..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Wednesday, November 22, 2017

ආදර ප්‍රදී 9 - ඇය දකිනු වස්

කලින් කොටසට මෙතනින් යන්න ,

ආදර ප්‍රදී -  9 



මේ කතාවේ ලිවිල්ල ආරම්භ වන්නේ දැනට කාලයකට කලින් වුවද එදා පොරොන්දු වූ පරිදි කතාව ලියා හමාර කරන්නට අදටත් නොහැකි වී ඇත්තේ , ලියන්නට ගිය කතාව නිසා අලුත් කතාන්දරයක් උපන් බැවිනි. ලියන්නියත් , කියන්නාත් අතර මේ වන විට ගොඩනැගී ඇති කතාන්දරය වඩා ශක්තිමත් කතාව වූව ද කියන්නා විටින් විට අතීත කතාවේ ලියවිල්ල ගැන ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගෙන ඇති බැවින් පැරණි ලිපි සොයමින් කතාව තෙම්පරාදු කිරීමට සිදු වී ඇති බැව් පවසමි.

කතානායකක මීෂා ගේ පාසල් පෙම්වතිය වූ “ අනූෂා “ ගේ හැර යාමෙන් පසුව , ඔහු ටිකින් ටික ළං වූ ඔහුට ටිකින් ටික ළං වූ අනිත් මිතුරිය වූයේ “ ප්‍රදී“ ය.

නමුත් ප්‍රදී , දෙවන වර විභාගය සඳහා මීෂා උගත් පාසල මෙන්ම එ් සීතල ප්‍ර දේශය ද හැර දා ඉන් ඉතා දුර බැහැර වූ ගාලු ප්‍ර දේශයට සංක්‍රමනය වූවා ය. නමුත් ඇය මීෂාට දිගින් දිගටම ලිපි ලිවීම නරත නොකලා ය. අද මෙන් ෆේස් බුක් , වට්ස් ඇප් , වයිබර් තියා , ඊමේල් ලිපිනය ද නොමැති වූ එකල තිබූ එකම ලිපිනය වූයේ තැපැල් ලිපිනයයි.

ප්‍රදී ඔහුට දිගින් දිගටම ලීවා ය. ආදර මීෂා ලෙස පටන් ගන්නා ඒ ලියුම් අවසන් වූයේ මීට ආදරණීය ප්‍රදී ලෙසිනි. ලගක් වන තෙක් ඔහුගේ කාර්යාලය මේස ලාච්චුවේ  ඔහු ළඟ සුරැකිව තිබූ ඇගේ ආදරය පිරි ලියුම් සහ කෙසඟ පෙනුමැති ඇගේ පින්තූරය  , ගිනි දෙවියාට පිදුවේ ඔහුගේ සුන්දර පුද්ගලික ලේකම්වරියයි. ඇතැම් දින වල දී තමන්ගේ ප්‍රධානියා කතාවක් බහක් සිනාවක් නොමැතිව බලාගත් වනම බලා හිදින්නේ ,  මේස ලාච්චුව ඇර පිටතට ගන්නා යමක් දෙස බොහෝ වේලාවක් බලා සිටීමෙන් අනතුරුව බැව් සොයා ගත් ලේකම්වරිය ඔහු නොමැති එක් දිනක මේස ලාච්චුව හැර බලා ඔහු ගේ සිනා කතා නතර කරන ඒ අපූරු ලියුම් මිටියත් ඡායාරූපයත් පුලුස්සා දමන්නීය.

මේ අතීත කතා සියල්ල අතරේ අදටත් මිෂා ගේ මතකයේ ඇත්තේ ප්‍රදී දකින්නට ඇය සොයා ගිය ගමනයි. ඇගේ ලිපි වලින් ඇයව දුටුවද ඉවසා ගත නොහැකි දැක ගැනීමේ ආසාවෙන් පෙලුනු ඔහු දිනක් , ඇය සොයා යන ගමන ආරම්භ කළේ ය. එවක ඔහු දෙවන වර විභාගය සඳහා ආවරණය නොවී තිබූ විෂය කොටස් ආවරණය කර ගැනීමට කොළඹ පැමිණි සිටි සමයයි. ඔහුගේ මෙම හොර ගමන ගැන ඔහු හැරුන විට දැන සිටියේ ඔහු නතර වී සිටී ඥාති නිවසේ වැඩිමහලු දියණිය පමණි.

ප්‍රදී ගේ ලිපි වල තිබූ වං හුං ඔස්සේ ඔහු ඇය සොයා යන විට ඇය , ගාලු නිවසින් පිටවී , තම මව සමඟින් වාසය කරමින් උන්නීය. මවගේ දෙවන විවාහයේ පියා , තම කුඩා සහෝදරයා සමඟින් එම නිවසේ ඇය වාසය කලේ වෙනත් යාමට කිසිදු තැනක් නොමැති නිසා බැව් ඇය මීෂා වෙත එවා තිබූ සෑම ලිපියකම පාහේ අකුරු වදන අතර සැඟවී  තිබූ රහසකි.

මතුගම ආසන්න ගමක් වූ එහි යාමට මතුගම නගරයට පැමිණි මීෂාව , ඇගේ ගෙදර එක්කරන් යාමට ඇගේ කුඩා සහෝදරයා පැමිණ සිටියේ මීෂාගේ පැමිණිම ලිපියක් මඟින් ප්‍රදීට කලින් දැනුම් දී තිබූ බැවිනි. වෙසක් පොහෝ දිනට දිනකට පෙර දිනක් වූ එදින , ප්‍රදී හමුවීම පෝයට කලින් හඳ දැක්කා හා සමාන විය. ඉතා උණුසුම් වැළඳ ගැනීමකින් පිළීගැනුන ඔහුට , ඇය හා කතා කිරීමට දහසක් දේ තිබුණි. තරමින් කුඩා වූ ඒ නිවසේ සිටි ඇගේ බාප්පා තරමක දෘඩ ගති ඇති නහරකාර පිරිමියෙකු විය. වරක් හෝ දෙවරක් හිර බත් රසය විඳ ඇති ඔහු යටතේ සිටි ඇගේ මව අහිංසක පෙනුමක දැරූ නමුත් තම දියණිය කෙරෙහි උපන් ආදරය පෙන්වා ගත නොහැකිව තම ස්වාමියාට යටත්ව සිටින බවක් මීෂාට දැනුනි. බාප්පා දුටු විටම ඔහුට සිතුනේ “ප්‍රදී“ ඔහුගෙන් ඉතාම පරිස්සම් විය යුතු බවයි.

අදටත් මතකයේ රැදී  ඇති ඒ සුන්දර දින දෙක ගත කල අපූරුව මීෂාගේ වචන වලින්ම ලියන්නට සිත්වෙයි.

“ එදා අපි ගොඩක් වෙලා කතා කර කර හිටියා. මම පුටුවෙ වාඩි වෙලා ඉද්දි , ප්‍රදී  හිටියෙ මගෙ පාමුල බිම වාඩි වෙලා. මගෙ ඔඩොක්කුවෙ ඔළුව තියන්. මම හිතන්නේ එයාගේ හිතේ තිබ්බ කරදර බර ඔක්කම සැහැල්ලු වෙන්න ඇති එදා.එයාගේ මල්ලි වරින් වර ඇවිත් අපි දිහා එඹිල බලල ගියා “

“ එදා රෑ වෙනකම් අපි කතා කර කර හිටියා. රෑට නිදාගන්න එයාල මට ගෙදර තිබ්බ කාමර දෙකෙන් එකක් වෙන් කරල තිබ්බා.ඒත් ගොඩක් රෑ වෙනකම් අපි දෙන්න ඇඳට වෙලා කතා කර කර හිටියා “

“ යන්න අනේ බොරු නොකියා. රෑ වෙනකම් අවුරුදු විස්සට ලං වෙන්න ඉන්න කොල්ලෙකුයි කෙල්ලෙකුයි නිකම් කතා කර කර ඉදී ද අනේ..... ඔයා මට බොරු කියනවා “ මීෂා ගේ අතීත කතාව අහන් හිටපු මගේ කැත හිත එළියට පැන්නා.

“ ඔවු ....අපි බදා ගත්තා ,වැළඳ ගත්තා , මම ප්‍රදීගේ නලලත් ඉම්ඹා.හැබැයි ඉන් එහා දෙයක් නම් සිද්ධ වුනෙත් නෑ. සිද්ධ වෙන්න තරම් හිතට ඔයා කියන විදිහෙ හැඟීමක් ආවෙත් නෑ. මම කියන්නෙ ඇත්තමයි “

“ හරි හරි ඉතින් ඊට පස්සේ ?“ 

“ඊට පස්සෙ දවසේ , අපි ගියා එයාල නාන ළිඳට , ඒක තිබ්බෙ වත්ත පහල නිස්කලංක තැනක. මට තාමත් හිතා ගන්න බෑ , ඇගේ නොපෙන්විය යුතු තැන් නොපෙනෙන්න කොහොමද එච්චර හොඳට ප්‍රදී ඇඳුම් මාරු කරේ කියලා “

“ එහෙනම් දෙන්න එක්ක ළිඳෙත් එකට නෑවා , හරි හරි කමක් නෑ කතාව කියන්න කෝ “

“ එදා රෑ තමයි වෙසක් පෝය තිබ්බෙ.එදා හවස මායි ප්‍රදීයි , ප්‍රදීගේ මල්ලියි එකතු වෙලා වෙසක් කූඩු හැදුවා. ප්‍රදී විතරක් නෙමෙයි , එයාගේ මල්ලිත් හිටියෙ හරිම සතුටින් , ඊට පස්සෙ රෑ වෙද්දි අපි පන්සල් ගියා “

“ ඉතින් ................“

“ ඉතින් ..........ඊට පස්සෙ දවසෙ උදේ මම ආපහු එන්න ආවා. මට තාමත් මතකයි ඒ කතා කරන ඇස් මම එන්න එද්දි මා දිහා බලන් හිටපු හැටි. ඒ වෙද්දිත් අපි දෙන්නට දෙන්නා “ආදරෙයි “ කියල කියල තිබ්බෙ නෑ “

“ ඒ උනාට ආදරෙයි ? “ එහෙමෙයි....................

“ සමහර විට අනුකම්පාව ............ සමහර විට ආදරේ වෙන්නත් ඇති  ..............“

“ ඉතින් ......................“

“ ඉතින් .............. ඊට පස්සෙත් එයා මට දිගටම ලිවුවා ............ මම දෙවෙනි සැරේට විභාගෙ ලියල ප්‍රතිඵල එනකම්මත් , ඒ ප්‍රතිඵල වලින් විශ්ව විද්‍යාලයට තේරෙනකම්මත් එයා දිගටම මට ලිවුවා. මම විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුන එකට එයා ගොඩක් සතුටු වුනා........ .ඒත් හිටි ගමන් ........... “ කතාව මදකට නතර කල මීෂා ..........ගේ ඇස් ඈත නොපෙනන මානෙකට යොමු විය.

“ කියන්න කෝ ........ඉතින් මොකද වුනේ “  ඔහුගේ කලව මත තිබූ මගේ දකුණතින් වැරෙන් ඔහු සොලවමින් අසන්නට වූයේ මම සිත්පිත් නැත්තියක මෙනි.

“ හිටි ගමන් ..........එයාගෙන් ලියුම් ලැබෙන්නෙ නැතිව ගියා..............“ 

“ ඒ කීවේ ......................ප්‍රදී ට මොකද වුනේ ..............? 

ඒ ගැන දැන ගන්න ඊළඟ කොටස කියවන්න.

Monday, November 13, 2017

හංසජිත් ගේ පුනරාගමනය



හංසජිත් ගේ පුනරාගමනය
-----------------------------

නෙතට හුරු පුරුදු නැති කුඩා කොලුවෙකි. නිල් කොට කලිසමත් සුදු කමීසයත් ඇඟ ට නුහුරු බවක් ගෙනෙයි. සුදු කමීසයේ උඩ බොත්තම් දෙකද නොපියවී ඇත්තේ මුරණ්ඩුකම ප්‍රදර්ශණය කරනවාට වඩා නුහුරු බව හුවා දක්වමිනි. පාසලේ ළමයින් කොපමණ ද සිටිය ද , අලුතින් පාසලට පැමිණෙන දරුවෙකු හඳුනා ගැනීමට නොහැකියාවක් මේ කුඩා පාසල තුල නැත. සෑම දරුවෙක්ම නෙතට පුරුදය , කණට හුරුය. 

“ පුතා අලුතින් ද ඉස්කෝලෙ ආවේ , මොකද ඔය කමීසයේ බොත්තම් දෙකම ඇරල දාලා “

කිසිම ගරු සරුවක් නොදැක්වූ කොල්ලා “ මොකක් ?“ යැයි ඇසුවේ කමීසයේ බොත්තම් දැමිය යුතු බැව් ඔහු නොදන්නා බැව් හඟවමිනි.

“ නෑ ටීචර් . . . එයා ඉස්කෝලෙ ආවා ඉස්සර. කාලෙකට පස්සෙ අදයි ආපහු ඇවිත් තියෙන්නේ “

“ ඇත්තෙයි ? , මොකෝ ආපහු ඉස්කෝලෙ එන්න හිතුනේ “

“ නෑ ටීචර්. ගමේ මිනිස්සු පෙත්සම් ගහලා..... බාප්ප මාව ඉස්කෝලෙ එවුවා ,මම ආස නෑ ඉස්කෝලෙ එන්න. මම දවසට දළු කිලෝ විස්සක් කඩනවා. හරක් දක්කනවා. වත්තෙ වැඩ කරනවා.මම කැමැති ඒවට. ඉස්කෝලෙ එනේක හරිම වදයක් “

මේ කොල්ලා සමඟ පාසල් පැමිණීමේ වැදගත්කම කතා කිරීමට මේ වේලාව නොවන බැව් හැඟුනෙන් එම කතාව එතැනින් නිම වූ අතර ඔහුගේ පන්ති බාර ගුරුතුමා විසින් දන්වා ඇති පරිදි ඉන් පසු දින ඔහු පාසලට පැමිණ සිටියේ තම මවත් සමඟිනි. එක දිගට දින ගණන් මාස ගණන් පාසල් නොපැමිණියවුන් නාම ලේඛනයෙන් කපා හරින අතර , ඕනෑ විට එන්නටත් එපා වූ විට හැර දමා යන්නත් පාසල තෝතැන්නක් නොවන බවත් , දරුවා දිනපතා පාසල් එවීමට කටයුතු කිරීම දෙමාපිය වගකීමක් බවත් පෙන්වා දී ම එහි අරමුණ වන්නට ඇත. නමුත් ඔහුගේ පසුබිම් කතාව අනුව ඔහු තවත් දින කීයක් පාසල් ඒ දැයි කීම උගහට වේ.

ඔහුගේ තනිකඩ මව නැවත විවාහ වීමෙන් පසුව නිවසට පැමිණි බාප්පා විසින් මොහු නැවත පාසල් එවීමට කටයුතු කර ඇත. ඔහුගේ යටි අරමුණු කුමක් වුවත් දරුවා පාසල් ඒම සතුටට කරුණකි. නමුත් ඔහුගේ කැමැත්ත අන් තැනක නතර වෙද්දී අසතුටින් පාසල් පැමිණිම වනාහි ඔහුට මෙන්ම තවත් අයට අපහසුතා ගෙනෙනු ඇත. මෙවැනි දරුවන් මේ පාසලේ පහළ ශ්‍රේණි වල ඉදහිට හෝ හමුවීම අරුමයක් නොවන අතර , මොවුන්ගේ දෙමාපියන් තම දරුවාපාසල් නොපැමිණිම නීතිමය වරදක් බැව් තවමත් නොදන්නවා වන්නට ඇත.වදෙන් පොරෙන් පාසල් යැවීමට වඩා , අතේ හුරුවෙන් , හිතේ දහිරියෙන් ජීවත් වීම ට ඉඩ දීම දෙමාපියන්ගේ හිත සැනසිල්ලට පත් කරනවා වන්නට ඇත. ඔවුන් ඒ තරම් සරල වෙද්දි අපි මේ තරම් සංකීර්ණව හිතන්නේ ඇයි දැයි විටෙක මට සිතේ. හංසජිත් තවත් කොපමණ කලක් පාසල් ඒ දැයි හරියටම පැවසීමට නොහැකි වූවත් , දෙමාපියන් විසින් පාසල් එවනු ලදුව මා පාසල් ආවා මිසක , පන්තියෙන් පන්තිය උසස් වූවා මිසක , උසස් පෙළ වැට ගාවදී අනාගතය ගැන යාන්තමින් හෝ සිතන තුරු මටද හරි හමන් අරමුණක් නොතිබි බැව් නම් ඉදුරාම පැවසිය හැකි ය.

Monday, October 30, 2017

පුංචි ආදර කතාවක් -“ ආදර පිපාසය “


පුංචි ආදර කතාවක් -“ ආදර පිපාසය “
-----------------------------------------

වාහනේ ඉස්සරහට යනවා. ඇස් දෙක ඩෑෂ් බෝඩේකෙ එහාට මෙහාට යනවා. “ආහ් අර තියෙන්නෙ . මේ වතුර හොඳෙයි ?“

“ ඔවු ..........“

ගැටේ ලෙහලා , බෝතලේට අන්දපු ඇදුම බුරුල් කරලා පාත් කරල වතුර බෝතලේ මතු කර ගන්නවා. “ මෙච්චර කැටයම් , ගෑණු ළමයි ළඟවත් නෑ “ මම එහෙම කියන්නෑ. හිතින් හිතනව විතරයි.

වාහනේ යන වේගය බලල , කිරල මැනල බෝතලය උඩට කරලා බෝතලේ කටින් එන වතුර කෙළින්ම උගුරට හලා ගන්නවා. වතුර වැටෙන වේගෙටම ගිලිනවා. උගුරට දැනෙන සනීපය විස්තර කරන්න බෑ.මගෙ වතුර බෝතලය ගේන්න අමතක වෙලා. 

මේ හමුව නිසා හට ගත්ත මොකක් දෝ දෙයක් නිසා උගුර කට වේලිලා ගිහින් පිපාසය උත්සන්න වෙලා තිබ්බෙ. මේ වගේ වෙලාවට වතුර බෝතලය උඩට කරලා කෙලින්ම උගුරටම හලන් ඒ හලන වේගයෙන් වතුර ගිලිමින් බොනේක මගෙ හැටියක්...

ඒ තමා මගෙ පිපාසය සංසිදවෙන විදිහ. ඒත් මුළු බෝතලම වුනත් බොන්න හිතෙන පිපාසය යට කරලා , වතුර ටිකක් ඉතිරි කරන්නේ ඔක්කම බොනේක හරි නැති නිසා.

වේගය චුට්ටක් එහා මෙහා වෙද්දි උගුරට හැලෙන්න ගියපු ලොකු වතුර ගුලි දෙකක් , ඉලක්කය වැරදිලා බෙල්ලෙන් පහලට වැටෙනවා. ලිස්සල යන ඒ වතුර ගුලි බින්දු වෙලා පපුව මැද්දෙන් සාරි හැට්ටය මැදින් නොපෙනී යනවා පේනවා. අමුතු සනීපයක් දැනෙනවා... 

මම හොරෙන් වතුර බින්දුවෙ ගමන බලන ගමන් දකුණු අත පැත්තෙ ඉන්න වතුර බෝතල් අයිතිකාරයා දිහාත් බලනවා. “දැකල නෑ වෙලාවට “ . 

මූඩිය කරකවල වහලා, ආපහු හොඳට තද කරලා බුරුල් කරපු ඇදුම උඩට උස්සලා ,අදින ගැටෙන් තද කරලා සමණල් ගැටේ ගහලා, බෝතලේ ඇදුම අන්දනවා. වැඩේ හරියට කෙරිල බලන්න ආපහු සැරයක් බලල බෝතලේ තිබ්බ තැනින් තිබ්බ විදිහටම තියනවා.

ඒක වෙලා දැන් ගොඩක් කල්.ඒත් තකහනියක් ඒ සිද්ධිය මතක් වුනේ ඇයි. පිරිමි කියන්නේ සරල සුන්දර ජාතියක් කියල හිතන් හිටියට , හිතට වැද්ච්චි දේවල් ලේසියෙන් අමතක කරන ජාතියක් නෙමෙයි කියල තේරුන වෙලාවේ.ඒ සිද්ධියෙන් මාස ගාණකට පස්සේ දුරකතන ඇමතුමක් අස්සෙන් මෙන්න මෙහෙම අහනවා.

“ උඹට මාව අතොරක් නැතිව කිස් කරන්න හොඳයි. හැබැයි , මගෙ වතුර බෝතලෙන් කට තියල වතුර බොන්න නරකයි “

ඒ ප්‍රශ්නව ඇහිච්චි ගමන් “නොසිතූ වෙලාවක අඟහරු ලෝකෙ දැක්ක වගේ සිතුවිල්ලක් මට පහල වෙනවා.... හිනාවක් පිපෙනවා........ “ 

ඔන්න බලන්න “පිරිමි හිතක මහිම “ තාමත් ඒ වචන මදක් වෙද්දි මට තනියම හිනා යනවා...

Saturday, October 28, 2017

පුංචි වොට්සන්ගේ ලොකු විද්‍යාගාරය

පුංචි වොට්සන්ගේ ලොකු විද්‍යාගාරය 

වොට්සන් පුංචි කාලේ “විද්‍යා විනෝදය “ පොත කියවල යවපු රොකට්ටෙකේ කතාව ඔයාලට මතක ඇති. ඊට පස්සෙ එයා ගෙ “සයන්ස් ප්‍රොජෙක්ට්ස්“ තාවකාලිකව නැවතුනත් , දිගටම ඒවට තිත වැටුනෙ නෑ.

වොට්සන් ඉස්කෝල යන කාලේ ඇත්තටම වොට්සන් ශිෂ්‍යත්වෙ ෆේල්. ඒ නිසා එයාට එයා කැමතිම වෙලා හිටපු “ ලෝහ වැඩ“ වෙනුවට එයාට තෝර ගන්න වුනේ “ කෘෂිකර්මය“ එයා වැඩි කැමැත්තකින් නූනත් කරන්න දෙයක් නැති නිසා කෘෂිකර්මය කරත් හිත තිබ්බෙ “ලෝහවැඩ“ කාමරේ.

ඔන්න දවසක් ඒ දෛවෝගත දිනය උදා වුනා. පන්තියට ආපු සර් කෙනෙක් කීවේ. කැමැති නම් ළමයි දෙන්නෙකුට “ලෝහවැඩ“ වලට යන්න පුලුවන් කියලා. ඒක ඇහුන විතරයි “වොට්සන්ට“ අත්තටු ලැබුන වගේ , සර් කතාව ඉවර කරන්නත් කලින් , වොට්සන් අශ්ව ගමනින් ගිහින් නැවතුනේ “ලෝහ වැඩ කාමරයේ “ . එයා ඒ කාලේ ලෝහ වැඩ වල ප්‍රැක්ටිකල් වලට හදපු “තෙල් හැන්ද“ තාමත් මහ ගෙදර වැඩ වල දි පාවිච්චි කරනව. හදපු බාල්දිය නම් කවුරු හරි උස්සන් ගිහින්.... මේ වෙද්දි වොට්සන් ලෝහ වැඩ ගැන ප්‍රවීණයෙක්. කොටින්ම “ මිකැනිකල් ඉංජිනේරුවෙක් “ . ඒ විතරක් නෙමෙයි , යකඩ එක්ක වැඩ කරන අය ගැන මගේ හිතේ තිබ්බ මතය වෙනස් කරපු බොහොම “මෘදු හිතක් “ තියන කෙනෙක්.

බොහොම හයියට තියන යකඩ නවල කරල මහ විශාල යන්ත්‍ර උපකරණ හදන්න ගොඩක් අයට මග පෙන්වන්නෙ එයා. ඒ විතරක් නෙමෙයි , යාන්ත්‍රික රොබෝල හදන්නත් එයා දක්ෂයි.හැබැයි ඉතින් එහෙම අයට ලංකාවෙ දි තියන සැලකිල්ල කුඩම්මගෙ ඝනයේ (තුනේ බලය) වුනත් ලංකාව දාලා වෙන රටකට ගිහින් ඩොලර් හොයන්නත් වැඩි කැමැත්තක් නැති කෙනෙක්.




පුංචි කාලේ ඉදලම ගහට කොළට සතා සීපාවට ආදරෙන් හිටපු මේ වොට්සන්ගේ ලස්සනම කාලේ තමා පුංචි කොලු ගැටයෙක් විදහට ගත කරපු කාලේ. ඒ කාලේ කතා ගොඩක් අතරින් අද මම කියන්නෙ තවත් පුංචි කතාවක්.


එයා ට ඒ කාලේ තිබ්බා එයාගෙම කියලා විද්‍යාගාරයක්.ඒක එයාගේ එක්තරා ආකාරයක හීනයක්. මවා ගතපු ලෝකයක්. අර මම කලින් කියපු කතාවක තිබ්බ , වොට්සන් නිතර ආපු ගියපු රැදිල හිටපු කඩෙන් හොයා ගන්න අහක දාන පෙට්ටි , ලේබල් , ගෝනි නූල් අනම් මනම් ද  ගෙදරින් අහක දාන බල්බ් , ලී පතුරු අනම් මනම් ද වෙද සීයගෙ ගෙදරින් විටින් විටේ එකතු කර ගන්න සින්නක්කාරම් , ගෙන්දගම් , වෙඩි ලුණු , පල්මාණික්කම් . අම්මගෙ කුස්සියෙන් විටින් විටේ හොරකම් කරපු සීනි , හිස් කුප්පි , බෝතල් , පොරොප්ප ඇබ,  හැදි, මාමයිට් බෝතල් මේ සියල්ල පිළිවලට වොට්සන්ගේ විද්‍යාගාරයේ ගබඩා වෙලා තිබ්බා.

රසායන ද්‍රව්‍ය , විද්‍යාගාර උපකරණ හැමදේම හිතේ හැටියට හොයාගෙන තිබ්බත් , විද්‍යාඥයෙකුට අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් වෙලා තිබ්බ අර ලොකු බාච්චු ඇදුමක් හොයා ගන්නෙක පුංචි වොට්සන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලයි තිබ්බෙ.මොනා තිබ්බත් ඒ ඇදුම නැතිව හරිම අසම්පූර්ණ ගතියක් තමයි හිතට දැනෙන්නේ.

අන්තිමේ දී ඒ ප්‍රශ්නයට බොහොම සුන්දර විසඳුමක් ලැබුනා. ඒ තමයි. අම්මා පාවිච්චි නොකර අයින් කරල දාලා තිබ්බ “හවුස්කෝට්ටෙක“ . ගාණට යටින් කපල මැහුම් තීරු දෙකක් දෙපැත්තට දාලා ගත්තම , ආය කියල වැඩක් නෑ අයින්ස්ටයින්ගෙ ලෝගුවටත් වැඩිය අගේට ලස්සනට ඒ ලැබ් කෝට්ටෙක තිබ්බා.

ඉතින් , වොට්සන්ගෙ මේ පුංචි විද්‍යාගාරේ තිබ්බෙ ගෙදර තිබ්බ කවුරුවත් හිමිකම් නොකීව පුංචි කාමරේක. ඒකෙ තිබ්බෙ පුංචි සූට්කේස් වගේකුයි, මේසෙකුයි ,පුටුවකුයි, පරණ රවුම් කනප්පුවකුයි විතරමයි.කවුරුවත් මේ කාමරේට ඔළුව පොවන්නැති නිසා අපේ පුංචි විද්‍යාඥයා වෙච්චි වොට්සන් මහත්තයට තමන්ගේ පරීක්ෂණ වැඩ කරගෙන යන්න බාධාවක් තිබ්බ නම් ඒ අම්ම “ චූටි පූතා ... තේක නිමෙනවා .......... මම ආය කියන්නෙ නම් නෑ ඇවිල්ල මේ තේක බීලා යනවා “ යන සුන්දර තර්ජනය විතරයි.

ඉතින් ඔන්න එදත් නිවාඩු දවසක්. වොට්සන් හිටියෙ එයාගේ ලැබ්බෙක් පරීක්ෂන වැඩක නිරත වෙලා. වොටසන්ගෙ අම්ම අනිත් අම්මල වගෙ නෙමෙයි. අම්ම කලබල වෙන්නේ මේ ගෙදර සද්දයක් නැතිව නිහඩ බවේ ගිලිල තියනව නම් විතරයි. ඒ මොකද කියනවා නම් අම්ම දන්නවා “ඒ නිහඩබව නම් හොඳකට නෙමෙයි “ කියලා.
අම්ම හිටියෙ කුස්සියෙ. වොට්සන් හිටියෙ ලැබ්බෙකේ. ළමයින්ගේ තේ වෙලාව ඒ වෙද්දි ඉවර වෙලා යමින් තිබ්බෙ. ළමයින්ගේ තේ කොප්ප අතර හිස් තේ කෝප්ප අතරින් , තාමත් ඉදහිට කම්මැලි කමට දුම් රැල්ලක් දෙකක් මතු වෙච්චි පිරිච්චි තේ කෝප්ප එකක් තිබ්බා. ඒ තමයි නිමෙමින් තිබ්බ වොට්සන්ගෙ තේ පංගුව.
වොට්සන්ට අම්ම කතා කරනවා නෑහුනා ම නෙමෙයි.ඒත් වොට්සන් හිටියෙ බරපතල පරීක්ෂන වැඩක. කොටින්ම කියනව නම් එයාවත් ප්‍රතිපලයක් ගැන කල්පිතයක්වත් ඉදිරිපත් කරන්න හිතාගන්නවත් බැරි වැඩක.

මේ වැඩේ මේ තරම්ම උන්නදුවකින් කරගෙන යන්නේ එදා වොට්සන් හදල තිබ්බ “ස්ප්‍රීති ලාම්පුව “ නිසා. කාලයක් තිස්සෙ බලාපොරොත්තු වෙමින් හිටිය දෙයක්. ගොඩක් වෙලා කල්පනා කරපු වොටසන්. ඉතිරි වෙලා තිබ්බ පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් ටිකයි , සීනි තේ හැදි දෙකයි.පල්මානික්කම් කුඩු ටිකයි හිස් බල්බේකින් හදාන තිබ්බ පරීක්ෂණ නගේට දැම්මා. දාන කොටත් ටිකක් හිත ගැස්සුනත් මුකුත්ම නිරීක්ෂනයක් නැති නිසා බටයක් හයි කරල හදල තිබ්බ පොරොප්ප ඇබේ  ගහලා බල්බ් ටෙස්ට් ටියුබ් එක වැහුවා.තවත් බල්බ් ටෙස්ට් ටියුබ්බෙකක් අරන් අර බටයේ හිස් පැත්ත ඒ බල්බ්එකේ තිබ්බ පොරොප්පෙට හයි කරා. 

“දැන් වැඩේ හරි “

වොට්සන් ගෙ මූණට හීනි හිනාවක් ආවා. 

“ චූටි පුතා................................ මේ තේක නිමෙනවා........... මම ආය කියන්නෑ හරි ද? ඉන්න තැනකින් එළියට ඇවිත් මේ තේක බීලා යනවා “

“ මේ .............එන .........වෝ ..........................“

වොට්සන් කඩිමුඩියෙම කෑ ගැහුවා. පත්තු කරපු ස්ප්‍රීතු ලාම්පුවට උඩින් එයා හදාගෙන තිබ්බ තෙපාව තියල ඒක උඩින් අර බල්බෙක තිබ්බා.....

ටිකක් පස්සට ගිහින් හැඩ බලපු වොට්සන් , තේ බොන්න ඉගිල්ලිලා ගියේ අම්ම ඊළඟට තමන්ව හොයාන එන බව හොඳටම දන්න නිසා.


තේක ඇල වෙලා තිබ්බත් , මුකුත්ම නොකියා තේක ගිලදාලා දුවන් එන්න හදද්දි වොට්සන්ට වුනේ හරිම ඇබැද්දියක්.

“ චුටි පුතා .........මේක පොඩ්ඩක් හැදි ගාන්න. මම ළිඳට ගිහින් වතුර එකක් අරන් එන්නම් “

අතේ තිබ්බ පොල් කටු හැන්ද දික්කරමින් අම්ම පවරපු වැඩේ මඟාරින්න විදිහක් වොට්සන්ට තිබ්බෙ නෑ.

“හොඳි හැදි ගානෙකත් මරු වැඩේ “  දැන් මුලු හිතයි ගතයි දෙකම හැදි ගාන හොද්දෙ......වෙන කිසිම දෙයක් වොට්සන්ට මතක නෑ...... ඒත් ..

කාමරේ පැත්තෙන් වගේ ටිකක් ලොකු සද්දයක් ආවා.......


ඒ එක්කම ටිකක් ලොකු දුමකුත් ජනේලෙ අතරින් පිට වෙන්න ගත්තා. 

“ ඒ මොකක් ද ඒ සද්දෙ “ වොට්සනුත් ටිකක් විපරම් කණයි ඇහැයි යොමු කරා.....

“ හත්දෙයියනේ ................මගේ පරීක්ෂනේ ......... “


හැදි ගාපු හොද්ද එතනම තියෙද්දි වොට්සන් විද්‍යාගාරය පැත්තට දිවුවා.

එදා ඉතින් වොට්සන්ට බැනුම් කෝටියයි. ගෙදරින් විද්‍යාගාරය අයින් කරන යෝජනා ගොඩයි..........ඒ ඔක්කමත් අස්සේ ............ ගෙදර කට්ටියට එදා “හොඳිත් නෑ “

------------------------------------------------------------


ප/ලි - විද්‍යාව කියන්නේ මම පුංචි කාලෙ ඉදලම බොහොම ආස විෂයක්. ඒ විෂයෙ තිබ්බ අමුතු විදිහෙ ගතිය ඒකට හේතු වෙන්න ඇති.හැබැයි ටීචර් තමා ගොඩක් පරීක්ෂන කරේ. උසස් පෙළ වෙද්දි ඒක වෙනස් වුනා. විශ්ව විද්‍යාලයට යද්දි මම ආසම වුනේ “රසායන විද්‍යාගාරයට“ ඒකට ඇතුල් වෙද්දිම එන අමුතු විදිහෙ “ගඳ“ මගෙ සිත කුල්මත් කරපු සුවඳක්. රසායන විද්‍යාව හරිම විනෝද ජනකයි.ඒ මොකද කියනවා නම් හැමදාමත් කරපු පරීක්ෂන වල අන්තිමට “දකින්න පුලුවන් නිරීක්ෂණයක්“ ඉතිරි වෙනවා.හැමදාමත් මගෙ රසායන විද්‍යා ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණ විතරයි තිතට ගානට කරන්න පුලුවන් වුනේ. සත්ත්ව විද්‍යා පරීක්ෂන මහ වේදනාකාරි වුනා. අපි වෙනුවෙන් පුංචි කුකුළු පැටව් , ගෙම්බො මරන්න කෙනෙක් විද්‍යාගාරයෙ වෙනමම හිටියා. අනිවාර්යෙන් සතෙක් කපලා ,ඉටි ට්‍රේකට තියලා කටු ගහන්න සිද්ධ වුනා.හැමදාමත් ඒ වැඩේ නම් මගෙ අතින් කෙරුනෙ බාගෙට තමා. ෆෝමලින් සුවඳට හිස කකියන එක නතර කරන්නත් බැරි වුනා.

දැන් මම ටීචර් කෙනෙක් වෙලා ලැබ්බේක ඉන්නෙ බොහොම පරිස්සමට. ඒමොකද කියල එකමෙක උදාහරණයක් කියනවා නම්,  “සෝඩියම් කෑල්ලක් වතුර දාපුවම වෙන දේ කියා දීලා , කරල පෙන්නුවට පස්සේ “ කොල්ලො කතා වෙන්නේ “ලොකු සෝඩියම් කෑල්ලක් වතුරට දාලා බලන්න කියලා මම හොඳටම දන්නවා.




Saturday, October 21, 2017

දඬු පෝඩ්

දඬු පෝඩ්



නිවාඩු දවස් වල දි වගේම ඉස්කෝල ඇරිල ගෙදර ආව ගමනුත් මගේ කාලය වැඩිමනක් ගත වන්නේ ගෙදර පල්ලෙහා තියෙන “විජේ  අයියා “ ගේ සිල්ලර කඩේ.

විජේ අයියා ගේ කඩේ කීවට ,  විජේ අයියා තමා කඩේ වැඩ කරපු ගෝලයා . ඒ උනාට විජේ අයියා ,  මුදලාලි මාමාටත් වඩා හොඳින් හාල් ඇටයේ ඉදන් කඩේ ඇති  සියළු දේ ගැන සියල්ල හොඳින් දැන හිටි යා. ඒ නිසා තමයි මුදලාලි මාමා වුනත් ගොඩක් වෙලාවට “ විජේ ළමයෝ , අද මොනාද කඩේට ගේන්න ඕනි “ කියල විජේ අයියගෙන්ම අහන්නේ.

මම වැඩිමනක් මේ කඩේ කාලය ගත කරන්නේ මගේ පරීක්ෂන වැඩ , අලුත් නිෂ්පාදන වැඩ වලට ඕනි වෙන අඩුම කුඩුම සොයා ගන්න නිධානයක් වගේ තැනක් නිසා. කොටින්ම දැන් කාලේ වචන වලින් කියනවා නම් මේ කඩේ මගේ වැඩ වලට “ සම්පත් මධ්‍යස්ථානය“  ක්.  මායි අපෙ අයිය යි , එහා ගෙදර අක්කයි එකතු වෙලා හදල පැදපු ,  “ කරත්තය “ ගැන කතාව මම මීට කලින් ඔයාලට කියල තියනවා. ඒ කරත්තෙ හදන්න ඕනි වෙච්චි ගොඩක් දේවල් හොයා ගත්තෙත් මේ කඩෙන් තමයි.

අන්න ඒ වගේ මහා අනර්ඝ නිපදවීම් සඳහා අවශ්‍ය වන ඉවත දමන සන්ලයිට් කැට ගේන ලී පෙට්ටි , ගෝනු නූල් , කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි , රෙදි රෝල් වල ලේබල්  කොටින්ම කඩෙන් අයින් කරන හැම කුණු ගොඩකම අයිතිකාරයා වුනේ මේ පුංචි වොට්සන්  වෙච්චි මම තමයි.

කඩේ ඉස්සරහටම වෙන්න තිබ්බ ලෑලි රාක්කෙ තිබ්බ පාට පාට අලියා බීම බෝතල් , ලොකු මහත ගැණු අය වගේ වීදුරු බෝතල් වල තිබ්බ සීනි බෝල , බුල්ටො , විස්කිරිඤ්ඤා තාමත් මට මතකයි.

විජේ අයියා ඒ කාලේ වයස විස්සක විතර හොඳ තරුණ හාදයා. කඩේ හැම වැඩකටම උදව් වෙච්චි , කිසිම කම්මැලිකමක් නැතිව වැඩ කරන්න පුලුවන් විජේ , මට කීවේ “ චූටි මල්ලි “ කියලා. පවුලේ බාලය වෙච්චි , කාගෙත් හුරතලා වෙච්චි  “චූටි මල්ලි “ ට විජේත් හරි ආදරෙන් හිටපු නිසා , “ මම ඉල්ලන ඕනිම දෙයක් නොපැකිලව සොයා දෙන්න විජේ දෙසැරයක් හිතන්නේ නැහැ.

ඔන්න ඉතින් එදත් මගේ කාලය ගෙවුනෙ මේ කඩේ. මොකද කියනව නම් එදා මට ලැබ්බෙකෙත් කරන්න කියල ඒ හැටි වැඩක් තිබ්බෙ නෑ. කොහොමත් මම එදා හදපු “විද්‍යා විනෝදය“ පොත බලල පොතේ හැටියට ම තිතට හදල ගුවන් ගත කරපු “ රොකට්ටුවෙන් “  පස්සේ ලැබ්බෙකේ වැඩ තාවකාලිකව නවත්තලා ලැබ්බෙක ට සීල් තියන්න වුනා. ඒ ගැන කතාව කියවල නැති අයට මෙන්න මෙතැනින් ගිහින් කියවන්න පුලුවන්.

ඉතින් , ලැබ්බෙකත් වහල නිසා , ගෙදරත් කරන්න ඒ හැටි වැඩකුත් නැති නිසා විජෙ අයියගෙ කඩේ ඉස්සරහ තිබ්බ කොට බංකුවෙ වාඩි වෙලා කකුල් දෙකත් පද්ද පද්ද තමා මම හිටියේ. කොට බංකුවෙ වාඩි වෙලත් මගෙ කකුල් බිම නොගෑවුනේ මම ඒ වෙද්දි අවුරුදු දහයක එකොලහක විතර පුංචි කොල්ලෙක් නිසා.


ඔන්න ඒ ඉද්දි මම දැක්කා , කඩේට පාන් ගේන සෝමපාල අයියගේ “දඬු ෆෝඩ්ඩෙක “ වංගු අරන් කන්ද උඩින් මතු වෙනවා. විජෙ අයිය වගේම තමා දඬු ෆෝර්ඩ්ඩෙක පැද්දෙ සෝමපාල අයිය වුනාට දඬු ෆෝර්ඩෙක එයාගේ නෙමෙයි කියල මම දැන ගත්තෙ පස්සෙ කාලෙක. ඒ කොහොම වුනත් මේ අපූරු “දඬු ෆොර්ඩෙක“ ඇසට හරිම මිහිරි දසුනක්. වාහනේ දැක්ක ගමන් මම දන්නෙම නැතිව වාඩි වෙලා හිටි කොට බංකුවෙන් නැගිට්ටිලා කඩෙනුත් අඩි කිහිපයක් ඉස්සරහට ගිහින් තිබ්බෙ දඬු ෆෝර්ඩෙක පිළිගන්න පෙර මඟ යනව වගේ.

තටම තටම ආපු සෝමෙ අයියගෙ දඬු ෆෝඩ්ඩෙක හරියටම කඩේ ඉස්සරහ නතර කරා. සෝමෙ අයිය කියල කිවට එයාට ඒ වෙද්දි පනස් පහක් විතර ඇති. ඒත් එයාට හැමෝම කීවේ “ සෝමෙයියා “ කියල නිසා මාත් එයාට ඒ නමම කීවා.

සෝමෙ අයියා වැඩි කතා නැති මහ ආඩම්බර මිනිහෙක්. එයාගේ ඒ ආඩම්බරකමට හේතුව වුනේ ඉස්රහින් පොල්ලක් දාලා කරකවල ස්ටාට් කරන , ගමටම එකක් වෙන්න තිබ්බ මේ අපූරු දඬු ෆොර්ඩ්ඩෙක පදින්නෙ එයා කියන එක තමා.

ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටොන්ට මැජික් එකක් වෙච්චි මේ දඬු ෆෝඩ්ඩෙකේ ඇතුල බලන්න වුන් වගේම මාත් හිටියෙ හරිම ආසාවෙන්. ඉතින් . . . .  . මේ වෙද්දි කඩේ ඉන්න මගෙ ඉස්සරහ පිට නවත්තලා තියන් කඩේට පාන් බෙදන මේ  ෆෝඩ්ඩෙක් ඇතුලට එඹිලා ඒක ඇතුලෙ මොන වගේද කියල බලන්නත් මට තිබ්බෙ පුදුමාකාර කුතුහලයක්.

සෝමෙ අයියා සාමාන්‍ය යෙන් දඬු ෆෝඩ්ඩෙකෙන් බිමට බහින්නෙ කලාතුරකින්. කඩේ ඉස්සරහ නවත්තපු ගමන් විජේ දුවල ගිහින් , මූණ ළඟටම එනකම් උණු උණු පාන් එක පිට එක ගහන් ෆොඩ්ඩෙකෙන් කඩේට අරන් එන නිසා , අඩුම තරමේ සෝමෙ අයියට  වාහනේ හෝර්න් එකවත් ගහන්න ඕනි වෙන්නෙ නෑ.

විජේ , පාන් කුළුණත් හදන් ෆොඩ්ඩෙක ගාවින් අයින් වෙනව එක්කම මම වාහනේ ඇතුලට මූණයි ඇඟයි ඔබන්න හැදුවා විතරයි.

වම් අත දික්කරල මාව තල්ලු කරල දැම්ම පාරට මම නැවතුනෙ අලුත තාර දාලා තිබ්බ පාරේ පස්ස පැත්තත් ඇනිල. වෙච්චි ලැජ්ජාවටයි , රිදුන රිදිල්ලටයි  මම අඬ අඬාම ගිහින් නැවතුනේ කඩේ ඇතුලෙ. ඒ වෙද්දි විජේ හිටියේ වීදුරු කබඩ්ඩෙකේ , ගෙනාපු පාන් අහුරන ගමන්.

“ මොකෝ චූටි මල්ලි අඬන්නේ ?“

“ අරූ මාව තල්ලු කලා නේ , මූසලයා , මට වාහනේ ඇතුල බලන්න දුන්නෑ “

“ ඕකා කොහොමත් මහ ගානට වැඩී චූටි මල්ලි , අපි ඌට හොඳ වැඩක් කරමු . ටිකක් ඉන්න “

කඩේ ඇතුලට ගියපු විජේ , තරමක අර්තාපල් ගෙඩියක් ගෙනත් මගේ අත මිට මෙලෙවුවා. 

“ මම ආපහු දෙසැරයක් යනවා වාහනෙන් පාන් ගේන්න , අන්න ඒ වෙලාවෙන් ප්‍රයෝජන අරන් මම කීව විදිහට වැඩේ කරන්න “ 

විජේ කලින් රහසින් මට කියල තිබ්බ හැමදේම ආය සැරයක් හොඳට හිතට ගත්ත මම තොල් තද කරන් , අතේ තිබ්බ අර්තාපල් ගෙඩිය ත් ගැම්මට තද කරන් හිස කෙලින් කරන් විජේගෙ පස්සෙන්ම වැටුනෙ සොමෙ අයියට හොඳ පාඩමක් උගන්වන්නයි.

විජේ අයිය දැන් ෆොර්ඩෙකෙන් පාන් ගණන් කර කර මූණ වැහෙනකම් හිමින් හිමින් පාන් කුළුණ හදනවා. වාහනේ දුම් බටේ ළඟට කිට්ටු වෙච්චි මම විජේ කීවා වගේ අර්තාපල් ගෙඩිය බටේ ඇතුලට දාලා කකුලෙන් තද කරා විතරයි අල ගෙඩිය බටේ ඇතුලටම ගියා. විජේ අයිය මා දිහා හොරෙන් බැලුවම මමත් වැඩේ හරි කියල විජේ අයියට කීවේ ඇස් වලින් සහ කෙලින් කරපු මාපටැගැලිල්ලෙන්.

දැන් ඔක්කම හරි , විජේ පාන් බාල ඉවරයි.ආඩම්බරේට ෆෝඩ්ඩෙකෙන් බැස්ස සෝමෙ අයියා පොල්ල දාලා කරකනවා කරකනවා , ම්හ්...... වාහනේ  කිසි හැල හොල්මනක් නෑ. දැන් දැන් සෝමෙ ගෙ ආඩම්බරකමත් ටික ටික දියාරු වෙලා දාඩියත් එක්ක වැක්කෙරනවා. ඒත් වාහනේ ස්ටාට් වෙන පාටක් නෑ. මේ මුකුත් ගැන වැඩි උනන්දුවක් නැතිව වගේ කොට බංකුවෙ වාඩි වෙච්චි මම කකුල් දෙක පද්ද පද්ද ඒ දිහා බලාන ඉන්නවා.

අන්තිමට විජේ අයියත් මුකුත් නොදන්න ගානට මේ කැරකැවිල්ලට එකතු වුනා.ම්හ්......... කොච්චර කැරකුවත් වාහනේ ස්ටාට් වෙන්නෑ.

“ බලපන් බන් , මුකුත් ලෙඩක් නැතිව තිබ්බ වාහනේ , එක සැරේට මොනා වුනා ද කියලා “

අන්තිමට බැරිම තැන සෝමෙ අයියා පරාජය බාර ගත්තා. ඉන් පස්සෙ පයින්ම ටවුමට ගියපු සෝමෙ අයියා , මිකැනික් කෙනෙක් එක්ක ආවේ තඩි පරණ ලොරියකුත් එක්කමයි. 

මිකැනික්ටත් ලෙඩේ හොයා ගන්න බැරි වුන තැන ලොරියෙ ගැට ගහපු ෆෝඩ්ඩෙක ඇද ගෙන යද්දි , ඒක නොපෙනී යනකම් බලන් හිටපු විජේයි මායි බඩවල් අල්ලන් හිනා වුනේ “ ඕකාට අද නම් හොඳ ම වැඩේ “ කියලයි.

ප:ලි- 

විජේ කාලෙකට පස්සෙ කඩෙන් අයින් වෙලා ගිහින් එයාගේ ගම් පලාතේ මැණික් ගරල , මේ වෙද්දි ලොකු මුදලාලි කෙනෙක් වෙලා. දැන් නම් එයාට ෆොර්ඩ් නැතිවුනාට හොඳ හයිබ්‍රිඩ් වාහන දෙක තුනකම හිමිකාරයෙක්.

එදා අර්තාපල් අලේ කොහොම ගත්ත ද දන්නෑ කියල තාමත් හිතන , හිටි ගමන් පුංචි කාලෙට මාත් එක්ක ගිහින් එන  වොට්සන් නම් , ලොකු ලොකු වැඩ කරන මිකැනිකල් ඉංජිනේරු මහත්තයෙක්. ෆොඩ්ඩෙකේ ඇතුල බලන්න බැරි වුනාට මොකද “ ලෑන්ඩ් රෝවරේ “ නැගල රට වටේ හිටි ගමන් ඇවිදින සුන්දර හිතක් තියන වොට්සන් ගෙ කතා තව ගොඩක් මගෙ ලග ලියන්න පරිස්සමට තියල තියන මේ වොට්සන් , මට හමුවුනු “කතා නිධානයක් “

ඒ නිසා විශේෂ ස්තුතිය වොට්සන් මහතාට පිරිමනම අතර , ඔහු ගැන කතා කියවන්න මේ ලින්ක් එකට යන්න. වොට්සන් ගෙ පුංචි කාලේ ගැන මම ලීව අනිත් කතා උඩ කතාවේ ලින්ක් කරල ඇති.

Wednesday, October 18, 2017

ආදර ප්‍රදී 8 - වැරදුනු කුරුමානම

ආදර ප්‍රදී
8 - වැරදුනු කුරුමානම



“ උඹ මගෙ කතාව වෙනස් කරනවා “  ඒක නම් කීවෙ ටිකක් විතර නොරිස්සුමෙන්මයි.

“ අනික ......... උඹ දැන් මගෙ කතාව ලියනෙක දවසින් දවස පහු කරනවා “ නොරිස්සුමට තවත් ටිකක් ඔහු එකතු කලා.

“ ඇත්ත ට ........... මට ඉරිසියයි.ඒකයි නොලියන්නේ “ අත් දෙක පිටිපස්සට කරල බංකුවට බර දීලා හිටපු මම දකුණු පැත්තෙ උරහිස පද්දල අරන් ඔහුගෙ උරහිසෙ වද්දන ගමන් කීවේ , ඒ කතාව වැඩිය සීරියස් ගන්නෙ නැති විදිහට. ඒත් දැන් බලද්දි ඇත්තටම මට “ප්‍රදී “ ගැන හරිම ඉරිසියාවක් ඇති වෙමින් තියනව වගේ

“ උඹ මගෙ කතාවේ කොටසක්ම නැති කරල දාලා “

“ මට කීව ටික තමා අනේ මම ලීවේ. ප්‍රදී ඉස්කෝලෙන් ගියාට පස්සෙ , එතන මොකක්ද හිස් ගතියක් තිබ්බ නේ. “

“ නෑ ....... මම උඹට කීවා. ප්‍රදී ෆස්ට් ශයි එක කරාට පස්සෙ සෙකන්ඩ් ශයි එක කරන්න ගාලු ගියා. මට මතක හැටියට නම් සංඝමිත්තෙට. එයාලට තිබ්බා ගාලු කොටුව ඇතුලෙ ලොකු ගෙයක්.ඒක අයිති එයාගේ තාත්තට. හැබැයි .......ඒකෙ හිටියෙ එයාගෙ නැන්දා...........ප්‍රදී ගියේ මේ නැන්ද ළඟට.......... ඒත් උඹ කතාව එහෙම් පිටින්ම වෙනස් කරල “

තව දුරටත් ඒ නොරිස්සුම දරන්න බැරි නිසා නිහඬ වුනු මම පරිගණකය විවෘත කරපු ගමන් ඔහු මට මීට කාලෙකට කලින් එවල තිබ්බ හැම ඊමේල් එකක්ම ආපහු චෙක් කරන්න ගත්තෙ මට මඟෑරුනු ඒ කොටස් ටික හොයන්න.


-------------------------------------------------------------------

ප්‍රදී ව ඇරලන්න ප්‍රදීගේ දඹේතැන්න ගෙදරට ගිය දවස මතකයේ සුන්දර දවසක් වෙලා අදටත් ඉතිරි වෙලා තියනවා. “ සිහින ලොවක් දුටුවා  ...... මතකයි “ සිංදුව ඇහෙද්දි , ඇස් දෙක පියාන ඒ දවසට යන්න අදටත් එයාට පුලුවන් ඇති. 

එදා ඇතිවුනු මිතුරුකම  මේ තරම් සිත රිදවන එකක් වෙයි කියලා මීෂාටවත් හිතෙන්නෙ නැතිවැති.

අනූෂා අත්කර දුන් ප්‍රථම ප්‍රේමයේ මිහිරි මතකයත් , ප්‍රථම විරහවේ අමිහිරි දුකත් හමුවේ , උසස් පෙළ ලියූ මීෂාගේ ප්‍රතිඵලය සුබ දායක එකක් වුනේ නැති නිසා දෙවන සැරේට විභාගයට පෙනී සිටීමට ඔහුට සිදු වූයේ අනූෂා නිසා ඇති වූ අමතක කල නොහැකි විරහව ත් එක්ක.

සිත් වේදනා නැති කරන්න වෙනත් බොහෝ ක්‍රියාවන් හි නිරත වූ මීෂා ගේ සිත සුවපත් කිරීමට “ ප්‍රදී “ ගේ ආශ්‍රය ඉවහල් වෙන්න ඇති කියල මට ත් හිතෙනවා.

ඒත් , ප්‍රදී . . . .  පලවෙනි සැරේ විභාගයට පෙනී සිටිමෙන් පස්සෙ එයාගේ තාත්තගෙ ගම් ප්‍ර දේශය වෙච්චි ගාලු පුරවරය බලා ගියපු නිසා  මීෂා ගේ විරහී සිත තවත් වේදනාවට පත් වෙන්නට ඇති.

ප්‍රදී ගේ තාත්තාගේ නිවස ගාලු කොටුව තුල වූ විශාල පැරණි නිවසක් කියලත් එහි දැනට පදිංචි වී සිටින්නේ පියාගේ සහේදරයික කියලත් ප්‍රදී , මීෂා ට ලියපු ලියුම් වල තිබිල තියෙනවා.. ඒ ලියුම් පිටු ගාණක් දිගයි කියල මිෂා මට කියල තියෙනවා.

මීෂා ගේ දෙවන උසස් පෙළ කාලය ආරම්භ වන්නේ මෙවැනි ගැටළුකාරී ජීවන අත්දැකීම් මත වුවත් ඔහුගේ සිත ප්‍රදී ළඟ නතර නොවී යැයි කියන්නට තරම් සාධක මට නැහැ.. නමුත් ප්‍රේමයත් - මිතුරුදමත් අතර තැනක නැවතුනු නිමේශයක උපන් ස්නේහයක් ඇය වෙනුවෙන් ඔහු සිත තුල හටගෙන අද වෙනතුරු ද නොනැසී පැවතීම නම් මා සිත තුල ඉරිසියාව ජනිත කරුවන කරුණක් බැව් නොකියාම බැරිය.

පිටු ගණන් දිගැති ඒ ලියුම් පසුකාලීනව මීෂාගේ රූමත් පුද්ගලික ලේකම්වරිය විසින් පුලුස්සා නොදමන්නට , අද වන විට මේ කතාව ගෙතීමට තිබූ “ස්වර්ණමය දායදයක් “ වන්නට ඉඩ තිබුනි.

ඉගෙනීමත් , විරහී සිතත් තුලනය කර ගැනීමට මීෂා “ කරාතේ “ ඇකැඩමියකට බැදී පුහුණුව ලැබූ අතර , එහි සිදුවන සෑම දේම ප්‍රදීට ලියා යැවීමට ද අමතක නොකලේය.

ගුරුවරියක වන මීෂාගේ මවගෙන් කිසිදු උපකාරයක් , දිරි ගැන්වීමක් කරාතේ පන්තිය සදහා නොලැබීම නිසා පන්ති ගාස්තු සොයා ගැනීමට මීෂාට සිදු වූ තවත් අභ්‍යගයකි. නමුත් අද වගේ ඩිජිටල් යුගයක් නොවූ එකල කඩ , සිනමා ශාලා ආදියෙහි නාම පුවරු  ඇදීමෙන් ලබා ගත් මුදල් ඔහුගේ වියදම් පියවා ගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් වී තිබුනි.

පළවු වර නිමා කර ගත නොහැකි වූ විෂය නිර්දේශයන් නිම කර ගැනීමට පුද්ගලික පන්ති යාමට මීෂාට සිදු වූ අතර ඒ සඳහා කොළඹ නැවතීමත් , නැවතුනු නිවහනේ ගැහැණු ළමයින් සම්බන්ධ කතා ලිවීමටත් තවත් පිටු ගානක් වැය කිරීමට මට සිදු වනු ඇත.

කොළඹ නැවතීමට ඔහුට සිදු වන්නේ පාසලේ සිටි උසස් පෙළ ගුරුවරුන් සියල්ලන්ම ඔහුගේ පාසලේ විදුහල්පති සමඟින්ම කොළඹ නගරයේ ප්‍රධාන පාසලකට ස්ථාන මාරු කල බැවිනි. අද මෙන් පුද්ගලික පන්ති බහුල නොවූ එකල කොළඹට විත් දෙවන වර විභාගයට ඇවැසි නොලැබූ දැනුම ලබා ගන්නට සිදු වූ ව ද , සතියේ දින දෙක තුනක පාසල් මිතුරන් සමඟින් එක් වී පාඩම් වැඩ කිරීමට ද කරාටේ පන්තියට යාමට ද , ප්‍රදීට පිටු ගණන් ලියුම් ලිවීමට ද ඔහුට තිබූ හැකියාව ගැන මම තවමත් පුදුම වන්නෙමි.

පාසලේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලක පන්ති කාමරයක කුටු කුටු ගානා කෙල්ලන් කොල්ලන් රැසක් ලොකු ගැටළුවකට මුහුණ දී ඇති බැව් දුර සිටන මට පෙනේ.පාසලේ ඉඩ කඩ මදි වූයෙන්  ද යහළුවන් සියල්ලන්ටම එකතු වීමට හැකි කාලය වූයෙන් ද ඔවුන් සියළු දෙනා පාසලේ එකතු වන්නේ ඇදිරි වැටුන විට බැව් ඔවුන්ගේ කතාවෙන් හැඟේ

“ මේ වැඩේ කරන්න බෑ බන් . බලහන් දැන් කොහොමද කියලා ඕර්ගනික් කෙමිස්ට්‍රි ටික මම අහ ගන්නේ “

“ චුරු චුරු ගාන්නැතිව හිටපන් කො බන් ගෑණි වගේ . මගෙ ලග හොද ප්ලෑන් එකක් තියනවා. වරෙන් කො යන්න.අනිත් වුන් හිටපල්ලා. අපි ඉක්මනට එනවා.... “

ඉස්සර වූ කොල්ලෙකු , තවත් කොල්ලන් දෙන්නෙකු ද සමඟින් පාසලෙන් පිටව යනු පෙනේ. මීෂා ද ඒ අතර වේ.

පාසලෙන් පිටත වැටි ඇති පාර දිගේ යන ඔවුන් වසා ඇති කුඩා කඩයක් ළඟ නතර වෙනු පෙනේ. ඉස්සර වී පැමිණි කොල්ලා වට පිට විපරමෙහි යෙදෙන අතර  , තවකෙකු කඩයේ විවෘත වී ඇති කොටසට ගමන් කර එහි වහලය දෙස විපරමින් බලයි. නැවත එළියට එන ඔහු අනිත් දෙදෙනාට “වරෙන් “ යැයි හිසින් සන් කරයි.

දැන් තිදෙනාම සිටින්නේ කඩයේ කුඩා විවෘත හිඩැසේය. තිදෙනාම වහලය දෙසට යොමූ නෙත් ඇතිව කටත් අයාන බලා සිටිති. මම ද හිස හොවා උඩ බැලූවෙමි.




සිංහල උළු හෙවිලි කර වහලේ කිසිදු විශේෂත්වයක් මට නම් නොපෙනේ. නමුත් වහලය බිම් මට්ටමේ සිට සැලකිය යුතු උසකින් යුතු ය.

“ උඹ නැගපන් කරට “

ඉස්සර වී පැමිණි කොල්ලා මීෂා ගේ පිටට තට්ටු කරමින් හිමින් පවසයි. එ් වදන් ගිලිහෙත්ම අනිකාගේ පිටට නැගි කෙට්ටු මීෂා ගේ අත වහලයේ තිබූ යමක් වෙත දිගු වනවාත් සමඟම කඩයේ විවෘත කොටසේ තිබූ ආලෝකය නැතිව ගොස් ඝන අදුර පැතිර යන්නට විය.

අහෝ ............මුන් වැනි ජඩ කොල්ලන්. කඩයේ විවෘත කොටස ආලෝකමත් කරමින් තිබූ බල්බය දැන් ඇත්තේ , පාසලේ ඔවුන් කලින් නැවතී සිටි පන්ති කාමරය ආලෝකයෙන් පුරවා ලමිනි. ඔවුන් පාඩම් කරයි. එකිනෙකාට විහිලු ද කරයි. ඒ අතර මීෂා ට ප්‍රදී ගේ මතකය ද විටින් විට විත් යයි.ඇතැම්  විට අනුෂා ද සිත පාරයි. එවිට ඔහු කොළයක කොණක අදින බලි කුරුටු මගින් තම හැඟීම් මුදා හරියි.

“ මොනා ද බන් කරන්නේ , අනේ බන් මට මේ ටික තේරෙන්නෑ කියා දීපන් කෝ. උඹ ඉතින් කොළඹ ගිහින් අතෑරිච්චා ඉගෙන ගෙන ආවට අපට කොයින්ද බන් එහෙම චාන්ස් “ 

“ ඒ බන් අපි බල්බෙක ගලවල තියල යමු ද?“

“ ඕනි නෑ බන් . අපි වගේ මරිසි වැඩ කරන වුන් වෙන නැතිවැති නෙ. අනික ඉස්කෝලෙ බල්බ් උස්සන්නෙ කවුද බන් “ රැ බෝ වී වැඩිවිට එකිනෙකාගෙන් සමුගන්නා ඔවුහු යලිත් හමුවන පොරොන්දු පිට සමුගනිති.

නමුත් , ඔවුනටද වඩා මරිසියන් සිටිනා බැව් දැන ගන්නා විට ප්‍රමාද වැඩි ය. දින දෙක තුනකින් අතුරුදන් වන ඔවුන්ගේ විදුලි බල්බයේ හිස් තැන පිරවීමට නැවතත් මීෂා ඇතුලු තිදෙනා පැරණි කඩයේ විවෘත හිඩැසේ එකා පිට එකා නැගිලාය.

කෙට්ටු , සැහැල්ලු මීෂා උඩම කොණේය. ඔහු බල්බය ගැනීමට අත දිගු කලා පමණි.

“සලා..............................න් .“  

එකවර  සියල්ල අඳුරු වූ අතර  තිදෙනා ගෙම්බන් පොලවෙ ගැසුවා සේ  විසිරී ගොස්තැ න තැන වැටී සිදුවු කිසිවක් ගැන නිච්චි නැතිවා සේ අතපත ගාන්නට විය.

“ මොකක් ද යකෝ ඒ වුනේ ?“

“ කවුද යකෝ බල්බ් එකට පයිල් කටුවක් ගහපු පරයා ...............“  

“ වරෙන් බන් යන්න ..........“

බිදුනු වීදුරු කටු ද , ඇනුනු දණහිස් කටු ද , රිදෙන ඇග පත ද සමගින් තිදෙනා පාසල වෙත දුවනු පෙනේ..... 

“ හොඳ වැඩේ “ යැයි සිනා සෙමින් මා ඔවුන් තිදෙනා දෙස බලා සිටිමි. . .. . .  ඉදිරියෙන්ම දුවනා කෙට්ටු නමුත් හැඩකාර මීෂා දෙස බලා සිටිමි.  

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...