..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Tuesday, February 9, 2016

ඉස්කෝලෙ දවසක්

ඉස්කෝලෙ දවසක්


උදේ පළවෙනි කාලච්ඡේදයේ සහ දවසේ අවසන් කාලච්චේදයේ දී අත් දෙකත් පස්සට කරන් බොරුවට අඩිය බර කරන් , පාසලේ පන්ති කාමර  තියන ශාලා අතර එහේ මෙහේ යනේක අපේ ආයතන ප්‍රධානියාවෙච්චි විදුහල්පතිතුමාගේ පුරුද්දක් . 

එහෙම යද්දි අනිවාර්යෙන්ම පන්ති කාමරය ඇතුලට එඹිලා බලනවා.  ඒ විතරක් නෙමේ එඹිලා බලන වෙලාවේ පන්තියෙ කවුරුවත් නැත්තම් පන්තියට ගොඩ වෙනේකත් එයාගේ පුරුද්දක්.... 

ඉතින් අද ඒ කාලච්ඡේද දෙකේදිම මම හිටියේ මම බාර පන්තියේ. උදේ පළවෙනි කාලච්ඡේදය පන්තිය බාර පන්තියට යනව කියන්නේ ඒ කාලච්ඡේදය පුරාම කෙරෙන්නේ කතා බහ තමයි. පන්ති අතුගාල ද බලල , පහන තියල ද , හඳුන්කුරු පත්තු කරල ද,  අඩු පාඩු මොනාද හොයල බලල , ඒවා හරියට කරල නැත්තම් මූණ ට තරහක් අරන් පොඩ්ඩක් බැනලා නම් ටික ලකුණු කරල , ආවේ නැති අය ගැන තොරතුරු අහලා , පන්තියේ පුංචි පුංචි ආරවුල් සමථයකට පත් කරලා උගන්වන්න පටන් ගද්දිම කාලච්ඡේදය ඉවරෙන සීනුව නාද වෙනවා....

අද සුපුරුදු වැඩ ටිකට අමතරව තීන්ත ගාපු නිසා බිත්තියේ අලවන්න පරක්කු වෙච්චි කාල සටහන් , පිරිසිදු කිරීම් , දින දසුන සහ මගේ ගානේ පන්තියට දෙන ආවර්තිතා වගුව වගේ දේවල් බිත්තියේ හයි කරා. 

ඒ වෙලාවේදි මං හිටියා කියල නැහැ කොල්ලොන්ගෙ කටවල් වට්ටි තාත්තල පරාදයි. ඒ මදිවට කෙල්ලො , කොල්ලො කරන වැඩ වල වැරදි හොයනවා. පන්තියම ඝෝෂාකාරී.හැබැයි ජීවයෙන් පිරිලා. 

සපුරුදු පරිදි විදුහල්පතිගෙ සක්මන සිද්ධ වුනේ ඔන්න ඔය වෙලාවෙදි. පන්තියේ ඉස්සරහ බිත්තියෙ අලවන දේවල් වල ඇද කුද හොයන්න පන්තියේ පිටිපස්සටම ගිහිල්ලයි මම ඒ වෙලාවේ හිටියේ. 

ළමයි දන්නෑ ප්‍රින්සිපල් ඇවිත් කියලා. යක්කු ටික වගේ කෑගගහ එයාල බිත්තියේ අලවනවා. පි්‍රින්සිපල් එඹුනා. ම්හ්....ගුරු මේසය ගාව කවරුවත් නැහැ. මාව එයාට පෙන්නෙත් නැහැ. කොල්ලන්ගෙ සද්දෙ අඩු වෙන්නෙත් නැහැ. 

මම ඇස් ලොකු කරල ළමයි දිහා බැලුවා. ඇස් ලොක කරාම සද්දෙ තව වැඩි වුනේ සද්දෙ වැඩි කරන බොත්තම වැඩිම අංකෙට කැරකුවා වගේ.. බැරිම තැන මම ගුරු මේසෙ ලගට යද්දි ම පන්තියට ගොඩ වෙන්න තියපු අඩිය ආපස්සට ගත්ත විදුහල්පතිතුමා සද්ද නොකරම යන්න ගියා...

ඒ උනාට අද හවස වෙද්දි කවුදෝ කේලමක් කියලා.පන්තියේ ළමයිගේ හැසිරීම අන්තිමයිලු . ගිය අවුරුද්දෙ පන්තිභාරත් මම නෙමෙයි ලු.


ප/ලි- ගිය අවුරුද්දෙ පාසලේ හොඳම පන්තියට තේරුනේ ඒක.

Sunday, January 24, 2016

එදා සහ අද

එදා සහ අද




හෝ ගාන පොකුණ බලන්න මාතර එස්කේ එකට ගිය දවසක මම දැක්කා එයා පොළට ඇවිත් බඩු මල්ලක් අරන් පාර එහා පැත්තෙන් යනවා... 

ෆිල්ම් එක පටන්න ගන්න අන්තිම බෙල් එකේ සද්දෙත් ඇහුනා. ටෝච් අල්ලන මිනිහා අමනාපයෙන් වගේ මගෙ මූණ බැලුවා. 

එයාව දැක්කේ අවුරදු ගාණකින්. එයා තාමත් ඉස්සර වගේමයි. අතේ බර මල්ල අතින් අතට මාරු වුනත් එයාගෙ ගමන බාල වුනේ නැහැ.

එයා දිගටම ඉස්සරහට යනවා. මම මෙතන ළමා චිත්‍තරපටියක් බලන්න ඇවිත් . 

දුරකතනය අතට ගත්ත ට මට නිච්චියක් තිබුන්නෑ හරියටම එයාගේ නම්බරේ ඇති කියලා මා ලග. අවුරුදු ගාණකින් ඩයල් නොවුනු නම්බරයක්. 

අන්තිමේදී මම එයාට කෝල් කරා. එයා අද්දන බස් එකටත් නැගලා.වාඩි වෙන්න සීට් එකක් හොයන ගමන් කීවා. 

දෙන්නටම හදිසි නිසා මූණ බලාන කතා කරන්න වෙලාවක් නැති වුනා.

" මම ඔයාව දැක්කා " 

" අද පොළ නේ මම බඩු ගන්න ආවා "

" මම හෝ ගාණ පොකුණ බලන්න ආවා " 

" තනියෙන් ... ? " 

" ඔව් තාමත් " 

නිහඩ බව පැතිරුනා......... 

"පස්සෙ කතා කරන්නම් ෂෝ එක පටන් අරන් " 

ටෝච් ගහන මනුස්ස ය පන්දම් එළිය අහකට අල්ලද්දි ඇසේ මායිමට මම ආසනයකට බර වුනා.


Sunday, January 10, 2016

කොස් කතාව


 කොස් කතාව 





කොස් කියන්නේ , වතුර දාලා තැම්බුවත් , පොල් දාලා මැලෙව්වත් , කිරි දාලා ඉවුවත් ඉතා රසවත් කෑමක්. මස් හොදි වැනි පොශ් හොද්දක් සමඟත් කිරි හොඳි වැනි දුගී හොද්දක් සමඟත් යහමින් ගැලපෙන කොස් කෑවිට ගැහැණුන්ගේ පස්ස ආරා එන බව පවසයි. කොස් කැමටත් වඩා රසවත් වන්නේ කොස් කැඩීමත් , කෑමට සුදුසු ලෙස කොස් පිළියල කර ගැනීමේත් ක්‍රියාවලියයි.

ගොඩාක් වෙලාවට අපේ ගෙදර කොස් කන්නෙ කාටත් නිවාඩු දවසට. මොකද එදාට කවුරුත් ගෙදර ඉන්නවා. ඒ වගේම කොස් කඩන්න , කොස් සුද්ද කරන්න අවශ්‍ය මිනිස් ශ්‍රම බලකායත් එදාට ගෙදර ඉන්නවා.

ඉතින් ඉස්සරෝම කට්ටිය කතා වෙලා කෙක්කක් එහෙම බැදන් වත්ත පහළ කොස් ගහක් ගානේ යනවා හොඳ පැහිච්චි කොස් ගෙඩියක් හොයා ගන්න. පලපුරුද්දෙන් අපි දන්නවා රස කොස් ගස් මොනාද කියලා. කොස් තිබ්බ පලියට හැම කොස් ගහකම කොස් රසවත් නැහැ. ඒ නිසා ඉස්සෙල්ලම අපේ විපරමට අහුවෙන්නේ රස කොස් ගහ.

හොයා ගත්ත කොස් ගෙඩිය කඩලා පිහියෙන් චුට්ටක් හිල් කරල බලනවා ගෙඩිය පැහිල ද කියලා. ඊට පස්සේ කොස් ගෙඩිය අරන් ඇවිත් දෙකට කපලා ආයෙ කොටස් වලට කපලා අරන් අතට හරියන පොඩි කොටස් වලට කැපුනට පස්සේ කොස් වහල්ල කපලා දාලා කොස් මදුලු ගලවන්න ගන්නවා.

මේ හැමදේටම හරහට ඉන්න කොහොල්ල නොගාව ගෙන වැඩ කරන ක්‍රම සහ විධි වැඩිහිටියෝ කියා දෙන්නේ පොඩි කාලෙමයි. වතුර , පොල් තෙල් වගේම භුමිතෙලුත් ඒ වෙලාවට අපට උදව්වට එනව.

විශේෂ දෙයක් තමා භුමිතෙල් ගෑවුනත් වෙනත් කෑම වර්ග කන්න බැරි වුනාට කොස් වලට ඒ නීතිය බල නොපාන එක.

අනික තමා , අතේ තියන ජරාව ගෑවුනොත් මිස කොස් ආයෙ හෝදන්නවත් ඕනි නැතරම් පිරිසිදුයි. අහිතකර රසායන ද්‍රව්‍ය නම් ඇත්තමෙ නැහැනේ.

ඊට පස්සෙ මදුලු වල ඇට පන්නල මදුලු ටික ගාණකට කපා ගන්නවා. ඇට ටික අළු පොඩ්ඩක තවරල අරන් මිටියෙන් පොඩ්ඩක් තට්ටුවක් දාලා තලල පොතු අයින් කරල සෝදල අරන් කපපු මදුලුයි ඇට ටිකයි දාලා වතුරත් ටිකක් දාලා ලිපේ තියනවා.

සමහරු හරිම කැමති කොස් ඇට කන්න. හැබැයි ඉතින් කොස් ඇට කෑහම සමහරුන්ට අධෝ වාතය නිතර නිතර පිට කරන්න සිද්ධ වෙන එකනම් අතුරු විපාකයක් තමා.



හැබැයි ඉතින් කපන කපන ගානේ මදුලක් දෙකක් නෙමේ සැලකිය යුතු ගාණක් අමුවෙන්ම කටෙන් බඩට යනවා. ඒ වෙලාවට ආච්චි නම් කියන්නේ " දැන් ඉතින් මොකටද මේ ඉතිරි ටික උයන්නේ.ලුණු කැටයක් කාලා පස්සට ගිනිකූරක් ගැහුවනම් ඉවරයි " කියලා.




කඩේ තියෙන කොස් තියෙන්නේ සිවිඩි ඇරල සුද්ද කරල නෙමේ. ගෙඩිය පිටින් කපල කපල දාලා. තවත් සහරු මදුලු කපන්නෙම නැතිව තම්බල ගන්නවා.මම ඒ ක්‍රමයට කැමැතිම නැහැ.

කපපු මදුලු ටික වතුර දාලා තම්බල ගාණට ආහම කොච්චි දාලා අඹර ගත්ත පොල් ටික දාලා කූරු ගාලා ගන්න කොස් තමා මම ආසම කොස්....

මගේ පස්සෙත් ඒ හැටිම වරදක් නැත්තේ සමහර විට කොස් කන්න මේ තරම්ම ආස නිසා වෙන්නත් ඇති. ලස්සන හැඩ පස්සක් කියන්නෙ ඉතින් ගැහැණු කෙනෙක්ට ආභරණයක් නෙව.





කොස් කන්න ආස 
මම
සොඳුරු සිත

Sunday, December 20, 2015

හෝ ගානා පොකුණ - ගුරුවරියකගේ ඇසින් ( විචාරයක් නොවේ )

හෝ ගානා පොකුණ - ගුරුවරියකගේ ඇසින්
(  විචාරයක් නොවේ )


පාසල් නිවාඩු කාලේ දී ගුරුවරියක් ෝ ගුරුවරයෙක් ඉන්න ෝ පවුල් වල සිද්ධ වෙන දෙයක් තමා නිවාඩුවත් එක්ක එන , ජීවිේ පුංචියට සැමරීම.

වෙනුවෙන් විෝද සවාරියක් යාම ොඩක් ගෙවල් වල සිද්ධ වෙනවා. දරුෝ , මහත්තරු, ෝනල , ආච්චි , සීයා එක්ක යන පුංචි පුංචි සවාරි වලින් නිවාඩුව පිරිල තියෙන්ආන්න ඒකයි.


ඉතින් තනිකඩ අපි වේ ගුරුවරිොත් පුංචියට හරි නිවාඩුව සමරන්න ඕනි. හැම නිවාඩුවම දවස් තුන හතරක සවාරියකින් සැමරුවත් ේ නිවාඩුව සමරන්න මට අවස්ථාවක් ලැබුේ නැහැ.

නිවාඩුවත් ඉවරෙන්න ළඟ නිසා මාතර එස්ේ චිත්‍රපටි ශාලාපෙන්වන  හෝ ගාණ පොකුණ   බලමු කියලා ෝජනා වුේ මගෙන්. ොනා බැලුවත් පීසා නම් කන්න ඕනිමයි කියන එකම ෝජනාව මයෙහෙළියගෙන්.

අපි දෙන්නම ගුරුවරියන් නිසා ේ චිත්‍රපටය මට දැනුන හැටි මට ලියන්න හිතුේ චිත්‍රපටය නරඹන්න පටන් ගනිද්දිමයි.



චිත්‍රපටය හරිම අපූරුයි. ේ ඉන්ේ මං ද කියල සමහර වෙලාවට මට හිතුනා.


" මම සාරියක් ඇඳන් කරන රස්සාවක් කරනවට මේ පවුේ අයත් ොම කැමැත්තෙන් හිටියා " කර කර හිටපු රජේ ලිපිකරු රැකියාවෙන් මිදිලා ගුරු වෘත්තියට යනවට මගෙදර අයත් ඉහළින්ම කැමැති වුනා.

ගුරුවරියක් වීම විවාහයකට ොකුම සුදුසු කමක්.ඒ විතර ද , නිවාඩු සංඛ්‍යාව වැඩි වීමත් , දවසින් බාගයක් ගෙදර රැදීමත් තමා අතුරු ප්‍රතිඵල.


අන්තිේ දී ේ ගාව ඉදන් පයින් මීටර් 200ක් ගිය තැන තිබ්බ කාර්යාල ලිපිකරු රැකියාවට නැවතීේ තිත තියලා ගෙදර ඉදල බස් දෙකක කිෝ මීටර් 40ක් විතර දුර තිබ්බ පාසලක ගුරු රස්සාව ආරම්භය එකතු කළා.


 




“හිතුවට වඩා දුෂ්කර උනත් හිතුවට වඩා ලස්සන රස්සාවක් “ කරන්න මටත් පුලුවන් වුනා.


මම උගන්වන පාසල තියෙන්නේ මාතර දිස්ත්‍රිකයේ උනත් ගොඩක් රට තුළට වෙන්න. මගේ පාසලෙත් ඉන්නවා මුහුද දැකල නැති මුහුදු ‍රළ විදල නැති පුංචි ළමයි. ඉතින් දොඹගහ ඉස්කෝලෙ ළමයි ගැන කවර කතා ද


මුහුදක් කවදාවත් දැකල නැති ළමයෙක්ට මුහුදක් විස්තර කරල දෙන්න ගුරුවරිය , විදුහල්පති , කිරි අත්තා ඇතුළු මුළු ගමම කොච්චර උත්සාහ කරත්. දැකල විදල නැති දෙයක් දරුවන්ට තේරුම් ගන්න මවා ගන්න තියන අපහසුව දැක්කම මට හිතුනේ අපි උගන්වන දේවල් තේරම් ගන්න දරුවන්ට කොච්චර අමාරු ඇති ද කියලයි.


ඉස්සරෝම වචන වලින් විස්තර කරනවා


ඊට පස්සේ ආදේශක යොදා ගෙන පහදල දෙන්න හදනවා

“ මුහුද හරියට අහස වගේ “


“ මුහුද අහස වගේ නම් මුනින් අතට තියෙද්දි වතුර වැක්කෙරෙන්න ඕනි “ එහෙම කියන්නේ උක්කුං ද කොහෙද.





මට ඒ වෙලාවේ දැනුනේ දුකක්. මං ළමයින්ට කියල දෙන දේවලුත් මේ වගේ කොච්චර අවුල් තැන් ඇත්ද .



“ අහස වගේ නිල් පාටයි ලු .හැබැයි තියෙන්නේ පොළවේ ලු . වැව ටත් වඩා විශාලයි” ඉතින් කොහොමද මේ ළමයි ඕක තේරුම් ගන්නේ.



මුහුද වගේ අපි කවුරුත් දන්නව කියල හිතාන ඉන්න ඉතාම සරල දෙයක් ? ළමයිට මවල‍ දෙන්න බැරි ගුරුවරු වෙච්චි අපි කොච්චර අසරණ ද?


මේ ගැන කල්පනා කරන ගුරවරිය ඊළගට කරන්නේ මුහුදෙ පින්තූරයක් හොයා ගන්න දරුවො උනන්දු කරනෙක. අවාසනාවක මහත මුළ ගමේම මුහුදෙ පින්තුරයක් සොයා ගන්න නැහැ.හැබැයි මුළු ගමක්ම ඒ පුංචි පින්තුරයක් වෙනුවෙන් මහන්සි වෙනවා.

අවසානයේ දී ගුරුවරිය  යොදා ගන්නේ  දරුවන්ට උගන්වන්න පහසුම සහ වඩාත් සුදුසුම විදිහ ඒ තමා උගන්වන්නට බලාපොරොත්තු වන දේ අත්දැකීමට ඉඩ සලසන එක.හරියට දොඹගහ ඉස්කෝලෙ ගුරුවරිය කරා වගේ. 

ලොකු වචන වලින් කීවොත් නම්  “ක්‍රියාකාරකම් පාදක ඉගෙනීම”



ේ චිත්‍රපටේ මම කැමැතිම චරිතය තමා "උක්කුං" 

උක්කුං කියන්නේ හැම පාසලකම හැම පන්තියකම ඉන්න ගුරුවරියකගේ වගකීම් සැහැල්ලු කරන දරුවෙක්.ඒ වගේම සමහර ගුරුවරියන්ට නම් කරදරකාරයෙක්. මහරෑ යාමේ මුහුද බලන්න උක්කුංට ඕනි වෙන්නේ ඒකයි.

උක්කුං කියන්ේ ගුරුවරියකට සම්පතක්...... වර්තමාන පාසල් වලින් ගුරුවරියන්ගෙන් දුරස්වෙලා යන උක්කුංල ේ උක්කුං කියා දෙන් ලස්සන පාඩමක්.

ගුරු-ගෝල සම්බන්ධය වර්තමාන පාසල් වල බොහෝ දුරස්ථයි.ඒකට දෙපාර්ශවයේම හේතු සාධක බලපාල තියෙනවා. විෂමාකාර සමාජය තුළ පිරිමි දරුවෙකු සහ ගැහැණු ගුරවරියකගේ සමීප සම්බන්ධයක් වුනත් දකින්නේ වපැරැහෙන්. පාසලක ගුර-ගෝල සම්බන්ධය ඉදිරියට ගෙනියද්දි “ළමයි කරට ගන්නෙපා “ පරිස්සම් වෙන්න කියලයි වර්තමාන ලොකු ටීචර්ල සර්ල උපදෙස් දෙන්නෙත්.

ඒත් ............පාසලේ පලමු උදෑසන රැස්වීමේ දී කුළුදුල් කතාව කියන්න ඉදිරිපත් වෙන උක්කුං ට ගුරුවරියෙන් ලැබෙන උණුසුම් වැළඳ ගැනීම නිසා පාසලේ කතාව කරන්න අනිකුත් දරුවන් උපස්ථම්භනය වෙනවා. පාසල් උදෑසන කතාවට බොහොම හොඳින් සූදානම් වෙන අනිත් දරුවටත් අත්පොලසන් නාදයටත් වඩා ගුරුවරියගේ වැළඳ ගැනීම අවශ්‍ය වෙන්නේ අන්න ඒකයි.

චිත්‍රපටය පුරාම ඉන්න පුංචි ලස්සන අන්ධ දැරිය සංකේතවත් කරන්නේ අපි කොච්චර ඉගැන්නුවත් පාදන්න බැරි ඇස් ද කියලත් මට හිතුනා. ඒ උනාට ඒ දරුවටත් මූද දකින්න තියන ආසාව ඇස් පේන අනිත් ළමයින්ට තියන ආසාවට කොයි වෙලේකවත් දෙවෙනි උනේ නැහැ." ඔයාට ඇස් ේන්නැේ ඔයා එන්න ඕනි නැහැ " කියල ගුරුවරිය කීවෙත් නැහැ.

කතාව යටින් දිවෙන විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යාගේ දේශපාලනය පොළවෙන් ගොඩාක් ඉහළ තියන අරගලයක් උනත් ඔහුගේ පෙම්වතිය වන ගුරුවරිය විසින් මේ පුංචි ළමයි එක්ක ඒ අරගලය මේ මහ පොළව මතම සිද්ධ කරනවා.  



ොළඹ ඉදන් අරගල කරන ගමන්ම ගුරුවරියේ අරගලයටත් උදව් කරන විප්වවාදි පෙම්වතාේ මුහුණ පෙන්වන්ේ විප්ලවකාරයා කියන්ේ කවුද කියනෙක කවදාවත් අපට හදුනා ගන්නට බැරි නිසා ද මන්දා.

මේ චිත්‍රපටය මට විස්තර කරන්න තේරෙන්නැති සුන්දරත්වයකින් වෙළිලා තියෙනවා.ඒක එතන මෙතන කොතනද කියල කියන්න බෑ...මු ඉදන් අගටම හැමතැනකම තියනවා.

සමහර දේවල් තියනවා කියල විස්තර කරලා පහදන්න බැහැ අත්දැකීම විඳලම බලන්න වෙන හරියට හෝ ගාණා පොකුණ දැකලම විදලම ළමයි වින්ද සතුට වගේ. 

ේ චිත්‍රපටයත් 
ජීවිතේ පළමු වරට මුහුද දකින තරමට , 
ජිවිතේ පළමු වරට මුහුදු රළක පහස විඳින තරමට සුන්දරයි.



ඉතින් ඔයාලත් වෙලාවක් තියනම් මා විදි අත්දැකීම විදලම බලන්න. චිත්‍රපට ශාලාවට ගිහින් ම රැල්ළ පාගල බලන්න.


එතොට පීසා ගැන කියනව නම් , පීසා ඇත්තටම රස උණුවෙන් තියනකම් විතරයි. ඒත් ේ චිත්‍රපටය හැමදාමත් මේ හදවේ උණුසුම් තැනක රැේ වි.



චිත්‍රපටි ශාලාවෙන් එළියට බහිද්දි අපිට ආයෙ ෆිල්ම් එක බලන්න එන්න ඕනි උනා.හැබැයි....තනියම නම් නෙමේ............. ඉස්කෝලේ ළමයි එක්ක.
  
ඉස්කෝලෙ පටන් ගන්නකම් නොයිවසිල්ලෙන් ඉන්න  
මම
-වත්සලා-

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...