..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Wednesday, April 13, 2011

෴ මගේ අවුරුද්ද ෴ II

 ෴ මගේ අවුරුද්ද ෴ පලමු කොටසට

රබර් වත්තේ ඒ මේ අත ඔහේ ඇවිද ගිය මා සිතේ ,දහසක් මතක පිපී දිලෙන්නට විය. ගොම්මන් ඇඳිරියත් එයට සැපයූවේ නොමඳ අත් වැලකි. පාළු රබර් යාය ඔස්සේ වැටී තිබූ අඩි පාරවල් ඔස්සේ ,මා දෙපා ඇදෙන්නට වූයේ පුරුද්දට මෙනි.

රබර් වතු යායේ එක් කොණකට වන්නට තිබූ කළු ගල් පියස්ස , කිසිම වෙනසක් නොදක්වා පෙර පරිදිම තිබෙනු දුටු මා නෙත් දිලිසෙන්නට ඇත. දීර්ඝ කලකින් හමු වූ ,නැතිවු වස්තුවක් දුටුපරිදි එතනට ඇදුන මම , මගේ දකුණතින් ගල් පර්වතය ස්පර්ශ කරත්ම සිහින් තරංගයක් මා ගත පුරාම විහිදී ක්ෂණයෙන් මැකී යන්නට විය. ගල්පර්වතය පා මුල වූයේ ගල ඇතුලට ඛාදනය වීමෙන් සෑදුන පුංචි ගුහාවකි. එයට ගුහාවක් යැයි කිව නොහැක්කේ ගුහාවක් තරමට ඇතුලටම ඛාදනය වී නොතිබුන බැවිනි. නමුදු දෙදෙනෙකුට සිහින් වර්ෂාවකින් බේරි සිටීමට හැකි තරම් ඒ පියස්සෙ ඉඩ කඩ තිබුනි.

හාත්පස සිසාරා බැලූ මා ඇලිස් ගේ විස්මලන්තයට හොරෙන් රිංගන කුඩා දැරියක මෙන් ගල් පියස්ස යටට වී දැස් පියා ගත්තෙමි. මා මගේ ජීවිතයේ විදි පලමු හා එකම රසවත් හාදුව වින්දේ මේ ගල් පියස්ස යට දීය.

ඒ රස මොහොත යළිත් වින්දනය කරමින් සිටි මා සිත ,

“ නැන්දා , නැන්දා මොකද අපේ සෙල්ලම් ගෙදර කරන්නේ . මේක අපේ මායිම “

නාවර හොටු පෙරා ගත් , වයස අවුරුදු 3ක 4ක පමණ වූ දැරියක් සහ වයස අවුරුදු 6ක් 7ක් පමණ වන කොලු පුංචෙක් මා දෙස  බලා සිටියෙ අඟහරු ලොවින් මේ දැන් ගොඩබට පිටසක්වලයෙකු දෙස බලන කුතුහලාත්මක දෑසින් සහ අයාගත් මුවිනි.

කලබල වූ මම ඉතාම ලැජ්ජාවට පත් වූයෙමි. ඒ කලබලයෙන්ම පියස්සෙන් එළියට බසින්නට ගිය මගේ පය වැදී පොල් කටු කිහිපයක් එහා මෙහා විසි වෙන්නට විය. ඒ තුල වූ වැලි ඉසිරී ගිය අතර. එය දුටු කුඩා දැරිය මා දෙස බැලුවේ තරහින් සහ අඬන්නට අයා ගත් වතින් යුතුවය.

ලිලිපුට්ටන්ට හසුවූ ගලිවරියක පරිද්දෙන් ඔවුන් ගෙන් පලා ආ  මා නැවතුනේ වාහනයට ද ගොඩ වූ පසුවයි.


මාගේ පැමිණීම මගේ මවගේ මෙන්ම නිවසේ කාගෙත් සිත් වලට සතුටක් ගෙනා බව නම් නොකියාම බැරිය. මගේ නැගණියගේ කුඩා වුන් ද මගෙ අත දිග මානයටවත් නෑවිත් සැගවි සැගවී දොර පලු ජනෙල් අස්සෙන් එබෙමින් පසු වූයේ ඉතා සුළු මොහොතක් පමණි. 


ඔවුන්ගේ ලොකු අම්මා වන මම ඔවුනට ගෙනා තෑගි සහ රසකැවිලි පාර්සල් එකින් එක ඔවුන් සතු වෙද්දී කුඩා වුන් මා වට කර ගත්තේ ලොකූ ලොකූ කියමිනි.



රාත්‍රී ආහාරය ගජරාමෙට මුළු තැන් ගෙයි පිහෙන අතර තුර සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ මා මගේම මහ ගෙදර තුල ආගන්තුකයෙක් බවට පත් විය. මා මුළු තැන් ගෙට ඇතුල් වන විටම නැගණිය සහ මගේ මව අතර හීන් සීරුවෙ සිදු වන කුසුකුසුව නැවතෙයි. අපහසුවෙන් මවා ගන්නා සිනහව වත පුරා පැතිරෙයි. 

ඔවුන් දොඩන්නේ මොනවාදැයි මා දනිමි. එය ඔවුනට මා සමඟ කෙලින්ම කතා කිරීමට නොහැක්කේ ඇයි. මෙය මෙසේ සිදු වීමට ඔවුන් දැක්වූ දායකත්ව වැඩි නිසා ද? 

මා ගෙට ගොඩ වන විටම, මා පැමිණියේ තනිවම වගත් සැමියාට රාජකාරි බහුල නිසා පැමිණීමට නොහැකි බවත් කීවේ, ඒ සම්බන්ධයෙන් තවත් කතා කිරීමට මා මනාප නැති බව දැක්වීමේ පෙර වදනක් ලෙසිනි. එනිසා මුළු තැන් ගෙයි වටයක් කැරකී දැවෙන සිත නිවනතරම් නැති වුවත් වීදුරුවක් පුරවා ගත් වතුර එක හුස්මට හිස් කර ආලින්දයට ආවේ ඔවුන්ගේ කුසුකුසුවට අකුල් නොහෙලමිනි.
තමන්ගේම තැනක දී ආගන්තුකයෙකු වීම ,පිටතැනකදී සිදුවන ප්‍රතික්ෂේපයටත් වඩා හිත රිදවන සුළුය. මා කුඩා වුන් සමඟ මිතුරු වූයෙමි. ඔවුනට මා ගෙනත් දුන් දෑ ඉතා අගනා බවක් ඔවුන්ගේ දිලිසෙන නෙත් මා වෙත හෙලන කෘතවේ දී බැල්මෙන්ම මා වටහා ගත්තෙමි.

“ අප්පච්චියා . . . . .“

පුංචිම දූ සිඟිත්තිය තම පියා එනම් මගේ නැගණියගේ දයාබර සැමියා එන පෙර මඟට දිව යන්නට විය.

අප්පච්චියා මේ . . . . ලස්සනයි නේද ?

කවුද ගෙනාවේ පැටියෝ

ලොකූ “ ඇය දිලිසෙන දෑස් මා වෙත හෙලන ගමන්ම සුරතල් වදනින් පවසන්නට විය.

“ ආහ් ........ සුදු මැණිකෙට අපිවත් කාලෙකින් මතක් වෙලා එහෙනම්. පුදුමයි මේ පැත්තට එන්න පාර මතක තිබ්බා. “

“ කෝ ඔයාගේ ලොකු මහත්තයා ආවෙ නැතෙයි.“

නැහැ. එයාට කොහෙද  මේවට වෙලාවක්.  මල්ලි ආව ඒක හොඳයි.මට පුලුවන් ද ටිකක් කතා කරන්න

හ්ම් ..... මම දන්නව සුදු මැණිකෙ මගෙන් අහන්න යන්නෙ මොනාද කියල , ඒත් ....

හොඳයි එහෙනම් මල්ලිටත් බැහැ නේද මාත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න

නැහැ සුදු මැණිකෙ ...

එසේ පැවසූ ඔහු ආලින්දයේ පිල් කණ්ඩිය මතින් වාඩි වූයේ පුංචි දියණිය ද උකුලින් වාඩි කර ගනිමිනි. පහලට රූටා ගිය ඇය . ඔන්චිල්ලාවක් සේ සෑදි තිබූ සරමට වැටී එහි පැද්දෙන්ට විය.

ආලින්දයේ පුටුව මතින් නැගි මම ඔහු ආසන්නයට විත් ආලින්ද පඩියෙන් වාඩි වූයේ නිවස තුලට ද එක් වරක් එඹි බලාය.

මට කියන්න මල්ලි. දැන් කොහොමද විමලෙට. ,“

වරක් මා දෙසත් දෙවරක් ගෙතුල දෙසත් බැලූ ඔහු දීර්ඝ සුසුමක් හෙලුවේ මගේ දැවෙන ආත්මය දුහුවිලි අළු බවට පත් කරන තරමට මා කළඹමිනි.
When the world says, "Give up,"
Hope whispers, "Try it one more time."

විමලෙ ගැන  විමසන සිත
මම 
෴සොඳුරු සිත ෴

9 ප්‍රතිචාර:

Ravi said...

සිහිනෙන් ගෑ මුදු සුවඳක් සේමා,
ඔබ මතකය මා හද තුල බෝමා,
නොමැකෙන සේ ඇඳි සිත්තම් වීමා,
නෙත කඳුලක් වලකන්නේ කෝමා,

Memory is a way of holding on to the things you love, the things you are, the things you never want to lose. - Kevin Arnold

සාතන් said...

wow..... akka liyannako nawakathawak....

MaRLaN said...

විමලෙට උන දේ අපිද හිතාගන්න ඕනා....
හාකො හාකෝ...

කතාවනම් ලස්සනයි අක්කො

kumaraya said...

''සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා'' .. වත් ...

Pasan said...

සුභම සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා අක්කේ..........

nawammawatha said...

සුභ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා

Podi Kumarihami said...

ඔයාට සිතූ, පැතූදේ එලෙසින්ම ඉටුවන සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වත්!!!

හා පැටික්කි (MS) said...

සියළු බලා‍පො‍රොත්තු ඉටුවන, සතුට ‍සොම්නස සපිරි නිදුක් නි‍රෝගී බවින් පිරි වාසනාවන්ත සුභම සුභ අළුත් අවුරුද්දක් ‍වේවා......!!!!

Anonymous said...

mama ada meka kiyawauwe. godak lassanai

Post a Comment

සිතක් ‍සොඳුරු වන තරමට අදහස් බොහෝ දැවටෙනු ඇත. නුඹේ සොඳුරු සිතේ අදහස් වචන කර යන නුඹට මගේ ස්තූතිය..... කියවූ ඔබටත් ස්තූතියි.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...