..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Monday, May 7, 2018

කඩවුනු සිල් හෙවත් බූබම්බා

කඩවුනු සිල් හෙවත් බූබම්බා 

-----------------------------------------------


“ මන් බෞද්ධ සමිතියෙ ලේකම් නේ , මට එන්න බැරි වෙයි බන් “

“ ඒ කියන්නෙ උඹටත් සිල් ගන්නම වෙනව ද“

“ නෑ බන් , ඌ සංවිධායක කමිටුවෙ නිසා අනිත් වැඩ ටික බලන්න වෙනවා “

“ ඒ කියන්නෙ මොනවා ද?“

“ දානේ , ගිලන්පස , පිරිකර අරව මෙවුවා “

“ හරි එහෙනම් මෙහෙම කරමු බන් , ඔය වැඩ ටික එකාමාර දෙක වෙද්දි ඉවර වෙයි නේ... “

“ නෑ .... එකොල එකොලාමාර වෙද්දි වැඩ වලින් සෑහෙන කොටසක් ඉවරවෙයි “

“ හරි අපි එහෙනම් මෙහෙම කරමු , හවසට යමු. සිල් පාවාරණය කරන්න කිට්ටු කරල පනිමු “ 

එදා හරිම ත්‍රාසජනක දවසක් වුනා. සිල් සුවඳින් පිරිල තිබ්බ ඉස්කෝලෙ මට හරියට වැඩ තිබුණ. වෙනද අදින නිල් කොට කලිසම වෙනුවට සුදු කොට කලිසමක් ඇදල ඊට උඩින් සුදු සරම ඇදල ලෑස්ති වුනේ වෙනදට වඩා හරිම උනන්දුවකින්. ගෙදරින් හිතන්න ඇති සිල් ගන්න යන්න පුදුම උනන්දුවක් තියන ළමෙක් කියලා. අනික ඉතින් එහෙම වෙන්න එපැයි මන් නෙ බෞද්ධ සංගමේ ලේකම්.........

උදේම ඉස්කෝලෙට ගිහින් ඉස්සෙල්ලාම බැලුවෙ අරුන් තුන්දෙනා ඇවිල්ල ද කියල... උන් දෙන්නත් පුදුම සතුටකින් උන්නේ. “වාසල “ ය ඉන්න නිසා මටත් කිසිම බයක් තිබ්බෙ නෑ. ඌ ලෝකෙ කාලා වතුර බීපු එකා වෙච්චි , කොහ් ගියත් කණෙන් රිංගල හරි එයි....අනික අපෙ තාත්තයි උගේ තාත්තයිත් යාළුවො... 

සංගමේ ලේකම් වෙච්චි මට එදා හරියට වැඩ තිබ්බා.සංවිධායක මණ්ඩලේ කිහිප දෙනෙක් හිටියත් සමහර වැඩ අතර සම්බන්ධීකරණය කරන්න වුනේ මටමයි. මන් නැත්තම් තව ඩිංගෙන් බණ කියන්න වැඩම කරපු පොඩි හාමුදුරුවන්ට ගිලන්පස දෙන්න වෙන් කරල තිබ්බ ගෙදරින් ගෙනාපු අලුත්ම පීරිසි කුට්ටමත් හොයා ගන්න කට්ටියට බැරි වෙන්නේ වැඩි පරිස්සමට ඒක අරන් තියපු තැන මටවත් මතක නැති වෙලා තිබ්බ නිසා. අද හවස වෙද්දි යන්න තිබ්බ ත්‍රාසජනක , කුළුදුල් ගමන සිහි වෙද්දි මගේ මොළය තනිකර එයින් පිරිලා ඉතිරිලා යන නිසා වෙන කිසිම දෙයක් ගැන මතකයක් තියා ගන්න මොළේ ඉඩක් තිබ්බෙ නෑ.

උදේ දානේ , ගිලන්පස  , මල් වට්ටි , සුවඳ හඳුන්කූරු අතරේ මගේ සිතුවිලිත් එතිලා පාවෙලා යද්දි දන්නෙම නැතිව දවල් දානෙ වෙලාවත් ලං වෙලා තිබ්බා. දවල් දානෙට වැඩිය හාමුදුරුවහන්සේලාගේ පා දෝවනය කරල පිහිදාන්න තිබ්බ තුවායත් තුරුල් කරන් ඉද්දි ඒක හැම තැනම හොයපු පොඩි සුජී බලෙන්ම වගේ මගෙන් තුවාය උදුරන් ගියේ “ උඹට නම්  අද මොකක් හරි වෙලා.මේ ලෝකෙ නෙමෙයි ඉන්නෙ.මෙන්න මෙහෙ දියන් තුවාය .හාමුදුරුවො පා දෝවල උඩ බලන් ඉන්නවා අතන “

ඒ බැනුමෙන් සිල් මඩුවට ආපහු වැඩිය මගෙ හිත නොසන්නුව වට පිට බලද්දි තමා වාසල එහා කොණේ ඉදල මට අත වනනව දැක්කේ.මිනිහට ටිකක් තරහ ගිහින් තිබ්බ කියල මට හිතුනෙ , ගොඩක් වෙලා මා එනකම් බලන් හිටිය කියල දැනුන නිසා.

ඔන්න ඉතින් වාසලයයි , මායි චතුරයි ඉස්කෝලෙ ප්‍රධාන ගේට්ටුවෙන් වත් පස්සෙ ගේට්ටුවෙන් වත් නැතිව කැලෑ පාරකින්ම අපේ ගමන යන්න පිටත් වුනා. ඉස්කෝලෙ නොපෙනිලා යන දුරක් ගියාට පස්සේ එච්චර වෙලා අරහෙ මෙහෙ ඇතිල්ලි ඇතිල්ලි තුත්තිරි ඇනිල තිබ්බ සුදු පාට සරම කඩල බෑග්ගෙකට  දාලා දිලිසි දිලිසි තිබ්බ සුදු පාට කොට කලිසම පිටින් තුන්දෙනාම දැන් ටවුමට යන බස් එක එනකම් බලා හිටියෙ අදුරන කවුරුවත් මුලිච්චි වෙයි ද කියල පරිස්සම් වෙන ගමන්.

ගමන සුබ මොහොතකින් පිටත් වෙලා තිබ්බ කියල වාසලය කීවේ අදුරන කිසිම කෙනෙක් මුලිච්චි නොවුන නිසා. අනික ඉතින් අපි අදුරන ගොඩක් අය මේ වෙද්දිත් ඉස්කෝලෙ සිල් මඩුවෙ නිසා ඒ හැටි කලබල වෙන්න දෙයක් තිබ්බෙත් නෑ.

චිත්‍රපටි හෝල් එකට ළං වෙද්දි ලොකුවට ලස්සනට අතින් ලියපු “ ඔන්න බබෝ බිල්ලො එනවා “ කියන ලස්සන අකුරු අතරින් තඩි විශාල ඇඟක් තියන මනුස්සයෙක් වගේ කෙනෙක්ව ඇඳල තිබ්බා. චිත්‍රපටිය බලන අතර තුර දි තමා මට තේරුනේ ඒ ඇදල තිබ්බෙ “ බූබම්බා “ කියලා.

විශාල හෝල්ලෙක ලෑලි පුටුවක වාඩි වෙලා කකුල් දෙකවත් බිම ඇතිල්ලෙන්න උස මදිව මන් බලපු පළවෙනි චිත්‍රපටිය තමයි ඒ. ඒකෙ හිටිය මහ විශාල භූතයා එකෙ හිටපු නළුවගෙයි නිළියගෙයි ආදර කතාවට හරියට උදව් කරා. ඌ තමයි බූබම්බා කියන්නේ. චිත්‍රපටිය බලන්න ආපු මිනිස්සු විසිල් ගගහ කෑගගහ බූබම්බට සපෝට් එක දෙන කොට අපි තුන්දෙනත් ඒකටම එකතු වුනා.

ඒත් ............................. චිත්‍රපටිය ඉවරවෙලා ටවුමට එද්දි , ගමට යන බස් එක අපට මිස් වෙලා තිබ්බා. හරියටම තත්පර ගාණකින් ඒ බස් එක අද්දල තිබ්බත් අපේ ප්ලෑන් එකේ හැටියටම අපි ආවනම් ඒ බස් එක මඟෑරෙන්නෑ කියල වාසල කීවේ චිත්‍රපටි ශාලාවෙන් කවුරුත් යනකම්ම එළියට නොබැහ ඉදල අන්තිම මොහොතත් හෝල් එකේ විච්චූරණ බල බල ඉදල මඟදිගට බූබම්බාගේ නැවත විකාශයන් රඟපාමින් අපි ආපු නිසා........

ඒ වෙද්දි අපේ ගෙදර තත්ත්වය මට හිතා ගන්නවත් බැරි තරම් බැරූරුම් වෙලා කියල මට තේරුනේ ගමට යන අන්තිම බස් එකේ ඇවිත් රෑ වෙලා පාර දිගේ ගෙදර යද්දි ගෙදර යන්න කලින් මඟට ඇවිත් පාර දිහා බලා ඉන්න අම්මගෙ මූන දැක්කාමයි.

කොච්චර බොරු කීවත් අම්මගෙන් මිදෙන්න බැරි විත්තිය මට තේරුම් ගිහින් තිබ්බත් තාත්ත එදා ගෙදර නැති එක හිතට ගෙනාවේ සහනයක්.............

ඒත් ඊට පහුවෙනිදා පාන්දරම ගෙදර ආපු තාත්තගෙ අතට අහුවෙච්චි වහලෙ ගහල තිබ්බ කෙවිට පිට මැද්දට දෙක වදිද්දි  මාව බේර ගන්න වත් බූබම්බා නම් ආවේ නෑ.

Monday, April 30, 2018

මන් ආදරේ අන්නේකයි


මන් ආදරේ අන්නේකයි 
--------------------------------


මන් කැමති විදිහටම 
මන් කැමති තරමට ම
නුඹ කැමති දේවලුත් තියනවා
නුඹ හිතන විදිහටම
මන් හිතන බව නිතර
නුඹට-මට එකවරම හැඟෙනවා
මන් ඉන්න තැන නිතර
නුඹ නොමැති කල වුව ද
ආදරේ හැංගිලා තියනවා 
මන් හිතන හිත ඇතුලෙ
සැඟවිලා නැලවිලා 
නුඹෙ හිතත් නිතරෝම ගැහෙනවා 
මන්
සොඳුරු සිත
(වත්සලා)

ඉංජිනේරු මහත්තයාගේ බිත්තරය

ඉංජිනේරු මහත්තයාගේ බිත්තරය
---------------------------------------------------


මන් දන්න කියන බොහොම දක්ෂ ඉංජිනේරු මහත්තැන් කෙනෙක් ඉන්නවා. හැබැයි එයා හිතන් ඉන්නේ කිකිළියෙක්ට බිත්තරයක් දාන්න නම් කුකුළෙක් ඉන්නම ඕනි කියලයි.එයා කියන කතාව ඇත්ත නම් කුකුළෙක් නැති කුකුළ් කොටුවක ඉන්න එක කිකිළියෙකුට වත් එක බිත්තරයක් වත් දාන්න බෑ. 

“ එතකොට ගන් කිකිළියො ? “

“ ආහ් ..ගන් කිකිළියො ද උන්ට නම් ඉතින් ගමේ ඇවිදිල කියල කුකුළෙක් මාට්ටු කර ගන්න බැරි කමක් නෑනේ. අනික ඉතින් ගන් වල අහුලන් කාලා ඉන්න කිකිළියො අතරෙ කුකුළ්ලොත් ඇති පදම් ඉන්නවනේ....“

“ එහෙනම් ඒක වෙන්නෑ ගම් බිත්තර ඔය හැටි ගනන් “

කුකුලෙක් නැතිව කිකිළිට බිත්තර දාන්න පුලුවන් කියල කියල දෙන්න සමස්ත මානව ප්‍රජනන පද්ධතියත් කියල දෙන්න වුනා. 

ඔය ඇහැට නොපෙනන තරමේ ඒ කියන්නේ පියවි ඇහැට (පියවිච්චි ඇහැට නෙමෙයි හරිය ) දකින්න බැරි තරම් කුඩා සෛල අතරේ , හොඳට ඇහැට කණට පේන අතට අල්ලන්නත් ඇහැකි සෛලත් තියනවා. ආන්නේම එකක් තමා ඔය “ කිකිළිගෙ ඩිම්බ සෛල “

ඔවු...........මිනිස්සුන්ගෙ ගැහැණු සතාටත් ඩිම්බ සෛල තියනවා...මිනිසාගේ ගැහැණු සතා මාසෙකට සැරයක් පිට කරන ඩිම්බ සෛලය ශුක්‍රාණූවක් එනකම් බලා ඉදලා ඒ නැති වුනාම සංසේචනය නොවෙන නිසා සංසේචනය වුනා නම් පිලිගන්න සැරසිලා හිටි ගර්භාශ බිත්ති අඩා වැටෙන්න කඩා වැටෙන්න ගන්නවා. 

ආන්නෙක තමයි ඔය මිනිස්සුන්ගෙ ගැහැණු සතාට මාස් පතා සිද්ධ වෙන්නේ. ඕක ඉස්ඉස්සෙල්ලාම සිද්ධ වුනු දවස තමා ගැහැණු ළමෙක් “ ලොකු ළමෙක් වෙන්නේ “....ඉතින් ඒ මිනිස්සුන්ගෙ ඩිම්බ සෛල පිටවෙන්න කුකුළෙක් ..නෑ නෑ මනුස්සයෙක් හෝ ශුක්‍රාණුවක් ඕනි වුනැයි නෑනේ......... 

ආන්නේ වගේ , කිකිළිත් කෙකර ගාලා කෙකර ගාලා දාන බිත්තරේ ඇතුලෙ තියෙන්නෙත් “ඩිම්බ සෛලයක් “ තමා...... ඕක තා කුකුළෙක් හම්බෙලා සංසේචනය වුනොත් තමා ඒ හැදෙන බිත්තර වල පැටවෙක් ඉන්නේ. නැතිනම් ඉතින් නෑ තමා...... ඒකනේ ඔය සමහරු කියන්නේ ෆාම් බිත්තර කෑවට පව් නෑ කියලා..... 

ප/ලි - කලකට කලින් වෙච්චි කතාවක් අද මතක් වුනේ කන්න කටට රසට දෙයක් නැතිව ඔම්ලට් එකක් දාගන්න යද්දි “ හා හා අද පෝය බිත්තර බිදින්නෙපා “ කියල ගෙදරින් දෝස මුරේ ආපු නිසයි...........මන් ඉතින් විද්‍යා ටීචර් වෙලා ඉන්නෙ රටට ලෝකෙට මිසක්කා ගෙදෙට්ට නෙමෙයි නේ..

ඉංජිනේරු මහත්තයට බිත්තරේ ගැන කියල දුන්නු
මන්
සොඳුරු

Sunday, April 15, 2018

අපූරු පැමිණීල්ල


අපූරු පැමිණිල්ල




හදිසියේම පැමිණිල්ලක් විභාග කරන්න තියනව කියල මට පොලිසියට එන්න කියල තිබ්බ. කුරා කූඹියෙකුටවත් වරදක් කරල නැති මන් මොකක් ද මේ විජ්ජුම්බරේ කියල හිත හිත කුඩෙත් කිහිල්ලෙ ගහන් වැස්සෙ තෙමි තෙමිම පොලිසියට ගියා. 

ඒ යද්දි දැකල පුරුදු මූණක් ඉන්නෝ පොලිසියේ. ඌ තමා ලු පැමිණිල්ල. අප්පද බොලේ මූ ගිය උඩක් කියල හිත හිත දැන් ඌයි මායි පැමිණිල්ල විභාග කරන රාලාමිට මූණ දාල එක ලග පුටු දෙහෙක වාඩි වෙලා ඉන්නො. ඉස්සරෝම කතා කරන වාරෙ දුන්නෙ ඌට.

" මේකනෙ රාලාමි.... " කියපු ඌ මේසෙ උඩ තිබ්බ හොදටම ඉදුනු කෙසෙල් ඇවරියෙන් කෙසෙල් කෑල්ලක් කෑව.ආයෙම කතාව පටන් ගත්තා.

" දැන් මේකනෙ රාලාමි මන් ඉපදුනෙත් ඔය ගෙදර... හැදුනෙ වැඩුනෙ ඔය ගෙදර... කොටින්ම රෑ දෙගොඩ යාමෙ ඇවිත් සීතලට මේ නෝනගෙ ඇදේම කෑල්ලක තුරුලු වෙලා නිදියලත් තියනව "
" මොනවා මන් වත් නොදැන ...." 

" ඔහෙ මොකෝ නොදන්නෙ... දවසක් ඔහෙ උදේ පාන්දර කෑගහගෙන අවදි උනා මතක නැතෙයි... ඔහෙට මතක නැත්තම් ෆේස් බුකියෙ පරන පෝස්ට වලට ගිහින් බලන්න " 

" යකෝ මූ...." කියල මන් හිතුවා විතරයි. මූණ හට්ටියක් කර ගත්ත රාලහාමි මයෙ දිහාබලාඉන්න විදිහ දැක්කාම ඌව චප්ප කරල දාන්න උස්සපු මගෙ අත ආපහු අකුල ගත්ත...

" හරි ඉතින් දැන් මක්කෙයි ඔහෙට මගෙන් වෙලා තියෙන්නෙ ?" 

" ඔය ගෙදර මටත් අයිතියක් තියනව. මගෙ තාත්තා ගේ හැදුවෙ ඔහෙලයි ගේ ඇතුල්‍ර් නම් මටත් මගේ ගේ හදා ගන්න ඉඩ දෙනේකඔහෙලැයි යුතුකම . එහෙම නේද රාලාමි ?'"

හට්ටි මූණ පෙට්ටියක් කර ගත්ත රාලාමිත් මුගෙ පැත්ත අරන් උඩට පහලට ඔලුව වැනුව.

" මට ඔහෙට විරුද්දව කාරනා දෙකක් ගොනු කරන්න තියනව "

රාලාමිගෙ ඔලුව වැනිල්ලෙන් තවත් උඩ ගිය මේකා පුටුවෙන් පැනල මේසෙ උඩට ගිහින් මට මූණ පාලා කකුල් දෙකෙන් හිට ගත්තා අත් දෙක එකට එකක් තද කරල පපුව උඩින් බැද ගත්‍තා.එක කකුලකට බර දීල අනිත් කකුලෙන් දෙතුන් සැරයක් මේසෙට තට්ටුවකුත් දැම්ම.. . 

දැන් රාලාමියි මූයි දෙන්නම පෙට්ටි මූණ දාන් මයෙ දිහා බලා ඉන්නෙ ලෝකෙඉන්න ලොකුම වැරදි කාරය දිහා බලන බැල්මෙන්.

" එක තමයි , මට මගෙ ගේ හදා ගන්න ඉඩ දේනේක .ඔහෙ අද උදේ මාව බය කරේ ගේ හදන්න හොයා ගත්ත කෙදි පොදිය අරන් එන කොට. දෙක තමයි... ඔහෙ මටත් නොකිය ගෙදරට කැන්දන් ආපු අර කලු තඩි දඩෝරියව ගෙදර හතරමායිමෙන් පන්වන්න ඕනි"

" ඒ අහින්සකයගෙන් උබට කරදරයක් නෑනෙ. ""

" මන් වැඩ දන්න නිසා බේරිල හිටිය තමයි.හැබැයි...මගෙ පොඩි උන් එකෙක් ට හරි ඔය දඩෝරියගෙ දත් පාරක් හරි වැදුනොත් මන් ඔය ගෙදරින් දඩෝරිය විතරක් නෙමෙයි ඔහෙවත් පන්නනවා " 

යකෝ මූ..... මට කැරකිල්ලක් වගේ දැනුනා විතරයි මතක...


පැමිණිලි පාර්ශවය වූ 
මම

සොඳුරු සිත

Wednesday, March 21, 2018

බැන්කු බදු නැති සල්ලි තැන්පතුව


බැන්කු බදු නැති සල්ලි තැන්පතුව


මට මතක හැටියට අපේ කියන ගෙයක් කඩල දැම්මෙ එක සැරයයි. ඒකත් තාත්තගේ ආතම්මා හදපු ගෙයක්. කුඩ ගලෙන් බැදලා හුණු කපරාරු කරල සමර ගාලා තිබ්බ ඒ ගෙදර හරිම සරලයි.

බිත්තියෙ තිබ්බ හුණු බදාමය හරිම තුනීයි. අපි ඉතින් පොඩි කාලේ ඔය බිත්ති කෑලි නියපොතු අස්සෙන් ගලෝ ගලෝ ගන්නවා.කුඩ ගලෙන් හදල සිමෙන්ති කපරාරුව තිබ්බෙ කාමරයක් සහ සාලේ කෑල්ලකුත් පොඩි ඉස්තෝපු කෑල්ලකත් විතරයි. අනිත් කොටස තනිකර මැටි බිත්ති.

ආතම්මා නැති උනාට පස්සෙ අපේ තාත්තට ඕනි වුනා ඔය මැටි බිත්ති කොටස කඩල දාලා අලුතින් කොටසක් ගෙට එකතු කරන්න. ඉතින්........මැටි කපරාරු බිත්ති කඩන එක හරිම බරපතල වැඩක් විදිහට වැඩිහිටියන්ට පෙනුනත් අපට නම් ඒක හරිම විනෝදජනක වුනා.... මැටි බිත්ති අතර ට යනවට තාත්තා නිතරම කෑගැහුවත් මැටි බිත්ති අතර තිබිලා හමුවුනේ බොහොම රසවත් දෙයක්...... කොටින්ම ඒක හරිම පැණි රසයි......... පැණි බේරෙන මීවද. ඒ තරම් පැණී රස සජීවී මී වදයක් මේ වෙනකන් මම දැකල නෑ.කොටින්ම එදා මී පෑණි කාලා කාලා හොඳටම මත් වුනා මට මතකයි.අන්තිමට වැඩේ බාගෙට තියෙද්දි කට්ටිය වැටුනු වැටුනු තැන් වලට වෙලා හිටියා.


ඒක නෙමෙයි හොඳම වැඩේ..... මැටි බිත්ති වලින් වට වෙලා තිබ්බ බිම , හොඳ හැටි ගොම මැටි ගාලා පදම් වෙච්චි පොළවක්.ඔය පොළෝ කෑල්ලත් අයින් කරන්න තාත්තට ඕනි වුනා.... ඩේවිඩ් සීයගේ කරත්තෙට බදින ගොනාගෙ කොළ පාට උණු ගොමයි .... වත්ත පහළින් හොයල හොයල බාල්දි පිරෙන්න ගේන හුඹස් මැටියි අනල බිම ගානෙක හරි රසවත් වැඩක්. ඒ සුවඳ මේ ලියද්දිත් මට දැනෙනවා.

ගොම වල ඉන්න තඩි කළු කුරුමිණියො අයින් කරල ලොකු හබරල කොළ දෙහෙකට මැදි කරල උණු ගොම ගෙනත් බාල්දියකට දාලා දිය කරල නිවිති පාත්තියට දැම්මාම මෙන්න කොළේක සයිස්..... 

මම හිතන විදිහට ලෝකෙ ඉන්න සත්තු අතුරින් කැත නැති මල පහ පිට කරන එකම සතා තමයි හරකා. හරි...ඔන්න ඉතින් එහෙම තට්ටු දෙක තුනක් නෙමෙයි දහ දොලහකටත් වඩා ගාපු බිම අලවංගු පාරින් කුට්ටි කුට්ටි තට්ටු තට්ටු කැඩිල යනවා............

වෙලාවකට හිතට දුකකුත් දැනෙනවා.... බිම කඩන්න අලංවගු පාර ගහන්නෙ තාත්තා. දෑත බදල උඩට උස්සල බිමට පාත්වෙන අලවංගුව එක සැරේම මොකක් ද එකක වැදිල කුඩු වෙන සද්දයක් අපි කාටත් ඇහුනා.

වැඩ කර කර හිටපු කවුරුත් එක සැරේම එතනට එකතු වුනා. කට්ටිය අස්සෙන් රිංගල ගිහින් අලවංගු පාර වැදිච්චි තැන ඇණ ගහන් වාඩි වෙන්න මට ඉඩ ලැබුනා.

අලවංගු පාර වැදුන තැන තිබ්බෙ පොඩි සිදුරක් හැදිලා.ඒක හරියට කෙළවරක් නැති තැනකට විහිදෙනව කියල මට හිතුනෙ එඹිල බැලුවමයි. මොළේට එක සැරේට ආපු අදහසක් අනුව මම මගේ දකුණු අත අර සිදුර අස්සෙන් පොළව අස්සට එඹුවා.
“ සතෙක් සරුපයෙක් ඉන්න ගුහාවක් ද දන්නෑ...මෙන්න මෙහෙට එනවා “ කියල අම්ම මාව මගෙ වම් අතින් අල්ලල අදිද්දිත් මගේ දකණු අත වැලමිටටත් ටිකක් ළඟට එන්න අගක් කොණක් නැති අර මහා ගුප්ත සිදුර ඇතුලට ගිහින් තිබ්බා.

අම්ම ඇදල ගනිද්දිම මගේ අතේ ඇගිලි වලට මොකක්දෝ පතුලක් අහුවෙනවා දැනුන නිසා අම්මගෙ ග්‍රහණයට අසුවුනු වමත ගසා දැම්මෙ  “අහුවුනා අහුවුනා “ කියලා කෑගහන ගමන්මයි.

ඔන්න ඒ සැරේ මගෙ අත්දෙක යටින් කිහිලි අස්සෙන් දාපු තාත්තගෙ යෝධ අත්දෙකෙන් මාව උස්සල අනිත් පැත්තෙන් තිබ්බෙ හරියට ව්‍ඳුරු පැටියෙක් උස්සන්නා වාගේ.

අලවංගුව පැත්තක් තිබ්බ තාත්තා අර තිබ්බ සිදුර වටේට පොල්කට්ටකින් හාරල හාරලා මතු කර ගත්තේ කළු ගැහිච්චි ලොකු මුට්ටියක්. ඒ මුට්ටියේ කට රෙදි පාන්කඩේකින් ඇදල වහල කට වටේට ලණු පොටකින් ගැට ගහල තමා තිබ්බේ. රෙදි පාන්කඩේ දිරල මගේ ඇගිල්ලකට ද කොහෙදෝ හිල් වෙලා තිබ්බා.

අම්ම නම් හිටියේ හොඳටෝම බය වෙලා. තාත්තට නම් කට කොණකට හිනාවක් ඇවිත් තිබ්බා.

“ ඔන්න පුතේ ආතම්මගේ සබ්බ සකල මනාව “  තාත්ත එහෙම කියන ගමන් අර තඩි මුට්ටිය මගේ දෑතට දුන්නා. මට උස්ස ගන්න බැරි තරම් බර වෙච්චි ඒ මුට්ටිය වැටෙන්න නොදී තියා ගන්න මගෙ පපුවට හේත්තු කර ගන්න සිද්ධ වුනා........
මුට්ටිය ඇතුලෙ පිරෙන්න තිබ්බෙ කාසි , ඊට අමතරව ඉදහිට නෝට්ටුත් නොතිබ්බම නෙමෙයි.ආතම්මගෙ මරණෙ වත්ත කොණක වල දාලා ආපු දවසෙ නැන්දල මුළු ගේම පීර පීර හොයල තියෙන්නෙ මෙන්න මේක තමයි කියල තාත්ත කියනව මට ඇහුනා.... 

ඒ මුට්ටියට අමතරව තවත් මුට්ටියක් ඉතිරි පොළව  බිදිද්දි හමුවුනත් ඒ මුට්ටිය පිරෙන්නම සල්ලි තිබ්බෙ නෑ.තාත්ත ඒ මුට්ටි වල සල්ලි කඩේට දීලා නෝට්ටු කරන් ඒ සල්ලි වලින්ම ගෙයි කැඩුව ටික අලුතින්ම හැදුවත් අම්ම නම් ඒ සල්ලි වලින් ටිකක් ළඟ තියාගෙන ගේ හදල ඉවර වුනාට පස්සෙ හාමුදුරු දානයක් දීලා ආතම්මට පිං දුන්නා මට මතකයි.

දැන් අපිට ඒ ගේ නැහැ. ගේ විතරක් නෙමෙයි ඒ පලාතම විකුණල දාලා තාත්තගේ මුල්ම ගමේ පදිංචියට ඇවිත් දැන් සෑහෙන කලක්. දැන් අපේ ගෙදර බිත්ති සිමෙන්ති ගඩොල් වලින් බැදපුවා. පොළව සුදු ටයිල් කරපු බිමක්.වහල පේන්නැති වෙන්න සිවිලිමක් . එක්කෙනාට එක කාමරේ බැගින් තියන ටිකක් ලොකු ගෙයක්....ඒත් තාමත් ඉදහිට හීනෙන් පරණ කටුමැටි ගේ බිත්ති අතර සරන්න මගේ හිතට අමතක වෙලා නෑ........

ප/ලි - මේ කතාව මතක් වෙන්න එක හේතුවක් තමයි බැන්කුවෙ තියන තුට්ටු දෙකටත් ගහන බද්ද වැඩි කරපු එක.

Sunday, March 11, 2018

කැලේ පැනිල්ලේ සතුට

කැලේ පැනීම යි විලේ නෑමයි
අයිති ළමයින්ටයි ? 


“ ජනිඳි දී....දී ..............“
“ ඉන්න වා වා වා ..........ටීචා.......“

“ නෙතුලී.....ලී......ලී  “

“ප්‍රසන්ට් ටීචා....චා....චා ...........“

“ පසිඳු ............“

“ඉන්න වෝ..................“

“ කවිඳූ........................“

“ ඉන්ඩෝ.........ඩෝ...............ටීචා......“

“ ප්‍රදීදී...............ප් ............................“

“ ප්‍රදීප්.............................ප්................. ?“  

කිසිදු පිළීතුරක් ‍ නොලැබුන හෙයින් මෙතෙක් වෙලා හිස ගුරු මේසයට පාත් කරන්  ඇඟිලි අතර සිරවී සිටීමට වාසනාවන්ත වූ කළු පෑනින් මදක් වමට බරැති වන සේ එක ලකුණු දමමින් සිටි මම හිස ඔසවා පන්තිය දෙස බැලූ වේ හරියටම ප්‍රදීප් ගේ ඩෙස්කය සහ පුටුව හිස්ව තිබෙනු දුටුව ද ප්‍රදීප් යනු එක තැනක නොරැඳෙන්නෙකු බැවිනි, මගේ විමසිලි දෑස් පිරිමි ළමයින්ගේ පේළි වෙත යොමු කරලුයේ පිළිතුරක් අපේක්ෂාවෙන් බැව් තමන්ගේ ගුරුවරිය ගැන හොඳින් දන්නා දරුවන් දනී.

“ ටීචා . . . . . . .  හීන් කොටා ................“

“ මම කියල තියනව නේද ඔය නම කියන්නෙපා කියලා “

“ එහෙම කියනවට ඌ තරහ නෑ ටීචා .......“

ඔවු ඉතින් ඌට නැති අමාරුවක් නෙ ටිචාට තියෙන්නෙ යැයි හැඟෙන ඒ ප්‍රකාශයෙන් මුවට නැගුනේ මදහසකි.

“ හරි හරි කෝ ඉතින් ප්‍රදීප් .......කැන්ටිමේ යි .........අද ආවැ යි “

“ නෑ .......ටීචා ... නෑ ..........හීන් කොටා අද ඉස්කෝලෙ ආවා “

“ ඉතින් කෝ...........?“

“ ටීචා ................. “ එකකු තෙපර බාන විදිහෙන් ඒ නම් කුමක් හෝ සැලකිය යුතු මට්ටමේ රහසක් බැව් ගුරුවරියට හැඟෙන්නේ ඇගේ ඉව මොවුන් අතර සිටීම නිසා ම තියුණු වී ඇති බැවිනි. පන්තියටම ඇසෙන්නට කිව නොහැකි රහසක් බැව් හැඟවෙන බැවින් ගුරුවරිය නැගිට පන්තිය අතර පිරිමි ළමුන් සිටිනා දිශාවට ගියා ය.

“ ටී.......චා.................“

“ ඔ...වු .........“ 

“ ටීචා හීන් කොටා...............“

“ ඔවු.................“

“ ඌ ටීච පන්සිල් ගන්න කොට බෑග්ගෙකත් අරන් යන්න ගියා ...... “

“ ඔවු ටීච ඔවු..........අපිත් දැක්කා‘

දැන් රහස ,රහසක් නොවන බැවින් පන්තියේ පිරිමි ළමුන් එකා දෙන්නා පිළිතුරු දීමට තරඟයට ඉදිරිපත් වන්නේ මෙතෙක් සඟවා ගෙන සිටි රහස ඔවුන් ද දන්නා එකක් බැව් පෙන්වීමට මෙනි....

“ ඔවු...........මොකෝ වුනේ කියන්න “

“ හීන් කොටා .......ළමයි පන්සිල් ගන්න කොට බෑග්ගෙකත් අරන් යන්න ගියා...........අපි ඌව නතර කර ගත්තා ටීචා..........හැබැයි ටිහකින් ආපහු බෑග්ගෙක අරන් ඉස්කෝලෙන් යන්න ගියා “

“ අපි කීවට ඇහැව්වෙ නෑ ටීචා...........“ 

“ කොහෙද යනවා කීවේ......................ගෙදරෙයි ? “

“ දන්නෑ ටීචා ............... ඌ මුකුත් ම කිවේ නෑ “ 

“ එහෙමෙයි ................හොඳයි බලා ගමු කෝ .......... අනිත් දවසෙ කවුරු මොන හේතුවකට ඉස්කෝලෙන් එළියට ගියත් මට කියල යන්නෝනි  හරි ය................ ඉස්කෝලෙ ආවට පස්සෙ කාටවත් හිතුන හිතුන වෙලාවට ඉස්කෝලෙන් එළියට යන්න බෑ.... මේක අම්බලමක් නෙමේ ,හිතුන හිතුන වෙලාවට එන්නයි යන්නයි තේරුනැයි “

“ ඔවු ටීචා.......“ සියල්ලන්ම හිස සලමින් එකම විට පිළිතුරු දුන්නේ මා කියූ සියල්ල අකුරක් නෑරම පිළිගන්නා එවුන් පරිද්දෙනි. 

මම ප්‍රදීප් වෙත පැවසිය යුතු ඔවදන් පන්ති පැමිණ සිටින ළමයින්ට පවසා නැවතත් නාම ලේඛණය ලකුණු කරන්නට පටන් ගතිමි..... පන්තියේ සිටින අහිංසකම සහ දිනපතාම පාසල් පැමිණෙන දරුවෙකු වූ තවකෙකු ද අද පැමිණ සිටියේ නැති බැවින් ඒ ගැන ද සිතට දැනුනේ කුතුහලයකි. එම කුතුහලය වැඩි වූයේ ඔහු පාසල් පැමිණ සිටියා ද නැතිද යන්න පිළිබඳව ළමයින් අතර ඇති වූ කසුකුසුව නිසා ය.

“ සමන් ආවා බන් .................“

“ නෑ බන් ඌ අද ආවේ නෑ ..............“

“ නැත්තෙ මොකෝ........මම දැක්ක නේ බස් එකෙන් බැහැල අපිත් එක්කමයි පන්තියට ආවේ................“

දෙදෙනාගේම පාසල් පැමිණීම සැකයට භාජනය වී තිබූ නමුත් ඔවුන් පාසල් පැමිණි බවට පිළිගත හැකි කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැති වූයේ එක් එක් සිසුවා විවිධාකාරයේ අදහස් පළ කල බැවිනි.

මෙසේ දවස ගෙවී යන අතර තුර පාසලට ලැබුනු පණිවිඩය කි.

“ ඉස්කෝලෙ ළමයි වගයක්  කැලේ මැද හරියෙ තියන ගල් වලේ නානවා ..... සුදු ඇදුම් වලින් අඳුර ගත්තෙ ඉස්කෝලෙ කියලා ......... “

 වහාම ක්‍රියාත්මක වූ පාසල් ගුරුභවතුන් කීප පොලක් තොරතුරු ලැබුනු ස්ථානය වෙත පිටත්ව ගියේත් , බියෙන් සැලෙන හදවත් සමඟින් ඔවුන් පැමිණෙන තෙක් අප බලා සිටියේත් කුමකින් කුමක් වුවාදැයි හරියටම නොදන්නා බැවිනි..... පාසල් පැමිණි පසු දරුවකුගේ භාරකරු වන්නේ පාසලේ පන්තිභාර ගුරුවරයා ඇතුලු පාසල් ආචාර්ය මණ්ඩලයයි , ඒ අතර තුරු ඔවුනට සිදු වන ඕනෑම මට්ටමක කරදරයකට , බාධකයකට අසනීපයකට ඇතුළු සියළුම ආකාරයේ අඩම්තේට්ටම් වලට වගකිව යුත්තේ ගුරුමණ්ඩලයයි. ඒ පැමිණෙන සියළුම දුක් කරදර වලින් දරුවා ආරක්ෂා කර දෙමින් නැවතත් පාසල් අවසානයේ දී දෙමාපිය භාරකරුවන් වෙත දරුවා භාර දීම ඔවුන්ගේ යුතුකම මෙන්ම වගකීම ද වන්නේය ....

නමුත් ..............................

අප පාසල් යන කාලයේ “ කැළේ පැන්න “ ළමයින් සොයන්නට කිසිවෙකු හෝ පැමිණියේ බොහෝ කලාතුරකිනි. උදයේ පාසල් පැමිණෙන ගමන අතර තුර කැලේ පැණීම විනෝදශීලි වැඩකි. පාසල් නිමාවන වේලාව අල්ලා නැවතත් නිවසට යන පාරේ දී පාසල් ළමයින් සමඟින් එක් වී හොඳ දරුවන් මෙන් ගෙදර යන කොල්ලන්ඒ කාලයේ දී කිසිවෙකුටත් විශේෂයක් ගෙන නොආවේ ය. එයට හේතුව වන්නට ඇත්තේ , කැළේ කොලේ සතා සීපාවා සේම එකල මිනිසුන් බහුතරයක් ද “ ළමයින් “ ළමයින් ලෙසටම සැලකූ බැවින් සහ දරුවන් වෙත ස්වභාදහමේ ආරක්ෂාව ලැබීමත්නො මිනිසුන්ගේ බැල්මට හසු නොවීමට තරම් වාසනාවන්ත වීමත් වන්න්ට පුලුවන.....නමුත් අද ............ දරුවෙකු ඇසට දකින තෙක් හදවතේ හඬ නතර වී පවතී..........

පාසල් පැමිණීමත් ගල් වලේ නාන්නට යාමත් අහඹු සිදුවීමක් නොවන බවත් “ කල් ඇතිව සංවිධානය “ කරන ලද කුමන්ත්‍රණකාරී රහස්‍ය විනෝදචාරිකාවක් බවත් දැන ගන්නට ලැබුනේ දිය නාමින් සිටිද්දි අත් අඩංගුවට පත් ළමයින්ගෙන් එකා එකා ගෙන ප්‍රශ්ණ කර බලන විට යි.

ඒ වන විටත් නඩයේ ප්‍රධාන සංවිධායක ධූරය දරමින් සිටි “ හීන් කොටා “ තම නඩය අතහැර දමා එතැනින් මාරු වී ගොස් තිබූ අතර අත් අඩංගුවට පත් ව සිටියේ අහිංසකයින් බැව් බැලූ බැල්මට පෙනී ගිය අතර , ඔවුන් ගෙන් ලැබුනේ සත්‍ය තොරතුරු බවට පැහැදිලිව වටහා ගැනීමට අපහසු නොවී ය.................

ඒ අතර සිටි “සමන් “ ගේ කළු සුන්දර මුහුණ තවත් කළු වී ගොස් වචනයක් කතා කර ගැනීමට නොහැකි තරමට ගොළු වී ගොස් විදුහල්පතිකාමරයෙන් එළියට ආ විගසින් හසු වූයේ මට යි.ඔහුගේ වත සැරසී තිබුනේ පාසල් නිල ඇඳුමින් නොව දුඹුරු පැහැති කමීසයකින් සහ තද දුඹුරු පැහැති දිගත් නැති කොටත් නැති කලිසමකිනි .  

“ මොකෝ සමන් වුනේ. කෝ යුනිෆෝම් “ 

බියට පත් වී සිටි ඔහුව තවත් බියට පත් කරනු නොරිසියැයි හැඟුන හෙයින් මම සාමාන්‍ය ලෙස ට ඔහු ගෙන් ඇසුවෙමි.

“ නෑ ..ටීචා .............ඊයේ උදේ ප්‍රදීප් කීවා හෙට ඉස්කෝලෙ එද්දි පාට ඇඳුම් අරන් එන්න , මම උඹලව නියම තැනකට එක්කරන් යන්නම් කියලා “

“ ඉතින් ...........?“

මා දෑස් දෙස සෘජුව බැලීම තව දුරටත් කළ නොහැකි වූවක් නිසා දෝ බිම බලාගත් සමන් “ ඉතින් ටීචා ..........මමත් පාට ඇඳුම් අරන් ආපු නිසා .. ප්‍රදීප් කතා කලාම ගියා “

මගේ මුවගේ නැඟුන සිනාව සඟවා ලනු නොහැකි වූවක් වුවත් ඔහු තව දුරටත් බිම බලානම සිටි බැවින් මගේ සිනහව සඟවා ලන්නට ද මට ඇවැසි නොවී ය.

“ ඒ කියන්නේ.............පාට ඇඳුම් ටික ...සමන්ගෙ බෑග් එකට පැනල හැංඟිල්ලා හිටිය නිසා සමන්ටත් ඒ ගමන නොඟිහින්ම බැරි වුනා “

බිම බලාන සිටිමින්ම සිටින සමන්ගේ මුවට ද සිනහවක් නැඟෙන බැව් වටහා ගැනීමට මට ඔහුගේ මුහුණ දැකීමට අවශ්‍ය නොවුණි.

ඔවුන් කළ දේ වැරදිය.... 

ඔවුන් කැලේ පැණීමට තෝරා ගත්තේ පාසල් වේලාවයි. කිසිවෙකුටත් නොපවසා එහි යාම ද ඔවුන් කල විශාලම වරදකි. නමුත්......................

ඔවුන් කළ දේ ඇත්තටම වැරදි ද?

ඔවුන් කළ දේ වැරදි නම් ................. ඇත්තට ම එහි වරදකරුවන් කවුද ?

දවසේ වැඩ අහවර කර විඩා නිවනු වස් පයිප්පය දිගේ පැමිණ හිසට උඩින්විසිර යන  වතුර මලෙන් පැමිණෙන වතුර ට හැකි ද?

කැළේ ගල් වලේ , විලේ බැස ලබන නිවා සැනහිල්ල ට අලගු තැබීමට ක්ලෝරින් වලින් පෙඟුනු  ඇල්මැරුණ වතුර මලට නම් කිසිදා නොහැකි වනු අැත....................


Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...