..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Friday, July 21, 2017

ගුරුකමේ කලාව නොහොත් මාතර නොවරදින ගුරුකම් අභිරහස්...

ගුරුකමේ කලාව නොහොත් 
මාතර නොවරදින ගුරුකම් අභිරහස්...

පන්තියෙ ළමයින්ගෙ මොහොත එන්නෙ අන්න එතකොට. ටීචර් පන්තියටම පිටුපාල කළු ලෑල්ලේ සුදු අකුරු ලියනවා. ළමයි ඒ වෙලාවට තමා ඔක්කම නසරාණි වැඩ වලට මුල පුරන්නේ. 
කඩදාසි කුරුල්ලො යවන්නේ, ටීචර්ට ඇද කරන්නේ. අතින් කට වහන් හිනා වෙන්නේ....ඒත් හිටි ගමන් “ ආහ්....මොකද සංදීප ඔය කුටු කුටුව “ කියල පන්තිය දිහාවටවත් හැරෙන්නෙ නැතිව ටීචර් හරියටම කීවේ කොහොමද?  . පිටිපස්සෙ බෙල්ල හරියට වෙන්න තදින් ගැට ගහපු කිසිම අවුලක් නැති කොණ්ඩ බෝලය ඇතුලෙ විඩියෝ කැමරාවක් වත් හයි කරල ද ?
“ ටීචර්ගෙ පස්ස පැත්තටත් ඇස් දෙකක් තියනව ද කොහෙද බන් “ ලොකු පන්ති වල ළමයි නම් එහෙම කියනවා.

ඇත්තම කියනව නම් අද කාලේ ගුරුවරයෙක්ට පස්ස පැත්තට ඇස් දෙකක් නෙමේ හතරක් තිබ්බත් වැඩි වෙන්නෑ. ගුරුකම හරියට කරන්නත් , ගුරුකමේ රැදිල ඉන්නත් අන්න ඒ පසුපස ඇස් සෑහෙන ඉවහල් වෙනවා. 

ඇත්තටම ටීචර් කෙනෙක්ට එහෙම කියන්න පුලුවන් වෙන්නෙ පන්තියෙ ළමයි ගැන හොඳ අවබෝධයක් ගත්තම.

ඔයාලට මතක ඇති කාලෙකට කලින් රූපවාහිනියෙ පෙන්වපු රෙදි සෝදන කුඩු දැන්වීමක් තිබ්බා “ටීචර් ඔන්න ශෙහාන් එනවා “ කියලා. ළමයි දුර තියාම ශෙහාන් එන බව දන්නෙ ඒ ළමයට ආවේණික ගඳකින් කියල තමා දැන්වීමේ හැටියට නම් හිතා ගන්න වෙන්නේ.

ඒක ඇත්තටම කියනව නම් බොරුවක් නෙමේ. දාඩිය ගඳ විතරක් නෙමේ ගස් ගඳ , කොළ ගඳ , පරණ හම් ගඳ , දූවිලි ගඳ, මේස් කකුල් ගඳ අඩු වැඩි වශයෙන් ලොකු පොඩි කොයි එකා ළඟිනුත් හමනවා. කොටින්ම ටීචර් ළඟට එන ළමයා කවුද කියලා ඔළුව උස්සන්නෙම නැතිව ටීචර්ට දැන ගන්න පුළුවන් තරමට ඒ සුවඳ ආවේණිකයි.

ඒ සුවඳවල් යට තියන කතාන්දර බොහෝ වෙලාවට දුක් බරයි. අම්ම කෙනෙක් නැති ගෙදරක රෙදි හරියට සේදෙන්නෙ නැති එක , එකම ඇදුම, එකම මේස් සතිය පුරාවටම අදින්නට සිදු වීම , නොයෙකුත් ලෙඩ රෝග වලට ලක් වී සිටීම , පුද්ගලික සනීපාරක්ෂාවට පහසුකම් නැති වීම ආදි හේතු රැසක් මේ ගඳ සුවඳ එක්ක දැවටිලා තියෙන්න පුලුවන්.

සාමාන්‍ය යෙන් මම නම් පන්තියට ගිහින් ආයුබෝවන් කියන්න කලින් කවුරුත් අසුන් වලින් නැගිටිනකම් ඉන්නව. ඊට පස්සෙ පන්තිය පුරා යන ක්ෂණික නමුත් තියුණු බැල්මකින් හැමෝගෙම මූණු ටික මගේ ස්කෑනරයට අහු කර ගන්නවා.

ඒ බැල්මට අහුවෙන අයගෙ ඉන්න , ගෙදර වැඩ ටික කරන් ආපු නැති ඈයෝ , ගෙදර වැඩ කොපි කරපු ඈයෝ, පොත් ගෙනාපු නැති ඈයෝ විතරක් නෙමේ බඩේ අමාරුකාරයෝ, හිසරද කාරියෝ , ඊයෙ රෑට බත් නොකා තරහින් නින්දට ගියපු ඈයෝ , දැන් ඩිංගිත්තකට කලින් කෙල්ලෙක්ගෙන් අහලා “බෑ“ කියල අහගත්ත ඈයෝ...... කවුද කියල වෙන වෙනම කියන්න පුළුවන් තරමේ හැකියාවක් ගුරුවරයෙක්ට තියනවා.

පොත් බලන ගමන් කාටත් හොරා “ මොකද පුතේ අද අවුලෙන් වගේ “ කියල අහද්දි . “ටීචර් කොහොමෙයි ඒක දන්නේ “ කියල ළමයින්ට පුදුම හිතෙන්නෙ ඒකයි.

තවත් සමහර අවස්ථා වල දී ළමයි කියන පට්ට පල් බොරු වලට අහු නොවී , ගුරුකමේ අභිමානය රදව ගන්නටත් ගුරුවරයෙක් සූක්ෂම වෙන්නම ඕනි.

නාම ලේඛනය ලකුණු කරන ගමන් “ මොකද පුතේ ඊයේ නාවේ . ඔන්න ආච්චි මලා කියල නම් කියන්න බෑ හරිද.බඩෙ අමාරුත් බෑ. උණ හැදිලත් බෑ. මට ඇත්තම හේතුව කියන්න “ කියල ළමයට කියන්නෙ ඒකයි.

දරුවෙක් එක්ක කතා කරද්දි දරුවගෙ ඇස් දෙක  දිහා කෙලින් බලන් කතා කරන්නත් , දරුවා ඇස් මඟ අරිමින් කතා කරනව නම් “ මේ බලන්න , මගෙ දිහා බලන් කතා කරන්න “ කියල කියන්නත් දෙවරක් හිතන්න ඕනි නෑ. කොහොමත් , දෑස් දෙස සෘජුව බලන් කතා කරන ලොකු පොඩි සැම ගැන මගේ හිතේ තියෙන්නෙ නම් හරි ප්‍රීතිමත් හැඟීමක්.

සමහර වෙලාවට මේ හොඳට පන්තියෙ හිටි ළමයින්ට හිටි ගමන් , බඩේ අමාරු හැදෙනව.හිස කකියන්න ගන්නවා. පපුව අමාරුව හැදිල “ අයියෝ ටීචර් හුස්ම ගන්නත් බෑ , මාව මැරෙන්න වගේ “ කියල කියල කවුරුත් බය කරනවා .කිසිදේකට බය වෙන්නෙපා. බොහෝ විට ඊළඟ කාලච්ඡේදයේ විෂයට දීපු ගෙදර වැඩ එයා කරන් ඇවිත් නෑ. එහෙමත් නැතිනම් එයා ඒ විෂයට හෝ ගුරුවරයට කැමති නෑ. ඒ වෙලාවට ළමයට නොබැන සුදුසු හොඳම තීරණයක් ගන්නෙක ඔබට බාරයි.

මේ වගේ තව ගොඩක් “ගුරුකම්“ මම ඉගෙන ගත්තෙ අත්දැකීමෙන්ම තමා. මම ගුරු රස්සාවට ගියපු අලුත ළමයින්ගේ බොරුවලට හරියට අහුවුනා. ඒත් කාලයත් සමඟින් දැන් එයාලට බෑ මාව අන්දවන්න. කොටින් ම සුපුන් ඇස් ලොකු කරල බෙල්ල ඇල කරල , පැන්සල කටින් හපමින් ඇස් පිල්ලන් ගහමින් මගේ දිහා බලන්නේ ගෙදර වැඩ කරන් ආපු නැති දවසට කියන්න හොඳ බොරුවක් කල්පනා කරන ගමන් තියනෙක මම දැන් දන්නවා................................

ප/ලි- මේ විස්තර මම ලීවේ බොහෝම දුෂ්කර පාසලකවත් , නාගරික  පාසලකවත් දරුවන් ගැන දැනගෙන නෙමේ.මම සේවය කරන අර්ධ නාගරික පාසලේ දරුවන් ගැන ලබා ගත් අත්දැකීම් මතයි. මේවා පරිසරය අනුව වෙනස් වෙන්න පුලුවන්. 

උදාහරණයකට  රූප සටහනක් අඳින්න පැන්සලක් නැතිව වෙන ළමයෙක්ගෙ පැන්සලකට රණ්ඩු වෙන ළමයෙක්ට ටීචර්ගෙ පර්ස් එකෙන් පැන්සලක් අරන් දෙන එක ලොකුවට ගන්න ළමයි ඉන්න මගෙ ඉස්කෝලෙත් , “අනේ අපේ සර්ට ටැබ් එකක් නෑ තාත්ති , ගුරු දිනේට අපි සර්ට ටැබ්බෙකක් අරන් දෙමුද “ කියල අහන ළමයි ඉන්න ඉස්කෝලෙකුයි අතර ලොකු වෙනසක් තියෙන්න පුලුවන්.


Wednesday, June 28, 2017

දැන් හැදෙන පොඩි වුන් හෙවත් ඒ සුන්දර විනාඩි හතලිහ


දැන් හැදෙන පොඩි වුන් හෙවත් ඒ සුන්දර විනාඩි හතලිහ

============================================

විද්‍යා ගුරුවරියක වුවද , ඉතිහාසය , බුද්ධ ධර්මය සහ සිංහල හැර වෙනත් ඕනෑම විෂයක් ඉගැන්වීමේ හැකියාව සහිත වුවත් හයට ගණන් උගන්වන්නට සිදුවූයේ බෑ කියන්නට බැරිකමටය. 
බෑ කීවොත් සිදුවන්නේ මා උගන්වන විද්‍යා විෂයට හානියකි. “විද්‍යාව අයට ගණිතය උගන්වන්න පුළුවන්“ යන මතය බිද දැමීමට මා අකැමැතිය. 
ඒ අනුව හයේ පන්තියට ගණන් උගන්වන විද්‍යා ගුරුතුමිය මම යි. ලැබ්බෙකට පැමිණෙන හයේ පන්තියේ ළමයින්ට ගණන් ඉගැන්වීම අසීරු කටයුත්තක් වන්නේ විද්‍යාගාරය පුරාවට ඇති උපකරණ කෙරේ දිවයන ඔවුන්ගේ මනස ගණිතය පොතට එක්තැන් කර ගැනීමට ඇති අපහසුවයි.

“ටීචර් අර මක්කෙයි ? “ 

“ අනේ ටීචර් ඒකෙන් මක්කැයි වෙන්නේ “ 

“ අනේ හොඳ ටීචනෙ , එක සැරයක් එකෝම එක සැරයක් බිමට අරන් පෙන්වන්න කෝ අර ග්‍රහලෝක ටික“ 

හිත උණූවන අහිංසක ගුරු භූමිකාවක් ඉටු කිරීමට යාමෙන් මේ විනාඩි 40 අපතේ යැවූවොත් සිදු වන්නේ විද්‍යාව කෙසේ වෙතත් , වාර අවසානය වෙද්දිත් ගණිතය පාඩම් අවසන් නොවීමයි.

ඉන් පසු පැමිණෙන බරපතල ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ “ගණිතය පීරියඩ්ඩෙකේ විද්‍යා උපකරණ බලන්නට දුන්නා “ යැයි පැවසිය නොහැක.

“ බෑ බෑ ඒවා වැඩ කරන්නෑ “ ( ටීචගෙ බොරු )

“ ඒව ඔයාලට තේරෙන්නෑ“ (තේරෙන්නැති නිසානේ දෙයියනේ අහන්නේ )

“ මේ තියෙන්නෙ ගණිතය පීරියඩ් එක“ (හරි ඉතින් ඒක අපි දන්නවා )

ඕවා විද්‍යා ටීචර්ගෙන් දැන ගන්න“ (ඉතින් ඔයත් විද්‍යාව ටීචර් කෙනෙක් නෙ)

“ මේ ගාණ හරියට හැදුවොත් විතරක් ඔයාලගෙ ඉල්ලීම සලකා බලන්නම් හරිද?‘“ ( කමක් නෑ ඔය බොරුව ටීචර් කියන කීවෙනි සැරේද ඔය. ටීචර් සලකා බලන්න හදන කොටම පීරියඩ් ඉවරෙන බෙල්ලෙක ගහනව නේ.)

“ ඔන්න ආය නම් එන්නෙපා ලැබ්බෙකට මම එන්නම් පන්තියට“ ( ඒක නම් කරනව තමා ටීචර් )

“හරි හරි ටීචර් අපි ගණන් හදන්නම්“ ඔවුන් පරාජය බාර ගන්නෙ එලෙසිනි.

අද .... එසේ උගන්වන අතරතුර දී පසු පස පේළි වල ළමයින්ගේ නාහවල් ඔහෙක් මෙහෙක් වෙන්නටත් , මූණු කම්මුල් නලියන්නටත් , දෙතුන් දෙනෙක් මුව අතින් වසමින් සිනා සෙන්නටත් ගන්නවා දෙතුන් වරක්ම දුටුමි. හයේ ළමයින් යනු එක එක විකාර පන්තියට ගෙන එන්නට රුසියන් පිරිසක් නිසා තවත් කෝලමක් පන්තියට අරන් ඇවිත් යයි සිතා , “ මොකද මේ ඒ සැරේ පටන් ගත්ත කෝලම. නැගිටිනව පිටි පස්සෙ පේළියම“

“ අනේ නෑ ටීචර් මේ මේ....“

“ ඔවු කියනව මේ ක් මේක් නෙමේ “

“ අනේ නෑ ටීචර්...........මේ.............මේ..............කවුරු හරි වලිගෙ උස්සල . අනේ ටීචර් මෙතන ෆෑන් එක දාන්න කෝ “

මුළු පන්තියම සිනා සෙන්නට වූ අතර , සිනාව තද කරගත් මා මවා ගත් නපුරු මුහුණින්ම යුක්තව විදුලි පංකාවේ අංකය පහ දක්වා කරකැවූ වෙමි.


මම
හයේ පන්තියෙ ගණන් උගන්වන

විද්‍යා ටීචර් - සොඳුරු සිත

Saturday, June 24, 2017

ප්‍රදීප් ගේ වික්‍රමය

ප්‍රදීප්ගේ වික්‍රමය හෙවත්
හීන් කොටා ගේ කතාව
උදේම ඉස්කෝලෙ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙද්දිම , කාර්යාලය ළඟ ගුරුවරු ගුරුවරියො පොදියට එකතු වෙලා  පුංචි පහේ කුසුකුසුවක්. 

කොච්චර ඒ ගැන අවධානය ගිහින්ද කියනව නම් කට්ටියට උදේ අත්සන් කරන්නත් අමතක වෙලා.

නමයෙ පන්තියෙ විතර පිරිමි ළමයි හයක් හතක් අතුත් පස්සට කරන්, බය වෙලා වගේ පේළියට ඔෆිස් එක ඉස්සරහ හරහට හිටන් ඉන්නවා. එක එක ගුරුවරියො වරින් වර එක එක ළමයගෙන් හිමින් හිමින් මොනාද අහනවා. ළමයිනුත් හරි බයෙන් හැබැයි හොඳට මතක් කර කර උත්තර දෙනවා.

සරමකුයි කමිසයකුයි ඇඳ ගත්ත උස යන්තම් අඩි හතරයි අඟල් ගානක් වෙච්චි පුංචි අසරණ පාට මනුස්සයෙකුත් උඩක් බිමක් ගැන හැඟීමක් නැතිව තවත් පැත්තක හිටගෙන ඉන්නවා.මේ නම්  උදේ පාන්දරම දකින්න හොඳ දසුනක් නම් නෙමේ.

කින්ද මන්ද මුකුත්ම දන්නෙ නැති නිසාත් , ඉස්කෝලෙ වෙන මේ වගේ කසුකුසු “ෆේස් බුකියෙ“ වැටෙන්නැති නිසාත් මමත් හිමීට හොට දාලා බැලුවා. ඒකට මට  තියන හොඳම හේතුව තමා ඉස්කෝලෙ සිද්ධ වෙන ඕනිම අලුගුත්තේරු වැඩක කොණක මගෙ පන්තියෙ ළමයෙක් ඉන්න එක. ඉතින් මේ වගේ වෙලාවක මගෙ බඩ පපුව පත්තු වෙනේක ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑ.

“ප්‍රදීප් නැති වෙලා ලු “

“මොනවා ?“

“ඔවු. . .  ඊයේ ඉස්කෝලෙ ආපු ගමන් ගෙදර ගිහින් නැතෙයි කියලැයි කියන්නේ “

“ නෑ....හ් ..........“

“ ඔය කියන්නෙ අර කළු මිටි , හැමවෙලේම කියෝ කියෝ ඉන්න නමේ බී එකේ ළමය නේද “

“ ඔවු...........“

“ ඉතින් කොහොමෙයි දන්නේ “

“ ඔය ඉන්නෙ ප්‍රදීප්ලැයි තාත්තත් ඇවිත් “ 

“ ඊයේ ඉතින් ඉස්කෝලෙ ඇරිල යනව කවුරුවත් දැකල නැතෙයි “

“ දැකල , සංජීව එක්කලු බයිසිකලෙන් ගිහින් තියෙන්නෙ“

“ දැන් සංජීව ඉස්කෝලෙ අැවිත් ද?“

“ නෑ ...සංජීවත් ඉස්කෝලෙ ඇවිත් නෑ “

“ මාර වැඩේ නේ....“

“ ඒක තමයි. පන්තිභාර ටීචත් ඊයේ ඉදල නෑ “

“ මම ඊයේ හවස දැක්කා ඔය කියන විදිහෙ ළමයි දෙන්නෙක් බයිසිකලේක නැගල යනවා.හැබැයි හවස් වෙලා හින්දා හරියට මූණු දැක්කෙ නම් නෑ “ එහෙම කීවේ ගමේ ඉස්කෝලෙට ටිකක් කිට්ටු , සංජීවලගෙ ගෙදර පැත්තෙ ඉදල එන ටීචර් කෙනෙක්.

“ ඔය ළමයගෙ වැඩේ හැම තැනම ඇවිදිනේක , ඔය කොහෙ හරි ඉදල හවසට ගෙදර එයි. අනික ප්‍රදීප් කියන්නේ ලෝක අණ්ඩයෙක් “ එහෙම කීවේ හෙට අනිද්දා පෙන්ශන් යන්න ඉන්න අපේ සුමනා මිස්.එයාට නම් මේ ගැන ගාණක්ම නෑ වගේ.

“එයාට නම් මොකද , මට නම් හරි බයයි අනේ. මම තමා ඒ පන්තියෙ අන්තිම පීරියඩ් එකේ හිටියේ “ එහෙම කීවේ ඉස්කෝලෙට මේ ඊයෙ පෙරේදා පත්වෙලා ආපු අලුත් ගෘහ විද්‍යාව මිස්.

ඒ අස්සෙ අර හරහට හිටගෙන හිටපු ළමයි එක එක කතා කියනවා.

ඒ ප්‍රදීප්ගෙ පන්තියෙ ඉන්න ප්‍රදීප්ගෙ යාළුවො.

“ ටීචර් එයා අපි කාටත් කැන්ටිමෙන් කන්න අරන් දුන්නා“

“ ඔවු ටීචර් .... මම මේ කැන්ටිමෙන් කන අන්තිම දවස අදයි කියලත් ප්‍රදීප් කීවා “

“ නෑ ...........හ් ..............“

“ ඉතින් ප්‍රදීප් කොහේ හරි යනව කියල ඔයාලට කීවැයි “

“ නෑ ටීචර් ...........හැබැයි මාතර යන්නෙ කොහොමද කියල එයා අපෙන් ඇහැව්වා “

“ එයා මොකටෙයි මාතර යන්නේ ?“

“ හාවෝ ගන්න මාතර යන්න ඕනි කියල තමා අපට කීවේ “

“ ඉතින් ඔයාල මාතර යන හැටි කීවැයි ?“

“ නෑ ටීචර්.............අපි කවුරුවත් මාතර යන හැටි දන්නෑ.... “

ඒ අස්සෙ තවත් කට්ටියක් ප්‍රදීප්ගෙ තාත්ත අල්ලන් ඒ අහිංසක මනුස්සයට තවත් වද හිංසා කරනවා.

“ ඇයි මනුස්සයො පොලිසියෙ ඇන්ට්‍රියක් දැම්මෙ නැත්තේ.?“ යන්න ගිහින් දැම්ම ඇන්ට්‍රියක් දාන්න. ඒක තමා මේ වෙලාවෙ ඉස්සෙල්ලම කරන්න තියෙන්නෙ . කවුද දන්නෙ මෙලහකටත් මොනා වෙලා ද කියලා “

අහිංසක පෙනුමක් තියන ඒ පුංචි මනුස්සයත් ප්‍රදීප් වගේමයි. 

ඒ අස්සෙ සමහර ගුරුවරු දන්න කියන නම්බර් වලට කතා කර කර ප්‍රදීප් ගැන තියන හෝඩුවාවල් ඔස්සේ හොයල බලනවා. 

ප්‍රදීප් කියන්නේ මුළු ඉස්කෝලෙම ඉන්න ළමයි වගේම , මුළු ඉස්කෝලෙම ඉන්න ගුරුවරුත් දන්න ළමයෙක්.ඉන්නෙ නමයෙ වුනාට එකොළහේ ළමෙක්ටත් වඩා සාමාන්‍ය බුද්ධිය වැඩිච්චි පැහිච්චි සීයෙක්.

 ප්‍රදීප් ටිකක් තළෙලු පාටින් කළු පාටට කිට්ටු වෙන හමකට උරුමකම් කීවා. ප්‍රදීප්ගෙ තාත්තත් හරියටම ඒ පාටයි. ඒ වගේම ප්‍රදීප් කියන්නේ අපේ ඉස්කෝලෙ ඉන්න සිංහලෙන් ඉගෙන ගන්න දෙමළ ළමයින් කීපදෙනා අතුරින් කෙනෙක්.

නමුත් අනිත් දෙමළ ළමයින්ට වඩා ප්‍රදීප් හරිම කටකාරයි.එයා පන්තියෙ ඉන්නෙ එයාට ඕනි විදිහට.එයාට හිතුනොත් ලියනවා.එයාට හිතුනොත් ගණන් හදනවා.හැබැයි එයා ගුරුවරයෙක් නෙමේ ශක්‍ර දේව රාජයා ඇවිත් කීවත් ඒ කියන වැඩේ නම් කරන්නෙම නැති විදිහෙ ළමයෙක්. මේ අවු අස්සේ ඉස්කෝලෙ පළවෙනි කාලච්ඡේදය පටන් ගන්න සීනුවත් නාද වුනා.

වෙලාවට මගෙ පන්තියෙ චාමර හොද එකා. ඕකා කොහේ ගියත් මට හරි කියල යයි. මම හිත හදා ගෙන චාමරගෙ පන්තියට ගියා.

පන්තියේ කොට බිත්තියට බර දීලා මම එනකම් බලා ඉන්න පන්තියෙ සෙට් එක දැකල මට හිනහත් ගියා. කොච්චර දඟ කරත් මගෙ ළමයි පැනල යන්න තරම් පිස්සො නෙමේ. උන් හරි හොඳ ළමයි. ඒත් පන්තියට ඇතුලු වෙන්නත් කලින්ම , අංක එකටම කෑගහන්න ගත්තෙ චාමර.

“ ටීචර් ..............හීන් කොටා අතුරුදහන් වෙලා ලු නේද “

“ හරි හරි . . එයා කොහෙද ගිහින්. ආපහු ගෙදර එයි. ඔයාලහෙම කාටවත් නොකියා කොහෙවත් යන්නෑ හරි ද. අඩුම ගානේ මටවත් කියල යන්නෝනි යන තැනක “

“ හරි හරි ටීචර් බය වෙන්නෙපා.අපි එහෙම පැනල යන්නෑ “

ඒ පිරියඩ් එකේ උගන්වනවට වඩා තිබ්බෙ “හීන් කොටා ගෙ අලගිය මුලගිය තැන් කියෝන එක.“

අපේ පන්තියෙ ළමයින්ට අනුව හීන් කොටා කියන්නේ , අනුන්ගෙ සල්ලි හොරකම් කරන , කමකට නැති නරක ළමයෙක්. ඒ වුනාට මගේ හිතේ නම් තිබ්බෙ බයක්. 

ඇත්තටම ප්‍රදීප්ට මොනා වෙලා ඇත් ද?

“ ප්‍රදීප් ගැන ආරංචියක් නැතෙයි ?“

පළවෙනි කාලච්ඡේදෙ අවසන් වෙලා ,පහළට බහින පඩිපෙලේ මැද හරියෙදි හමුවුනු මිස්ගෙන් මම ඇහුවා.
“ අන්න ගෙදර ඉන්නවලු “

“නෑහ්....“

“ඔවු....කාගෙද මහත්තයෙක්ගෙ ගෙදර නැවතිලා නෙ පහුගිය ටිකේ ඉස්කෝලෙ ඇවිත් තියෙන්නේ. ඒ ගෙදරින් සල්ලිත් හොරෙන් අරන් ඇවිත් තමා ඔය අලකලංචි ටික ඔක්කම කරල තියෙන්නේ. ඒ මහත්තය ට කෝල් කරාම විස්තරේ කීවේ. ඒ මහත්තය ඒ වෙලාවෙම ප්‍රදීප්ගෙ ගෙදර ගිහින් බලද්දි කොල්ල අන්න ගෙදර ලු “

“ යකෝ මූ මරන්නෙපැයි “

“ ඇත්තටම මම නම් හිතුවෙ ප්‍රදීප් හොරමුලකට එකතු වෙලා වහන් වෙලා ගිහින් කියල“

“ කියන්න බෑ. ඌ ඒ වගේ එකා තමා “ 

“ වැඩිවිස්තර නම් ඉතින් කොල්ලගෙන්ම තමා අහගන්න වෙන්නේ “

හැබැයි තාමත් එදායින් පස්සෙ “ප්‍රදීප් “ ඉස්කෝලෙ පැත්ත පලාතේ ආවේ නම් නෑ. සමහර විට ලබන සතියෙ අඟහරුවාදට ඉස්කෝලෙ එන්න හිතන් ඉන්නව ඇති.

 ගෙදරින් ඉස්කෝට , ඉස්කෝලෙන් ගෙදෙට්ට ගතවෙන මේ ළමා ජීවිතයේ දී මේ විදිහෙ කට්ටි පැනීමක තියන සුන්දර ආශ්වාදය ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙදි මගේ හිතටත් දැනුනා.

ඉතින් ප්‍රදීප් එහෙනම් මේ ගැන වැඩි විස්තර කතා කරන්න. අපි අඟහරුවාදට හමුවෙමු...................



Tuesday, June 13, 2017

ප්‍රජා සත්කාර කරන්නේ ඇයි ?

ප්‍රජා සත්කාර කරන්නේ ඇයි ?
-------------------------------------------------
ඔය ප්‍රජා සත්කාර තියනව නේද, ඉස්සර මට හිතා ගන්න බෑ අතේ තියන ශතෙයි, තමන්ගෙ දහසක් වැඩ තියෙද්දි ඒ වැඩකට තියන කාලයයි අනුන් වෙනුවෙන් වියදම් කරන්න මෙයාලට තියන කැසිල්ල මොකක් ද කියලා.
ඒත් සමහරු කීවා ඔය ප්‍රජා සත්කාර කීවට ඕවයින් හරි ලාබයක් තියනව කියල.ඒ නිසා සමහර ප්‍රජා වැඩ වලට මට කතා කරත් මම ඒ වෙනුවෙන් ශ්‍රමය , දැනුම සහ කාලය මිසක මුදල් යොදන්න කිසිම වෙලාවක හදිසි වුනේ නෑ.(මුදල් නැති එක වෙනම කතාවක්).
ඉස්කෝලෙ ගොඩක් වැඩ වලට මුදල් යොදන්න සමහර යාලුවො කැමති වුනත් එකමෙක සැරයක් හැරුනාම මුදල් ගන්න ඉදිරිපත් වෙනෙකත් භයංකාර වැඩක් වුනා.
ද්‍රව්‍යමය ආධාර ලබා ගත්තත් සාක්ෂි ඇතිව ඒවා බෙදල දීලා , අදාළ පුද්ගලයන්ට විතරක් සාක්ෂි යැවුවෙ එයාල යොදපු අන්තිම ශතයත් “සුදුස්සාටම ලැබුනා “ කියල දන්වනේක යුතුකමට වඩා වගකීමක් නිසා.
ඒ අතරේ ආපු ගං වතුර නිසා කන්න තිබ්බ බත් එක අනුන් වෙනුවෙන් දෙන්න තරම් උසස් මිනිස්සු ඉද්දි , අනුන් වෙනුවෙන් අනුන් දීපු දේවල් පොදි ගහන් හංග ගන්න පහත් මිනිස්සු ඉන්නව කියනෙකත් , “දෙන දේවල් ගත්තම මක් වෙනවැයි “ න්‍යායෙන් , ලැබිය යුත්තන් තමන්ට පසු පසින් පෝළිමේ ඉද්දි , ලැබිය යුත්තන් තමන්ට එහෙම දෙයක් ලැබෙන්න තියන විත්තිය නොදැන ඉද්දි , පෝළිම් වල ඉස්සරහින් ඉදන් ඒ දේවල් ගත්ත මිනිස්සුත් හිටියා.
තමන්ට බොන්න වතුර නැතිව ඉද්දි , තියන දෙයින් යමක් එකතු කරන් දුර ගෙවන් දකුණට ආපු උතුරෙ මිනිස්සු මම දැක්කා.
මේ සියල්ල අතරේ , මහා ලොකු සල්ලිකාරයන් නොවුනත් බොහොම සාමාන්‍ය මධ්‍යම ප්‍රාන්තිකයින් තවමත් සමූහ ලෙස ගං වතුරෙන් උවදුරට පත් වුනු අයට උදව් කරමින් සිටිනවා. එහෙම සමූහයකට මුදලින් හදලින් නැතත් “ සම්බන්ධීකරණයෙන් “ සහ “ සංග්‍රහ කිරීමෙන්“ දායක වෙන්න ලැබීමත් එක්තරා භාග්‍යයක්.
කාලයක ඉදල මේ වගේ වැඩ කරන කෙනෙක්ගෙන් මම ඇහුවේ “ඇයි මෙහම අතින් කයිට් කරන්න වැඩ කරන්නේ “ කියලා. ගුරුවරියක් විදිහට මම අහපු දේ ගැන ඇත්තෙන්ම මම කණගාටුවට වඩා ලැජ්ජාවට පත්විය යුතු බව මට තේරුනේ ඒ පුද්ගල මටලබා දුන්න උත්තරෙන්සහ අධාර දෙන්න ගියපු කෙනෙක් ඒ අධාර ලැබුන පිරිස අමතා කරපු කතාවෙන්.
ඒ කතාව පසුවට ලියන්නම්..

ආණ්ඩුවක් තියද නැද්ද කියල හොයා ගන්න බැරි කාලෙක , තමන් පත් කරපු අය තමන්ට සරණක් වෙන්න නොඑන කාලෙක , මිනිස්සු විසින් මිනිස්සු බලා ගත්තෙ නැතිනම් ඇත්තටම මේ වෙද්දි මොනා වෙලා තියේ ද කියල හිතා ගන්න බෑ.
ගං වතුරෙන් අකුරු ගහන් ගියපු පිරිසකට එහෙම අකුරු ආපහු ගෙනත් දෙන්න උදව් වෙන එහෙම සමූහයක් තමා මේ “අකුර“ කියන්නේ. ඔය පහළ තියෙන්නේ එහාට තියන පාර,


ඔයාලටත් පුළුවන් නම් එයාලට උදව් කරන්න. වැඩි දුර විස්තර ඕනි නම් සොයා බලන්නත් ඔයාලට පුළුවන්. ඒ වගේම ගෙදර ඉන්න තමන්ගෙ දුවා දරුවන් ට මම වගේ හිතන්නැති වෙන්න.අනුන්ට උදව් කරන එක කැසිල්ලට කරන වැඩක් නෙමෙයි කියල කියා දෙන්න ඔබට පුලුවන්. තමන්ගෙ බත් පැකට් එක අනුන් වෙනුවෙන් දෙන්න පුලුවන් හිතක් පහල වෙන්නේ කෝච්චියෙන් බස් එකෙන් යන අයට විතරක් නොවී ,මුළු මහත් ශ්‍රී ලංකාවටම ඒ විදිහට හිතන්න පුලුවන් මිනිස්සු බිහිකරන්න හවුල් වෙන්න අපට පුලුවන් වෙන්නෙ එතකොට.

Tuesday, June 6, 2017

හැලයාගේ කතා වස්තුව නොහොත් අකුරැස්සට ආ කිඹුලා ගේ කතාව

හැලයාගේ කතා වස්තුව නොහොත් අකුරැස්සට ආ කිඹුලා ගේ කතාව
අකුරැස්ස කියල කියන්නේ , ඉඩමේ පුංචි ඉඩක් තිබ්බත් තේ පැළයක් යට කරන ගමක්. අමු තේ දළු කිලෝ එකක් රුපියල් 95ට එහා යන මේ කාලේ තේ පැළ ගං වතුරට අහුවුනා කියන්නේ ලොකු පාඩුවක්.එහෙමෙයි කියල දළු නොකඩට හිටියොත් ඊළඟ සැරේ දළු වලට වෙන්නෙත් හානියක්.
ගං වතුර බැහැල ගිහින් පොළව නිකම් වෙල්වට් එකක් වෙලා තියෙද්දිත් අම්මයි තව ගැහැණූ කෙනෙකුයි තේ ඉඩමට ගියේ ඒකයි.
ඒ ඉඩමයි අපි ඉන්න තැනයි ඇළකින් වෙන් වෙලා තිබුනත් අපි හදල තිබ්බ පුංචි ඒදණ්ඩත් ගං වතුරට ගිහිල්ල තිබ්බ නිසා දෙන්නා ගිහින් තිබ්බෙ රවුම් පාරකින්.
බොන්න තේත් අරන් කන්න පානුත් අරන් ගිහින් ඒ කලමනා පැත්තක තියල දළු කඩන ගමන් පැළ අස්සෙන් එඹිල පොළව සෝදිසි කරන්නේ නයි, කබරයි , විසකුරු සත්තු එහෙම ගස් අස්සෙ ඉන්න පුලුවන් නිසා. වෙනදට එහෙම බයක් නැති වුනත් මේ අලුත් බය ඇති වුනේ ගංවතුර නිසා.
තේ වත්තක තියනව ටිකක් ලොකුවට හාරන ඉඩමෙ හරහට හාරන කාණු. අඩි දෙකක් දෙකාමාරක් ගැඹුරු , අඩි තුනක් තුනාමාරක් පළල මේ කාණු වල තාමත් අඩියක් විතර වතුර රැඳිල තිබ්බා. අම්ම දළු කඩන දළු ගස් පේළියට එපිටින් අම්මට පිටුපසින් තිබ්බෙත් මෙන්න මේ වගේ කාණුවක්. මේ කාණු සමහර තැන් වලින් පස් වැටිල ගොඩ වෙලා.අම්ම නිකමට කාණුවට එඹිල බැලින්නම් මෙන්න බොලේ කාණුවෙ ගං වතුරට ආපු අලුත්ම ටයර් එකක් හිරවෙලා. හොඳ කට්ට වැටිච්ච ලස්සන අළුපාට ටයරෙක. ආපහු ගහේ දළු දෙක තුනක් කැඩුව අම්ම ආපහු හැරිල මේ ටයරය දිහා බැලුවා.
“ දෙයි හාමුදුරුවනේ කිඹුලා “ .
අනිත් ගැහැණු කෙනා ලඟට දුවල ගියපු අම්මා එයාටත් සිද්ධිය කීවේ දුවන්නම ලේස්ති පිට. ටිකක් දුර ගියපු දෙන්නට ආපහු හිතුනා “ෂුවර් එකටම මේ කිඹූල ද? “ කියල. එහෙම හිතුනේ මේ සිද්ධිය කාටවත් කියල නිකම් නෝන්ඩි වෙන්න අකමැති නිසා වෙන්නැති.
ආපහු ආපු දෙන්න මේ නම් ටයර් එකක් නෙමේ කිඹුලම බවට ස්ථිර කර ගෙන හිමීටම ළඟ හිටපු කොල්ලෙක්ට කියලා වන ජීවී එකටයි පොලිසියටයි මේ ආරංචිය දැනුම් දුන්නා. ඒ වෙලා විනාඩි පහක් යන්නට මත්තෙන් එතනට ආවේ පොලිසියෙන් වත් වන ජීවී එකෙන් වත් නෙමේ.
මුළු අකුරැස්සෙම හිටපු බාල , මහළු , තරුණ හැමෝම වත්තෙ වැටත් කඩන් පෝළිමේ මේ කිඹුලව බලන්න එක් රැස් වෙන්න ගත්තා. ඒක එකාතකට හොඳයි කියල හිතෙන්නෙ එහෙම නැති වුනානම් සමහර විට මේ තඩි හැලයා කාගෙ හරි අතින් හොර රහසෙම මියෑදෙන්නත් තිබ්බ නිසයි. ( කිඹුල කිඹුල කිඹුල කියනවට වඩා “හැලය“ කියල කියනෙක හිතට ළඟයි.)
පොලීසියත් එක්කම එතනට ළඟා වුනේ හාමුදුරුනමක්. පොලිසියත් එක්කම හැලයා ලඟට යන්නත් , හැලයා හොඳින්ද කියල බලන්නත් හාමුදුරුවන්ට පුළුවන් වුනා. මේ හාමුදුරුවන් ගැන වැඩි විස්තරයක් මම නම් දන්නෑ. නමුත් ආපු වෙලාවෙ ඉදල කිඹුල ළඟින්ම හිටපු උන්නාන්සේ කිඹුල අල්ලල පටවල වාහනේ දානකමුත් ළඟින්ම හිටියා දැක්කා.
කිඹුල දැකල ආරංචිය ගිහින් සෙනඟ වැල් වැල් ඇදී එන්නත් , පැය ගාණත් එයා අල්ලල කඹ දාලා ගැට ගහන්නත් , තව පැය ගාණක් හැලයව උස්සන් එන්නත් ගත වුන නිසා සිද්ධිය අහවර වෙන්න පැය හතරට වඩා වැඩි වෙලාවක් ගත වෙලා තිබ්බා. මේ කිඹූලා ඟං වතුරට ඇවිත් වෙලේ ඉඳියා කියල මම කලින් කියල ඇති. වෙලේ වතුර බහිද්දි , ආපහු ගෙදර යන්න මතක් වෙද්දි , ගඟ හොයාන ආපු කිඹුල තේ වත්තේ කාණුවකට බැහැල හිටියෙ ඇයි කියනෙක තාමත් අභිරහසක්.
බැරි වෙලාවත් අපෙ අම්ම කීවනම් “ මේ කෙල්ල ඔන්න ඔහේ කිඹුලටවත් දීලා දානව“ කියල . හැලයා මෙහෙම නිකම්ම පහුබහින එහෙකුත් නෑ. කොහොම වුනත් මිෂන් එක ඉවර වෙද්දි හැලයගෙ දකුණු කකුල කැපිල තුවාල වෙලා තිබිලා. වන ජීවී එකේ මහත්තරු හැලයට බේත් කරාවි. ආපහු එයාට ශ්‍රීෙද්වි හොයාන යන්න ගඟට දාවි.

---------------------------------------------------
ගෙදර ගිය හැලයා


හැලයා - ආහ් නෝනෙ..... ඔන්න මං ගෙදර ආවා...

ශ්‍රී දේ වි - කොහොද මනුස්සයෝ ගං වතුරට මකබෑවිලා මෙච්චර කල් ගිහින් හිටියෙ.

හැලයා - මම ගියපු එකේ ආය මක්කටෙයි කියලා සොඳුරුලැයි අහටත් ගොඩ වෙලාම ආවෙ නෝනේ.මට එහෙදි හොඳට ම මදි නොකියන්න සලකල තමා ආපහු මිනිස්සුගෙ කරෙන්ම ගෙදෙට්ට ගෙනත් ඇරලුවේ.
-------------------------------------------------------------------------
ප/ලි- ඟං වතුරත් එක්ක කිඹුල ගොඩට එන එක මේ අහා හැමසැරේටම වෙන දෙයක්. ඒ නිසා ගොඩක් වෙලාවට ගං වතුරෙ බැහැල ඇවිදින්න මිනිස්සු බයයි. ගං වතුරට අහුවෙන ගෙවල් වල දොර ජනේල ඇරල දාලා යනේක සාමාන්‍ය ක්‍රමය. කොළඹ ගං වතුර වෙලාවෙදි බෝ වුනු හොරු, මේ පැත්තෙ බෝ නොවෙන්න එක හේතුවක් තමා මේ කිඹුල්ලු. මොකද කියල ගමේ කෙනෙක්ගෙ වචන වලින්ම කියනව නම් “ දොරවල් ඇර දාලා ආවට බය වෙන්න දෙයක් නෑ. දැන් කිඹුල ගෙදරට ඇවිත් ඇති .දන්න කියන කෙනෙක් මේ වතුරෙ නම් හොරකමේ යන්නෑ “
එහෙනම් හැලයෝ “සුබ ගමන් “ ගිය තැනක සතුටින් ඉන්න ඔයා.

Saturday, June 3, 2017

පොත් කියවන පෙම්වතා ට ලියූ කවි


පොත් කියවන පෙම්වතා ට ලියූ කවි
-----------------------



පොත් කියවන එයා ළඟින් මන් ඇල වෙනවා
එහෙට මෙහෙට මුකුළු පපා තරමක් දැවටෙනවා
කිසිත් නොදුටුවා වාගේ පිටු පෙරළෙනවා
කුමක් කරන්නද තුරුළුට මන් ගුලිවෙනවා



පොත මවනා ලෝකය තුළ මම තනිවෙනවා 
නුඹෙ උණුසුම බොළඳ තෙපුල් නෑසී යනවා
මා තුරුලෙම නින්දට ගිය නුඹ තනිවෙනවා
නළලත සිප ආදරයෙන් තුරුළට වෙනවා



පොත විතරයි මා ගැන නැහැ හිත යොමු වන්නේ
ඇයි ඔය හැටි පොත් වලටම නුඹ ගුලිවෙන්නේ
මාගෙන් වරදක් වූව ද නැහැ නොම දන්නේ
ආදරයේ අඩුවක් ඇයි මෙලෙස තියන්නේ



මා අාදරියේ මොනව ද නුඹ පවසන්නේ
නුඹ ගැන මා සිත ආදරෙ පිරිල තියෙන්නේ
පොත් කියවන මට නුඹ පොත් ගෙනැවිත් දුන්නේ
ඇයි දැන් මේ විදිහට නුඹ දොස් පවරන්නේ



මම ආසයි නුඹෙ ඇස් මා දෙසට තිබේ නම්
මම කියනා දේ නුඹ සවනතේ වැකේ නම්
නුඹ තුරුලේ උණුසුම මා වෙත ට පිදේ නම්
මා ඔය දෑතට මැදිවී නුඹට පිදේ නම්

පොත් කියවන පිටු අතරෙත් නුඹමයි ඉන්නේ
මා මින්පසු නැහැ එහෙනම් පොත් කියවන්නේ
නුඹ දෑතට අරගෙන මම නුඹ කියවන්නම්
නුඹේ තොලට තොල තියලා සුවඳ විඳින්නම්



ඕනේ නැහැ පොතට තිතක් තියල තියන්න
ඕනි තරම් වෙලා අරන් පොත් කියවන්න
මට පුළුවන් දිනක් උනත් නුඹ ළඟ දැවටෙන්න
පොත් කියවන නුඹට කෝපි හදල ගෙනෙන්න


හරි පුදුමයි ගෑණු න් මට මේ ලොව ඉන්න
කියනා දේ ඉල්ලන දේ බෑ දැන ගන්න
පොත් දහසක් කියවූවත් තේරුම් ගන්න
බැරිම එකම සුන්දර වස්තුව ළඟ ඉන්න
යන්න එපා , පොතක් වගේ මගෙ ළඟ ඉන්න

පොතක් වෙලා ඔයා ළඟ ඉන්න
මම
෴ සොඳුරු සිත ෴

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...