී තිබුනේ වර්තමානයටයි.

රෝහලක ගිලන් ඇදේ සිටිනා දෑස් පමණක් නිරාවරණය වූ මිනිසකු සිටි අතර , ඒ වටා වුයේ , කාකි නිල ඇඳුම් ඇදි පොලිස් නිළධාරියකු සමඟින් කතාකරසින් සිටි ,දිගු කබා හැද සිටි වෛද්‍යවරයකු සහ කඳුළු පුරවා ගත් නෙතු වලින් රෝගියා දෙස බලා සිටිනා ගැහැණියක පමණි.

රෝගියාගේ දෑසත් , ගැහැණියගේ දෑසත් එකිනෙක පැටලෙනු ද, නොකී දහසක් දේ කියවෙනු ද දුටුවේ නම් මේ ලියන මා පමණි.

නොලියු කතාව කියවන්න ඊළඟ කොටසත් බලන්න .............

මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

4 ප්‍රතිචාර:

දයානන්ද රත්නායක said...

අත්දැකීම් යනු ‍අපට සිදුවූ දේවල් පමණක් නොවේ. වෙනත් කෙනෙකුට සිදුවන අප දකින දේද, එසේ සිදුවූවා යැයි අප ඇසූදේද අපේ අත්දැකිම්වල කොටසකි. මේ කතාවේ සියලු දේ අයතවන්නේ එහි දෙවන සහ තුනවන කොටස් අතරටය.
නිර්මාණාත්මක කතාවක්, සිනමා සහ ටෙලි වෘතාන්ත තිර රචනයට හොඳ ප්‍රවේශයක්.

Dinesh said...

ඊළග කොටසත් බලලම ඉමුකෝ..

ravinumal said...

මං වඩාත්ම කැමති ඒ සොඳුරු, නිර්මාණාත්මක ඉදිරිපත් කිරීමට. ඉතිරිය නොකියවූවොත්, ස්ථිරයි සිතුවිලි නම් ගින්න්නට හසුවේවි

෴සොඳුරු සිත෴ said...

පස්වන කොටසට http://sodurusitha.blogspot.com/2012/05/fire-5.html

Post a Comment

සිතක් ‍සොඳුරු වන තරමට අදහස් බොහෝ දැවටෙනු ඇත. නුඹේ සොඳුරු සිතේ අදහස් වචන කර යන නුඹට මගේ ස්තූතිය..... කියවූ ඔබටත් ස්තූතියි.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...