..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Sunday, February 28, 2010

අසම්මතය සොඳුරු නොවෙයි


රැයට දිලෙන හඳක් වෙලා
රැයට පිපෙන මලක් වෙලා
හැමට හොරෙන් හිතට වෙලා
ඔබ මගේ මුළු ලොවම වෙලා

දිලෙන හඳේ එළිය මටයි
පිපෙන මලේ සුවඳ මටයි
ලගට ගන්න බැරිව තැවෙන
අසම්මතය සොඳුරු නොවෙයි

හිරු එළියෙන් සැනසෙන්නම්
සඳ එළියට නාඩන්නම්
මල් සුවඳත් තුරුළු කරන්
හෙට දිනයෙත් මං ඉන්නම් 
~ වත් ~

Saturday, February 27, 2010

ආදරය මේ වගෙයි

ඔවුන් බොහොම ආදරෙන් ඉන්න පෙම්වතුන් දෙදෙනෙක්.  එදිනත් සුපුරුදු පරිදි ඔවුන් දෙදෙනා හමුවෙලා ඔවුන්ගේම ලෝකයේ තනි වුන දවසක්. දවස ගෙවී ගියා ඇයටවත් ඔහුටවත් දැනුනේ නැහැ. ඒ ඉතින් ප්‍රේමයේ ස්වභාවය. ඒත් හිරුට නම්  ඒ දිනයත් තවත් එක් දිනයක් විතරයි. හිරු සුපුරුදු පරිදි තමාගේ රාජකාරි නිමා කරළ මුහුදේ සැගවි යන හෝරාවත් උදාවුනා.ඇය නම් ආපසු යෑම ඉක්මන් කරත් ඔහුට ඕන වුනේ තව මොහොතක් හරි ඇය ලගින් ඉන්නයි. යහළුවකුගේ මෝටර් සයිකලයක් රැගෙන ආ බැවින් වෙනදා මෙන් බස් ව ල රස්තියාදු වීමට අවශ්‍ය  නැති බවත්, ඇයව නිවස ආසන්නයට ගොස් ඇරලවීමට හැකි බවත් ඔහු පුන පුනා කියා සිටිය. ඔහුට තුරුළු වී මෝටර් සයිකලයේ යෑමට ඇගේ සිතේද සිහින් ආසාවක් නැතිවාම නොවෙයි.

ඉතින් වෙන්වෙන හෝරාවත් ලගා වුනා. ඇයත් ඔහුත් මෝටර් සයිකලයට නැගුනා. කොලු කාලේ ගතිය ඉස්මතුවුනා . මේ වගේ අවස්ථා බොහොම හිගයි. ඇය හමුවීමට පැමිණෙන දිනයට  මේ මෝටර් සයිකලය ඉල්ලා ගැනීමට ඔහු කෙතරම් මහන්සිවුනාදැයි දන්නේ ඔහුම පමණයි.

මාත් ඉක්මනට මෝටර් සයිකලයක් ගන්න ඕනි . ඔහු ඒ අතරවාරයේ සිතුවා. සිතේ සතුට වැඩි කමටත්,වයසෙ වැරුද්දත් නිසා ඔහු  වේගයෙන් සයිකලය පැදෙව්වා.

තරුණියට මෙය නව අද්දැකීමක්. ඇය ටිකක් තැති ගත්තා. "අනේ මට බයයි. වේගය පොඩ්ඩක් අඩු කරන්න ... ඇය ඉල්ලීමක් කළා.ඔහු නිහඩයි. නැවත නැවතත් ඉල්ලීම් කළා. "හොදයි එහෙනම් කෙල්ලෙ මට ආදරෙයි කියන්න." ඔහුගෙන් පෙරලා ඉල්ලීමක් ... "ඔව් අනේ ඔවු ,මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි. හරිම ආදරෙයි. දැන්වත් අපි හිමින් යමුද."ඇය ඇසුවා... "හොදයි එහෙනම් මට තව පොඩි උදව්වක් කරනවද    මේ හෙල්මට් එක ගලවල ඔයාගේ ඔළුවට දා ගන්නවද...මට මේක හරිම කරදරයක්."
 ඇය එයත් ඉටු කලා. එහෙත් වේගය තාමත් පෙර ලෙසමයි. දැන්වත් අපි හිමින් යමුද.ඇය ඇසුවා...

"එහෙනම් මගෙ කෙල්ලේ මට හාදුවක් දෙන්න. ඔහුගෙන් තවත් ඉල්ලීමක්. ඇය සිතුවේ මෙය ඔහුගේ තවත් දගකාරකමක් කියල.හෙල්මට් එක ගලවල මට දාගන්න කීවෙ ඒක තමයි. මෙහෙමත් කපටියෙක් ඇය සිතුව.ඒ මුහුණ ඉබින්න තියනම් ඇයටත් ඉතින් වෙන මොනාද.
ඇය බොහොම මෘදු ලෙසත් ආදරණීය ලෙසත් ඔහුව සිප ගත්තා. 



පසු දින පුවත් පතක මෙසේ පලවී තිබුනා....
යුවලක් ගමන් කළ මෝටර් සයිකලයක්  හදිසි අනතුරකට ලක්විමෙන් තරුණයා මරුට තරුණිය දිවිරැක ගනී..... තිරිංග ක්‍රියාවිරහිත වීමෙන් අනතුර වූ බවට සැක කෙරේ.....

Friday, February 26, 2010

බොදවූ සිහින තුලින් නැවුම් හෙට දවසක්



හීනයක් බලාපොරොත්තුවක් නැති මිනිසුන් ඉන්නවද දැන් ඔබ කියාවි මට නම් කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැහැ කියල. ජීවිතේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැති මිනිස්සු හරියට ජීවත් වුනත් මැරුණ මිනිසුන් හා සමානයි කියල මට හිතෙනව. බලාපොරොත්තු නැහැ කීවට ජීවත් වෙන සෑම මනුෂ්‍යයාටම පුංචි හෝ සිහිනයක් තියනව කියල මට හිතෙනව.

අපි පුංචි කාළේ අපිට තිබුන අහිංසක සිහින අපි මුහුකුරායත්ම අපිට තේරෙනව ඒ සිහින එක්කෝ අපිට ඉටු කරගන්න පුලූවන් නැත්නම් ඒ සිහින බොහොම දුර ඈත ගිහින් කියල.

ඊට පස්සෙ අපි අපේ සිහින ලගා කරගන්න වෙර වීරිය ගන්නව. ඒ අතරතුර තිබුන සිහින බොදවෙලා ගිහින් ඒ වෙනුවට අලූත් සිහින ගොඩනැගෙනව.

අපේ සිහින වලට අපි තවත් අයව සම්බන්ධ කරගන්න ගියහම තමයි ලොකුම ගැටලූමතුවෙන්නෙ. මොකද සමහර අවස්ථා වලදි ඒ සම්බන්ධකර ගන්න පුද්ලගයා හෝ පුද්ගලයන්ගේ සිහින අපේ සිහින වලට වඩා වෙනස් නිසා.

ආයතනයකත් සිහිනයක් තියනව අපි ඒකට කියන්නේ අරමුණ කියල. ආයතනයේ පුද්ගලයන් සියලූ දෙනාගෙම සිහිනය එකම නොවුනම ඉතින් ගැටලූ තමයි. මේ දිනවල අපේ ආයතනයත් තකහනියේම ඵලදායීතා තරගයට වැඩ. ඒකයි මට මේ හදිසියේම ඇහැරුණා වගේ පහුගිය හීන මතක් වෙන්න ගත්තේ.

Blog එකකුත් ලියන එකේ මට හිතුනා මගේ කාර්යාලයෙන් සිදුවන මහජන සේවය ගැන ඔබලා දැනුවත් කරන එක හොදයි කියල. පල්හෑලි ඕප දූප වලට වඩා ඒක හොදයි නේද

මී ලග ලිපි වලින් මම ඒ පිලිබදව කරුණු ගෙන එන්නම්.

මගේ සිහින ඉටු කරගන්න ගියහම මම කවදාවත් නොදැකපු සිහින සැබෑවුනා. ඒත් දැකපු සිහින බොදවෙලා ගියා.

එක හීනෙන් එළිවෙන්නෙ නැහැ කියනව නේ . ඉතින් තවත් සිහිනයක් ජීවිතේට තුරුල් කරන් නිදා ගන්න දැන් වෙලාව ඇවිත්........

ඔබේ සිහිනයත් සැබෑවෙන සිහිනයක්ම වෙන්න කියල මගේ සිහිනයත් අරන් ඔන්න මම ගියා.....


නැවුම් හෙට දවසක් අද්දර ඉන්න  
මම
෴වත්෴

Monday, February 22, 2010

අරුම පුදුම යහළුවො



දැනට වසර 24 කට විතර කලින් මගේ ලෝකෙ හරිම ලස්සනයි. යාළුවො ගොඩයි. ඒ යාළුවො මගෙම විතරයි. කොච්චර ලොකු මිනිස්සු වුනත් , මගේ යාළුවන්ව අදුරන්නේ නැහැ. අපේ වත්තට එන හැම බල්ලෙක්ම, බළලලෙක්ම, ලේන්නු, කුරුල්ලො, මුගටි ,කබල්ලෑවො, සමණළයො විතරක් නොමෙයි පුංචි කූඹියොත් මගෙ හොද යාළුවො. අනික කවුරුත් නැති වෙලාවට එයාල හරි හරියට මාත් එක්ක කතාව.

අම්මා මට දෙන කෑම වලින් වැඩි හරියක් කන්නේ එයාලා. ඉතින් අම්මා මට කියනව "මගේ හොද දු පැටියා ,අද නම් ඔක්කෝම කාලා කියල."

ඒව කාලා මගේ පුංචි බෝනික්කිට තමා බඩේ අමාරුව හැදුනේ. ඉතින් මම කුරුල්ලන්ගෙන් අහගෙන එයාට ඛෙහෙත් හදල පෙවුවා. මම සෙල්ලම් ගෙවල් දැම්මම එයාල ඔක්කොමලා එනව මාත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න.

අනේ ඉතින්, මම පෙර කරපු අකුසලයකටද කොහෙද ඉක්මනින්ම මට ඉස්කොලෙ යන්න වුනා. මම ඉස්කෝලෙ ඇරිලා එනකම් එයාල ඉන්නව මාව බලන්න. ඒ වුනාට වසරින් වසර ඉහලට යන කොට මට එයාලව බලන්න වෙලාවක් තිබ්ඛෙ නැහැ. මට ටික ටික එයාලව අමතක වුනා. එයාලටත් මාව අමතක වෙන්න ඇති.

මගේ පුංචි දුව දැක්කම තමයි මට ආයෙත් එයාලව මතක් වුනේ. මගේ දූ පැටියට ඉන්නෙ අමුතුම යාළුවො. බාබි ඩෝල්, පැන්ඩා පැටවු, අඩන ඇසිපිල්ලන් ගහන බැටරි බැස්සම හිනාව නතර වෙන, එකම වචනෙ කතා කරන සෙල්ලම්බඩු තමයි ඇගේ යහළුවො.

මාත් එක්ක  දොඩමලූ වුන මගේ අරුමපුදුම යාලූවොටික අද කොහෙද .... මට සමාවෙලා මගෙ දෝණිත් එක්ක යාළුවෙන්න ඉන්න තැනකින් හනික එන්න .....


පින්තූරෙ සොයා ගත්තේ www.j4jokes.com

Saturday, February 20, 2010

- ලස්සන හදවතින් දකිමු ද -


ලස්සන දකින්න අපි කවුරුත් කැමති. මම දැන් කියන්න යන්නේ ලස්සන ගැහැණු පිරිමි ගැන. පිරිමි කෙසේ වෙතත් ගැහැණූන්ගෙ ලස්සන නම්  කාටත් නේත්‍රාන්ජනයක්. ලස්සන නිසා ලෝකය දිනපු ගැහැණු එමටයි. ලස්සන කාන්තාවකට ආභරණයක්....

මම කියන්නේ නෙත දකින ලස්සන නම් නෙමෙයි. ලස්සන දකින්න තවත් ක්‍රම තියද...ඔවු ඇත්තටම තියනව.  ඇත්තටම ඒක ලස්සන නෙමෙයි සුන්දරතාවය... හදවතින් දකින්න පුලූවන් වෙන්නෙ සුන්දරකම... ලස්සන ගැහැණු අතර ඉන්න සුන්දර ගැහැණියක් ඔයාලට මතක් වෙනවද.... මතක නැද්ද අපි දැකල තියන සුන්දරම ගැහැණිය තමයි අපේ ආදරණීය අම්මා...

කෙනෙක් සුන්දර ව දැක්කම වයසට ගියත් ඒ සුන්දරකම විදින්න දකින්න අපිට පුලූවන් . ඒත් ලස්සන එහෙම නැහැ.

කෙනෙක්ට ආදරේ කරන්න මුල පුරන විටත් ඒ පුද්ගලයාගේ ලස්සනට වඩා සුන්දරතාවය දකින්න පුලූවන්නම් ඒ ආදර බැදීම ගොඩක් සවිමත් වේවි කියල මට හිතෙනව.
දුටු පමණින් ඇතිවෙන ආදරේට පෙනුම ලස්සන ගොඩක් වැදගත් වෙනව. කාලයක් ඇසුරුකරල ඇතිවෙන ආදරේ ට මූලික වෙන්නෙ කෙනෙකුගෙ සුන්දරතාවය.

සුන්දර මිනිසුන් අපි අතර ඕන තරම් ඉන්නව. අපිට ඔවුන්ව අදුර ගන්න කාලයක් යනව. එහෙමත් නැත්නම් අපි ඔවුන්ව බොහොම පොඩි හේතු නිසා නොසලකා හරිනව... ඇස් ඇරල බලල හදවතින් තේරුම් ගන්න ඔබ ගේ ජීවිතේ ලස්සන කරන සොදුරු පිරිමියා හෝ ගැහැණිය ඔබ නොසලකාහැරිය ඔහු / ඇය නොවේද කියල. අද නම් මට කවියක් ගලපගන්න ටිකක් අමාරුයි... ඒ නිසා

මහගමසේකර මහතාගේ පැදියකින්ම ලිපිය අවසන් කරන්නම්


සීතල දිය පිරි සුනිල විලයි
ඒ විල මැද ඔබ සුවද මලයි
ගිමන් නිවා ලන සුළන් රැලක් වී
ඔබේ සිනා මට පවන් සලයි

අසරණ වී මා ජීවිත කතරේ
අන්ධකාරයේ සැරිසැරුවා
ඔබේ නිහඩ නෙත ඈත සිතිජයෙන්
උදා වෙලා මට අත වැනුවා

දෑස නොපෙනෙනා ඝණ නිල් අදුරේ
ඔබේ හදින් මා දෙස බැලූවා
දෑසට නොපෙනෙන මා හද පතුලේ
සුන්දරතාවය ඔබ දුටුවා


 - වත් -

Thursday, February 18, 2010

- මගේ කඩදාසිය -


මේ දවස් වල හිත හිස් වෙලා... ලියන්න ඕන ඒත් අදහසක් නැහැ.ලියන්නෙ නැතිව ඉන්නත් බැහැ.

මම ගොඩක් වෙලාවට ලියන්නේ ගොඩක් දුකක් හිතුනම, එහෙම නැත්තමි ගොඩක් සතුටු හිතුනම. දැන් හිත සන්නුන් නිසා තමයි හිස් වෙලා තියෙන්නෙ.

ලස්සන සුදු කඩදාසියක් වගේ පිරිසිදුව තිබුන අපේ හිත වලට, කාලයත් එක්ක ටිකින් ටික ආදරය ,වෛරය, ඊර්ෂ්යාව, ක්‍රෝධය ,මෛත්‍රිය වගේ දේවල් ඇතුලූ වෙලා කුරුටු ගාපු කඩදාසියක් වෙනව.. සමහරු නම් තම ජීවිත කතාව ලියන්න දුන්න ඒ කඩදාසිය කුරුටු ගාලා නවතින්නේ නැහැ. මඩ ගාලා, කෙල ගාලා, තියන ජරාව ඔක්කොම ගාගෙන කඩදාසියට දරන්න බැරි තරම් දේවල් ලියා ගෙන, කඩදාසිය ඉරා ගන්නව. මට හිතෙන විදිහට මට දුන්න කඩදාසියෙ තාම ලියල තියෙන්නෙ බාගයටත් වඩා අඩුවෙන්. මොකද මගේ වයසෙ අනිත් කඩදාසි වල දැන් දෙවෙනි තුන්වෙනි පරිච්ෙජ්දත් ලියවිලා.

කොහොමත් ඉස්කෝල කාලෙත් මම වාක්‍ය රචනා ලියන්නෙ බොහොම කෙටියෙන් . වචන 250 ලියන්න ඕන නමි 150 න් කියල ඉවරයි. කොච්චර උත්සාහ කරත් 250 ලියන්න බැහැ.

ලියන්න බැරි නිසාම විද්‍යා විෂයන් තෝරගෙන යන්තම් ගොඩ ගියා.

මගේ කොළේ පුරවන්න ලස්සනට ලියන්න පුලූවන් කෙනෙක් ලැෙබිවි කියන පුංචි බලාපොරොත්තුව හැමදාම ටිකෙන් ටික වියකිලා යනව.තනියම කොළේ පුරවන්න අමාරුයි. පරිච්ෙජ්ද සම්පූර්ණ කරන්න නම්  කිහිපදෙනෙක්ගෙ, විශේෂයෙන්ම ඒක්කෙනෙක් කාටත් ඕන වෙනව...

මගේ කොළේ කටු ගාලා දාලා ඉරල විසි කරන්නත් හිතෙන වාර අනන්තයි. අනිත් අය එකතු වෙලා ලියන කොට මම තනියෙන්....

අපොයි දැන් නම් මේක දන්නෙම නැතිව වාක්‍ය රචනාවක් වෙලා නේද..

මම හිතන් ඉන්නෙ මගේ කොළේ ලියන්නෙ නැතිව  චිත්‍ර  වලින්ම පුරවන්න...

ඔයාල මොකද කියන්නෙ ............



- වත් -

Sunday, February 14, 2010

මැජික්කාරයා ආපහු ඇවිත්


ලියන්න බැහැ අකුරු ඇදයි
කියන්න බැහැ වචන අඩුයි
මෙච්චර ලස්සන අකුරුයි වචනයි
කාගෙන් අහලද අරන් ගියේ
කතා කරන්න පුලූවන් වෙලත්
මේ බලන්න මම ගොලූ වෙලා
කලින් මවපු කදුළු
ඉවර වෙන්නත් කලින්
මැජික්කාරයා ආපහු ඇවිත්
- වත්-

Friday, February 12, 2010

ප්‍රමාදය


දැනට වසර 13 කට පමණ පෙර තමයි මම ඔහුව ප්‍රථම වරට දැක්කෙ. අපේ යහළුවන් අතර හිටපු හිත හොද කොල්ල තමයි ඒ. රසායන විද්‍යා පන්තියට අපි දෙන්නම එනකොට පන්තිය පටන් අරන් සති ගාණක් ගිහින්. ඉතින් අපිට හම්බ වුනේ පන්තියේ අවසාන පේළිය ඒ නිසා අන්තිමට ආපු ගැහැණු පිරිමි ළමයි කවුරුත් වාඩි වුනේ ඒ අන්තිම බංකුවෙ. ඒ අන්තිම බංකුවෙ හිටිය ළමයි දැන් ගොඩක් ඉහල තනතුරු දරන නිලධාරීන්. මාත් වැරදිලා හරි ඒ බංකුවෙ වාඩි වුන නිසා මටත් යන්තම් විශ්වවිද්‍යාලයට  පැන ගන්න පුලුවන් වුනා.

ඉතින් පන්ති එන්න දවසක් හරි අතපසු වුනොත් මම නෝට් ඉල්ල ගන්නේ මගේ අර පිරිමි යාළුවන්ගෙන් තමයි.මොකද ගැහැණු ළමයි ඒ දවස් වල කාටවත් නෝට්ස් දෙන්න කැමති නැහැ. මොකද උසස් පෙළ නිසා. තමන්ට වඩා අනිකා ලකුණක් වත් ගන්නවට කවුරුවත් කැමති වුනේ නැහැ.

අනේ ඒ වුනාට ඒ ළමය මගෙන් අහලම මට  මගඇරුණ සටහන් ගෙෙනත් දෙනවා. ඒ දවස් වල ළමයින්ට ආදර සම්බන්ධකම් තිබුනා. අපි දෙන්න අතරේ තිබ්ඛෙ හිතවත්කමක් විතරක් ද කියල මට හිතුනා. ඒත් මට ඉස්සර වෙන්න බැහැ. අනික යාලුකමත් නැති වුනොත් එහෙම ඒක දරාගන්නත් බෑ.
කොහොමහරි අපි දෙන්නම විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුනා. ඒත් ඔහු ඉංජිනේරු අංශයටත් මම කළේ ජීව විද්‍යාව නිසා මම යන්තමින් බීඑස්සී  උපාධියටත් තේරුනා. එකම විශ්ව විද්‍යාලයේ නිසා හිතවත්කම ගලා  ගෙන ගියා.ඒ දිනවල පිරිමි ළමයෙක් මා ගැන උනන්දු ව්නත් මට ඒ ගැන කිසිම උනන්දුවක් තිබ්ඛෙ නැහැ. ඒත් මගේ යහළුවගේ සිතේ මා ගැන තියෙන හැගීම කුමක්ද කියල තේරුම් ගන්න ඔ්න නිසා මා ගැන උනන්දු වුන පුද්ගලයට මම සමීප වුනා. එහෙත් මගේ යහළුව කිසිම වෙනසක් නැතිව පෙර ලෙසම මා ගැන සොයා බලමින් පුරුදු පරිදි හොදම යාළුව වගේ සිටියා.
එයින් මා තේරුම් ගත්තා ඔහුගෙ සිතේ මා පිළිබද ආදර හැගීමක් නැහැ කියල.

මෙහෙම කාලය ගත වුනා.මගේ ප්‍රේම ස්ම්බන්ධය වැඩිකල් තිබ්ඛෙ නැහැ. මොකද ඒක මට වදයක් වෙලා තිබ්ඛෙ.

ඔහුට හොද රැකියාවක් ලැබුනා. මටත් රැකියාවක් සොයා දෙන්න ඔහු ගොඩක් වෙහෙසුනා. ඒ අතර තුර ඔහුගෙ නිවසින් ඔහුට මනමාලියක් බලල තිබ්බ. ඔහු තමයි ඒ ගෙදර එකම දරුව.ඔහු ඒ මනමාලි ගැනත් හොද නරක විමසුවෙ මගෙන්. ඒ ඇයි කියල ඇහුවම ඔහු කීවෙ ඔහුව වඩාත් හොදින් අදුරන්නේ මමලු. අනේ ඔහුට මාව අදුරගන්න බැරි වුනා නේද කියල මම සිය දහස් වතාවක් සිතින් වැලපුනා.

මංගල දිනේ දවසෙ මගුල් ගෙදර හැම වැඩක්ම සොයා බලා කෙරුවෙ මම. මනමාලිය හරිම ලස්සනයි.ඔහු සොයන්න ඇත්තේ ලස්සන කෙල්ලක්. ඇත්තම කියනව නම් මම ලස්සන කෙල්ලක් නෙමෙයි.

විවාහයෙන් පසුවත් පෙර පරිදිම අපේ හිතවත්කම තිබුනත් මට ඔ්න වුනේ එයින් ඈත් වෙන්න. විවාහයක අවශ්‍යතාවයක් නම් මට තිබුනේ නැහැ.

දවස් ගත වුනා.... එක් දිනක් මා කාර්යාලයේ සිටින විට ඔහු හදිසි අනතුරකට භාජනය වෙලා හැකි ඉක්මනින් රෝහලට එන්න කියල පණිවිඩයක් ලැබුනා.

මම එතනට ගියේ කොහොමද කියල මම තවමත් දන්නේ නැහැ.

රෝහලට ගියහම දොස්තර මහත්තයා මගේ නම කියල කතා කරා. ඔහු අසාධ්‍ය තත්ත්වයේ පසුවන බවත් ඔහු සෑම විටම මගේ නම කියා මා සොයන බවත් පැවසුවා. අවසන් මොහොතේ ඔහුගේ ළගින් සිටින ලෙස ත් ඔහු ඛේරා ගැනීමට සෑම ප්‍රයත්නයක්ම ගන්නා බවත් මට දැන්නුවා.ඔහුගේ බිරිදත් හැඩූ කදුළින් සිට සිහිවිසංඥව ගොස් ප්‍රතිකාර සදහා යොමු කර තිබුනා.

මගේ ජීවිතයේ මා ගත කළ දිගම පැය කිහිපය එළඹියේ ඉන් පසුවයි. ඔහුගේ අතින් අල්ලාගෙන ඔහුගේ මුහුණට එඹි ගෙන සිටිමට ඔහු කියූ අවසන් වචන කිහිපය  මේ ලොවේ මා ඇසූ මිහිරිම හා වේදනාත්මක වදන් බව ඔබ දන්නවාද

ඔහු මට ආදරේ කරන බවත් ඒ ආදරය ඇරඹියේ රසායන විද්‍යා පන්තියේ අවසන් පේළියෙදී බවත්. මා සිත කෙබදුදැයි හදුනා ගත නොහැකිව එය පැවසීමට නොහැකිවූ බවත් විටෙක සිනා සෙමින්ද විටෙක හඩමින්ද අමාරුවෙන් වචන ගලපමින් ඔහු පැවසුවා. තම ජීවතේ අවසන් මොහොත උදාවී ඇති බවත් රහස රහසක් ලෙස මිය යාමට දීමට නොහැකි බවත් ඔහු ගැන වරදවා වටහා නොගන්නා ලෙසත් අයද සිටි ඔහු අවසන් හුස්ම හෙලුවේ  තමා වඩාත්ම ආසා කරන සෙල්ලම් කරත්තය හමුවූ දරුවකු මෙන් සතුටු සිතින්.

මා ඔහුට කෙතරම් ආදරේ කරාදැයි කීමට මට ඔහු කෙරම් නම් වටිනා සම්පතක් දැයි කීමට අවකාශය නොතබා ඔහු මා හැර ගිහින් ......................

ප.ලි
මෙහි සදහන් මා සහ මෙය ලියන මා දෙදෙනකු වේ..

Tuesday, February 9, 2010

මම සතුටින්

මම දැන් සතුටින් ... මගේ blog එක  බලන ගොඩක් දෙනා කියනව දුකින් ඉන්න එපා කියල. හිත මහ පුදුම තැනක් අපිට ඕන ඕන වෙලාවට හිතට සතුට එන්නෙ නැහැ නෙ.මම ලියන දේවල් වලින් මා ගැන මනින්නත් එපා.මොකද ලියන දේට වඩා පුද්ගලයා ගොඩක් වෙනස් වෙන්න පුළුවන් නිසා.කොහොම වුනත් වෙනදට වඩා ටිකක් වෙනස් මාර්ගයක යන්න දැන් මම පුරුදු වෙලා.පිහිනන්න දන්නෙ නැතිව ගගට පනින්නයි හදන්නේ. පනින්න පෙර සිතා බල බල හිටියොත් මම හැමදාම එතනම තමා. මොකද මම හිතන්න ගියාම කෙළවරක් නැති නිසා. ළං වෙන්න නොදී ඈත් කරළ තිබ්බ අයව ළගට  ගන්න ඕන . මොකද ළංවෙන්න හිතන් ළංකර ගත්ත උදවියට ඕන වුනේ ඈතින් ඉන්න.ඉතින් මොකටද ඈත් වෙන්න ඕන නම් ළංකර ගන්නෙ නේද?ළංවෙන්න කැමත්තෙන් ඉන්න උදවිය ලංකර ගත්තම අඩු ගානෙ හැමදාම ළගින්වත් ඉදිවී.සමහරවිට නොහිතපු තරම් හොද වේවි.

           කුරුල්ලනේ නැවත එන්න
           පද වැල් තනු අමුණගන්න
           නැවතුන තැන සිට මගෙ හිත
           අඵත් අහසෙ පියාඹන්න

           සුවද හමන මලක් නොවී
           මල පිපෙනා මුලක් වෙන්න
           අහසෙ දිලෙන තරුව නොවී
           ගෙපැළ ඉන්න පහන වෙන්න

           සිහින් කොවුල් හඩක් වෙන්න
           හමනා මද පවන වෙන්න
           කිරිල්ලියක් වෙලා ඉන්න
           මගේ දිවිය නැවත දෙන්න


                         - වත් -

Friday, February 5, 2010

විවාහයයි - ජීවිතයයි....


ඔක්කොටම කලින් කියන්න ඕන මහ ඉහලින් විවාහය ගැන කතා කරන්න හදන මම තාම අවිවාහකයෙක්.

විවාහක ගැහැණු පිරිමි ගොඩක් අතර ඉන්න අවිවාහකයෙක්.ඒ නිසා වෙලාවකට හිතෙනවා විවාහය කොයි තරමි අමිහිරි ජීවිතයක් ද කියලත්.

කොහොම වුනත් ආදර සම්බන්ධ විවාහයෙන් කෙළවර වුන අය ගොඩදෙනෙක් කියන්නේ නම්.. ආදරය විවාහයෙන් අවසන් වුනා කියල තමයි. (ඒ කීවේ විවාහ වුනාට පස්සේ ආදරය අඩු වී යන බව තමයි)සමහරු මේ සම්බන්ධව වරද පිරිමියාට පටවන අතරේ තවත් සමහරක් වරද පටවන්නේ ගැහැණියටයි. අවසානයේ ගොඩක් දෙනා කියන්නේ දරුවන් නිසා ඔවුන් එක්ව ඉන්නා බවයි.

‍පිළිගත් මතය ඉවසන්නේ ගැහැණිය බවයි.ඒහෙත් මට ඉතාම මෑතක හමුවූ ඔහු ගේ කතාව ඇසූ පසු පිරිමියාත් කෙතරම් ඉවසන්නේ දැයි මට පසක් වුනා.

ආදර සම්බන්ධයක් විවාහයෙන් අවසන් වූ ප්‍රීතිමත් මධ්‍යම ප්‍රාන්තික යුවලක් වූ ඔවුන් පසුව අතිසාර්ථක ලෙස දියුණුවේ ඉහලටම ගියා.මුදල් අතින් අගහිග නැති වෙන්න නැති වෙන්න ඔවුන් අතර තිබූ ආදරය ක්‍රමයෙන් අඩූවී ගෙන ගියා. නිවස විශාල වෙන වේගයට වඩා වැඩි වේගයෙන් හදවතේ ඉඩ අඩු වෙලා ගියා. දැන් ඔවුන් එක වහලක්යට සිටින නාදුනන දෙදෙනෙක් වෙලා....

සෙනෙහෙන් බැදුනෙ පෙරදා ඔබ මා නොවෙද
තොල් මත තැබූ හාදුවෙ සුව කොයිබකද
පැදුරේ දැනුන උණුසුම යහනෙහි නැතිද
ගත ළං වුවත් සිත ගවුවක් දුර නොවෙද

සෙනෙහස වැදූ පසු ඔබ මිය ගියාදෝ
සොදුරු හැගුම් හොරු අරගෙන ගියාදෝ
දිලිසෙන මුදුව ඔබහට බර වැඩී දෝ
මට පෙම් කළේ සැබවින් ඔබ නොවේදෝ

බඹරෙකු වුවත් සරණා මල් ගොමු අතර
රොන් ගත්තේ නුඹෙනි දහසක් මල් අතැර
පරවී ගියත් සුවදයි මට පෙර දිනක
සෙනෙහස පතා ළග ඉමි මියෙනා තුරුම.

                              - වත් -


Wednesday, February 3, 2010

ඔබේ නමින් කවි දහසක් - ලියා සදමි ටජ් මහලක්

 

මලක් වෙලා කිසිවකු නැති කතරකට
ඉරක් වෙලා ගහකොළ හිග අරණකට
කඳූළ වෙලා හැගුමන් නැති මුහුණකට
සිටියා ඇති ද සුසුමක් වී තනිකමට

පෙරදා එදා උරහිස දී ලෙංගතුව
සිටියා ලගින් සඳ හා හාවා ලෙසට
හිමිකරුවකු ඇති බවක් නොදැනුනි ඒ සදට
ඇස් ඇර බලන විට ඔබ ගොස් දුර ඈත

සිටියත් දුරින් සැමදා සුව දැනේ නම්
සිහිනෙන් මෙමට සැමදා නුඹ පෙනේ නම්
හිමිකම් නොමැති මුත් සුවදක් දැනේ නම්
හැරදා  ගියද සැමදා ලෙංගතුයි මං
      
  - වත් -

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...