..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Monday, December 31, 2012

මගේ අවුරුදු සුබ පැතුම ධනාත්මකයි මටමයි

මගේ අවුරුදු සුබ පැතුම
ධනාත්මකයි
මටමයි



 
 
දින සති මාස ගනනින්
ගතවී අවුරුද්ද
හෙට ලබනවා නොවැ
අලුතින් අවුරුද්ද
 
 
ඒ අවුරුද්ද
ආදරයෙන් පිළිගන්න
ළඟ නැහැ කිසිකෙනෙක්
ඇවිදින් වත් යන්න

මගෙ අවුරුද්ද නුඹ
අරගෙන එන හින්දා
දින සති මාස නවතා
ගනු බැරි හින්දා

අලුතින් එල්ලු
දින දර්ශණයෙත් සැමදා
නොලැබෙන දේට
වෙන් කර යුතු වෙද මන්දා

ගිය අවුරුද්ද මගෙ මතකෙන්
නුඹ ගන්න
එන අවුරුද්ද
මාගෙයි එය මට දෙන්න

දැන් ඇති නුඹ නමින්
හැඬුවා මං ඔන්න
ආදරෙයන් ඉතින්
දැන් මට
සමුදෙන්න...............

෴ සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා මගෙ මතකයට ෴

Wednesday, December 26, 2012

කතා කරන ඇඟිලි


කතා කරන ඇඟිලි

  

“ කටට වඩා වේගයෙන් ඇඟිලි කතා කරනවා. . . 


කටට වඩා ගොඩාක් වචන ඇඟිලි දන්නවා. . . 

ඇඟලි වලට පිං සිද්ධ වෙන්න . . . . 
 මම ගොඩාක් කතා කරනවා. . . .


කණක් ඇහිලා ඉන්න කැමැති පිරිමි කෙනෙක්ට තවත් මොනා ද සොඳුරු බිරිඳක් තරම් . . . . 


( මේ මං වගේ ...... )
 “




සමහරු කණේ ඇඟිලි ගහගන්නේ , ඇඟිලි වලට වඩා කට කතා කරන්න ගත්තම
 

සමහරු නම් වෙන වෙන තැන් වල ඇඟිලි ගහනවා

 

ඒත් ඔෆිස් යන අය ඇඟිලි ගහන්

නේ ආපු ගමන් ම යි ගෙදර යන ගමන්මයි. . . .
ඔෆිසියට ගොඩ වෙන තැනම තියෙන පෙට්ටියට. 

 

ඔෆීසියේ සම හොරුන්ට නම් ඇඟිල්ල කපල දීලා යන්න හිතෙන වෙලාවල් තියෙනවලු.



ඉස්සර නම් එහෙම කපපු ඇඟිලි එකතු කරල මාලයක් හදාගත්තු අංගුලි මාලි කෙනෙක් හිටියත් . .  



අද ඉන්න ගොඩාක් දෙනා , අනුන්ගෙ හැමදේටම ඇඟිලි ගහන්නේ ඇඟිලි විස්සම (කකුළෙ ඇඟිලිත් එක්කම ) කපන්න හිතන තරම් තරහක් එන විදිහට.


 ඒ වගේ තරහ ආපු වෙලාවට පිහිටට එන ඇඟිල්ල තමයි මැද ඇඟිල්ල. ඇඟිලි පහෙන් නැහැදිච්චම ඇඟිල්ල ඒක වෙන්නෙ කුණුහරුප ඇඟිල්ල ඒක නිසා.


ඇඟිලි දහයම එක වගේ නැහැ වගේම ඇඟිලි දහයම නැතිව වැඩක් හරියට කරන්නත් බැහැ කියනෙක අනුන්ගෙ වැඩ වලට ඇඟිලි ගහන අය දන්නෙ නැතිවැති.

දැන් ඉතින් හඳ පෙන්නුවම ඇඟිල්ල දිහා බැලුව වගේ , ඇඟිලි වලින් ලීව මේ පොස්ට් එකට ඇඟිලි වලින් අනින්නෙපා.
මොකද ඒක හරියට අඬන්න ඉන්න මනුස්සයට ඇඟිල්ලෙන් ඇන්න වගේ වේවි.



යා කොයි මෙක කීවත් අන්තර්ජාල ගත වන්නන් කාටක් ඇඟිලි හරිම වැදගත්. මොකද කියනව නම් සමහරුන්ගේ පාස් වර්ඩ් එක තියෙන්නෙත් දිව අග නෙමෙයි ඇඟිලි අග්ගිස්සෙ නිසා.

බ්ලොග් ලියන ඔබටත් මටත් තියෙන්නෙ නිකම්ම නිකම් ඇඟිලි නෙමෙයි.  . .


කතා කරන ඇඟිලි



ඒ කතා කරන ඇඟලි වලින් ඇඟිලි ගැන ලියල යන්න ඇඟිලි වලටම ඉඩ දීපු කමෙන්ටු තීරුවකුත් තියෙන බව අමතක කරන්නෙපා.




ගණින්න ඇඟිලි මදි වෙච්චි නිසා
ඇඟිලි ගනිනෙක නවත්තපු
මම
෴ සොඳුරු෴

Monday, December 24, 2012

බඩගිනි ඇස් / Hungry Eyes

 බඩගිනි ඇස් ............



මගෙ ඇස් වලට බඩගිනියි. . . . . . 

මට ඔයැයිව අහුවුනොත් . . . .

ගිලිනව මයෙ ඇස් දෙකෙන්......

හපල රස කර කර ඉන්න වෙලාවක් නැහැ..... 


තේරුනැයි ඔහෙට .. 
 

 පරිස්සමින් ඉන්න හරිය............




බඩගිනි ඇස් වල

අයිතිකාරිය



මම


෴ සොඳුරු සිත ෴

Sunday, December 23, 2012

ප්‍රාර්ථනා

ප්‍රාර්ථනා




ප්‍රාර්ථනා .... ලඟම එන 2013 පිළිගන්න හිතාන පරණ මකුළු දැල් ටික කඩන්න ගත්තා..........අප්පා.........දූවිලි තියෙන තරම් ..... 
 

කටත් ඇරන් , කැප්පෙටියා කොළ බැඳපු ලී දණ්ඩ වහලෙ දිගේ ඇද ගෙන ගියපු ප්‍රාර්ථනා ඇඟිලි අග්ගිස්සෙන් ඉස්සි ඉස්සි උත්සාහ කරත් වහලෙ උස් කොනේම තිබ්බ මකුළුවෙක් අතෑරල දාපු කළු ගැහිච්ච දැකුළු මල කැප්පෙටියා කොළ අගිස්සටවත් දවට ගන්න බැරි වුනා.

 

වට පිට බලලා... දැල් ලිහිල නිසා ලී කෑල්ලක් තියල ඇණ පූට්ටු කරපු පුටවක් උඩට ගොඩ වුනු ප්‍රාර්ථනා ආයෙමත් ඉස්සි ඉස්සි හෙවුවෙම ලණු පොටක් තරම් මහත කළු ගැහුණු මකුළු දැල.......... 


වහලෙ මකුළු දැල් සුද්ද කරන්න ගතපු ප්‍රාර්ථනා.... දැන් කරන්නෙ ඒ වැඩේ නම් නෙමෙයි.

අර කළු ගැහිච්ච මකුළු දැල බොහොම අමාරුවෙන් කැප්පෙටියා දළු අග්ගිස්සෙ දැවටුනාට පස්සේ , ප්‍රාර්ථනාට දැනුනෙ මුළු වහලම සුද්ද කරල ඉවර වුනු තරම් සතුටක්...... 

ලෑලි පුටුවට ගොඩ වෙච්චි එකේ ප්‍රාර්ථනා ගෙ රවුම් ඇස් දෙක, බිත්තියටම හයි වෙන්න හදල තිබ්බ , ලී රාක්කේ උඩම තිබිච්ච දූවිලි පිරුණු ගෝනි මල්ලක් ළඟ නතර වුනේ නිකමට වගේ. 

බාගයකටත් අඩුවෙන් ....කාලකට වඩා ටිකක් වැඩියෙන්...පිරිලා තිබ්බ ගෝනු මල්ල.... ලණු පොටකින් ගැට ගහල තිබ්බා.....


ප්‍රාර්ථනාට ඒ මොකක් ද කියල හරියට හාංකවිස්සියක් නැති නිසා දුවිලි පිරිච්චි ගෝනු මල්ල ට අත දික් කරේ , අනිත් අතේ තිබ්බ කැප්පෙටියා කො

ළ බැදපු මකුළත කෝට්ට බිත්තියට හිටවන ගමන්................

ප්‍රාර්ථනා ලී පුටුවෙන් බිමට බැස්සේ , දූවිලි පිරිච්ච ගෝනි මල්ල පපුට තුරුලු කරන්.

මල්ල ලිහල බලනකම් ප්‍රාර්ථනාට ඉස්පාසුවක් නැති වුනා.


මොනා ද ඇතුලෙ ඇත්තෙ ? කවුද මේක මෙතැනට ගෙනාවේ . . . . ගෝනිය ගැට ගහපු ලණු පොට ලිහන ගමන් ප්‍රාර්ථනා කල්පනා කළා.

ගෝනිය තරමටම ලණු පොටත් පරණ වෙලා තිබ්බා . . . .  දූවිලි රැදිලා දිරල ගිහින් තිබ්බත් . . . රැදිච්ච දූවිලි නිසා ලණු පොට තදින් ගෝනියට සවි වෙලා තිබ්බා.

ලණු පොට යන්තමින් ලිහා ගත්තත් . . . .  ගෝනි මල්ල දිගාරින්න ප්‍රාර්ථනා බය වුනා. සර්පයෝ . . . . විෂකුරු සත්තු . . . .  මීයෝ ...කරපොත්තො ...හූනෝ . . . . මොන සත්තු රිංගල ද කියල කවුද දන්නේ. . . . . .

කට බාගෙට ඇරිච්ච ගෝනි මල්ල ලඟින් ටිකක් ඈතට ගියපු ප්‍රාර්ථනා , මකුළු දැල් කඩ කඩ හිටපු මකුළත කෝට්ට අරන් ගෝනි මල්ලෙ කට තව ටිකක් ලිහිල් කළා. . . . . .

ඇරුනු කටින් ඉස්සරෝම එළියට ආවේ . . . . . .  ප්‍රාර්ථනා ටිකක් විතර දැකල පුරුදු කෙනෙක්.

වකුටු වෙච්චි ශරීර කූඩුව දිගෑරගෙන , බය වෙලා බලාන හිටපු ප්‍රාර්ථනා ළඟට කිට්ටු වෙච්චි ඒ කෙනා ප්‍රාර්ථනා ගෙ කණට කරල මෙහෙම කීවා.

“ මම ඔයාගේ තවත් ඉටු නොවුනු ප්‍රාර්ථනාවක් . . . . අපරාදේ මාව මේක ඇතුලෙ අවුරුද්දට දවස් දෙකතුනක් අඩුවෙන් හිරකරල තිබ්බේ. . . . “

ඊට පස්සේ . . . . අර ගෝනි මල්ලෙන් . . . . තවත් ප්‍රාර්ථනා ගොඩාක් එකින් එක එළියට ඇවිත් නොපෙනී ගියා . . . . .

කට ඇරන් ,ඇස් දල්න් ඒ දිහා බලාන හිටපු ප්‍රාර්ථනා . . . .හිස් වෙච්චි ගෝනි මල්ල අරන් හොඳට ගසල අරන් තිබ්බෙ ඇයි කියල නම් මගෙන් අහන්නෙපා ඕං . . ... . .

Saturday, December 22, 2012

ආදර පනිට්ටුව

ආදර පනිට්ටුව


“ ඔයාගේ ඇස් වල ආදරේ උතුරන්න පිරිලා “

“ ඒ වෙලාවට ටක් ගාලා ,ඔයාගේ පනිට්ටුවෙන් ආදරය ටිකක් අරන් තියා ගන්න “

“ ඒ ඇයි .........?“

“ සමහර වෙලාවට , මගෙ ඇස් වේලෙනවා.... අඬන්නවත් කඳුළක් නැතිව. මම නපුරු වුනු ඒ වෙලාවට ,ඔයාට පුළුවන් අර ආදර පනිට්ටුවෙන් මගේ ඇස් පුරවන්න “
 
 

Thursday, December 20, 2012

කවිය

තරු කැට අතර - ලියවුනු කවිය

 

හුදකලා කිවිඳිය
ඇය
අහසෙ තරු කැට අතරේ
ලියූ කවි
කියවන්න සබඳේ .....

වසා එකැසැක් (එක ඇසක්)
තරුව තව තරු යා කර
දබර ඟිලි තුඩඟින්
මැවූ රූපය
ඔබේ වාගෙද

පාළු අහසේ
විසිරි තරු කැට යායේ
නුඹව සොයනා
මම
සොඳුරු සිත



Friday, December 14, 2012

ඇය හරියටම හයට ගෙදර ගියා ය .

ඇය හරියටම හයට ගෙදර ගියා ය .






දකුණතින් ලයට තුරුළු කර ගත් පොත් මිටිය තව තවත් ලයට තබා තෙරපා ගත් ඇය වමතින් ඔහුගේ ඇඟලි තුඩු මිරිකා තද කර ගත්තී දෑස් වහා බිමට යොමු කළාය.


ඇගේ හදවතේ වැඩි වුනු ගැස්ම ඔහුට ද දැනුන බව ඇය වටහා ගත්ත ද දෙනුවත් ඔසවා ඔහු දෙස බැලීමට තරම් කාරුණික නොවූවාය.


“ අපි ඉක්මනට යමු අනේ “



ඇසෙන නෑසෙන ගාණට ඇය කීවාය.



ඔහුගේ ද සිත තුල වූයේ චකිතයක් වූවත් ඒ බවක් පිටට නොපෙන්වා සිටීමට ඔහු තද බල උත්සාහයක නිරත විය. අනුන්ගේ ගමක ,නම නොදන්නා පාළු පාරක ඇය හා ඇවිදන් යාම මින් හෝරාවකට පමණ පෙර තමන්ට කොතරම් නම් ප්‍රීතියක් අත් කර දුන්නා දැයි සිතෙත් ම ආ ගමන “මෝඩ ගමනකැයි “ ඇය කියූ දේ බැහැර කරන්නට ඔහුට වෙනත් තර්ක උවමනා නොවීය.

නමුත් . . . . . 




හතර වටින් වැටී ගෙන සැදෑ අඳුරේ ඝනකම වැඩි වන්නේත්,ඒ බව දෙදෙනාටම හඳුනා ගත නොහැකි තරමට ප්‍රේම සයුරේ ගිලී සිටියේ ත් දෙදෙනාගේම අවාසනාවට වන්නට ඇත.


සති අන්ත පන්තියේ දී හමුවන ඇය හා පෙම් වදන් හුවමාරු කර ගැනීමට වාසනාවක් ඔහුට ලැබුනේ කෙතරම් නම් පෙරුම් පිරී පසු ද. 


සැමදාම සති අන්තය පැමිණෙන තෙක් ඇයත් ඔහුත් නොසන්සුන්ව සිටියත් . . .සති අන්ත පන්තියේ දී කාටත් හොරා දෑසින් පොවා ගත් පෙම් මදිරා පමණක් නොසෑහෙන බව දෙදෙනාටම වැටහුන ද, දෙදෙනාට නිදහසේ හමුවීමට හැකියාවක් මෙතෙක් කල් නොතිබුණි.


එක් දිනක පන්තියේ විවේක වේලාවේදී ජල කරාමය ළඟ දී හමුවු ඔවුන් දෙදෙනාගේ කෙටි සංවාදය අවසන් වූයේ දෙදෙනාම ඒකමතිකව තීරණයකට එළඹීයයි කිව නොහැක. ඇය අදිමදි කළත් ඇය ද අවසානයේ එකඟ වූවාය.


‘ එහෙනම් ලබන සතියේ උදේම එන්න “


ලබන සතිය එලැඹිනි.ඇය ඔහුටත් කලින් බස් නැවතුමට පැමිණ සිටි වග ඔහු දුර දීම දුටුවේ ය.


“ දැන් කොහෙ ද යන්නේ ? “



“ අපි යමු . . . ම් ම් ම් .. . . . “


“ මොනාද අනේ මෙතැන ඉන්න බැහැ.ඉක්මනට යමු.තව ටිහකින් කට්ටිය පිරුණම අඳුරන අයත් ඒවි 



“ අපි යමු රූම් එහෙකට “



“ රූම් . . . . . . “ අල්ලා ගෙන සිටි ඔහුගේ සුරත අතැහැරි ඇය දෑස් විසල් කර ඔහු දෙස බැලුවාය.


“ ඇයි බැරි ද? “



“ අනේ මට බැහැ.අනික . . .අපි තවමත් හරියට කතා කරළවත් නැහැ. මට ඕනි ඔයාත් එක්ක දවසම කතා කර කර ඉන්න.අත් අල්ලන් ඇවිදින්න “


“ හ්ම් . . .ඉතින් ඒක තමයි. රූම් එහෙකට ගියාට.ඔයාට මගෙන් කරදරයක් වෙන්නෑ ළමයෝ “



“ බැහැ බැහැ . . මට බැහැ. මම යනවා පන්තියට යන්න “



“ එපා එපා යන්නෙපා. . . .එන්න අපි මේ බස් එකේ නගිමු “



හැරී යන්නට ගිය ඇගේ සුරතින් ඇද ගනිමින් , ඔවුන් පසු කර යමින් සිටි බසයට දඩි බිඩියේ නැඟ ගත් ඔහුගේ සිතේ කිසිදු ආකාරයක සැලැස්මක් නොතිබුන ද , ඔහුගේ ක්‍රියාකලාපයට ක්ෂණිකව එකඟ වූ ඇය . . ඒ වන විට ද හිස්ව තිබූ බස් රථයේ පෙම් මුල්ලට ගොස් වාඩි වූයේ ඔහු දෙස අනුරාගය මුසු බැල්මක් ද හෙලමිනි.



ඇය “ අපි කොහෙද යන්නේ අනේ “ යි ඇසු වේ නැත. ඔහු ද තමන් දෙදෙනා කොහේ යනවාදැයි දැන සිටියේ ද නැත. බස් රථය දිගටම ගමන් කරන්නට විය. දන්නා දේස සීමා පසුකරමින් ඉදිරියටම බසය ගමන් කරන්නට විය.



නොදන්නා මිනිසුන් අතර තනිවුනු බව හැඟෙත්ම ඔවුන්ගේ ලෝකයේ මෙතෙක් තිබූ සීමාවන් එකිනෙක ලිහිල් වන්නට විය.



“ ටිකට් ගන්න . . .ටිකට්  . . . .“




“ දෙන්නයි . . . “ සාක්කුවෙන් ඇඳ ගත් රුපියල් සියයේ නෝට්ටුව එළියට ඇඳ ගත් ඔහු කිසිවකු නොවිමසාම දිගු කළේ . . . තරමක කේන්තියක් ද සමඟිනි.



කොන්දොස්තර කිසිවක් නොවිමසු අතර . . .රු.50 ටිකට් පත් දෙකක් ලියා දී බසයේ ඉදිරියට යන්නට විය.



බසය අවසන් නැවතුමේ නතර කරන විට ඔවුන් දෙදෙනාගේ ලෝකයේ මල් පිපී සුවඳ හමමින් තිබුණි.



අවසන් නැවතුමේ අවසානයටම බසයෙන් බැස ගත් ඔවුන් දෙදෙනා තමන් සිටිනා ඉසව්ව ගැන කිසිත් නොදැන නමුදු සිදුවූ දේ ගැන කිසිම විටෙක පශ්චාත්තාප නොවී ය.






නොදන්නා නුවරක වීදි දිගේ අත් පටලන් ඇවිදන් යාම හදිසියේම අහවර වූයේ ඇගේ කටහඬිනි.


“ මට ගෙදර යන්නෝනි “



“ වෙලාව කීය ද? “



“ පහට කාලයි “



“ මොනවා  . . . “



“ ඔවු. .හය වෙන කොට ගෙදර ඉන්නෝනි.නැතිනම් අයියා ඒවි හොයන්න . ඇත්තටම අපි කොහෙද මේ ඉන්නේ “



“ මා ළඟ සල්ලිත් නැහැ. අරූ රූපියල් සීයම අරන් “


“ මා ළඟ තියේ හැටක්  .  . .  අපරාදේ අපි අයිස් ක්‍රීම් කෑවෙන තිබ්බ සල්ලි වලින් “



දෙදෙනා ආපසු බසයකට නැගුන ද නියමිත මුදලින් එහාට යෑමට නොහැකි වූයේ අවාසනාවන්ත ලෙස ටික්කන්ගේ ආගමනයට ඒ බසය ගොදුරු වු නිසාය.


දෙදෙනා එක්ව පයින් යාමට අරන් දැන් බොහෝ වේලාවකි. කොතරම් දුරක් යෑමට ඇත්දැයි දෙදෙනාම නොදැන සිටි නමුදු පාරේ ඉදිරියටම අත්පටලාන ඔවුහු ගමන් කළෝය.


හිටි වනම ගමන බාල වූයේ පාළු පාරේ ඉදිරියෙන් වූ බෝක්කුව මත සිටි අයිආර්සී කොලු රැල නිසාය. නව යොවින් වියේ පෙම්වතුන් යුවලක්..... නොදන්නා දෙදෙනෙක්. දුර සිටම ඔවුන් තමන් දෙදෙනා දෙස බලමින් යමක් කතා කරන අයුරු ද හයියෙන් සිනා සෙන අයුරු ද ඇසේ.


පා පැටලේ. . . “ මෝඩ ගමනක් ආවේ “ දැන් ඔහුට ද එසේ සිතේ.



“ මොනා කීවත් අපි ගණන් නොගෙන යන් හරිද  “ ඔහුගේ අත තදින් මිරිකමින් ඇය කීවාය.


බෝක්කුවට තව අඩි කිහිපයකි. සිතට දිරි ගත් ඔවුන් දෙදෙනා පය ඉක්මන් කරන්නට විය.


“ අඩෝ ව් . . . . . “


ගමන තවත් වේගවත් විය. . .


“ මේ අඩෝ . . . ප්‍රසන්නයා “



කටහඬ පසු පසින්ම ඇසෙන්නට විය.ඔහු නැවතී ආපසු හැරී බලත්ම. ඔහු පසු පසින් පැමිණ සිටියේ ඔහු යන්තමින් හඳුනන  මිතුරෙකි.


“ කොහෙද මචන් මේ . . .  කිරිල්ලියෙකුත් එක්ක “


ඉන් පසු සිදු වූ දෙය විස්තර කිරීම අනුවන ක්‍රියාවෙකයි මට සිතේ. මෙපමණක් පමණක් පැවසිය යුතුමය.


ඇය හරියටම හයට ගෙදර ගියා ය.

Tuesday, December 11, 2012

සුභ පැතුමක් සහ ලියුමක්

බිරිඳගේ ලිපිය

මෙතනින් ගිහින් ස්වාමියාගේ ලිපිය බලන්න . . . . . . 



මතක ඇතිව ඒ බ්ලොග්කරුගේ 150 වෙනි පෝස්ටුවට සුබ පැතුමකුත් එකතු කරන්න. . . .





මෙන්න පිළිතුරු ලිපිය . . . . . . . .




මගේම ආදරණිය ස්වාමිපුරුශයා වෙත ලියමි,



ලිපියේ ඉහත ඔබ ලියා ඇති දේ පිළිගන්නා අතර ප:ලි කොටසට 

පිළිතුරු සැපැයීම භාර්යාව වන මාගේ වගකීම බැව් සිතෙනා නිසා 

මෙලෙස සටහන් කරමි.



මාගේ ඉල්ලීම් දිනා ගැනීමට සහ යමක් ඔබ සමඟින් කතා කිරීමට

ඔබ හා තනිවිය හැකි වෙනත් අවස්ථාවක් ඇති නම් ඒ බව


පවසන්න. ඔබ අල්ලා ගත හැකි එකම ස්ථානය ඇඳ නොවේද?



සැකයක් ඇති වූ විගසින් එය විමසීමට යාමේදී ඔබට සෑම විටම

රාජකාරි බහුලය. ඇත්තටම ඔයා අල්ලපු ගෙදර සීතා ඔෆිස් යන

වෙලාව බලල ඒ වෙලාවටම එළියට බහින්නෙ ඇයි?


අනිත් චෝදනාව , වහලෙ උළු ගනින්නෙ ඔයාට හැමදාමත් ඕනි 

ඔයාගේ සතුටම විතරක් නිසා. ගැහැණියකට සතුට කියන්නේ 

පිරිමියා ඇඟ මත නැඟල කරන දේ විතරද ? 



ගෑණියකට කොච්චර ප්‍රශ්ණ තිය ද? උදේ පාන්දර නැගිටල ඔයාට

ඔෆිස් ගෙනියන්න බත් ගෙඩියට අඩු වැඩිය උයන කොට ,ඇයි 

ඔයාට බැරි මා ළඟට වෙලා ලූණු ගෙඩියක් කපල දෙන්න,පොල් 

ටිකක් ගාලා දෙන්න.අඩුම තරමින් ළඟින් ඉදන් කරන වැඩ දිහා 

බලා ඉන්න. උදේ ඉදන් රෑ වෙනකම් මම පුක කැඩිච්ච කඩිය වගේ 

වැඩ කරද්දි. ඔයා උදේ පාන්දර වෙනකම් පස්ස උඩාදාගෙන 

නිදියල , රෑ වෙලා ආපු ගමන් ඇඳට වැටෙනවා.... හා නැද්ද ? මං 

කියන්නේ බොරු ද?



කුස්සියෙ වැඩත් ඉවර කරලා,ඔයාගේ අම්මගෙ අදෝනාත් අහන්

ඉදල දරුවන්ගෙ වැඩත් ඉවර කරල මම ඇඳට එන්නෙ ඔයාටත්

පස්සේ නේද ?


බැලුම් බෝලේ මැදින් එල්ලපු නූල,අනේ මගෙ කට.

තමුන්ගෙ දේවල් තමුන්ටම නොපෙනෙන්න කලගෙඩියක් වගේ ආපු 

ඔයැයිගෙ බඩ ඔයැයිට පේන්නෙ නැද්ද.එහෙම උනයි කියලා මයෙ 

ආදරේ අඩු වෙලා අර එහා ගෙදර සීතාගේ මල්ලි සික්ස් පැක් ආපු 

හාදයත් එක්ක මම යනවද නෑනේ.


ලස්සනට අඳින්න ,ඔයා මට අලුත් ඇඳුමක් අරන් දීපු කාලයක්

මතක් කරල බලන්න.ඉස්සර මම ලස්සනට ඇන්දේ ඔයා අරන් දීපු

ඇඳුම් නෙමෙයි ද? උදෙ ඉඳන් රෑ වෙනකම් ගේ අස්සෙ ලැග ගෙන

ඉන්න මට ඇඳුම් ගන්න කෝ සල්ලි...කෝ වෙලාවක්.

ඔයා වගෙම මටත් හැඟීම් දැනීම් තියෙනවා.මට දේවල් ඕනි වුනු

දවසට ඔයා අනිත් පැත්ත හැරිල ගොරෝ ගොරෝ නිදි.එහෙම

නැතිනම් මම එනකොට ඔයා උදේම යන්න ඕනි කියලා වේලාසන

නිදි.



මේ හැමදේම මැද්දේ අපේ දරුවො ටික දුකක් නොදී හදන්න ඔයා 

මහන්සි වෙනවා කියල මම දන්නවා.තාමත් මම ඉස්සර වගේම

ඔයැයිට ආදරේ බව මතක තියා ගන්න. 



මෙයට ඔබේ

ආදරණිය

භාර්යාව


ප:ලි:- ඒක නෙමෙයි ඇත්තටම මොකද ඔයා සීතා අඳින හැටි ගැන

ඔච්චර උනන්දු.

Sunday, December 9, 2012

ඉස්සර වගේ නැහැ දැන් ලියැවෙන්නේ

ඉස්සර වගෙ නැහැ - දැන් ලියැවෙන්නේ 

 

තවම හිස් කොළය
අරන් දැන් බොහො වෙලයි
වෙනදාට නම් ඉතින්
කොළය මත තටු ගසන
වචන සිත්තම් ගොඩය
............................

ලියන්නට හැඟුම් දහසක්
රැස් කකා හිත ළඟ
පෑන් තුඩ අගින්
එල්ලෙන වචන
දරු ප්‍රසූතිය තරම්
අමාරුවෙන්
පෑනෙන් කොළයට
............................

ඇතත් දහසක් දේ ලියනට
ඇතත් කොළ දහසක්...
පෑන් තුඩු දහසක්
ලියන්නට හිඳ ගත් සද
ගොළු වෙලා ඇයි මේ මම
“ මට ආදරේ නැතිව ද නුඹ “


Tuesday, December 4, 2012

ලෝක විනාසෙට පෙර ලියමි /Before The Total Blackout


මගේම ආදරණීය බීට ලියමි.

ඉතින් ඔයැයිට කොහොම ද? මම නම් සුපුරුදු සුවෙන් සිටිමි. ඔයැයි දන්නවැයි. ලෝක විනාසෙට
තව දවස් කීයෙයි? ඒත් ඔයැයිට බැහැ ඒ ටික දවසෙ වත් මා බලන්න එන්න.

ඔයැයි දන්නවැයි . . . . . ලෝක විනාශය තක්කෙටම වෙනවැයි කියලා.දවස් දෙකක් ඉර පායන්නෙ නැතෙයි කියන්නේ.දෙසැම්බර් ස්කෝලෙ නිවාඩුව ලැබුනත් ගෙදරින් එළියට බහින්නෙපැයි කියලැයි සමහරු නම් කියන්නේ.

කතාව ඇත්ත වෙන්නැති මෙයා. සුනාමියත් ආවේ දෙසැම්බර් මාසෙකනෙ.

හ්ම්. . . . . ඇත්තටම ලෝක විනාසය ඔය කියන දිනයට වෙනව නම් ඔයැයි මොනවැයි කරන්න කැමැති. චී චී . . . .ඔයැයිගෙ හිතේ ඕකමයි අනේ තියෙන්නේ. මං අහන්නෙ ඇත්තටම ඔයැයි මක්කෙයි කරන්න හිතාන ඉදල කරන්න බැරි වුන දේවල්.

මනේන මයෙ ලිස්ට් එක. . . . ඇහැක් නම් ලෝක විනාසයට කලින් මේ දේවල් කරන්න මට උදව් වෙන්න.


මුළු ලෝකෙන් සැඟවිලා
නුඹ හා නිති තනි වීලා
පෙම් සුව ආදර හැඟුමන්
බෙදා ගන්න ආසයි
ආදරයේ තරම ඔබට
කියා දෙන්න ආසයි

දහසක් සුවහස් නෙතු කොන්
බලා හිදින වීදි කොණක
ලෝකෙ දිගම හාදුව මට
නුඹට දෙන්න ආසයි
ආදරයේ තරම නුඹට
කියා දෙන්න ආසයි

නුඹ යන්නට කතා කරපු
මම තරහින් බැහැ කියාපු
අඳුරු ගුහා වීදි දිගේ
පියඹන්නට ආසයි
නුඹෙ ලෝකේ මට හිමි තැන
දැන ගන්නට ආසයි

ලොකු හොඳ ලේබල් ඇලවූ
නුඹ වෙනදට බී සැනැහෙන
බෝතලයක් නුඹත් එක්ක
බෙදා ගන්න ආසයි
ඇති පදමට නුඹත් එක්ක
වෙරි වෙන්නට ආසයි

මත් පැන් දුම් වැටි අතරේ
නුඹ තනිවී නිති සැනසුන
අරුම මටත් විඳ ගන්නට
නුඹත් එක්ක ආසයි

ලෝක විනාසය නම් හෙට
ආදරයේ පරම සැපත
නුඹත් එක්ක සීමාවක්
නැතිව ඉන්න ආසයි
ජීවිතයේ අන්තිම පොද
ආදරයෙන් පාට කරන්
සතුටින් මියැදෙන්නට මට
හැමදාමත් ආසයි

වසර ගණනාවක් . . . . . ජීවත් වෙනවට වඩා , හෙට ලෝක විනාශය නම් අද ඔයාත් එක්ක ගත කරන කිසිම තහනමක් නැති ඒ එකමෙක දවස ජීවිතයේ සුන්දරම දවස වේවි.

ජීවිතය විඳින්න . . . . . .


හෙට ප්‍රමාද වැඩි වෙන්න පුලුවන්.............................


ලෝක විනාශය ඉක්මනින්ම එලඹේවායි පතන

මම

 ෴සොඳුරු

Tuesday, November 27, 2012

පාර දිගේ



 
“ ආයෙ කතා කරන්නෙපා මට . . . . . . මම යනවා “

එපා . . . ! ! ! කියන වචනෙ ඇවිත් එයන්නෙ ගැට කෑල්ල  නිසා උගුරෙ හිර වුනා.



තව පාර ඉස්සරහට ඉස්සරහට ඉස්සරහටම තිබ්බා . . . . පේන තෙක් මානෙ කවුරුවත්ම නැහැ. පෙම්වතුන්ට නම් කියාපු පාර , හැබැයි බර වාහන තහනම්.

මම බලාන හිටියා. එයා පාරේ දිගටම ඉස්සරහටම ගියා.

ඉස්සරහටම . . . . ඉස්සරහටම . . . . . .ඉස්සරහටම . . . .ඉස්සරහටම . . . . . . ම්හ්. . . . කාටදෝ බයෙන් වගේ වේගයෙන්ම ගියා . . . .ඉස්සරහටම  . . . .


කවදාවත් අවසානයක් නොපෙනෙන පාරක ඉදිරියටම ඔහු යමින් හිටියා. ගොඩාක් දුර ඈතින් කවුදෝ . . . කාටදෝ අතවනනව වගේ පෙනුනා. ඒ කාට ද? එයාට ද ? මට ද? මම හිතන්නෙ එයාට. ඒ එයාගේ කවුරු හරි වෙන්නැති.


සමහර විට එයත් එක්ක මේ පාරේ මටත් කලින් ආපු කෙනෙක් වෙන්නැති. මාව හමු වෙලා මෙයාගේ ගමන බාල වෙන්නැති. එයාගෙ ගමන දිගටම යන්නැති. මෙයා නැති බව දැන ගෙන එයා නවතින්නැති. මෙයාටත් එයාව මතක් වෙන්නැති. ඒකයි මේ. . .  ඉක්මනටම ඉස්සරහටම යන්නේ.


වෙන කොහේ දෝ යමින් හිටපු මම මෙයත් එක්ක යන්න පටන් ගත්තෙ කවදද කියලා මට මතක නැහැ. කලින් යමින් හිටපු ගමන මොකක් ද කියලත් මට මතක නැහැ.


මම . . . පාර දෙපැත්ත බැලුවා. මහ හද්ද කැලේ. කැලේ පනින්න මම බයයි.


මම . . .  පාර ඉස්සරහ බැලුවා. එයා දැන් ගොඩක් දුර ගිහින්. ඒත් අල්ලගන්න බැරි නැහැ. දුවල ගිහින් අතින් අල්ල ගන්න හිතෙයි කියල මට බය හිතුනා. කී සැරයක් නම් මම එයාව ,එයා මාව එහෙම ලුහු බැඳල අල්ල ගත්ත ද?


ඒත් මේ සැරේ . . . . . අරය තාමත් එයාට අත වනනව. එයා වේගයෙන් ඉස්සරහටම යනවා.


මම . . . . ආපහු හැරුනා.



එයා ඉස්සරහට වේගයෙන් ගියා.


මම ආපහු බොහොම හිමින් ගියා.


බිම බලාන යද්දි . . . . මට බිම වැටිල තිබ්බ අපේ මතක හම්බ වුනා.


පළවෙනි මතකය අහුලා ගන්න නැමෙන්න අමාරු වුනා. මොකද මම එයත් එක්ක යද්දි ගියේ හරි කෙළින්. ගොඩාක් කල් මම නැමෙන්නෙ නැතිවම එයත් එක්ක ගමන් කරල තිබ්බා.


පළවෙනි මතකය අහුල ගද්දි
අත වෙව්ලුවා . . . .ඒත් ඒ මතකය උණුසුම්ව තිබුනා. ආදරය පිරිලා තිබ්බා.

මම දිගටම යමින් හිටියා.ඔහුට විරුද්ධ දිසාවට ආපහු යමින් හිටියා. මතක අහුලමින් , මතක කියවමින් , මතක පරිස්සමින් පිසදාමින් යමින් හිටියා.

සමහර මතක පාදා ගන්න වෙලා ගියා. ගස් කොළන් වලින් වැටිච්ච කොළ වලට යට වෙලා තිබ්බ මතක , අනිත් මත වලට වඩා ගොඩාක් ලස්සන වුනා. .. තව කොයි තරම් මතක ඇද්ද වැටිලා මේ පාර දිගේ. . . . . .

අහසෙ හඳ පායන්න ඇති. කුරුල්ලො සින්දු කියන්න ඇති.සමණල්ලු මල් පැණි බොන්න ඇති. කොටියෙක් මුවෙක්ව මරන් කන්නැති.  මේ සියල්ල සිද්ධ වෙද්දිත්. . . පාර එහෙමම තිබ්බා.

මම දිගටම ආපස්සට යමින් හිටියා.

එයා දිගටම ඉක්මනින් ඉස්සරහට යනව ඇති.
-------------------------------------------------------------

මගෙන් මිදුණු ලොව ඔබට මිහිරි නම් එය සැපකී
ඔබට ළංව දුක බෙදා ගන්න බැරි කම දුකකී
මෙවැනි බැඳුම් අදහනු බැරි ලෝකය සිර ගෙයකී
එවන් ලොවක මේ හමු වීමත් වාවනු නොහැකී


-------------------------------------------------------------

තරු සහ ඔහු..................


෴ තරු සහ ඔහු ෴




තරු ඔක්කම ගණන් කරල ඉවර වුනා විතරයි
ආයෙත් නුඹ තරු අහුරක් විසික්කරේ ඇයි
ඒ තරුවම සොයා දෙන්න කියා කීවේ ඇයි

Saturday, November 24, 2012

අවසාන තුනක කතාවක්

අවසාන තුනක කතාවක්

සුදු පාට වේලයේ පුංචි සිදුරු අතරින් ඇගේ රවුම් ඇස් හිටියේ හරිම විපරමින්, ඒ විපරම් කිරීමට වේලයෙන් ලැබුනෙත් මහඟු පිටු වහලක්. ඇයට ඇගේ ඉදිරියේ ඉන්න සියලු දෙනා පෙනුනත් ,ඇගේ ඇස් වල විපරම අනිත් අයට නොපෙනීම ඇයට ගෙන දුන්නේ සහනයක්.

තවමත් නැහැ . . . . ! ! ! අගේ හිත හීල්ලුවා. හීල්ලිල්ලෙ දිග පළල ළඟම හිටපු මනමාලයට දැනෙයි කියල ඇයට දැනුනේ තමාගෙම හීල්ලුම් හඬින් තමාම ගැස්සිලා යද්දියි.

“ මොකද ළමයො මේ. . . . ඉවසල ඉන්න කෝ . . .  හාද්දක් දෙන්නම් පහළට බැහැපු ගමන් “

කණට ළං වෙලා ඔහු කියද්දි, හිත ගත සලිත වුනත්, ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් ප්‍රතිචරයක් දක්වපු නෙතින් ගලා ගියපු කඳූලක් කම්මුල් දිගේ රූටල ගිහින් කිටි කිටියෙ හිර වෙච්චි පපුව තුලට කිදා බැස්සා.

“ කෝ . . . ! ! ! දකුණු කකුළ දකූණු කකුළ “

පෝරුවෙන් බහින නැකත ඇවිත්. 

කෝ . . . තවමත් නැහැ. . . . . . .! ! !

එක සීරුවට ඊට පස්සේ , කේක් කැපිලි , කේක් කැවිලි , සවුදිය පිරිලි  , හඳුනා ගැනිලි , අතට අත  , කම්මුලට කම්මුල , බොරු හිනා, සුබ පැතුම්....................


කෝ . . . තවමත් නැහැ. . . . . . .! ! !

“ මේ . . . ඔයාට බඩගිනි ද? “

“ හ්ම් . . . නැහ් . . . . .  “

“ වතුර තිබහ ද ? “

“ නැහ් අනේ නැහ් . . “

“ එහෙනම් චූ බරද ළමයෝ . . .  .? “

“ අයියෝ නැහ් . . . . “

“ එහෙනම් මොකද ඔය මූණෙ හැටි ? හිනා වෙලා ඉන්න කො ළමයෝ. රෑට කරන දේවල් ගැන දැම්ම හිතන්න යන්නෙපා “

“ ඔයැයිට පිස්සු අනේ . . . . එහෙම දෙයක් නැහැ “

“ එහෙනම් කොහොම දෙයක් ද ? කවුරු හරි එනකම් මඟ බලනව ද? “

“ හ්ම් . . . . “

දවල් කෑම මේසය හරිම ජයට තිබ්බත්, කන්න කිසිම පිරියක් ඇයට තිබ්බෙ නැහැ. ඇගේ තෝන්තු ගතිය අනිත් අය දැන ගන්නවට අකැමැති වුනත් , ඇගේ හිතේ පිරිල තිබ්බ නොරිස්සුම , දුක, සංතාපය සහ බලාපොරොත්තු කඩවීම නිසා ඇති වෙච්චි කණගාටුව හංගලා තියා ගන්න පුළුවන් කමකුත් ඇයට තිබ්බෙ නැහැ.

පිඟානට කොහෙන්ද මන්දා එකතු වෙලා තිබ්බ දේ ඔහේ අනලා ඇය ඔහුට කැවුවා. නැහැ .හරියට පින්තූරය ගන්න බැරි වුන නිසා ඇයගෙ බත් පතේ බත් බාගයකටත් වඩා ඔහුට කවන්න ඇයට සිද්ධ වුනා.

ඔහු නම් ඇගේ කටට ළං කරපු බත් කට ඇයට කන්න නොදී හරියට විනෝද වුනා. ඇගේ රිදිච්ච හිත තව තවත් රිදෙද්දි , තරඟය අතහැර දමන්න හදන කොටම , එය තේරුම් ගත්ත මනාලය ඔහුගේ අතේ තිබ්බ සීතල වෙච්චි බත් පිඩ ඇගේ කට ඇතුලටම දැම්මා.

ඇය ආයෙත් , මංගල ශාලාවේහැම මේසයක් ගානෙම ඇගේ ඇස් යොමු කරා. බලාපොරොත්තු සුන්වුනු දෑස් ඊළඟට යොමු වුනේ මංගල ශාලාවේ ඇතුලු වීමේ දොරටුව දිහාට .




කෝ . . . තවමත් නැහැ. . . . . . .! ! !



මෙවර නම් ඇගේ සුසුම් හඬ ඇය පිට කරේ තමාගේ දකුණු පැත්තේ ඉන්න මනාලයටවත් නොදැනෙන්න.
සමුගැනීමේ හෝරාවත එළඹුනා. අම්මාගේ දෑස් වල තිබ්බෙ දුක් කඳුළු නෙමෙයි කියල ඇයට හිතුනා. ඇගේ ඇස් සතුටු කඳුළින් පුරවන්න ඇය ගතපු මේ පියවර ගැන දුක් නොවී ඉන්න ඇය තීරණය කරා.


ඒත් ඇගේ දැසෟ වල විමසිලිමත් බව තාමත් නතර වෙලා තිබ්බෙ නැහැ. මංගල ශාලාවෙන් කවුරුත් එළියට බැහැල කණ ළඟට පළල් කරපු කටවල් හදාගෙන හිටියේ ඇයට සමුදෙන්න.


ඒත් . . . . . .


ජීවිතය තියෙන තාක් කල් කිසිම දවසක සමුගන්න , සමුදෙන්න බැරි කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඇගේ විමසිලි නෙත් තාමත් මඟ බලන් හිටියා.

කෝ . . . තවමත් නැහැ. . . . . . .! ! !



“ නඟින්න කා එකට . අඬන්න බැරියෑ පස්සෙ මට තුරුල් වෙලා. නඟින්න කෙල්ලෙ “

කරන්න දෙයක් නැතිකමටම ඔහු ඇරන් හිටපු කාරයේ දොර අතරින් ඇගේ මනාලි සිරුර කාරයට ඇතුළු වුනා.

සියල්ලන්ගේ ජය ඝෝෂා මැද්දේ , කට කැපෙන විහිළුවකුත් කරන්ම ඔහු කාරයට ගොඩ වෙන්න එහා පැත්තෙ දොර ඇරියා විතරයි . . . . .





අවසානය පළමු විදිහ . . . . . .


වේගයෙන් ආපු වාහනයක් මංගල රියට මූණ දාලා , බොහොම භයානක සද්දකින් තිරිංග තද කරලා නතර කරේ මංගල වාහනයේ මූණතේ ගෑවි නොගෑවි.

හදිසියේම දඩ බිඩියෙන් එයින් බැහැපු තරුණයගෙ ඇඟේ ලේ තැවරී තිබුනා. එය දැකපු මනමාලි ත් තමන් වාඩි වෙලා හිටපු අසුනෙන් බහින්න සැර සෙද්දි මනාලයා ඇගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තත් , එය ගණනකට නොගත් ඇය , තකහනියක්ම වාහනයේ දොර ඇරගෙන බිමට බැස්සෙත් , ඒ සුනංගුවෙන් ඇය වෙත ආපු තරුණයා ඇගේ කණට කරල මොනවදෝ කලබලයෙන් මිමිණුවෙත් , සිහින් ඉකියක් වත් නැතිව මහා වේදනාවක් උසුලන් හිටපු ඇය ත් ඇගේ විමසිලිමත් බව උසුලාන හිටපු දෑසත් ඒ සියල්ල නිමාවක් බවට පත් කරගෙන මහ පොළව මත ඇඳ වැටුනෙත් එකම වෙලාවක.

“ එයා ආයෙ කවදාවත් එනේකක් නැහැ . . . . . . “ විමසිලිමත් දෑස් වලට අවසාන පණිවිඩය ලැබුනෙ එහෙමයි.

( මට මෙතැනදි ඕනි වුනේ. ඇගේ හිතේ ඔහු වෙනුවෙන් ඉපදිලා තිබ්බ ආදරය, ආයෙ කවදාවත් ඇගේ හිතට එන්නෙ නැති විදිහට මරල දාන්න )



අවසානය දෙවන විදිහ . . . . . .


මනාලිය හිටපු පැත්තට කලබලයෙන් දුවගෙන ආපු ගැහැණු ළමයෙක් ,මනාලිය වාඩි වෙලා හිටපු ආසනය දෙසට පහත් වුනෙත් මනාලිය ඇයට සවන් දෙන්නට වීදුරුව පහත් කරෙත් හරියටම දෙන්නා කතිකා කර ගත්තා වගේ. ගැහැණු ළමයා මනාලියගෙ කණට කරල මොනාද මිමිණුවා. කලබල වුනු මනාලියගෙ විමසිල්ල පිරුණු ඇස් දෙක දිලිහුනා. ඒ එක්කම ඇය කාරයේ දොර අරින්න හදනාවත් එක්කම , මනාලයා ඇගේ අත තද කරලා අල්ලා ගත්තා.

“ ඔයාට පිස්සු ද? කොහෙද බහින්න හදන්නේ. ආහ්. . .ඒක නම් හොඳ වැඩක් නෙමෙයි. ‘

“ විනාඩියක් දෙන්න, මට හරි චූ බරයි “ ඇය කීවේ හරිම සතුටකින්.

කවුරුත් කුතුහලයෙන් බලා ඉද්දි, කාටත් හිනා වෙලා සංග්‍රහ කරපු ඇය , මංගල ශාලාව තුළට දිව ගියේ ඉක්මනින් එන බව හඬ නඟා පවසමින්.

මංගල ශාලාව කොණට වෙන්නම , ඇය බලාපොරොත්තුවන් කෙනෙක් ඇයට පිටුපාලා ඇය එනකම් බලා ඉදලා.

පිටුපෑවත්  ඒ කවුද කියල අඳුනා ගන්න ඇයට අමාරු වුනේ නැහැ. දුවගෙන ගියපු ඇය තමාට පිටුපාලා හිටපු ඔහුගේ උරිස් අතරින් දෑත් යවලා උදේ ඉඳන් ඇස් වලින් පිට වෙච්චි කඳුළු එකතු කරපු පපුව ,ඔහුගේ පිටට හේත්තු කරලා ,ඔහුට තුරුළු වුනේ දෑසින් වැටෙන කඳුළු ඔහුගේ සුදු කමීසයට උරා ගන්න ඉඩ දෙන ගමන්.

“ ඇයි මෙච්චර පරක්කු වුනේ “ ඉකිගැසුම් අතරින් ඇය අහද්දි, උදේ ඉදන් දැනුනු වේදනාව පරයමින් ක්ෂණිකව හට ගත්ත වේදනාවක් ඇගේ හදවතට දැනුනේත් ,ඔහු අත තිබ්බ යම් දෙයක් ඇගේ සිහින් කය පසාරු කරන් ගියෙත් එකම වෙලාවට වගේ.

අයා ගත් ඇස් ඔහු දෙසම බලාන ඉද්දි,අවතැන් වෙච්චි සිරුර ඔහුගෙ ඇඟට බර වෙද්දි , ඇයව තරයේ බදා ගත්ත ඔහු කීවේ
“ ඔයා හැමදාමත් පරක්කුයි . . .  “ කියලා.

( මට මෙතැනදි ඕනි වුනේ. ඔහුගේ හිතේ ඇය වෙනුවෙන් ඉපදිලා තිබ්බ ආදරය, ආයෙ කවදාවත් ඔහුගෙ හිතට එන්නෙ නැති විදිහට මරල දාන්න )


තෙවන අවසානය

මනාලිය හිටපු පැත්තට කලබලයෙන් දුවගෙන ආපු ගැහැණු ළමයෙක් ,මනාලිය වාඩි වෙලා හිටපු ආසනය දෙසට පහත් වුනෙත් මනාලිය ඇයට සවන් දෙන්නට වීදුරුව පහත් කරෙත් හරියටම දෙන්නා කතිකා කර ගත්තා වගේ. ගැහැණු ළමයා මනාලියගෙ කණට කරල මොනාද මිමිණුවා. කලබල වුනු මනාලියගෙ විමසිල්ල පිරුණු ඇස් දෙක දිලිහුනා. ඒ එක්කම ඇය කාරයේ දොර අරින්න හදනාවත් එක්කම , මනාලයා ඇගේ අත තද කරලා අල්ලා ගත්තා.

“ ඔයාට පිස්සු ද? කොහෙද බහින්න හදන්නේ. ආහ්. . .ඒක නම් හොඳ වැඩක් නෙමෙයි. ‘

“ විනාඩියක් දෙන්න, මට හරි චූ බරයි “ ඇය කීවේ හරිම සතුටකින්.

කවුරුත් කුතුහලයෙන් බලා ඉද්දි, කාටත් හිනා වෙලා සංග්‍රහ කරපු ඇය , මංගල ශාලාව තුළට දිව ගියේ ඉක්මනින් එන බව හඬ නඟා පවසමින්.

මංගල ශාලාව කොණට වෙන්නම , ඇය බලාපොරොත්තුවන් කෙනෙක් ඇයට පිටුපාලා ඇය එනකම් බලා ඉදලා.

පිටුපෑවත්  ඒ කවුද කියල අඳුනා ගන්න ඇයට අමාරු වුනේ නැහැ. දුවගෙන ගියපු ඇය තමාට පිටුපාලා හිටපු ඔහුගේ උරිස් අතරින් දෑත් යවලා උදේ ඉඳන් ඇස් වලින් පිට වෙච්චි කඳුළු එකතු කරපු පපුව ,ඔහුගේ පිටට හේත්තු කරලා ,ඔහුට තුරුළු වුනේ දෑසින් වැටෙන කඳුළු ඔහුගේ සුදු කමීසයට උරා ගන්න ඉඩ දෙන ගමන්.

“ අඬන්නෙපා මැණික. . . “


ඇයව තමා වෙතට හරවා ගතපු ඔහු හිමින් මිමිණුවා.


“ නෑවිත් ඉන්නත් හදල  . . . මම ආවේ , ඔයා මම එනකම් බලාන ඉන්න බව දන්න නිසා. ඒත් . . .  ආවට පස්සෙ මට හිතුනා ,මම ආපු එක වැරදියි කියලා. ඒකයි හැංඟිලා බලාන හිටියේ. ඒත් . . . ඔයා යන්න ළං වෙද්දි , ඔයාට යන්න ඉඩ දෙන්න බැරි විදිමෙ මහා ලෝබකමක් හිතට ආවා. ඒකයි මං අර ගෑණු ළමය අතේ පණිවිඩේ එවුවේ. . . . .හ්ම් . . . .“


වෙලාව ගත වුනා. . .ඇගේ ඉකිබිඳුම ටික ටික අඬු වුනා.


“ දැන් අපි යමු කෙල්ලේ, තව වෙලා ගත්තොත් ඔයාව හොයන කට්ටිය ඒවි. යං . . . .  මං ඔයාල දෙන්නව එක්කන් යන්නම් . . . . මං තමයි ඔයාල දෙන්නව හනිමුන් යන වාහනේ ඩ්‍රැයිවර්. . . . . “


( මට මෙතැනදි ඕනි වුනේ. දෙදෙනාගේම හිත් වල ඉපදුනු ආදරය , කිසි දවසක එකිනෙකාට අයිති වුනේ නැතත්, ජීවන ගමනෙ ඉතිරි ටිකේ දිත් ඒ ආදරය ඒ විදිහටම දෙන්නාගෙම හිත් වල පවත් වා ගෙන යන්න )

සැයු,- මේ කතාවේ පුද්ගල ඝාතනයක් හෝ, පුද්ගලයෙකු මරණයට පත් කිරීමක් සිදු කිරීමෙන් මා අදහස් කළේ, හිතක ඇති වෙච්චි ආදරයක් නැති කිරීමට ගත හැකි තීරණයේ දරුණු බව කියා පෑමට විනා. පුද්ගල ඝාතනය හෝ මියයෑම හුවා දැක්වීමට නොවන බැව් කාරුණිකව සලකන්න.

Friday, November 23, 2012

සඳ වෙනස් නොවන සද


එසඳ සඳ සඳම විය




ඉස්සර නම් ඔහු එන කොට
දොර කඩය
අද නම් දොරත් වහලා
හොඳටම දොයිය


සීතල රෑ කෑම
වට්ටිය යට ඇති ය
සද්දය වසා කා
නිදියා ගනු සොඳය


ඉස්සර ඇගේ ඇඟ උණුසුම
සිත පාරා
ඔහු බලනවා හැරිලා ඈ
දෙස ආරා


තඩි බඩ දිගටි පපුවට
හොඳ බර දීලා
ඇය නිදියා ගනී
කට උඩුබලියන් වීලා


හිමිහිට නැගිට ඔහු යනවා
ජනේලෙට
පියන් හිමින් ඇරලා
ඔහු යොමයි නෙත



ලස්සන හඳක් පායා ඇත
අහස් කුස
සඳ සාවා වුවද තාමත්
වෙනස් නැත



After marriage, husband and wife become two sides of a coin. They just can't face each other, but they still stay together.


Sunday, November 11, 2012

තනිකඩ කවි සිත - නුඹට පුදමි


තනිකඩ කවි සිත - නුඹට පුදමි

ඉස්සර අපි ගිය පාරේ
අත් වැල් පටලන් ආයේ
ඇවිදන් යන්නට ඇවිදින්
යන්නට එනව ද
මතක ඇතිව මල් කූඩය
අරගෙන එනව ද
අතන මෙතන වැටුණු මතක
අහුලල දෙනව ද

ඇවිදින් යන්නට ආසයි
ඇවිදන් යන්නට
මඟ දිග ඇති බොළඳ වදන්
අහුලල දෙන්නට
ගෙවී ගියපු කාලය තුල
හදේ පිපුන මල් අතරින්
එකම මලක් නෙලා අරන්
පුරවපු කූඩය
නුඹ දන්නෙ නැති ද තවම
තනිකඩ නැහැ මම


හදේ පිපුන පියුම නෙලන්
නුඹටම දෙන්නටම සිතන්
මෙතෙක් කලක් බලා හිටිය
කන්‍යාවිය මම
මඟ හැරුනට අතර මගදි
වෙනත් මලක් නෙලා අරන්
මං දුන් මල් කුඩය නුඹ
පුරවා ගත්තට
සිතේ තරහ පොදක් නැතී
නුඹ දුන් පෙම ළඟම ඇතී
මතු යම් භවයක වත් නුඹ
මගේම වෙන්නට
මේ භවයේ ඉතිරි ටිකත්
මෙහෙම යමි මම

මතක වනන්තරය දිගේ - තනියම පිය මනින
මම
෴ සොසී ෴

Saturday, November 10, 2012

සැත්කම සහ අතුරු කතා හෙවත් පුන්සඳ වන් දරුවෙක්


බාහිර රෝගී අංශය දෙසින් ඇසෙන්නට වූයේ දැඩි කාලගෝට්ටියකි.ගැහැණියක විලාප තියන හඬත් ,පිරිමියකුගේ නොපැහැදිලි නමුත් උස් හඬින් කෙරෙන බැන වැදිල්ලත් , වඩාත් උස් හඬින් නැගෙන පරුෂ වදන් රැසකුත් ඇසෙන්නට විය.

මාගේ නැඟනිය ට නම් මේවැනි සිදුවීම් සාමාන්‍යකරණය වී ඇති බැව් මට සිතුනේ ඇය කිසිම හැල හොල්මනක් නැතිව ඇය යෙදී සිටි කාර්යයේ දිගටම නිමග්න වී සිටි නිසා ය. ඒ පමණක් නොව ඇය යෙදී සිටියේ ද රෝගියකු වෙනුවෙන් සිදු කළ යුතු බාරදූර රාජකාරි කටයුත්තක නිසා ඒ වෙත තම මුළු සිතම යොමුව තිබීම ද බාහිර පරිසරයෙන් එන වෙනස්කම් කෙරෙහි සංවේදී නොවීමට හේතු වන්නට ඇත.

ඇය දෙසට යොමු වූ  දෑස් මුදා ගත් මම , කාලගෝට්ටිය ඇසෙන දෙසට දිගු පියවර තැබූ වෙමි.බාහිර රෝගී අංශයේ මී වදයක් මෙන් මිනිසුන් රැස් කයි. වැඩිමනක් පිරිස රැසව සිටියේ කාලගෝට්ටිය බැලීමටයි.

ගැහැණිය විලාප දෙයි , පිරිමියෙකු ඇයට පහර දෙන බව දැනේ.පරුෂ වදන් ගලා යයි. එකිනෙකාගේ උපකල්පන මත උපන් කතා කටින් කට පැතිරෙන මුණු මුණූව ද තියුණු වෙයි.කිසිවකුත් නියම කතාව නොදන්නා බව පමණක් එයින් හැඟී යයි.

නගරයෙන් ඉතාම දුර බැහැරින් පිහිටි ග්‍රාමීය රෝහලක් වූ මෙහි සේවයට නැගණියගේ පළමු පත්වීම ලැබී තිබුන නිසාත් , ඇයට නිවසට ඒමට තරම් විවේකයක් නොතිබුන නිසා ත් මම ඇය බැලීමට පැමිණියෙමි. නගරයෙන් බැහැර වූ සුවදායක පරිසරය මා සිත් ගත්තත් එහි සිටිය මිනිසුන් උගත් කමින් අඩුවූත් සරල දිවිපෙවතක් ගෙන ගියවූත් වඩ වඩාත් පරිසරය හා බැඳුනු ජීවිත ගත කරන්නන් පිරිසක් විය.

“ අනේ .............. ! ! ! බුදු දොස්තර මහත්තයෝ . මේ මිනිහ මාව මරන්න හදනවා “

රෝහලේ ප්‍රධාන වෛද්‍ය නිළධාරීතුමාගේ පය පාමුල වැටුණු ගැහැණිය මොර දෙන්නට වූවාය. ඇයගේ ලැම වැසී තිබූ හැට්ටය අතරින් ඇගේ ලිහිල් ලැම ඇය හඬන තාලයට  අනු තාල තබන්නට විය.විශාල තෙත පැල්ලමක් දෙකක් පපුවේ ලිහිල් තන අතරේ දකිත්ම ඇය අලුත උපන් බිළිදියකගේ මවක් බැව් අනුමාන කළ හැකි විය.

රෝහලේ , වෛද්‍යවරයා ගේ දෙපතුල ඉදිරියේ වැඳ වැටෙන ගැහැණියගේ කොණ්ඩා කරලින් අල්ලා ගත් පිරිමියා , වඩ වඩාත් තීව්‍රර හඩින් අයට පරුෂ  වචනයෙන් බැන වදින්නට විය.

“ යකෝ , උඹෙ මිනිහා මම. තොට වේසකමේ යන්න වඳ කර ගත්තම ලේසියි නෝ.තෝ හිතුවද ගෑණියේ මම ඒවට ඉඩ දෙයි කියලා. මම අද උඹව මෙතන බාවනවා දැන ගනිය.“

“ බුදු දොස්ත..............ර මහත්ත යෝ................ “

සිදුවන දෙය ගැන යම් තරමකට අවබෝධ කර ගත් දොස්තර මහතා ඇයත් ඔහුත් අතරට පැන රණ්ඩුව සමථයකට පත්කිරීමට වෙහෙස දැරූ වද අවසානයේ දී සිදු වූයේ දොස්තර මහතාට ද ශුද්ධ සිංහලෙන්ම අසා ගැනීමටයි.

“ යකෝ මේ මගෙ ගෑණි............................. “

ඇගේ කෙස් වැටියෙන් අල්ලා ගත් ඔහු ඇයට බනිමින් අතින් පයින් ගහමින් ඇය ඉවතට ඇඳ ගෙන යන්නට වූයේ යක්ෂයෙකු සේය.

“ මනුස්සයගෙ අකැමැත්තෙන් අපිට ඔය සැත්කම කරන්න බැහැනේ අක්කේ “ සියල්ල අසා සිටි නැගණියගේ පිළිතුර එය විය.

“ ඒත් ඇයි මිනිහ අකැමැති.? දැනටම ළමයි පහක් ලු .කරන්නෙත් කූලි වැඩලු. හරි පුදුමයි දුප්පත් මිනිස්සු මේ තරම්ම දරුවන්ට ආදරේ ද ?“

“ අයියෝ නැහැ අක්කේ. . . . . දරුවන්ට ඇති ආදරේකට නෙමෙයි.ගෑනි ගැන තියෙන සැකේට.LRT කරාම ළමයි හම්බෙන්නෙ නැහැ කියල එයාල දන්නවා.එතකොට ගෑණි අයාලෙ යයි කියල ඒ මිනිස්සුන්ට සැකයි “

“ ඒකත් එහෙම ද ? “

මට මේ සිදුවීම සිහි වන්නට වූයේ අද දින ද රෝහලේ දී එල්ආර්ටී සැත්කම සඳහා හාමුදුරුවරු සහ ගිහියන් කිහිපදෙනෙක් විරෝධය පාන්නට එක් වූ බව සිහිවීය.

මේ වගේ සතුටින් ,සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙනම් කොච්චර දරුවො හිටියත් කමක් නැහැ තමයි
 

සිංහල ජාතිය වඳ වී යනවායි පවසමින් එල්ආර්ටී සැත්කම සඳහා එරෙහි වීම කෙතරම් ජාතිහිතෛශීයි දැයි මට නම් සිතා ගත නොහැකි පැනයකි.

දරුවන් බිහි වී අයාලයේ යද්දී, කෑමට බත් ඇටයක් නොදෙන මිනිසුන් “ කාලකණ්ණියා “ යැයි දරුවන්ට නම් තබද්දී එල්ආර්ටී සැත්කමට විරෝධය පෑම කොතරම් නම් මානූෂිය වේද ?

මීට වසර ගණනාවකට පෙර දී නම් LRT සැත්කම  සිදු කරන ලද්දේ කිසිම කරුණු විමසීමක් සිදු නොකරය. සැත්කමින් පසු වෙහෙස වී වැඩ කළ නොහැකි නිසා සැත්කමට ලක් වූවනට මුදලින් ආධාරයක් ද සිදු කරන ලදී. එය වරදවා වටහා ගත් ජනයා පෝළිමේ පැමිණ සැත්කම සිදු කරවා ගෙන අතට දෙන මුදල ද රැගෙන ගෙදර ගියේ අනාගතයේ දී සිදුවන ප්‍රතිඵල ගැන කිසිම තේරුමක් නැති කමින් වන්නට ඇත.

එසේම ඇතැමෙකු දරුවන් මිය ගිය විට ද, වෙනත් විවාහ සඳහා යොමු වූ විට ද, සිදු කර ගත්
LRT සැත්කම රිවස් (යථාතත්වයට) පත් කර ගැනීමට ද පැමිණි බැව් නැගණිය කීවා මතකයේ ඇත.

නමුදු දැන් තත්ත්වය එසේ නොවේ.

දරුවන් කී දෙනෙක් සිටී ද?
ඔවුන් නිරෝගී තත්ත්වයේ පසුවන්නේ ද?
මවගේ වයස?
පියාගේ කැමැත්ත

මෙකී නොකී බොහෝමයක් කරුණු අවසානයේ දී පමණක්
LRT සැත්කම සිදු කරයි. බොහෝ සාමාන්‍ය පවුල් වල විවාහක යුවල් නම් දරු උපතින් පසු රෝහලේ දීම මෙම සැත්කම සිදු කර ගන්නේ සිය කැමැත්තෙනි. වැඩි වන ජීවන වියදමත් දැරිය නොහැකි පවුල් බරත් දරුවකු කුසට ආ පසු සිතා පලක් නැති කරුණක් බැව් වටහා ගැනීමට ජාතිහිතෛශීන් වීම අවශ්‍ය නොවේ.එතෙකුඳු නොව එසේ නම් වෙනත් උපත් පාලන ක්‍රම සියල්ල සඳහා ද මෙම විරෝධය නැඟී ආ යුතු නොවේ ද?

සිංහල ජාතිය වැඩි වෙනවාට මා ද කැමැත්තෙමි. නමුත් එය ප්‍රමාණයෙන් පමණක් වැඩිවීම ,හිස් ගෙඩි පමණක් වැඩි වීම පමණක් සෑහේද යනු ගැටළුවකි. ගූණාත්මක සංවර්ධනයක් නොමැති කුමන ජාතියක් වුවද සංඛ්‍යාත්මකව වැඩිවී ඇති පලය කුමක් ද?

දෙමාපියන්ට එකම සම්පත දරුවන්ය. දරුවන් සම්පතකි.ඒ නිසිමඟ යවා නිසිලෙස උවමනාඑපාකම් සොයා බලා සමාජයට දායද කළ හැකි නම් නොවේ ද?

පාරේ අයාලෙ යන දරුවන්,සිඟාකන දරුවන් කාලකණ්ණීන් ලෙස සලකන යුගයක තවත් එක් කාලකණ්ණියෙක් බිහිකිරීමට වෙර දරන්නේ ද ? කාලකණ්ණියෙකුට අත දීමට සූදානම් වන්නේ ද යන්න ආකල්පමය ගැටලුවක් මිසක වෙනත් ජාතියක් අභිබවා අපි එක වීමට ගන්නා තරඟයක් ලෙස මා නොදකිමි.

’පින් මඳ පුතුන් සියයක් ලදුවත් නිසරු
ගුණ නැණ බෙලෙන් යුතු පුතුමය ඉතා ගරු
එක පුන් සඳින් දුරු වෙයි ලොව ගන අඳුරු
නෙක තුරු රැසින් එලෙසට නොම වේය දුරු’

Thursday, November 8, 2012

හිත රිඳුනු කුරුල්ලෙක්ට


හැරයාම, අතහැර යාම, නොලැබීම දුකක්........

ඒත් මොකක් ද කරන්නේ.. . . සමහර කුරුල්ලන් ඉන්නවා බලෙන් අල්ලල කූඩුවක දාලා තිබ්බට සින්දු කියන්නෙ නැති.ඒ සින්දුව අහන්න කැමැති නම් කරන්න තියෙන එකම දේ, ඌට ඕනි දිහාට යන්න දෙනේක.එතකොට අඩුම ගානේ ,ඌ දුරක පියාඹලා ගියත්, ඉඳ හිටල හරි සුළං පාර දිගේ වත් උගේ සින්දුවේ සද්දෙ ඇහේවි...........

ඇයට හමුවන කුරුල්ලා හිටියේ තෙමුණු පියාපත් එක්ක. තෙමුණු පියාපත් ඇඟටම ඇලිල..... ඌ සීතලෙන් වෙව්ලමින් හිටියා.ඇය ඌව ඇගෙ ගෙදර ගෙනාවේ හිතින් ඌට පොරොන්දුවක් දෙන ගමන්. තටු වේලිලා ශක්තිය ආවම ආපහු ආපු දිහාට යන්න දෙනව කියලා ඇය ඇයටම කියා ගත්තා.

අමුත්තාගේ පැමිණිමත් එක්ක. දුක්බර බවින් පිරිලා තිබ්බ ඇගේ ජීවිතය පුදුමාකාර ලෙස වෙනස් වුනා. ඇයට ඇහෙන්න හැමදාම කුරුල්ලා සින්දු කිවුවා. කැලේ දි කියපු සින්දු විතරක් නෙමෙයි. කවදාවත් ඇය අසා නොතිබ්බ, කුරුල්ලා ගායනා කරල නොතිබ්බ...... අතිශය රහසිගත ස්වර ප්‍රස්ථාර වල ලියවුනු ගීත පවා කුරුල්ලා ගායනා කරා.

කුරුල්ලා නිසා ඇයත් , ඇය නිසා කුරුල්ලාත් සතුටින් ජීවත් වුනා. ඒත් කාලය ගෙවිල ගියා. කරුල්ල කියන ගීත වල පේළි වැරදුනා. සෘතියක් නැති සින්දු , තාල වරද්ද වරද්ද කියන කොට ඇයටත් තරහ ගියා. ඇය කුරුල්ලට දෙන රස කෑම ජාති අඩු කරා.

ඒ ගීත නීරස වේගෙන එන වබ දෙන්නටම වැටහෙන්න ගනිද්දි , ඇයට ඕනි වුනා වෙන කුරුල්ලෙක්ව අල්ලන් ඇවිත් කූඩුවට දාන්න. ඒත් ඇයට එය කිරීමට නොහැකි වුනේ කූඩුවෙ ඉන්න කුරුලලට ඇගේ හිතේ ඇති වෙලා තිබ්බ අමුතුම හැඟීම නිසා. ඒක ආදරයම නෙමෙයි. ආදරය නෙමෙයි නෙමෙයි.

ඇය හිතුවෙ කූඩුවට වෙලා ඇය දෙන රස කෑම කාලා  ඇය ලඟ ඉන්නේ ආසාවෙන් කියලයි.ඒත් බඩගිනි වෙලාවේ ඇය දුන්න කෑම කැවැත්... හැමදාමත් කාපු කෑම මතක් වුනාම ඒ ඈත තියෙන උගේ කුඩුවට යන්න හිතෙනව ඇති...........සමහර විට මෙතෙක් නොකීව සින්දුවක තිබ්බ රහසක් වගේ. කුරුල්ලා නැති නිසා දුක් ගීම ගායනා කරන කිරිල්ලියක් ඒ නොදන්නා කැලේ ඉන්නව වෙන්නත් පුලුවන්.

ඉතින්..............

ඇය අන්තිමට තීරණය කරා....  කූඩුවෙ දොර අරින්න.


හ්ම්...........ඔන්න දොර ඇරියා. ඇය අහක බලන් ඉන්න අතරේ යන්න ඉතින් පියඹලා. තරහක් නැහැ කවදාවත් ඇගේ හිතේ.

කියපු ගීත අමතක වෙනේකක් නැහැ.

හැබැයි ආයෙ කවදාවත් මේ පළාතේ නම් දකින්න එන්නෙපා ඇය අහක බලාන මිමිණුවා.

කුරුල්ලා තටු ගහන හඬ ඇයට ඇහුනා.

කවදාවත් නෑසු පුංචි ගීතයක කොටසක් අවසන් නොකරම කුරුල්ලා යන්න ගියා.

මිනිස්සුන්ට සතුන්ට අඩි සටහන් තිබ්බත්.කුරුල්ලන්ට අහසෙ පියාපත් සටහන් නැහැ.

එදායින් පස්සේ ඇය කවදාවත්ම කිසිකෙනෙක්ට දකින්න ලැබුනෙ නම් නැහැලු. කවදාවත් ඒ පළාතට කුරුල්ලෙක් ඊට පස්සෙ ආවෙත් නෑලු.



Sunday, November 4, 2012

නිර්මාංශ

බෙදා ගත් මස් කෑල්ල යුහුසුළුව කහ බතට යට කල සුවේන්ද්‍රා , තමාට ඉදිරියෙන් ගමන් කරන සැමියා දෙස බැලුවේ තමා කල දේ ඔහු නොදුටු බවට සැක හැර දැන ගැනීමටයි.

ඔහු සුපුරුදු පරිදි පරීක්ෂාකාරීව ව්‍යංජන පිරි බඳුන් පිරික්සයි.ඉන් බොහෝමයක් ඔහුගේ වමතේ ඇති පිඟානට නොයයි. බොහෝ විට ව්‍යංජනය කුමක් දැයි  අදාල ව්‍යාංජනය බාරව සිටින හෝටල් සේවකයාගෙන් විමසා බැලීමට හේ පසු බට නොවෙයි. උම්බලකඩ කැබැල්ලක් හෝ අහම්බෙන් වැටී ඇති බව සැල වුනත් ඔහු එය බෙදා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

සුවේන්ද්‍රා තම සැමියාගේ අත රැඳි බත් පිඟාන දෙස බලා, ලය පුරා ගත් සුසුම පහළට හෙළුවේ ඔහු ගැන උපන් සංවේගයෙන් ද තමා ගැනම උපන් සංවේගයන් දැයි සිතන්නට ඇය නොවෙහෙසුනාය. සුදු බතේ දෙතුන් පොළක් යන්තමින් වැසී තිබුනේ මැල්ලුම් සහ සලාද වර්ග කිහිපයකිනි.

ඇය වහා තමා අත රැඳි බත් පිඟාන දෙස බලා වැසු මස් කැබැල්ල පෙනේදැයි පිරික්සන්නට වූවාය . පෝළිමේ ඉදිරියට යත්ම විවිධාකාරයෙන් පිසූ මස්,මාළු,ඉස්සෝ, දැල්ලෝ , හැඩවැඩ දමා බාබෙකිව් කර තිබූ මාළු මස් භාජන දෙස නොබලා යාමට සුවේන්ද්‍රා සිත දැඩි කර ගත්තීය.

“ සුවේ ...  සුවේ ........ එන්න මෙතන ට ...!!! “

වටකුරු හැඩති කෑම මේසයක් ලඟ හිටගෙන සිටිමින් තමා අමතන තම ස්වාමියාගේ හඬ ඇසුන ද,එදෙසට යාමට සුවේන්‍ද්‍රාගේ සිත තුල වූයේ චකිතයකි.

සුවේන්ද්‍රා විවාහ වූයේ යෝජනාවකිනි.මහීම ඇගේ සැමියායි.කිව යුතු තරමේ වරදක් නොතිබුන ද, ඇය එම යෝජනාවට අකමැති වූයේ ඔහු නිර්මාංශකයෙකු වූ බැවිනි.

“ මොකක් ද අම්මා, මට නම් බැහැ කැලෑ කොළම කකා ඉන්න “

“ ඕව හරියයි ළමයෝ.විකාර නැතිව මේ මඟුලට කැමැති වෙන්න . අනික .දූත් ඕවට පුරුදු වුනාම මක් වෙනවැයි.“

“ පුංචි කාලේ ඉදල කටට රහට කාපු ළමයා. අකැමැති නම් බල කරන්න එපා හාමිනේ “ පියාගෙන් නම් වූයේ ලිහිල් පිළිවලකි.

කෙසේ හෝ මහීමගේ ඇසුරත් සමඟින් සුවේනද්‍රාට නිර්මාංශකත්වය ද  නොපෙනී ගොස් තිබුනි. ඇගේ හිතේ ප්‍රමාණයට සරිලන නියම අච්චුවට සාදා දෙවියන් දුන් තෑග්ගක් ලෙස මහීමව දුටු සුවේන්ද්‍රා ,නිර්මාංශ බව ද දුටුවේ ඔහු ළඟ රැදි සුන්දර ගතිගුණයක් ලෙසිනි. ආදරයේ ශාංගාර රසය විසින් නිර්මාංශකත්වය සඟවා හකුළුවා දමා තිබුනි. මේ සියල්ල අවසානයේ මහීමගේ අත ගත් සොඳුරු බිරිඳ වූ සුවේන්ද්‍රා නිර්මාංශ සංගමයේ තවත් සාමාජිකාවක් බවටද පත් වූවාය.

නමුත් . . . . .


 කාලය ගතවී යත්ම සුවේන්ද්‍රා මහ ගෙදරට පැමිණියේ ද තනිවමය.ඒ බඩකට පුරා රසට කෑම කෑමට මහීම බාධකයක් වූ නිසාය.

“ උඹ මහ බඩජහරියෙක් නෙ දුවේ.අපේ වරද. පුංචි කාලේ ඉදල කටට රසට හැමවේලම හදල දුන්නා.“

“ මොකක් ද අම්මේ.එයා විතරක් නෙමෙයි , ඒ ගෙදර කවුරුත් එකයි. අඩු ගානේ බිත්තරයක් වත් තම්බන්න නැහැ.පොඩි දරුවෙක් හෙම ඉපදුනාම ඒකා හාමතේ මැරෙයි මල් කොළ කාලම“

සුවේන්ද්‍රා රැකියාවට යද්දී ඉහ හිට තම බත් පත අමතක කර යෑමට පුරුදු වූවාය.එදිනට ආපන ශාලාවෙන් කෑම ගැනීමට එවිට ඇයට හැකිය. බොහෝ විට යෙහෙළින් සමඟින් බෙදා ගෙන කන්නට පුරුදු වූවත් මහීම ළඟ සිටින සෑම අවස්ථාවකම ඇය නිර්මාශ පිළිවෙත රකියි.

මහීමගේ සිත තැලීමටවත් ඔහුට වංචා කිරීමටවත් ඇගේ සිත කැමැති නැත.එනිසාම ඔහු හා එකට සිට ආහාර ගැනීම දැන් කළ නොහැකි දෙයකි. තම පෙරේත සොර සිත විසින් බත් පතට බෙදා ගත් මස් කැබැල්ල ගැන ඇගේ සිත අප්‍රමාණව දුක් වන්නට විය.

“ එන්න සුවේ........ “ සැමියා අඩ ගසයි. එදෙසට යාමට ඇය පය එසවූවා පමණි...... පය පැටලී විසි වී වැටුනු ඇගේ අතේ  වූ බත් පිඟාන අවකාශයේ තරමක් ඉහළට ගොස් ගුරුත්වාකර්ශණයට නතු වූ බැවින් මොහොතින් බිම වැටී සුනි විසුනි විය. බත් ,සලාද , කොළ මැල්ලුම් , බිම පුරාත් ,ඇතැමෙකුගේ හිස සහ ඇඳුම් පුරාත් විසිරී යද්දී , සඟවා ගෙන ආ කුකුල් මස් ගාතය රෝල් වී ගොස් තම සැමියාගේ පය පාමුලම නතර වූයේ ත් ඇගේ බියපත් දෑසත් ඔහුගේ විස්මිත දෑසත් එකට ගැටුනේත් ලෝකයම නතර වූ ඒ තප්පරයක කාලයේ දීය.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...