෴ වැලන්ටයින් බොත්තම ෴

සුපුරුදු වෙලාවටම ක්ලාස් එක ඇරුනා. වෙනදට එක සීරුවට පාර පේන තෙක් මානයට ඇවිදන් යන, එකම වර්ණ කට්ටලයකින් සැරසුන ගැහැණු පිරිමි ළමයි අද හිටියෙ හරිම අඩුවෙන්.පන්තියෙ උනත් පැමිණීම බොහොම අඩුයි කියලා සම්මානිට හිතුනා.

“ අද පන්තියේ ළමයි අඩුයි නේ ද ? “

හැමදාමත් වගේ ක්ලාස් ඇරුනම ඇයත් එක්ක බස් නැවතුමට යන දිලීපගෙන් එහෙම ඇහුවෙ උත්තරයක් බලාපොරොත්තුවෙන්ම නෙමෙයි.

“ හ්ම් . . . . .  සමරන්න යන්න ඇති. “

“ සමරන්න . . . . “ උත්තරේ දැන දැන උනත් සම්මානි ඇහුවේ දීලිපගෙන්ම ඒ ගැන අහ ගන්න.

“ ඔවු. . .වැලන්ටයින් සමරන්න “

“ හ්ම්. . .  ඔයා මොකද දිලීප ඒ ගැන හිතන්නේ ? “

“ කවුද වැලන්ටයින් ගැන ද ? “

“ නැහැ ළමයෝ සැමරීම ගැන “

“ අනේ මන්දා වරදක් නම් නැහැ.ඒත් ඒක වෙළඳාමක් , ආදරය විකුණන් කෑමක් “

“ හ්ම් . . . . . .“

“ඒත් එදාට අපිට දුකක් දැනෙනවා. “

“ ඒ මොක ද ඒ ? “

“ මට කෙනෙක් නැහැ නේද කියලා “

“ හ්ම්. . . . “

සම්මානිගෙ මුහුණ හැකිළුණා.

“ඇයි එහෙම හිතන්නේ , ඔයාට මේ මං ඉන්නේ “ දීලීප කියාවි කියල සම්මානිගේ හිතේ ඇඳුන උත්තරය තමයි ඒ.

“ දිලීප. අපි කෑමෙක කාලා යමු ද? මට බඩගිනි “ නැති බඩගින්නක් මවා පාමින් ඇය කීවා.

“ අද පාර්ක් එකේ ඉඩ නැතිව ඇති “

“ හ්ම් . . . .එහෙනම් ගෙදර ගිහින්ම කනවා “ පිරිමි හරිම මෝඩයි සම්මානිට හිතුනා.

“ නැහැ. අද වේලාසන නෙ. අපි බස් එකට ගිහින් කමු “

කීවත් වගේ බස් එක , බස් නැවතුමෙන් ටිකක් එහා මුහුද අද්දරට වෙන්න නතර කරල තිබ්බෙ බස් එක පිටත් වෙන්න තව වෙලා තිබ්බ නිසා. පුද්ගලික බස් රථයක් ඒ වෙලාවෙදිත් සම්මානිගේ ගමට යන්න සුදානමින් නතර වෙලා තිබ්බත් මාසෙ ගාස්තුව දීලා සීසන් එකට යන නිසා සම්මානි යන්නේ මුහුද අද්දර තාවකාලිකව නතර කරල තිබ්බ ආණ්ඩුවේ බස් එකේ.

දෙදෙනාම හිටියේ තව මාස දෙක තුනකින් විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න තේරිලා. මේ ගිහින් තිබ්බේ විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශයට කලින් තිබ්බ ඉංග්‍රීසි භාෂා පන්තියට. දිලීප ඉංජිනේරු අංශයටත් සම්මානි යාන්තමින් විද්‍යා උපාධියකටත් තේරිලා තිබ්බා.

සම්මානිගේ බස් එකටම ගොඩවුනු දිලීප ඇයත් එක්ක වෙනද වගේම එක බත්එක බෙදාන කෑවා. වතුර බීල අත හෝදන්න බිමට බැහැපු දිලීප බස් එකේ පාපුවරුවේ වාඩි වෙලා මුහුද දිහා බලාන ඉන්න ගත්තා. ඔහුව පසුකරන් බසයට ගොඩ වෙන්න උවමනාවක් සම්මානිට තිබ්බෙත් නැහැ. ඔහු වාඩි උනු පඩි පෙළට පහල පඩියෙන් වාඩි උනු සම්මානිත් ඔහුගෙ තනියට වගේ මුහුද දිහා බලාන ඉන්න ගත්තා.

මුහුද අද්දර වෙරළට කිට්ටුවෙන් හයිකරල තිබ්බ හැම සිමෙන්ති බංකුවක්ම පිරිලා තිබ්බ. වෙනදා සම්මානි කෑම ගන්න යන සිමෙන්ති බංකුවටත් අද අයිතිකාරයෙක් ඇවිත් හිටියා.

සුදු පාට බ්ලවුසයත් කළු පාට සායකුත් ඇදන් හිටපු ඇයත් සුදු පාට ෂර්ට් එකතු කළු පාට කලිසමකුත් ඇදන් හිටපු ඔහුත් සීරුවට මුහුද දිහා බලන් ඉද්දි. මේ කිසි දෙයක් නොදන්න ඇගේ සිනිදු කොණ්ඩය දීලිපගේ මුහුණ පුරා විසිරුනේ,  මුහුදු හුළඟට අහුවෙලා ද දිලීපගෙ මුහුණට ලෝබ වෙලා ද මන්දා.

හිමීට සාක්කුවට අත යවපු දිලීප ගොඩාක් කාලෙක ඉදන් ආසාවෙන් ළඟ තියාන හිටපු පුංචි කළුපාට ටයිටැනික් හිසපලදනාවෙන් ඇගේ විසිරුණු කොණ්ඩය එකට එකතු කරා. ඇය එකවරම මවිත වෙලා ඔහු දිහා බැලුවේ හිසේ ගසපු කොණ්ඩ කටුවට ඇගේ අත යවන ගමන්මයි.

" මගෙන් තෑග්ගක් "

" මාත් ගෙනාව තෑග්ගක්"

ඇය තකහනියෙම ඔහුවත් පෙරලාන බස් එකට ගොඩ වෙලා, ඇගේ ගමන් මල්ල අරන් ඇවිත් ඔහු සමීපයෙන්ම වාඩි උනේ මුහුණට මුහුණ ගෑවෙන තරම් ලඟින්. ගමන් මල්ලෙ තිබ්බ පෑන් පැන්සල් රදවනයෙන් ඇය එළියට ගත්තේ පුංචිම පුංචි ෂර්ට් බොත්තමක්. ඒක හරියටම දිලීපගේ ෂර්ට් එකේ බොත්තම් වලට සමාන උනා.

ඔහු හැමදාම ඉංග්‍රීසි පන්තියට ඇදපු සුදු ෂර්ට් එකේ උඩ ඉදල දෙවෙනි බොත්තම කලක ඉදන්ම තිබ්බෙ ලිහිලා. ඔහුට එය පිළිසකර කර ගන්නවත් ඒ ඇදුම විසි කරල අලුත් එකක් ගන්නවත් නොහිතුනේ පන්ති දවසට විතරක් නිල ඇදුම විදිහට මේක අදින නිසාමයි.

" බොත්තමක් " දිලීප සිනා සුනේ පුදුමයෙන්.

" හ්ම් . . .  ! ! ඉන්නකෝ "

ඊළඟට ඇයගේ දෑතේ ඇගිලි වලට මැදි උනේ සුදු නූලක් දාපු ඉදිකට්ටක්.

" ඔයා නම් මාර කෙල්ලෙක් "

දිලීප ගෙනාව හිස් පලදානාවට හසු නොවුනු ඇගේ කෙස් රොදක් මුහුදු හුළඟත් එක්ක ඇවිත් දිලීපගෙ මුහුණෙ වදිද්දි , ඔහුට කිට්ටු උන ඇය වැලන්ටයින් ගෙනත් දීපු පුංචි බොත්තම , ඔහුගෙ හදවතට තියලා නොගැලැවෙන විදිහට මහමින් හිටියා.

" ඇය හරි අපූරු කෙල්ලක් " සුළඟත් එක්ක ආපු කාගෙ දෝ හඬක් හිමීට මිමිණුවා.

වැලන්ටයින් ඉන්නේ හදවතේමයි,
හැමදාමත් ආදරය සපිරි වැලන්ටයින් දිනයක් වේවායි පතන
මම
෴ වත්෴