..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Monday, August 14, 2017

කුඩා ඔය කුඩා විය

වොට්සන්ගේ ළමා විය 1
කුඩා ඔය -  කුඩා විය

මා එවක හතේ පන්තියේ ඉගෙන ගන්නා කුඩා කොළු ගැටයෙකි. නගරයේ මධ්‍ය විද්‍යාලයකඉගෙනීමට අවස්ථාව ලැබූ කොළුවෙකු වූවත් මා වඩාත් ප්‍රිය කළේ මගේ පියා විදුහල්පති ධුරය දැරූ ඒ කුඩා ග්‍රාමීය පාසලට බැව් පැවසූව හොත් ඔබ අතුරින් යමෙක් පුදුම වූව ද, මෙම කතාව අවසානයේ දී මා එතරම් එම පාසලට ප්‍රිය වූයේ මන්දැයි ඔබට වැටහීමට වඩාත් ඉඩ ඇත.

කුඩා ඔය සිට කිලෝමීටර හයක පමණ දුරක දුශ්කර පා ගමනකින් පසුව හමුවන ඒ සුන්දර කුඩා පාසල ට මගේ ඇති බැදීම , මගේ පියා එම පාසලේ විදුහල්පති ධුරය දැරීම පමණක් ම නොවන්නේ ය.

කණිෂ්ඨ පාසලක් වූ එය , මා අයත් වූ පාසල තරම් පොහොසත් නොවූවත් සාර සොබාවට වැඩුනු ගහ කොළෙන් මලින් ද අපූරු ජීවීන්ගෙන්ද පිරී පැවතුණි.  විදුහල්පතිතුමාගේ අපූරු දඟකාර පුතා වූ මට එම පාසලේ කිසිවකුගෙන් කිසිම දෙයකට කිසිදු බාධාවක් නොවී ම ද නිදහසේ සැරීමට හැකි වීම ද ඒ පාසලට ආදරයෙන් බැදීමට හේතු වූ එක් කරුණක් පමණි.

මගේ පාසලේ වාර විභාග කාල වල දී මෙන්ම ඉඩක් ලද සෑම විටකදීම තාත්තා සමඟින් මෙහි පැමිණිමට මා ගන්නා උත්සාහය නැවතීමට කිසිදු විටක තාත්තා මැදිහත් නොවීමද මා කුඩා කොලුවෙකු වූවත් ඔහු මා කෙරෙහි දැක්වූ ස්වාධිනත්වය ද අද කාලයේ වැඩිහිටියන්ට ආදර්ශයට ගත යුතු අවස්ථා බැව් සටහන් කරමි.

එකල ලෝක බැංකු ආධාර යටතේ පාසල් සිසුන් අතර බෙදා දීම සඳහා ලැබුනු හතරැස් හැඩැති කුඩා බිස්කෝතු (අදිහැස)  අහුරක් මිටට ගුලි කර ගන්නා මම පාසලේ මා කැමතිම කෙනා සොයා පියඹන්නේ මගේ අහස්යාත්තරාවෙනි.

මා ඈතින් ගොඩ බාන අයුරු දකිනා ඔහු මගේ මිට මෙලවී ඇති අත දෙස බලා උගේ කුඩා වලිගය සොලවමින් හිසින් සන්කරන්නේ මගේ අරමුණ සක්සුදක් සේ වටහා ගෙන එයට එකඟත්වය පළ කිරීමට මෙනි.

උගේ පිට පිරිමදිමින් මා මිටි වූ අත උගේ මුව වෙත දිගු කරත්ම උගේ වලිගය සෙලවීම නතර වන්නේ මා අතරැදි හතරැස් බිස්කෝතු වල රස,  රස විදීමට වලිගයේ සෙලවීම පවා බාධාවක් නිසා වන්නට ඇත.

පාසලේ සිටිනා මා සිත්ගත් මේ අපූරු ජීවියා මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ හොඳින් වැඩුනු හරකෙකු තරමට වැඩුනු එළුවෙකි. බිස්කෝතු අනුභවයෙන් කුල්මත්වන එළුවා එළු රැවුල් නිකට දෙතුන් වරක් සොලවා බෑ........හ්............හ් බෑ....... හ්.............හ්............. බෑ..............කියන්නේ  , බෑ කීමට බැරි කමකට නම් නොවන අතර මා සිතේ අරමුණ සාක්ෂාත්කර ගැනීමට ඌ සූදානම් බැව් ඇගවීමටය.

ඉන් පසු අසල ඇති අඩි දෙකක් දෙකාමාරක් පමණ උස හුඹස වෙතට එළුවා ළං කරගන්නේ එකවර එළුවා මත නැගීමට තරම් උසක් මා වෙත නොමැති බැවිනි. හුඹසේ පැතලි වී මැදී ඇති ඉහළ කොටස , මා ගේ මේ එළු එළවිල්ලට කොතරරම් සහයක් දක්වා ඇද්දැයි  කියා පාන කදිම සාක්ෂියකි.

හුඹහට පය තබා එළුවාගේ පිටට නඟින තෙක්ම කිසිදු හැල හොල්මනක් නොමැතිව සිටීමට තරම් එළුවා සහ මා අතර  වූ ලෙංගතුකම වැඩී තිබුණි.

එළුවාගේ පිටට නැගී , පස්ස මදක් ඔසවා , තට්ටම් වල යට කොටසින් අඩක් පමණක් එළුවාගේ පිට මත තබා කොන්ද තරමක් ඇල කර එළුවාගේ බෙල්ලට සමාන්තරව දික් වී උගේ  අ: කොට දෙකෙන් අල්ලා ගත් විට ගමනට සියල්ල සූදානම් බව දෙදෙනාටම සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය.

ඉන් පසු ඌත් මාත් එක් අයකු බවට පත් වන අතර පාසල් වත්තේ රවුමක් දුවන එළුවා , හුඹස තිබූ ගස යටට පැමිණ නතර වූ පසු නම් කොතරම් ලෙංගතු වූවත් නැවත රවුමක් යාමට උනන්දුවක් නැති සේ නොසෙල්වී සිටින්නේ අර කුඩා හතරැස් බිස්කට්  අහුරක්ලැබෙන තෙක් ය.


මා වයසින් වැඩෙත්ම කුඩා ඔය කුඩා පාසලත් , එළුවාත් මනසින් තුරන් වී ගොස් මනසේ එම ස්ථාන වෙනත් අයවලුන් විසින් අයත් කර ගත්ත ද පරිණත පිරිමියෙකු විලසින් ලෑන්ඩ් රෝවරයේ නැගී කුඩා ඔය පසු කරනා සෑම අවස්ථාවක දී ම ඒ එළුවාගේ මිහිරි  මතකය කුඩා ඔය වියළි සුළඟට මුසු වී පරිණත මගේ හදවත අදත් තෙත් කරන්නට සමත් ය.

Thursday, August 10, 2017

ඒ මිහිරි සීනු නාදය සහ ටැකෝ බෙල්

ඒ මිහිරි සීනු නාදය සහ ටැකෝ බෙල්
-------------------------------------------------------

පුංචි කාලයේ ඉදන් දන්නා සීනු නාද කිහිපයකි. ඉන් පාන්දර ඇස් ඇරීමට තියනා සීනු නාදය පස්ස පැත්තට ඇන ඇන මර හඬ තලයි. 

ඉන් පසු හමුවන සීනුව නාද කල යුත්තේ මාය . උඩ පැන නූල අල්ලා ඇද අතහැර නාද කරන ඒ සීනුව ට අනුව බසයෙන් බැස යන මට විනාඩි හතලිහෙන් හතලිහට ඇසෙන සීනු නාද වලින් වඩාත්ම ප්‍රිිය උපදවන සීනු නාද ය වූයේ දහයයි විස්සට පමණ එක දිගට හඩ තලන දිගු සීනු නාදයයි. 

සීනුවක් කීවාට එය තඩි ලොරි රෝදයක ඉවත දැමූ මලකඩ කමින් පැවතුනු රිම්එකකි. පාසලේ උසම ගොඩනැගිල්ලේ  විවෘත ඉඩකඩක උසින් එල්ලා ඇති එයට යකඩ කූරකින් තඩි බෑමෙන් එන ඒ සද්දය විසින් අප සැම පාලනය කරමින් තිබුනි.විවේකයට පසුව එන දිගු සීනු නාදයෙන් පසුව නැවත දිගු සීනුවක් නාද වන්නේ පාසල් නිමාවන ඒ සතුටු සමයටයි. ඒ තඩි මලකඩ රිම්මෙකට නිවාඩු ලැබුනේ අප පාසලෙන් සමුගන්නට කිට්ටුව දී වන අතර ඉන් පසු සීනු නාදය වෙනුවට මිහිරි සංගීත කණ්ඩයක් වාදනය වන පුංචි ස්පීකරය බැගින් පන්තිකාමර වලට ලැබුනි.

පාසල් සංදියේ බසයේ සීනුව නාද කිරීමට වෙනකෙකුගේ සහය පැතීමට සිදු වූවද ක්‍රමයෙන් උස් මහත් වෙද්දි,  ලැබුනු ජාන වලට පිංසිදු වන්නට අන් අයට බස් සීනු නාද කිරීමේ සහයිකාව දක්වා උසස් වීමට හැකි විය.

මා පාසල් ගිය පාසල් වල තිබූ රිම් සීනුවට වඩා වඩාත් වෙනස් , ඇත්තටම සීනුවක් වූ සීනුව දකින්නට ලැබුනේ මා රැකියාව සඳහා පාසල් යාමට පටන් ගත් පාසලේ දීය.

සැබැවින්ම තඩි සීනුවක් වූ එය පන්සලේ ඝන්ඨාරයට වඩා මදක් තරමින් කුඩා විය.සීනුව මැද්දෙන් එල්ලෙන බට්ටාට තරමක් අතට අහුවෙන ලෙස සවිකර ඇති දිගු දම්වැලෙන් අදිමින් සීනුවේ පෘශ්ඨයේ තාලයට වද්දමින් හඬ නැගීම ඒ සඳහා පත්කර ඇති සිසුවා විසින් සිදු කරන්නේ ඉතා ගරු ගාම්භීරවය. ඔහුගෙන් ඒ දම්වැල උදුරා ගෙන සීනුව නාද කිරීමට මා සිතපතුලෙන් උපන් ආශාව මැඩ ගන්නා ලද්දේද ඉතා අසීරුවෙන් වූවත් , එවැනිම සිතක් තිබූ දරුවෙකු විසින් සීනුව අවේලාවේ නාද කිරීම නිසා ඒ දරුවාට සිදුවූයේ දැඩි දඩුවම් විදීමට බැව් නොකියාම බැරිය.

මා පාසල් යන කාලයේ දී අකැමැති ගුරුවර ගුරුවරියන්ගේ කාලච්ඡේද නිමාවන සීනුව නාද වන තෙක් නොයිවසිල්ලෙන් සිටියාක් මෙන් දැන් මා උගන්වන දරුවන් මා පන්තියෙන් ඉවතට යන තෙක් ඒ මිහිරි සීනු නාදය වාදනය වන තෙක් සිටිනවා වන්නට පුළුවන් බැව් හැඟෙන විට සිතට දැනෙන්නේ කණගාටුවකි.

නමුත් පාසල් දැරිය කාලයේ දී වාගේම මා තවමත් ඉතාම ප්‍රිය කරන සීනු නාද දෙක වන්නේ දහයයි විස්සට එක දිගෙට ටලාන් ටලාන් ටලාන් ටලාන් ටා..........න් සීනු නාදයත් හරියටම එකයි විසිපහට නාද වන එවැනිම වූ දිගු සීනු නාදයත් වීම නම් නොවෙනස්ව පවතින සත්‍යයකි.

පන්සලේ ඝාන්ඨාරය පාසල් සීනුවට වඩා ප්‍රමාණයෙන් විශාල වූව ද එය නාද කිරීමට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ පෝය දිනයට පමණි. අනිකුත් සෑම දිනයකදීම ඝන්ඨාරයේ දිගු යකඩ දම්වැල ඔසවා ගැට ගසා ඇත්තේ කිසිම කෙනෙකුට ළං විය නොහැකි ලෙසටයි. නමුත් දිනක් මහ රාත්තිරියේ එක දිගට නාද වූ ඝණ්ඨාරයේ නාදය මඟින් මුළු ගමටම දැන්වූ පණිවුඩය වූයේ පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවන් ගේ අපවත්වීමයි. 

මේ සියළු ලොකු කුඩා විශාල ප්‍රමාණයේ සීනු පිළිබඳව මෙසේ සටහන් කිරීමට හේතුව වූයේද අපූරු ආකාරයේ සීනුවකි. නමුත් මාහට මෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවටද එම සීනුව අලුත් බවත් පෝලිමේ ගොස් බැලිය යුතු වූවක් බවත් පමණක් දැනෙන අතර එය ටැකෝ බෙල් නමින් හඳුන්වන බවත් පමණක් දනිමි.

Thursday, August 3, 2017

රජ මාවත දිගේ

රජ මාවත දිගේ 


මේරි සහ වොට්සන් පහුගිය දවසක ලොකු සවාරියක් ගිහින්..... අද කතාව ඒ ගැන. මේරිගෙ පැත්තෙන් විතරක් නෙමේ වොට්සන් ගෙ පැත්තෙනුත් කතාවක් තියන එක ලස්සන වෙනසක්.ඒ නිසා කතෘ අයිතියෙන් හරියටම බාගයක් වොට්සන්ට දෙන්න වෙනවා.



ආදරණීය වොට්සන්

---------------------------

කාලෙකට පස්සෙ ,ඔයත් එක්ක ජිප්පෙකේ ගියපු ඒ අපූරු ගමන මට විස්තර කරන්න වචන නැහැ.ජීවිතේ අමතක නොවන ලස්සන දේවල් තියෙන්නෙ කිසිම ප්ලෑනක් නැති දේවල් වල කියල වැඩියෙනුත් එක්ක ඔප්පු වෙච්චි සුන්දර ගමනක් ඒක. ඔබ කරපු ඒ යෝජනාව පිළිගන්නත් , ප්‍රතික්ෂේප කරන්නත් බලය තිබ්බෙ මට නිසා ඕනිම වෙලාවක ඒ ගමන නොගිහින් ඉන්න ඕනෑවටත් වඩා ඉඩකඩක් මට තිබ්බා. ඒත් ජීවිතේ දී වැඩිපුර මුරණ්ඩු , අසංවිධානාත්මක තීරණ අරන් නොතිබ්බ මට ඒ දඩබ්බර තීරණය ගන්නෙක ලේසි වුනේ නම් නෑ.


අංක ගණන් කර කර , කම්මැලි දහ අට වංගුවේ උඩට යනව ද , පාළු වුනත් සතුට පිරුණු රජ මාවතේ රජෙක් එක්ක අශ්වය පිටේ යනව ද කියල තීරණය වුනාට ඒ පාරක අතරමන් වුනොත් මට මොනා වෙයිද කියල දිගින් දිගට හිතලා, නොවෙන්න ඉඩ තිබ්බ ඛේදවාචකයකින් සිතුවිල්ල නිම කරන පුරුද්ද ඒ වෙද්දි මම නතර කරල තිබ්බා.


නුවරින් පටන් අරන් අම්පිටිය , හැරගම, මයිලපිටිය , රන්දෙණීගල හරහා මහියංගනයට ඇවිත් , ආපහු දහ අට වංගුවෙන් නැගල හුන්නස්ගිරියට ගියපු ඒ ගමන සැබෑම උන්මාදයක්.

වැඩිපුර වාහන නොගිය , අඩුපුරම මිනිසුන් හිටිය ඒ පාළු පාරවල් වල ලස්සන වැඩි වුනේ ඔයා මගේ ළඟම දකුණු අත පැත්තෙන් හිටපු නිසා.

විටෙන් විටේ මගෙ දිහා බලමින්, අරහෙන් මෙහෙන් දුවන පාරවල් නතර වෙන නගරවල් ගැන කිය කිය , ඒ පාරේ අහුවෙන මහ ගස් , හුළඟට ඇඹරිලා ගියපු කුරු ගස් ගැන බැදුනු ආදරේ ගැන කිය කිය ඒ අතරට අඩු වැඩි ය විදිහට අතීතයේ සැඟවුනු තැන් මතක් කර කර ගියපු ඒ ගමන වඩාත් රොමෑන්ටික් වුනේ පාළු පාරේ පාලුම තැනක , දෙකක නතර වෙද්දි මට ලැබුනඔයාගේ ආදරබර හාදු නිසා කියල නම් නොකියාම බෑ.
නිතර නිතර දකින්නට නොලැබෙන ඔයාගේ අර සුන්දර සිනාව දකින්නත් , කණ්නාඩියට යටින් තියන ඇස් වල හැඟීම් කියවන්නත් මට පුළුවන් වුනේ ඔයාගේ වම් අත පැත්තෙන් , නමුත් ඔයාට ටිකක් දුරින් යන්න මට ඉඩ ලැබුන නිසා.

ගමන ගිහින් ආවට මොකද , ගෙදරට පය තිබ්බ ගමන් මට දැන ගන්න ඕනි වුනේ අපි ආපහු ඒ වගේ ගමනක් යන්නේ කවදද කියලයි.

ඉතින් ආදරණිය වොට්සන්.... මේ සංකීර්ණ අභිරහස් ජීවිත අතරේ , ජීවිතේ දැනෙන රසබර හැඟීම් විඳගන්න මේ වගේ පිස්සු ගමනක් මාව එක්කරන් ගියාට ඔයාටත් ඔයාගේ අශ්වයා වෙච්චි “ලෑන්ඩ්රෝවරයටත් “ බොහොම කෘතඥ වෙනවා.

තව කියන්න දේවල් ගොඩක් තිබ්බත් ඔබේ ආදරෙත් අරන් මම නිදාගන්නට යනවා. ඔබට සුබ රාත්‍රියක්

මීට ඔබේ ආදරණිය
මේරි
කවදාවත් නැතිව උදේ පාන්දර ඇහෙරෙන කොට මේරිට මෙන්න පිළිතුරක් ඇවිත්


-------------------------------------------------

ආදරණිය මේරි


උඹ එහෙන් පිටත් වෙනකොටම මං හිටියෙ දෙගිඩියාවක. මේරි මට තනියෙන් හමුවෙයිද, අනික මේ අන්ඩර කොලු කෙලි නඩයයි, හැම මුල්ලකම වැලි ඇට හොයන උඹේ රස්සා සගයො ටිකයි මගෑරලා වහං වෙන්නෙ කොහොමද.
අනික ඉතින් මං තනියෙන් හිතුවට උඹ අස්සය පිටේ දාං යන්න අර කලින් දවසෙ වගෙ මාව මෙතනින් දාල යන්න කිව්වොත් කියල හිතුන තමයි.

මොකක් උනත් කලින් දවසෙ සන්තකේට තිබුන එකෙන් ඩීසල් ගැහුවෙ ඕන කජ්ජක් කියල. ආවුද ටිකත් දා ගත්තෙ හදිසියක් උනොත් මේරිත් එක්ක පාරෙ ලගින්නයැ.

මොනා උනත් උඔ නුවරින් නැග්ගට පස්සෙත් මට හරි හිතක් තිබුනෙ නෑ කොහෙ යන්නද කියල. ඒත් එක පාර මතක් උනේ මයියංගනේ ගියානං මොකද කියලයි.

මාලිගාව ලඟින් උඹව දාගත්තට මේ යකඩ ගොඩත් එක්ක යූ ටර්න් ගහන්න පුළුවනෑ, එතකොටයි ඔළුවට ආවෙ යකඩෝ අම්පිටියෙන් ගුරුදෙනියට දාල රජ මාවතේ ගියානං නිකං වචන වලිං කියන්ඩ බැරි ලස්සනක් විඳගෙන ගියෑකි කියන එක.

රජ මාවතට දාන්ඩ කලිං පටු වංගු පාරෙ යනකොට උඹේ කට නැවතිලා තිබුනෙ නොකිව්වට මේ කොහෙ යනවද කියල අහනව වගෙ.

ඒත් රජ මාවතට දැම්මට පස්සෙ පපුව උඩ පාත යන වේගෙ වාහනේ වේගෙට වඩා අඩු උනා කියල නං තේරුනා මට.

කාලත් හිටියෙ නැති හිංද අර තරුණ අම්මගෙ කඩෙන් ගත්ත බනිස් දෙකයි, ඉස්පංචි දෙකයි අපේ බඩගිනින නිව්ව.

යන ගමන් ඉතිං කවුරුත් අහන්නැති මගේ පරන කතා අහන ගමං, මං හිනා වෙන බව දැන ගත්තෙ උඔ ඒක කිව්වමයි.

ඇත්තටම මුලින්ම වාහනෙ නැවැත්තුවෙ වංගු ටික කරකවලා අමාරුවට. ඒත් ඉතිං උඔගෙ කතා කරන ඇස් දැක්කම හාදුවක් නොදී කොහොමද ඒවට. ඒක ඉතින් මූණ පුරා දුවල නැවතුනෙ .

ලොග්ගල් ඔය බන්ට් එක මං ආසම තැනක්, එක පැත්තක වැවයි, කඳු යායයි,ඒ එක්කම උඹේ ලේයර් කපපු කෙස් ටික හරියට වැවට උඩින් දඟලපු වලාකුල් වගේ. ඒත් ඉතිං උඔ දිහා බලං මේක කරකවන්න ගියෝතිං දෙන්නම නවතින්නෙ වතුරෙ හන්ද ඒ ආසාව හැංගුව. මොකද ලෑන්ඩ්රෝවර් එලෙව්වට පීනන්ඩ ඇහැකියැ.

මං හිතන්නෙ උඔ හීල්ලුවෙ මහියන්ගනයට කිමි 12 බෝඩ් එක දැක්කම නේද?

උඔගෙ නඩේ තාමත් දිගන කියල දැනගත්තම ආය ඉතින් පාරෙ දාල එන්නයැ. මේ වෙනකොට මං මොකක්ද කියන්නෙ ඒක උඹ විශ්වාස කරන බව මං දැනං හිටිය.
ඉතින් කට්ටිය හම්බෙනකං නගිමු කිව්වම උඔ එක පයිං හිටියෙ ඒකනෙ.

අන්තිමට දහ අටත් නැගල හුන්නස්ගිරියෙ නැවතුනෙ මහන්සියට වඩා ආය කවද හම්බෙයිද දන්නැති හන්ද.
මොනා උනත් උඹේ දොළදුක සම්පූර්ණ උන එකට මටත් සන්තෝසයි.

ඒ අතරේ ගමන රොමැන්ටික් කරාටත් ඉස්තූති, ආයෙත් යං තව එකක්, මේ පරීක්ෂණ වැඩ ඇති වෙලා ඉන්නෙ දැං. නැවත හමුවෙන තුරු පරිස්සමිං.

මේ
ඔබේ ආදරණිය වොට්සන්

Friday, July 21, 2017

ගුරුකමේ කලාව නොහොත් මාතර නොවරදින ගුරුකම් අභිරහස්...

ගුරුකමේ කලාව නොහොත් 
මාතර නොවරදින ගුරුකම් අභිරහස්...

පන්තියෙ ළමයින්ගෙ මොහොත එන්නෙ අන්න එතකොට. ටීචර් පන්තියටම පිටුපාල කළු ලෑල්ලේ සුදු අකුරු ලියනවා. ළමයි ඒ වෙලාවට තමා ඔක්කම නසරාණි වැඩ වලට මුල පුරන්නේ. 
කඩදාසි කුරුල්ලො යවන්නේ, ටීචර්ට ඇද කරන්නේ. අතින් කට වහන් හිනා වෙන්නේ....ඒත් හිටි ගමන් “ ආහ්....මොකද සංදීප ඔය කුටු කුටුව “ කියල පන්තිය දිහාවටවත් හැරෙන්නෙ නැතිව ටීචර් හරියටම කීවේ කොහොමද?  . පිටිපස්සෙ බෙල්ල හරියට වෙන්න තදින් ගැට ගහපු කිසිම අවුලක් නැති කොණ්ඩ බෝලය ඇතුලෙ විඩියෝ කැමරාවක් වත් හයි කරල ද ?
“ ටීචර්ගෙ පස්ස පැත්තටත් ඇස් දෙකක් තියනව ද කොහෙද බන් “ ලොකු පන්ති වල ළමයි නම් එහෙම කියනවා.

ඇත්තම කියනව නම් අද කාලේ ගුරුවරයෙක්ට පස්ස පැත්තට ඇස් දෙකක් නෙමේ හතරක් තිබ්බත් වැඩි වෙන්නෑ. ගුරුකම හරියට කරන්නත් , ගුරුකමේ රැදිල ඉන්නත් අන්න ඒ පසුපස ඇස් සෑහෙන ඉවහල් වෙනවා. 

ඇත්තටම ටීචර් කෙනෙක්ට එහෙම කියන්න පුලුවන් වෙන්නෙ පන්තියෙ ළමයි ගැන හොඳ අවබෝධයක් ගත්තම.

ඔයාලට මතක ඇති කාලෙකට කලින් රූපවාහිනියෙ පෙන්වපු රෙදි සෝදන කුඩු දැන්වීමක් තිබ්බා “ටීචර් ඔන්න ශෙහාන් එනවා “ කියලා. ළමයි දුර තියාම ශෙහාන් එන බව දන්නෙ ඒ ළමයට ආවේණික ගඳකින් කියල තමා දැන්වීමේ හැටියට නම් හිතා ගන්න වෙන්නේ.

ඒක ඇත්තටම කියනව නම් බොරුවක් නෙමේ. දාඩිය ගඳ විතරක් නෙමේ ගස් ගඳ , කොළ ගඳ , පරණ හම් ගඳ , දූවිලි ගඳ, මේස් කකුල් ගඳ අඩු වැඩි වශයෙන් ලොකු පොඩි කොයි එකා ළඟිනුත් හමනවා. කොටින්ම ටීචර් ළඟට එන ළමයා කවුද කියලා ඔළුව උස්සන්නෙම නැතිව ටීචර්ට දැන ගන්න පුළුවන් තරමට ඒ සුවඳ ආවේණිකයි.

ඒ සුවඳවල් යට තියන කතාන්දර බොහෝ වෙලාවට දුක් බරයි. අම්ම කෙනෙක් නැති ගෙදරක රෙදි හරියට සේදෙන්නෙ නැති එක , එකම ඇදුම, එකම මේස් සතිය පුරාවටම අදින්නට සිදු වීම , නොයෙකුත් ලෙඩ රෝග වලට ලක් වී සිටීම , පුද්ගලික සනීපාරක්ෂාවට පහසුකම් නැති වීම ආදි හේතු රැසක් මේ ගඳ සුවඳ එක්ක දැවටිලා තියෙන්න පුලුවන්.

සාමාන්‍ය යෙන් මම නම් පන්තියට ගිහින් ආයුබෝවන් කියන්න කලින් කවුරුත් අසුන් වලින් නැගිටිනකම් ඉන්නව. ඊට පස්සෙ පන්තිය පුරා යන ක්ෂණික නමුත් තියුණු බැල්මකින් හැමෝගෙම මූණු ටික මගේ ස්කෑනරයට අහු කර ගන්නවා.

ඒ බැල්මට අහුවෙන අයගෙ ඉන්න , ගෙදර වැඩ ටික කරන් ආපු නැති ඈයෝ , ගෙදර වැඩ කොපි කරපු ඈයෝ, පොත් ගෙනාපු නැති ඈයෝ විතරක් නෙමේ බඩේ අමාරුකාරයෝ, හිසරද කාරියෝ , ඊයෙ රෑට බත් නොකා තරහින් නින්දට ගියපු ඈයෝ , දැන් ඩිංගිත්තකට කලින් කෙල්ලෙක්ගෙන් අහලා “බෑ“ කියල අහගත්ත ඈයෝ...... කවුද කියල වෙන වෙනම කියන්න පුළුවන් තරමේ හැකියාවක් ගුරුවරයෙක්ට තියනවා.

පොත් බලන ගමන් කාටත් හොරා “ මොකද පුතේ අද අවුලෙන් වගේ “ කියල අහද්දි . “ටීචර් කොහොමෙයි ඒක දන්නේ “ කියල ළමයින්ට පුදුම හිතෙන්නෙ ඒකයි.

තවත් සමහර අවස්ථා වල දී ළමයි කියන පට්ට පල් බොරු වලට අහු නොවී , ගුරුකමේ අභිමානය රදව ගන්නටත් ගුරුවරයෙක් සූක්ෂම වෙන්නම ඕනි.

නාම ලේඛනය ලකුණු කරන ගමන් “ මොකද පුතේ ඊයේ නාවේ . ඔන්න ආච්චි මලා කියල නම් කියන්න බෑ හරිද.බඩෙ අමාරුත් බෑ. උණ හැදිලත් බෑ. මට ඇත්තම හේතුව කියන්න “ කියල ළමයට කියන්නෙ ඒකයි.

දරුවෙක් එක්ක කතා කරද්දි දරුවගෙ ඇස් දෙක  දිහා කෙලින් බලන් කතා කරන්නත් , දරුවා ඇස් මඟ අරිමින් කතා කරනව නම් “ මේ බලන්න , මගෙ දිහා බලන් කතා කරන්න “ කියල කියන්නත් දෙවරක් හිතන්න ඕනි නෑ. කොහොමත් , දෑස් දෙස සෘජුව බලන් කතා කරන ලොකු පොඩි සැම ගැන මගේ හිතේ තියෙන්නෙ නම් හරි ප්‍රීතිමත් හැඟීමක්.

සමහර වෙලාවට මේ හොඳට පන්තියෙ හිටි ළමයින්ට හිටි ගමන් , බඩේ අමාරු හැදෙනව.හිස කකියන්න ගන්නවා. පපුව අමාරුව හැදිල “ අයියෝ ටීචර් හුස්ම ගන්නත් බෑ , මාව මැරෙන්න වගේ “ කියල කියල කවුරුත් බය කරනවා .කිසිදේකට බය වෙන්නෙපා. බොහෝ විට ඊළඟ කාලච්ඡේදයේ විෂයට දීපු ගෙදර වැඩ එයා කරන් ඇවිත් නෑ. එහෙමත් නැතිනම් එයා ඒ විෂයට හෝ ගුරුවරයට කැමති නෑ. ඒ වෙලාවට ළමයට නොබැන සුදුසු හොඳම තීරණයක් ගන්නෙක ඔබට බාරයි.

මේ වගේ තව ගොඩක් “ගුරුකම්“ මම ඉගෙන ගත්තෙ අත්දැකීමෙන්ම තමා. මම ගුරු රස්සාවට ගියපු අලුත ළමයින්ගේ බොරුවලට හරියට අහුවුනා. ඒත් කාලයත් සමඟින් දැන් එයාලට බෑ මාව අන්දවන්න. කොටින් ම සුපුන් ඇස් ලොකු කරල බෙල්ල ඇල කරල , පැන්සල කටින් හපමින් ඇස් පිල්ලන් ගහමින් මගේ දිහා බලන්නේ ගෙදර වැඩ කරන් ආපු නැති දවසට කියන්න හොඳ බොරුවක් කල්පනා කරන ගමන් තියනෙක මම දැන් දන්නවා................................

ප/ලි- මේ විස්තර මම ලීවේ බොහෝම දුෂ්කර පාසලකවත් , නාගරික  පාසලකවත් දරුවන් ගැන දැනගෙන නෙමේ.මම සේවය කරන අර්ධ නාගරික පාසලේ දරුවන් ගැන ලබා ගත් අත්දැකීම් මතයි. මේවා පරිසරය අනුව වෙනස් වෙන්න පුලුවන්. 

උදාහරණයකට  රූප සටහනක් අඳින්න පැන්සලක් නැතිව වෙන ළමයෙක්ගෙ පැන්සලකට රණ්ඩු වෙන ළමයෙක්ට ටීචර්ගෙ පර්ස් එකෙන් පැන්සලක් අරන් දෙන එක ලොකුවට ගන්න ළමයි ඉන්න මගෙ ඉස්කෝලෙත් , “අනේ අපේ සර්ට ටැබ් එකක් නෑ තාත්ති , ගුරු දිනේට අපි සර්ට ටැබ්බෙකක් අරන් දෙමුද “ කියල අහන ළමයි ඉන්න ඉස්කෝලෙකුයි අතර ලොකු වෙනසක් තියෙන්න පුලුවන්.


Wednesday, June 28, 2017

දැන් හැදෙන පොඩි වුන් හෙවත් ඒ සුන්දර විනාඩි හතලිහ


දැන් හැදෙන පොඩි වුන් හෙවත් ඒ සුන්දර විනාඩි හතලිහ

============================================

විද්‍යා ගුරුවරියක වුවද , ඉතිහාසය , බුද්ධ ධර්මය සහ සිංහල හැර වෙනත් ඕනෑම විෂයක් ඉගැන්වීමේ හැකියාව සහිත වුවත් හයට ගණන් උගන්වන්නට සිදුවූයේ බෑ කියන්නට බැරිකමටය. 
බෑ කීවොත් සිදුවන්නේ මා උගන්වන විද්‍යා විෂයට හානියකි. “විද්‍යාව අයට ගණිතය උගන්වන්න පුළුවන්“ යන මතය බිද දැමීමට මා අකැමැතිය. 
ඒ අනුව හයේ පන්තියට ගණන් උගන්වන විද්‍යා ගුරුතුමිය මම යි. ලැබ්බෙකට පැමිණෙන හයේ පන්තියේ ළමයින්ට ගණන් ඉගැන්වීම අසීරු කටයුත්තක් වන්නේ විද්‍යාගාරය පුරාවට ඇති උපකරණ කෙරේ දිවයන ඔවුන්ගේ මනස ගණිතය පොතට එක්තැන් කර ගැනීමට ඇති අපහසුවයි.

“ටීචර් අර මක්කෙයි ? “ 

“ අනේ ටීචර් ඒකෙන් මක්කැයි වෙන්නේ “ 

“ අනේ හොඳ ටීචනෙ , එක සැරයක් එකෝම එක සැරයක් බිමට අරන් පෙන්වන්න කෝ අර ග්‍රහලෝක ටික“ 

හිත උණූවන අහිංසක ගුරු භූමිකාවක් ඉටු කිරීමට යාමෙන් මේ විනාඩි 40 අපතේ යැවූවොත් සිදු වන්නේ විද්‍යාව කෙසේ වෙතත් , වාර අවසානය වෙද්දිත් ගණිතය පාඩම් අවසන් නොවීමයි.

ඉන් පසු පැමිණෙන බරපතල ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ “ගණිතය පීරියඩ්ඩෙකේ විද්‍යා උපකරණ බලන්නට දුන්නා “ යැයි පැවසිය නොහැක.

“ බෑ බෑ ඒවා වැඩ කරන්නෑ “ ( ටීචගෙ බොරු )

“ ඒව ඔයාලට තේරෙන්නෑ“ (තේරෙන්නැති නිසානේ දෙයියනේ අහන්නේ )

“ මේ තියෙන්නෙ ගණිතය පීරියඩ් එක“ (හරි ඉතින් ඒක අපි දන්නවා )

ඕවා විද්‍යා ටීචර්ගෙන් දැන ගන්න“ (ඉතින් ඔයත් විද්‍යාව ටීචර් කෙනෙක් නෙ)

“ මේ ගාණ හරියට හැදුවොත් විතරක් ඔයාලගෙ ඉල්ලීම සලකා බලන්නම් හරිද?‘“ ( කමක් නෑ ඔය බොරුව ටීචර් කියන කීවෙනි සැරේද ඔය. ටීචර් සලකා බලන්න හදන කොටම පීරියඩ් ඉවරෙන බෙල්ලෙක ගහනව නේ.)

“ ඔන්න ආය නම් එන්නෙපා ලැබ්බෙකට මම එන්නම් පන්තියට“ ( ඒක නම් කරනව තමා ටීචර් )

“හරි හරි ටීචර් අපි ගණන් හදන්නම්“ ඔවුන් පරාජය බාර ගන්නෙ එලෙසිනි.

අද .... එසේ උගන්වන අතරතුර දී පසු පස පේළි වල ළමයින්ගේ නාහවල් ඔහෙක් මෙහෙක් වෙන්නටත් , මූණු කම්මුල් නලියන්නටත් , දෙතුන් දෙනෙක් මුව අතින් වසමින් සිනා සෙන්නටත් ගන්නවා දෙතුන් වරක්ම දුටුමි. හයේ ළමයින් යනු එක එක විකාර පන්තියට ගෙන එන්නට රුසියන් පිරිසක් නිසා තවත් කෝලමක් පන්තියට අරන් ඇවිත් යයි සිතා , “ මොකද මේ ඒ සැරේ පටන් ගත්ත කෝලම. නැගිටිනව පිටි පස්සෙ පේළියම“

“ අනේ නෑ ටීචර් මේ මේ....“

“ ඔවු කියනව මේ ක් මේක් නෙමේ “

“ අනේ නෑ ටීචර්...........මේ.............මේ..............කවුරු හරි වලිගෙ උස්සල . අනේ ටීචර් මෙතන ෆෑන් එක දාන්න කෝ “

මුළු පන්තියම සිනා සෙන්නට වූ අතර , සිනාව තද කරගත් මා මවා ගත් නපුරු මුහුණින්ම යුක්තව විදුලි පංකාවේ අංකය පහ දක්වා කරකැවූ වෙමි.


මම
හයේ පන්තියෙ ගණන් උගන්වන

විද්‍යා ටීචර් - සොඳුරු සිත

Saturday, June 24, 2017

ප්‍රදීප් ගේ වික්‍රමය

ප්‍රදීප්ගේ වික්‍රමය හෙවත්
හීන් කොටා ගේ කතාව
උදේම ඉස්කෝලෙ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙද්දිම , කාර්යාලය ළඟ ගුරුවරු ගුරුවරියො පොදියට එකතු වෙලා  පුංචි පහේ කුසුකුසුවක්. 

කොච්චර ඒ ගැන අවධානය ගිහින්ද කියනව නම් කට්ටියට උදේ අත්සන් කරන්නත් අමතක වෙලා.

නමයෙ පන්තියෙ විතර පිරිමි ළමයි හයක් හතක් අතුත් පස්සට කරන්, බය වෙලා වගේ පේළියට ඔෆිස් එක ඉස්සරහ හරහට හිටන් ඉන්නවා. එක එක ගුරුවරියො වරින් වර එක එක ළමයගෙන් හිමින් හිමින් මොනාද අහනවා. ළමයිනුත් හරි බයෙන් හැබැයි හොඳට මතක් කර කර උත්තර දෙනවා.

සරමකුයි කමිසයකුයි ඇඳ ගත්ත උස යන්තම් අඩි හතරයි අඟල් ගානක් වෙච්චි පුංචි අසරණ පාට මනුස්සයෙකුත් උඩක් බිමක් ගැන හැඟීමක් නැතිව තවත් පැත්තක හිටගෙන ඉන්නවා.මේ නම්  උදේ පාන්දරම දකින්න හොඳ දසුනක් නම් නෙමේ.

කින්ද මන්ද මුකුත්ම දන්නෙ නැති නිසාත් , ඉස්කෝලෙ වෙන මේ වගේ කසුකුසු “ෆේස් බුකියෙ“ වැටෙන්නැති නිසාත් මමත් හිමීට හොට දාලා බැලුවා. ඒකට මට  තියන හොඳම හේතුව තමා ඉස්කෝලෙ සිද්ධ වෙන ඕනිම අලුගුත්තේරු වැඩක කොණක මගෙ පන්තියෙ ළමයෙක් ඉන්න එක. ඉතින් මේ වගේ වෙලාවක මගෙ බඩ පපුව පත්තු වෙනේක ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑ.

“ප්‍රදීප් නැති වෙලා ලු “

“මොනවා ?“

“ඔවු. . .  ඊයේ ඉස්කෝලෙ ආපු ගමන් ගෙදර ගිහින් නැතෙයි කියලැයි කියන්නේ “

“ නෑ....හ් ..........“

“ ඔය කියන්නෙ අර කළු මිටි , හැමවෙලේම කියෝ කියෝ ඉන්න නමේ බී එකේ ළමය නේද “

“ ඔවු...........“

“ ඉතින් කොහොමෙයි දන්නේ “

“ ඔය ඉන්නෙ ප්‍රදීප්ලැයි තාත්තත් ඇවිත් “ 

“ ඊයේ ඉතින් ඉස්කෝලෙ ඇරිල යනව කවුරුවත් දැකල නැතෙයි “

“ දැකල , සංජීව එක්කලු බයිසිකලෙන් ගිහින් තියෙන්නෙ“

“ දැන් සංජීව ඉස්කෝලෙ අැවිත් ද?“

“ නෑ ...සංජීවත් ඉස්කෝලෙ ඇවිත් නෑ “

“ මාර වැඩේ නේ....“

“ ඒක තමයි. පන්තිභාර ටීචත් ඊයේ ඉදල නෑ “

“ මම ඊයේ හවස දැක්කා ඔය කියන විදිහෙ ළමයි දෙන්නෙක් බයිසිකලේක නැගල යනවා.හැබැයි හවස් වෙලා හින්දා හරියට මූණු දැක්කෙ නම් නෑ “ එහෙම කීවේ ගමේ ඉස්කෝලෙට ටිකක් කිට්ටු , සංජීවලගෙ ගෙදර පැත්තෙ ඉදල එන ටීචර් කෙනෙක්.

“ ඔය ළමයගෙ වැඩේ හැම තැනම ඇවිදිනේක , ඔය කොහෙ හරි ඉදල හවසට ගෙදර එයි. අනික ප්‍රදීප් කියන්නේ ලෝක අණ්ඩයෙක් “ එහෙම කීවේ හෙට අනිද්දා පෙන්ශන් යන්න ඉන්න අපේ සුමනා මිස්.එයාට නම් මේ ගැන ගාණක්ම නෑ වගේ.

“එයාට නම් මොකද , මට නම් හරි බයයි අනේ. මම තමා ඒ පන්තියෙ අන්තිම පීරියඩ් එකේ හිටියේ “ එහෙම කීවේ ඉස්කෝලෙට මේ ඊයෙ පෙරේදා පත්වෙලා ආපු අලුත් ගෘහ විද්‍යාව මිස්.

ඒ අස්සෙ අර හරහට හිටගෙන හිටපු ළමයි එක එක කතා කියනවා.

ඒ ප්‍රදීප්ගෙ පන්තියෙ ඉන්න ප්‍රදීප්ගෙ යාළුවො.

“ ටීචර් එයා අපි කාටත් කැන්ටිමෙන් කන්න අරන් දුන්නා“

“ ඔවු ටීචර් .... මම මේ කැන්ටිමෙන් කන අන්තිම දවස අදයි කියලත් ප්‍රදීප් කීවා “

“ නෑ ...........හ් ..............“

“ ඉතින් ප්‍රදීප් කොහේ හරි යනව කියල ඔයාලට කීවැයි “

“ නෑ ටීචර් ...........හැබැයි මාතර යන්නෙ කොහොමද කියල එයා අපෙන් ඇහැව්වා “

“ එයා මොකටෙයි මාතර යන්නේ ?“

“ හාවෝ ගන්න මාතර යන්න ඕනි කියල තමා අපට කීවේ “

“ ඉතින් ඔයාල මාතර යන හැටි කීවැයි ?“

“ නෑ ටීචර්.............අපි කවුරුවත් මාතර යන හැටි දන්නෑ.... “

ඒ අස්සෙ තවත් කට්ටියක් ප්‍රදීප්ගෙ තාත්ත අල්ලන් ඒ අහිංසක මනුස්සයට තවත් වද හිංසා කරනවා.

“ ඇයි මනුස්සයො පොලිසියෙ ඇන්ට්‍රියක් දැම්මෙ නැත්තේ.?“ යන්න ගිහින් දැම්ම ඇන්ට්‍රියක් දාන්න. ඒක තමා මේ වෙලාවෙ ඉස්සෙල්ලම කරන්න තියෙන්නෙ . කවුද දන්නෙ මෙලහකටත් මොනා වෙලා ද කියලා “

අහිංසක පෙනුමක් තියන ඒ පුංචි මනුස්සයත් ප්‍රදීප් වගේමයි. 

ඒ අස්සෙ සමහර ගුරුවරු දන්න කියන නම්බර් වලට කතා කර කර ප්‍රදීප් ගැන තියන හෝඩුවාවල් ඔස්සේ හොයල බලනවා. 

ප්‍රදීප් කියන්නේ මුළු ඉස්කෝලෙම ඉන්න ළමයි වගේම , මුළු ඉස්කෝලෙම ඉන්න ගුරුවරුත් දන්න ළමයෙක්.ඉන්නෙ නමයෙ වුනාට එකොළහේ ළමෙක්ටත් වඩා සාමාන්‍ය බුද්ධිය වැඩිච්චි පැහිච්චි සීයෙක්.

 ප්‍රදීප් ටිකක් තළෙලු පාටින් කළු පාටට කිට්ටු වෙන හමකට උරුමකම් කීවා. ප්‍රදීප්ගෙ තාත්තත් හරියටම ඒ පාටයි. ඒ වගේම ප්‍රදීප් කියන්නේ අපේ ඉස්කෝලෙ ඉන්න සිංහලෙන් ඉගෙන ගන්න දෙමළ ළමයින් කීපදෙනා අතුරින් කෙනෙක්.

නමුත් අනිත් දෙමළ ළමයින්ට වඩා ප්‍රදීප් හරිම කටකාරයි.එයා පන්තියෙ ඉන්නෙ එයාට ඕනි විදිහට.එයාට හිතුනොත් ලියනවා.එයාට හිතුනොත් ගණන් හදනවා.හැබැයි එයා ගුරුවරයෙක් නෙමේ ශක්‍ර දේව රාජයා ඇවිත් කීවත් ඒ කියන වැඩේ නම් කරන්නෙම නැති විදිහෙ ළමයෙක්. මේ අවු අස්සේ ඉස්කෝලෙ පළවෙනි කාලච්ඡේදය පටන් ගන්න සීනුවත් නාද වුනා.

වෙලාවට මගෙ පන්තියෙ චාමර හොද එකා. ඕකා කොහේ ගියත් මට හරි කියල යයි. මම හිත හදා ගෙන චාමරගෙ පන්තියට ගියා.

පන්තියේ කොට බිත්තියට බර දීලා මම එනකම් බලා ඉන්න පන්තියෙ සෙට් එක දැකල මට හිනහත් ගියා. කොච්චර දඟ කරත් මගෙ ළමයි පැනල යන්න තරම් පිස්සො නෙමේ. උන් හරි හොඳ ළමයි. ඒත් පන්තියට ඇතුලු වෙන්නත් කලින්ම , අංක එකටම කෑගහන්න ගත්තෙ චාමර.

“ ටීචර් ..............හීන් කොටා අතුරුදහන් වෙලා ලු නේද “

“ හරි හරි . . එයා කොහෙද ගිහින්. ආපහු ගෙදර එයි. ඔයාලහෙම කාටවත් නොකියා කොහෙවත් යන්නෑ හරි ද. අඩුම ගානේ මටවත් කියල යන්නෝනි යන තැනක “

“ හරි හරි ටීචර් බය වෙන්නෙපා.අපි එහෙම පැනල යන්නෑ “

ඒ පිරියඩ් එකේ උගන්වනවට වඩා තිබ්බෙ “හීන් කොටා ගෙ අලගිය මුලගිය තැන් කියෝන එක.“

අපේ පන්තියෙ ළමයින්ට අනුව හීන් කොටා කියන්නේ , අනුන්ගෙ සල්ලි හොරකම් කරන , කමකට නැති නරක ළමයෙක්. ඒ වුනාට මගේ හිතේ නම් තිබ්බෙ බයක්. 

ඇත්තටම ප්‍රදීප්ට මොනා වෙලා ඇත් ද?

“ ප්‍රදීප් ගැන ආරංචියක් නැතෙයි ?“

පළවෙනි කාලච්ඡේදෙ අවසන් වෙලා ,පහළට බහින පඩිපෙලේ මැද හරියෙදි හමුවුනු මිස්ගෙන් මම ඇහුවා.
“ අන්න ගෙදර ඉන්නවලු “

“නෑහ්....“

“ඔවු....කාගෙද මහත්තයෙක්ගෙ ගෙදර නැවතිලා නෙ පහුගිය ටිකේ ඉස්කෝලෙ ඇවිත් තියෙන්නේ. ඒ ගෙදරින් සල්ලිත් හොරෙන් අරන් ඇවිත් තමා ඔය අලකලංචි ටික ඔක්කම කරල තියෙන්නේ. ඒ මහත්තය ට කෝල් කරාම විස්තරේ කීවේ. ඒ මහත්තය ඒ වෙලාවෙම ප්‍රදීප්ගෙ ගෙදර ගිහින් බලද්දි කොල්ල අන්න ගෙදර ලු “

“ යකෝ මූ මරන්නෙපැයි “

“ ඇත්තටම මම නම් හිතුවෙ ප්‍රදීප් හොරමුලකට එකතු වෙලා වහන් වෙලා ගිහින් කියල“

“ කියන්න බෑ. ඌ ඒ වගේ එකා තමා “ 

“ වැඩිවිස්තර නම් ඉතින් කොල්ලගෙන්ම තමා අහගන්න වෙන්නේ “

හැබැයි තාමත් එදායින් පස්සෙ “ප්‍රදීප් “ ඉස්කෝලෙ පැත්ත පලාතේ ආවේ නම් නෑ. සමහර විට ලබන සතියෙ අඟහරුවාදට ඉස්කෝලෙ එන්න හිතන් ඉන්නව ඇති.

 ගෙදරින් ඉස්කෝට , ඉස්කෝලෙන් ගෙදෙට්ට ගතවෙන මේ ළමා ජීවිතයේ දී මේ විදිහෙ කට්ටි පැනීමක තියන සුන්දර ආශ්වාදය ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙදි මගේ හිතටත් දැනුනා.

ඉතින් ප්‍රදීප් එහෙනම් මේ ගැන වැඩි විස්තර කතා කරන්න. අපි අඟහරුවාදට හමුවෙමු...................



Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...