..... I am the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...

Tuesday, June 24, 2014

උපුල්ගේ විද්‍යා පන්තිය

උපුල්ගේ විද්‍යා පන්තිය


මේ ඉන්නෙ උපුල්. දඟකාර හැඩකාර කොල්ලෙක්. තාම ඉන්නේ නමය පන්තියේ.

දන්නවනේ නමය පන්තිය ගැන.හැමදේ ගැනම ඉහවහා ගිය කුතුහලය පිරිලා. දවසක් බීඩියක් ඔතන් බොන්න ගියපු කොලු නඩේක ඉදල ස්කෝලෙන් හොඳ දඩුවමකුත් වින්දා. උපුල් හොඳ ළමයෙක් උනත් උපුල්ගේ පන්තියෙ හිටියෙ මහ ඇට්ටරයෝ ටිකක්. ඉතින් උපුලුත් ඇට්ටර වුනා. ඒක උපුල්ගේ වරදක් නෙමෙයි .

කිසිම ගුරුවරයෙක් හෝ ගුරුතුමියක් බාර ගන්න අකැමැති වෙච්චි පන්තිය විදුහල්පතිටත් හරිම හිසරදයක් වුනා. මේ හිසරදෙන් විදුහල්පතිතුමාව බේර ගත්තේ ඒ ඉස්කෝලෙට අලුතින් ආපු ගුරුවරියක්.

කොටින්ම කවුරුත් භාර නොගත් පන්තිය අලුත් ගුරුතුමීගේ ඇගේ ගහල අනිත් අය බේරුනා.

ඒ ගුරුතුමී හරිම හොඳයි.ඇය තරමක “උණ“ කාරියක්. ඒ කියන්නේ බැහැල වැඩ. බොක්කෙන්ම උගන්වනවා. ළමයින්ට දඬුවම් කරන්නෙත් නෑ. ගහන්නෙ සැරවැර නැහැ.

මාස දෙක තුනක් ඔය පන්තිය භාරව ඉන්න කොට මිස්ගෙ උණ හොඳ වෙයි කියල ස්ටාෆ් රෑම් එකෙත් කතා වුනා. ආපු අලුත හැමෝම ඔහොම තමයි කියලත් කට්ටිය කතා වුනා.

මේ ගුරුතුමී ඉගැන්නුවේ විද්‍යාව. ඒකත් මහ වෙනස් ක්‍රමේකට. කොටින්ම ඒ ගුරුතුමී උගන්වද්දි පන්තියම මහ ඝෝෂාකාරීයි. මේ නිසා ගුරුතුමී විද්‍යාව උගන්වන ක්‍රම වෙනස් කරා. දැන් හැමදාම විද්‍යා පාඩමට කවියක්,චිත්‍රයක් සින්දුවක් එකතු වෙන එක වරදින්නෑ.

සමහර දවසට නාට්‍යත් පෙන්නුවා.

එතකොට අර උපුල් , උපුල්ට විද්‍යාව පෙන්වන්න බෑ. කොටින්ම උපුල්ට විද්‍යාව ලියන්න පොතක් වත් නෑ. හැමදාම එක එක පොත් වල තමා විද්‍යාව ලීවේ. ඒත් මේ අමුතු වැඩේට උපුලුත් කැමැති. විශේෂයෙන් මේ නාට්‍ය දිහා උපුල් බලා ඉන්නෙ හරිම ආසාවෙන්.

ඔන්න දවසක් පාඩම “සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය“ එදා ඔක්කම ග්‍රහ ලෝක පන්තියට ඇවිත් හිටියා. ඒ මදිවට ඉරත් පන්තියට ඇවිත්. දැන් ටීචර් පාඩම උගන්වනවා.

වලලු දාපු සෙනසුරුත් , රතු පාට අඟහරුත් මෙකී නොකී නානාප්‍රකාර ග්‍රහයෝ පන්තියෙ ඇවිත් වාඩි වෙලා හිටියා. 

කොහොමත් මේ පන්තිය “මහ අමාරු ග්‍රහයෝ “ ඉන්න එකක් බව ගුරුවරු කතා වුනා උපුල්ට මතක් වුනා. 

ගුරුතුමී කාටත් ග්‍රහයෝ ටික හදුන්වල දුන්නා.

මෙන්න ටිහකින් රැස් විහිදෙන ඉරක් ඔළුවෙ ගහගත්තු ඉර දෙවියො පන්තියට ආවා.



“ මේ කවුද ළමයි?“

“ඉ ර ර ර ර ර ර ර ර ර ර ර “

ළමයි හරි ලේසියෙන් ඒකට නම් උත්තර දුන්නා. දැන් ටීචර් ආයෙ පාඩමේ.

“දැන් මට කියන්න පුතාලා , අද කවුද ඉර දෙවියන්ගේ රැස්වීමට ඇවිත් නැත්තේ “

කිසි කෙනෙක් ගෙ සද්දයක් නෑ. කවුරුත් බරට කල්පනා කරනවා. ඇත්තටම කවුද ආවේ නැත්තේ. ඇයි ආවේ නැත්තේ උපුලුත් කල්පනා කරනවා.

ඔය පන්තියෙ හිටපු වැඩි කතා නැති පුබුදු දිහාට ටීචර් හැරුනා. මුළු පන්තියේම ළමයින්ට උත්තර බැරි අමතක වෙන කොට ටීචර් හැරෙන්නේ පුබුදු දිහාට බව උපුල් දැනන් හිටියා. දැන් මුළු පන්තියම පුබුදු දිහා බලාන.

“ කවුද පුබුදු මෙතන අඩු ?“

අරහෙට මෙහෙට වෙවී පුටුවෙන් නැගිට්ට පුබුදු ටිකක් කල්පනා කරල උත්තරයක් දුන්නා.

“ ප් ප් . . . ලුටෝ “

“හරියට හරි ප්ලූටෝ තමයි මෙතන නැත්තේ “  පුබුදු දිහා බලල සතුටින් හිස වනපු ගුරුතුමී කීවා. පුදුබු ආඩම්බරෙන් පුටුවෙ වාඩි වුනේ මුළු පන්තිය දිහාම බලන ගමන්.


ටීචරත් සතුටුයි. පුබුදුටත් පන්තියේ ළමයි ඔක්කටමත් හරිම සතුටුයි. ඒත් උපුල්ට නම් ටිකක් විතර හිතට හරි මදි.

“ ඇයි දන්නෑ ප් ප් ප් ලුටෝ රැස්වීමට නාවේ “ එදා පාසල් ඇරිල ගෙදර යන ගමනුත් උපුල් කල්පනා කරා.

“අපරාදේ මට ටීචර්ගෙන් අහන්න තිබ්බා “ උපුල් පසුතැවුනා. “ ටීචර් හැමවෙලේම කියනව නේ දන්නෙ නැති තේරෙන්නැති දේවල් අහන්න කියලා. උපුල් තව තවත් දුක් වුනා.

ඔන්න උපුල්ගේ වාර විභාගෙත් ළං වුනා. . . . . . උපුල්ට මෙදා සැරේ නම් විද්‍යාව හරිම ලේසි. පන්තියේ ගොඩක් ළමයින්ට විද්‍යාව ලේසි කියලත් කියනව උපුල්ට ඇහුනා.


ඒත් . . . . . . 

විද්‍යා ටීචර් ට නම් තමන්ගෙ උගැන්නිල්ලේ මොකක් හරි පරහක් තියෙන බව නම් උපුල්ගෙ උත්තර පත්තරය බලද්දි තේරුනා.


ප්‍රශ්ණය :- ප්ලුටෝ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයෙන් ඉවත් කිරීමට හේතුව කුමක් ද?


උපුල්ගේ පිළිතුර : - ඉර ගේ රැස්වීමට නාව නිසා



උපුල්ගේ අයියට හම්බුනු සංගමේ රස්සාව නැති වුනේ ගමේ එකැ්තරා දේශපාලන රැස්වීමකට සහභාගි නොවුන නිසා කියලා උපුල් ගෙ අම්ම කියනව උපුල් අහන්. 

පවු . . . .. .ප්ලූටෝට උනෙත් අපෙ අයියට වුනදේමයි.

උපුල් එදා ප්ලූටෝ ගැන හරියට දුක් වුනා.


ප.ලි:- මම ගිය සතියේ දොම්පෙ තිබ්බ ගුරු පුහුණු කඳවුරකට සහභාගී වුනා. ඒකෙදි අහපු එක් සත්‍යකතාවක් තවත් දේ එකතු කරල ලියන්න මට හිතුනා. මේ උපුල්ගෙ කතාව අන්න ඒ වගේ.


හැමදාමත් මගෙ පන්තියෙත් උපුල්ල ඉන්නව ඇති කියල හිතලා , තේරුනාද , ප්‍රශ්ණ තියනව නම් අහන්න. කියල කට කැඩෙනකම් කීවත් හැමදාමත් මගෙ පන්තියෙ උපුල්ලත් නිහඬවම ගෙදර යනව ඇති කියල මටත් හිතෙනවා



උපුල්ගේ ගුරුතුමී
මම
සොඳුරු

Saturday, June 7, 2014

පඹයා

පඹයා


මඩේ ගොයම් පැළ වෙන තුරු මා     හිටගෙන    උන්නා


ඒ ගොයමේ මල් පීදෙන තුරු        හිටගෙන    උන්නා


මලින් මලට වී කරලින් බර වෙන තුරු උන්නා


මටත් හොරෙන් බැත කමතින් ගෙනියනතුරු   උන්නා


ඇහැක් වගේ බලාන රැකගෙන හිටි දේවල් ඇස් පනාපිට

අරන් ගියත් , කරන්න දෙයක් නැති 

මම

පඹයා

Saturday, May 31, 2014

පත්තරේ

පත්තරේ 





මම මේ කතාව මීට කලින් ලීවා වගේ මතකයි.ඒත් ඒක ලීවද නොලීවද කියල හොයනවට වඩා ඒ කතාව ආපහු ලියනෙක මට ලේසී.

ඒ කාලේ , ඒ කියන්නේ දැනට අවුරුදු විසිපහකට විතර කලින්, මායි මගේ පවුලේ උදවියයි ජිවත් වුනේ ටිකක් පිටිසර සුන්දර ගමක. ඒ ගම කෙළවරකින් පුංචි ඔයක් ගලා ගෙන ගියා. අපි හිටියෙ ඒ ඔයට ටිකක් ලඟින්. ඔය ළඟ නිසා පුංචි පුංචි ඇළ පාරවල් ගොඩකුත් අපේ ගෙවල් කිට්ටුවින් ඔය හොයාගෙන ගියා.

අපි හිටියේ ගමේ හරි මැදට වෙන්න නූනත් ගමට ටිකක් ඇතුලින්. ඉතින් මහ පාරට එන්න නම් අපි පුංචි පාරවල් උඩින් ,පුංචි ඒදඬු ගොඩක් උඩින් යන්නෝනි.

ඒ මැටි පාරවල් මිනිස්සු පයින්ම ගිහින් හැදිච්ච ද කොහෙද , ඒ පාරවල් ඒ තරම්ම පටුයි. දෙපැත්තම ගස් කොළන් , අම්මල අද කාලේ වගේ ඒ මූකලාන මැදින් ගියපු පාරේ අපිව කඩේ යවන්න බය නැහැ.

ගෙදරට ඕනි සීනී, පාන්, හාල් විතරක් නෙමෙයි , තාත්තට සිගරට් ඕනි උනාමත් ඒ පාර දිගේ කඩේ යන්න තෝර ගත්තෙ මාව. මොකද කියනව නම් මම තමයි ඒ වෙනකොට ගෙදර යමක් කමක් ටිකක් හරි තේරෙන වයසෙ ළමයෙක්ට හිටියෙ. මොකද මං උපතින්ම ලොකු ළමය නිසා.


අම්ම මාව කඩේ යැවුවට ගොඩාක් වෙලාවට සල්ලි දෙන්නෙ ගාණට අතට. එහෙමත් නැතිනම් කඩේ පොතට තමා බඩු ගේන්නේ.ඒත් තාත්තා සිගරට් ගේන්න මාව යවන කොට අම්ම කොච්චර කෑගැහුවත් මට ටොෆියක් ගන්න සල්ලි නම් දෙනවාමයි. අම්මල හරි ලෝබයි. . . .  තාත්ත මෙච්චරෝම ආසාවෙන් සිගරට් බොන්නෙ ඇයි කියල බලන්න මාත් මඟදි සිගරට් එකක් බීපු නිසා එදායින් පස්සේ සිගරට් ගේන්න තාත්තටම කඩේ යන්න වුනේකින් මට තමා පාඩුව උනේ. 



ඉතින් , අපේ ගෙදරට විතරක් නෙමේ අපේ ගමේ ගොඩක් ගෙවල් වලට එන ලියුම් ආවෙත් ඔන්න ඔය කියන කඩේ බාරේ. ලියුම් විතරක් නෙමේ , අපිට මොනා හරි පත්තරයක් ගන්න ඕනි නම් ඒ වග කියල පණිවිඩයක් කඩේට තිබ්බම කඩේට එන පත්තර බයිසිකලෙන් පත්තරේ අරන් තියන්නත් ඒ කඩේ අයිය අමතක කළේ නෑ.


සඳුදට ස්කෝලෙ ගිහින් ගෙදර එනකම් ඉවසුමක් නෑ. බස් එකෙන් බැහැල කෙළින්ම දුවන්නෙ කඩේට. කඩෙන් පත්තරේ ගත්තම ගෙදෙට්ට එනකම්ම මට තනියක් නෑ. පුංචිත්තා , බූ බබා , බටකොළ ආච්චි , රාලහාමි මගේ තනියට හැම සඳුදම මාත් එක්ක ගෙදර යන්න එනවා.


මට මතක විදිහට එදා මම ස්කෝලෙ ගිහින් නැහැ. එහෙමත් නැතිනම් නිවාඩු දවසක් වෙන්නැති. ඉතින් උදේ පාන්දර ඉදල මම නලියන්නෙ කඩේට යන්න. ඒත් ඉතින් අම්ම අවසර දෙන්නෙ නැහැ ලේසියකට. ඒ විතරක් ද “කඩේ යන්න ඕනි නම් අරක කරන්න මේක කරන්න “ කියල මං ලවුවා පුංචි පුංචි අත්වැඩත් කර ගන්නවා.

ඒ ඔක්කම ඉවසල මම මැටි පාරට දුවන්නේ අම්මගෙ අවසරය දෙන වචන ටික කටින් පිටවෙන කොටම තමයි. මම දුවගෙන යන්නේ අම්ම කියන ඒවට මහ හයියෙන් උත්තර දෙන ගමන්.

‘ පරිස්සමින් යන්න ළමයෝ“

“ හරි යෝ . . . . . .“

“ දුවන්නෙපා ළමයෝ “


“ දුවන්නෙ නැතෝ................“

“ කීවට අහනෙකක් ද පුදුම විසකුඩිච්චියක් නේ“


“ ඉක්මනට එනවෝ “

ආපු පාරේ මොනා තිබ්බ ද කියලවත් මට මතකයක් නෑ. කඩේට ගොඩ වෙලා අතපාපු ගමන්ම කඩේ අයිය දන්නවා මට මොනාද ඕනි කියලා. ඉතින් එයා මට පත්තරේ දෙනවා. එතන ඉදල මගේ ගමන හරි හිමින්.

ඉස්සරෝම බලන්නේ ඉස්සරහ පිට්ට. ඊළඟට අන්තිම පිට්ට. අන්තිම පිට්ටෙ තමා බූ බබා හෙම ඉන්නේ.

මම කවදත් පත්තරය බලන්නේ පිටිපස්සෙ ඉදන් ඉස්සරහට. එදාට වගේම අදටත් මම පත්තරය බලන්නෙ එහෙම. පත්තරය විතරක් නෙමේ ප්‍රශ්ණ පත්තරයක් වුනත් මම බලන්නේ පිටිපස්සෙ ඉදන් ඉස්සරහට. පිටිපස්සෙ ප්‍රශ්ණ ගොඩාක් ලේසි. ජීවිතෙත් එහෙම බලන්න පුලුවන් උනා නම් කියල මට හිතෙනවා.

පාරේ අනිත් අතට හරි මම යන දිසාවටම හරි තවත් කෙනෙක් ගියොත් ඒ බොහොම කලාතුරකින් තමා. ඒත් දවසක් හොල්මනක් කියලා මම කාටද බය වෙලා පණ එපා කියල තුන්මං කඩකදි දිවුව දිවිල්ල තාමත් මතකයි.ඒ කතාවත් මං පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්

ඉතින් පුරුද්දට වගේ ඇවිදන් එන ගමන් පිට්ටෙන් පිටට මගෙ යාළුවො මාත් එක්ක ඇවිදන් එනවා. වෙලාවකට මං නොදැනුවත්වම හිටි වනම නතර වෙනවා. පුදුම වෙලා ,හිනා වෙලා ඔළුව හොලවල මටම තීරණය දෙන ගමන් ආයෙත් ඉබි ගමන පටන් ගන්නවා.


 බට කොළ ආච්චි කොච්චර නපුරුකම් කළත් මම එදා ඉදලම උන්දැට හරි මනාපයි. මං හිතන්නේ ඒ වෙන කොට මම කියව කියව ඉන්න ඇත්තේ පත්තරේ මැද හරියෙ පිටුවක් වෙන්නෝනි. හිටි ගමන් මහ පාතාලයකට මම ඇදගෙන වැටුණ. මොකද වුනේ කියල කල්පනාවට ගන්න ටික වේලාවක් ගියා.

අන්තිම ඒදණ්ඩ මාරු වෙද්දි කකුල වැරදිලා මම දැන් ඉන්නෙ ඇළ පල්ලේ. අප්පේ ඒකෙ ගද. වෙලාවට යාන්තම් දිය සීරාවක් විතරයි. අත පය ඔක්කම සීරිලා. උඩට නැග ගන්න තියා නැගිට ගන්නවත් බෑ මට. ඒ ඇළ එච්චර පළල් නැහැ. බොහොම පටු ගැඹුරු ඇළක්. වැඩිහිටි කෙනෙක්ට නම් ඒක ඇතුලෙ හැරෙන්නවත් ඉඩ මදි තරම්. උඩ බැලුවම දිරල ගියපු හීනි පුවක් කඳන් දෙක ඇළ හරහට තියෙනව පේනවා.ඒත් මං කොහොමද දැන් ගොඩට යන්නේ.

මොනා වුනත් කටේ හයිය අඩු නැති බව මට දැනුනම මම මුළු ගමටම ඇහෙන්න ලතෝනි තිබ්බා. කොටින්ම කියනව නම් මම මුළු ගමේම ඉන්න අයට කතා කළා. හැබැයි අපේ අම්මට නෑහෙන්න.

“ පුංචි නැන්දේ , සුදු මාමේ . . . . . . මාව බේරගනියෝ “

“ ලොකු සීයේ . . . .  මම වැටුණෝ“

“ අයියෝ . . . .  කවුරුත් නැද්දෝ . . . . .  “

ටිහකින් මට ඇහුනා කලබලෙන් වගේ කීපදෙනෙක් එන සද්දේ. එයාලට ලේසි වෙන්න මම මම ඉන්න තැන කීවා.


“ ඒදණ්ඩ පල්ලෙ වැටුනෝ . . . . . .“

කොහොමින් කොහොම හරි එයාල මාව බොහොම පරිස්සමට ඒ ජරා ඇළෙන් ගොඩ ගත්තා. එච්චර උදව් කරපු මිනිස්සුන්ට කියලා අඩල අඩල මම ඉරිලා ගියපුපත්තරෙත් ඇළෙන් ගොඩට ගත්තා.


ගෑණු අය නම් මට හොඳෙටෝම දොස් කීවා. ඒත් පිරිමි උදවිය ගෑනුන්ටත් බැනල මගේ පැත්ත ගත්තා. අන්තිමට මම එපාම කියද්දිත් මාව ගෙදරටම ගිහින් ඇරලුවා. ඇරලුවා විතරක් නම් මදැයි , අම්මව කොණකට එක්ක ගිහින් කණට කරල සුටු සුටු ගාලා මොනාද කීවා.

අම්ම වැඩිය මට දොස් තීවේ නැතත් , තාත්ත ආගමන් තාත්තට කියල මට කඩේ යෑම සදහටම නතර කොරන නියෝගය දැම්මා.

ඒකට නම් මට මොක ද අම්මට නෙව වැඩි පාඩුව කියල මම හිත හදාගත්තත් සඳුද වෙද්දි මම ගෙදර නම් කඩේ යන්න ඕනි පත්තරේ ඕනි කියල නාහෙන් අඬපු හැටි අදටත් මට මතකයි.




ඒදණ්ඩෙන් වැටුණු 
මම
෴ සොඳුරු ෴


පසුව ලියමි
ඒදණ්ඩෙන් වැටිලා වැඩි කල් නොයාම ජම්බු ගහෙනුත් වැටුණු නිසා මගේ හැඩරුව වගේම සිතුවිලිත් තරමක් වෙනස් වුනා. මිහිර පත්තරෙන් විදුසරටත් කාන්තා පත්තර ගොඩකටත් මල් පත්තර වලටත් මගේ හිත ගියා. ඒවායින් අද ඉදහිට හරි ගන්නේ විදුසර පත්තරේ විතරයි.

කාලය ගත වෙලා ගියත් පාසලේ පුස්තකාලෙ දි තාමත් මට බූ බබා,රාලහාමි , හමුවෙනවා. ඒ පත්තර පෙරලද්දි මම මගේ අතීතය එක්ක හිනා වෙනවා. මලක් නහයේ පැල කර ගත්ත මල් මාමාට තාමත් ඒ මල ගලෝ ගන්න බැහැ වගේ , මටත් මගේ සුන්දර පුංචි කාලේ මතක වලින් සමු ගන්න බැහැ.

Sunday, May 25, 2014

ගමේ බස් එක

ගමේ බස් එක



“ මාල වලලු ටික අතේ අරන් දුවගෙන වරෙන් බන් අක්කේ, බස් එක යාවී “

සාරි පොට ඉනේ ගසා ගනිමින් සාරිය දණිහ තෙක් ඔසවා ගත් මැදිවියේ ගැහැණිය වෙල් නියර දිගේ එක සීරුවට දිවගෙන එයි. කුඹුර හොඳින් මඩ කර බැද ඇති නියරවල් ද තාමත් අලුත්ය. දුවගෙන ආ අක්කා ගේ දිවිල්ල එකවරම නැවතුනි.

දුන්න නැවුනා සේ නැවුන අක්කා සපත්තු දෙක ද අතින් රැගෙන නැවතත් බසය දෙයට දිව එන්නට විය. විනාඩි දෙක තුනකදී ඇය බසයට ගොඩ විය. බසයේ සිටි සියල්න්ගේ මුහුණු සතුටින් පිරී ගියේ ධාවන තරඟයක දී තම සඟයා පළවෙනි ස්ථානය ලබා ගත් තරමේ සතුටකිනි.

“රායිට්................ හරි යන් “

සැර දමා ගත් බසය යලිත් පටු මාවත දිගේ ඉදිරියට ඇදෙන්නට විය.

තනි දොරේ කුඩා පෙට්ටියක් වැනි ( ඉසුසු ද මන්දා ) බසයක් වූ මෙය ඩිපෝ වෙන්දේසියකින් ලබා ගත් එකක් බවට බැලූ බැල්මට මට සිතුනි. නමුත් ඔප දමා දිස්නය ගන්නට වෙර දරා ඇති බසයේ ඉදිරි පස එහෙම් පිටින්ම ප්ලාස්ටික් මල් උයනකි. ඒ උයන මැද සියලු දෙවිදේවතාවුන් පිරිවරා ගත් බුදු රජාණන් වහන්සේ වටා නිවි නිවී පත්තු වෙන රැස් මාලාවකි.

රියදුරු මහතා හිරිමල් යෞවනයකුගේ පෙනුම ඇත්තෙකි. ඔහු දුටු විට මට සිතුනේ ලෝකයේ සතුටින්ම තම රැකියාව කරන්නා ඔහු වන්නට ඇති බවකි.

බසයේ එකම ඝෝෂාවකි. ඒ මතුපිටින් ගලා යන වේග රිද්ම ගීයකි. සියල්ල මදකට නතර කරමින් බසයේ පිටුපස දෙසින් නැග ආ උස් හඬකි.

“ හෝව් . . . .  හෝව් . . . . .  පොඩ්ඩක් නවත්තන්නෝ “

බසය නවතින්නේ තවත් මීටර් කිහිපයක් ඉදිරියට ගොස්ය.

බසයේ ජනේලයක් අද්දර සිටි  මා සිදු වන්නේ කුමක් දැයි හිස පොවා බැලූවෙමි.

දණිහට මදක් උඩට වන්නට කුඩා ගවුමක් හැද ගත් වයස පහළොවේ පමණ දැරියක් බසය දෙසට දුවයි. ඇගේ ගවුම එහා මෙහා යමින් යෞවනයේ අසිරිය පිටතට පනින්නට ගන්නා වෙර ඇය තම වමතින් වසන් කරන්නට දුවන ගමන්ම අසාර්ථක උත්සාහයක් ගත්තාය. ඇගේ දකුණතේ වූයේ ලැමට තුරුළු කර ගත් පොත් මිටියකි.

අවසානයේ ඇය ද මේ කුඩා බස් රථයට ගොඩ වූවා ය. කොන්දොස්තර මල්ලි ඇයව ඉතා පරිස්සමට බසයට ගොඩ කර ගත්තේ ඇයගේ බද වටා අතක් යවමිනි. කොන්දෝස්තර කොලුවා ඇගේ කණට කර කුමක් දෝ පවසන අයුරුත් ඇය ලැජ්ජාශීලීව සිනා සෙන අයුරුත් මට පෙනේ.

මා මේ ගමට අමුත්තියක වූ නිසාදෝ මා බසයට ගොඩ වූ සැණින් බසයේ ඒ වන විට තිබු අසුන් අතරින් හොඳම අසුන ලෙස සැලකිය හැකි දොර ගාව ම අසුන මට පිරි නැමුණ බැවින් මේ සියල්ල මට පැහැදිලිව දැක ගත හැකි විය.

නැවතත් බසය ගමනේය.

විරුද්ධ දිශාවෙන් පැමිණෙන වාහන සමඟින් එකවර එහා මෙහා මාරු විය නොහැකි බැවින් බසයේ ගමන කීප විටකදීම පමා වන්නට විය. නමුත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදී ම හැකි නම් බසයේ ගමනට ප්‍රමුඛස්ථානය දීමට අනිත් පසින් එන වාහනය ඉඩ සලස්වා දෙයි. එය එතරම්ම විශේෂය. එය “අපේ ගමේ එකම බසයයි “

නියර දිගේ දිව ආ අක්කා වටා සිටි අය ලොකු කතාවකි. විටින් විට මට ද එබස් ඇසේ.

“ ඇයි අක්කෙ ස්කූටිය විකුණන්න හදන්නේ, උඹට නින්ද ගියේ නෑනෙ ඕකක් ගන්න කන් “

“ ඔවු බන්, ඒ කාලේ යන්න එන්න විදපු දුක හැටියට නේ මම ඒක ගත්තේ . ඒත් පෙරුම් පුරල පුරල ස්කූටිය ගත්ත විතරයි පාර යන්තමට හදල බස් එකක් දැම්මා. දැන් මොකටද බන් ස්කූටි. ගේ වටේ පදින්නයෑ. මම ඕක ගත්ත ගාණටත් වඩා අඩුවෙන් විකුණනවා බන්. කවුරු හරි හොයල දියන් “

ගමේ බසයට තරහ කාරයෝ සහ තරඟ කාරයෝ කිසිත් නැත. එබැවින් ඕනෑ තරම් වෙලා ගෙන බසය බසයට ඕනෑ ගමන් අවසානයට යයි. බසයේ මගිනී බොහෝමයක් බසයෙන් බසින්නේ නගරයට ආ පසුය. ඒ නිසා කට කපන්නට සෙනඟක් නගරාසන්න වන විට බසයේ පිරී සිටියි. නමුත් කකුල් පාගනවා යැයි රැවිල්ලක් හෝ ජැක් ගසනවා යැයි හෝ පොකට් ගසනවා යැයි කිසිත් අඩෝවැඩියා නැත. බැරි වෙලාවත් එසේ වුව හොත් ඔහුට නවතින්නට සිදු වන්නේ  රෝහලේ බව ගැමියෙකු පැවසුවේ එක් දිනක් බසයට නැගි නන්නාදුනන ජැක් කාරයෙක්ට බසයම (ගමම) එක්වී නෙලන්නට වූ බැවිනි.

ගමනාවසානයේ දී බසයෙන් බැස යන සමහරු රියදුරු මහතාට ලංව යමක් කොදුරයි. රියදුරු ළමයා ද එයට සිනහවෙන් පිළිතුරු දෙයි. 

“ අනේ මල්ලි , හවසට පොඩ්ඩක් මං එනකම් විනාඩියක් බලන්න හොදේ. “

පොළ දවසක් නම් එකිනෙකා රැගෙන ආ බඩු මළු බසයෙන් බා ගැනීමට සියල්ලන්ම උදව් වේ. 

මෙතෙක් මා පැවසුවේ ගිය වර මා නිවාඩුවට මා යෙහෙළියක බැලීමට මේ ගමට පැමිණි පසුව ගමෙන් නික්ම ගිය ආකාරයයි. වෙනදා නම් ත්‍රීවීල් වලට පණිවිඩය කියා කල්මැරිය යුතු වුවත් බසය එන යන වේලාවල් දැන ගත් පසු දැන් ගමට ඒම මිල අඩු හා කාලය තරමක් වැය වන්නා වූ නමුත් විනෝදමත් සවාරියකි.

නමුත්

මෙවර මා බසයේ වේලාවටත් කලින් නගරයට පැමිණ දැන් බොහෝ වෙලාය. බසයේ වේලාවත් පසුව ඇත. වේලාවන් වෙනස් කර ඇතිදැයි සිතේ. අසන්නට හෝ කෙනෙක් නැත.

වේලාව ද සැලකිය යුතු තරමින් ගත වී ඇති නිසා තුන් රෝද නැවතුම දෙසට ගිය මම කුලිය කතා කර ගෙන ගමනට පිටත් වුනෙමි.

“ දැන් අර මේ පාරේ යන බස් එකේ වෙලාව වෙනස් කරල ද? “

“ මොකක් ද මිස් අර පුබුදු ට්‍රැවල්ස් ද? “

“ ඔවු ඔවු එක බස් එකනෙ තිබ්බේ “

“ ආහ්  . . . ඒ බස් එක දැන් දුවන්නෙ නැහැ නේ “

“ ඒ මොක ද ඒ අපරාදේ නෙ“

“ ඒකේ කොන්දා බස් එකේ අයිතිකාරයගෙ දුව එක්ක පැනල ගියා නේ , ඊට පස්සේ ඒ මනුස්සය බස් එක වික්කා“

“හරි අපරාදේ “

“ මොන අපරාදයක් ද මිස්. දැන් ආයෙ අපිට දෙයියනේ කියල ඒ ගමට හයර් තියෙනවා “


නියර දිගේ දිව විත් බසයට ගොඩ වන අක්කාගේ නිවස වෙල් යාය මැදින් ඈතිින් පෙනේ. ඇය ස්කූටියේ නැගී සමතුලිතතාවය රකිමින් වෙල් නිරය දිගේ  එනවා මා සිතින් මවා ගත්තෙමි. 

නමුත් එය එසේ වන්නේ ඇය ස්කූටිය විකුණා ගන්නට තරම් අවාසනාවන්ත නොවුනොත් පමණි.


පටු පාරේ තඩි වලක වැටුණු තුන්රෝද රියෙහි රියදුරුතෙමේ ගේ කතාව යළිත් දේශපාලනය කෙරේ යොමු විය.


ගමේ බසය ගැන සිතින් තැවෙන
මම
සොඳුරු

Monday, May 19, 2014

(නො) දැක්ක ගාණට ඉන්නම්.................


(නො) දැක්ක ගාණට ඉන්නම්




මං නැතිවට
පාළුවක් නෑ වගෙයි
අලුත් ඇඳුමක් ඇදල
මුණෙ හිනා ඉතිරිලා
මං දැක්ක පින්තූරෙ
කවුරුත් ලයික් කරලා 
එඹිල බැලුව ඇස් වලට
පාළුවක් නෑ වගෙයි
මං ගැන මතක 
සේදිලම ගිහින් වගේ
කීවෙ නම් කොහොම ද
පාළුයි දුකයි කියලා 


මං නැතිව බෑයි කියලා
තව ටික දවසකින්
දරුවොනුත් වට කරන්
බිරිඳවත් ළං කරන්
හිනා වෙලා ඉදිවි
එකතකට මං කවුද
පරණ වුනු මතකයක්
අතීතෙක එකතුවක්
තාවකාලික සිහින සුවඳක
නිමේශයක්
ඇස් අරින පමාවට
බිදිල යන බුබුලක්

අනේ මං
හරි ම පවු




P.S - මේ ලෝකෙ ඉන්න , දකින්න ආසම කෙනාගේ ,ලස්සන පින්තූරයක් දැක්කා.අහම්ඹෙන්. හැමදාම ලස්සනට ඔය වගේ හිනා වෙලා ඉන්න. මම නොදැක්ක ගාණට ඉන්නම්.....................

හැරී (නො) බලමි

හැරී (නො) බලමි




ගුරු විවේකාගාරය බොහොම නිස්කලංක තැනක්. මේ කාලච්ජේදය ගොඩක් අයට වැඩ ඇති. අතේ තිබුනු පොත් මිටිය මේසෙ ඉඩ ඇති තැනක තියන ගමන් මට හිතුනේ අතේ බර වගේම හිතේ බරත් සැහැල්ලු කර ගන්න තියෙනම් කියලා.


පිටතින් බලද්දි බොහොම සතුටින් ඉන්න හරි කඩිසර ගුරුතුමී , ඒ ගුරුතුමීගේ ජීවිතෙන් බාගයකටත් වඩා දැන් ඉවරයි නේද කියලා මට හිතුනා. සුපිංවත් වෙසක් මාසෙම යෙදුනු මගේ උපන් දිනය ගැන පුංචි කාලෛ් මගේ හිතේ තිබුනෙ හරිම ආඩම්බරයක්.ඒ දිනය මට අද මතක් කරල දුන්නේ පන්තියෙ ළමයෙක්. ඒ ළමයගේ උපන් දිනයත් හරියටම මගේ උපන් දිනය දවසෙ.තවම ජීවිතේ එළිපත්තටවත් අඩිය නොතිබ්බ දරුවෝ.මගේ පාසල් රස්සාවට මම ආස කරන එක හේතුවක් ඒක. මම කොච්චර වයසට ගියත් හැමදාමත් යෞවනයේ එළිපත්තෙ ඉන්න දරුවන්ගෙ මූණෙන් මට මාව දකින්න පුලුවන්. මම එයාලත් එක්ක මගේ යෞවනය හිතින් විඳිනවා. මම එයාලත් එක්ක අලුත් ඇඳුම් මෝස්තර ගැන කතා කරනවා. අලුත් සිංදු ගැන, අලුත්  නව කතා ගැන. අලුත් කොණ්ඩා මෝස්තර ගැන, අලුත් අලුත් වචන ගැන වගේම එයාල විඳින යොවුන් ආදරයේ සුවඳත් මම එයාලත් එක්ක විඳිනවා.

ඒත් . . . . . .


පන්ති කාමරයකින් එළියට බැහැල ඇවිත් ළමයි නැති තැනක, සහෝදර ගුරුවරු හිටිද්දි හිනා වෙලා කතා කරල විහිළුවෙන් හිටියත් එයාලත් නැතිතැනකදි රබර් බෝලයක් වගේ දිය යට යට කරන් හිටි හිත උඩට මතු වෙන්නෙ මටත් හෝරා.

පැයකුත් හමාරක් ගත වෙන ආපසු ඒමේ දි බස් එකේ ඇහැ පියවෙලා දිගටම නින්ද යනවට මම හරි කැමැති. එහෙම නැතිව සෙනඟ අඩු බස් එකේ ජනේලය ලග ආසනයක් අහු වෙනවා කියන්නේ...... ජනේලයෙන් එහා පේන ලෝකයත් ජනේලය අස්සෙන් කඩා ගෙන එන හුළගත් මාව ගොඩාක් දුරට ගෙනියන නිසාත් හුළඟෙ සැරටද මන්දා ඇස් වල තෙතමනයත් දැනෙන නිසාත් ඇත්තටම ඒ පැය එකකුත් මාර නින්ද යනව කියන්නේ බෙල්ල චුට්ටක් රිදුනත් හිතට සනීපයක්.

මට හමුවුනු කිසිම මනුස්සයෙක් නරක නැහැ.විශේෂයෙන් පිරිමි. එයාලගෙ තිබුනු විශේෂත්වය තමයි එයාල ලෝකෙ හිටි හොඳම පිරිමි වීම. ඒත් එයාලගේ ඉරණමේ මා ගැන ලියවිලා තිබිලා නැහැ. වැරදි පාරක යද්දි හමුවේචි මාව මඟෑරල හරි පාරට එයාල වැටෙන්නෙ ඒකයි. සමහර වෙලාවට එයාල යන්නේ වැරදි පාරේ කියල එයාලට මතක් කරල දුන්නෙත් මම. ඒ වෙලාවට එයාල මුලදි ඒක පිළි ගන්න මැලි වුනත් පස්සෙ නොසිතූ වෙලාවක ඒක පිළිඅරන් මට බොහොම ස්තූති කරල එයාල එයාලගෙ ගමන දිගටම ගියා.

මගෙ අම්මා , මගෙ සහෝදරියෝ ,මගෙ යාළුවෝ මේ හැමෝම මට හමුවුනු බොහොම හොඳ ජීවිත. එයාල මගෙන් මිදිල ගියේ  හිටපු ගමන් , හරි ඉක්මනින්. මගේ බැම්මෙන් එයාල මිදුනත් එයාල එයාලටම කියල ලියවිලා තිබ්බ අලුත් බැමි වලින් බැදුනා. . . . .  එහෙමයි කියල එයාල නරක අය වෙන්නෑ.

මගෙ තියෙන නරකම පුරුද්දක් තමයි , ඈත් වෙන්න ඕනි කියල හොඳ හැටි දැන දැනත් ඈත් වෙලා යන විදිහට වැඩ කරලත් ආයෙ ආයෙ සොයා බලන්න කතා කරන්න හිතෙනෙක. ඒ නරක පුරුද්දත් මම අද හදා ගත්තා. එයාගේ බොහොම ලස්සන පින්තූරයක් , කාලෙකින් ලස්සන අලුත් ඇඳුමක් ඇදල , ඇස් පුංචි වෙන ලස්සන හිනාව මූල පුරාම පිරිලා. මම දන්න ලෝකෙ ඉන්න හොඳම මනුස්සයා. මම දැකල තියෙන මගේ ඇස් වලට ලස්ස්නම මනුස්සයා . . . . . .  


ජංගම දුරකතනයට අත ගියා , ඒත් ඊළඟ මිනිත්තුවේ නොපෙනෙන තරම් ඈතකට දුරකතනය විසි කළා. ඊට කලින් එහෙම කරලා පාඩමක් ඉගෙන ගෙන තිබ්බ නිසා වටිනා කියන දුරකතන භාවිතය අතෑරලයි තියෙන්නේ.

නෑවද කෑවද බීව ද දැන් වැඩ ද සනීප ද කියල තප්පරෙන් තප්පරයට අහපු බලපු අය ගැන නිකමටවත් සොයන්න දැන් මට අයිතියක් නැහැ. නොදැනෙන නොපෙනෙන ජීවිත ගැන හිතල තැවෙනෙකත් අද හෙට නැතත් ලග දිම දවසක නතර වේවි.


එක මනුස්සයෙක් ට තවත් මනුස්සයෙක්ගෙ ජීවිතයක් වෙනුවෙන් කරන්න පුලුවන් බැලපෑම සුළුපටු නොවෙයි. ඒ ගැන මම මගේ ස්කෝලෙ ළමයින්ට කියා දෙනවා. ඊළඟ කාලච්ඡේදයට වැදුනු සීනුවත් එක්ක මම නැගිට්ටෙ ආපහු නම් හැරිලා බලන්නෑ කියල හිතාගෙන. 


ආපහු හැරිලා නොබල , වෙන කාටවත් එන්න බැරි වෙන්න ,මම මගේ ජීවිතය සදහටම වහන්න හිතා ගත්තා. හිතට එන්න දීලා ඉඩ ඇරීම මහා දුකක්. හිත ගල් කරන් ඉබි යතුරු දාලා මේ ඉන්න තියන තව ටික කාලෙට ඒ හිත වහලම දානවා. හරියටම කියනව නම් මටවත් ඇතුලට යන්න බැරි වෙන විදිහට , යතුර ඈතටම විසි කරලා දානවා.




සත්තයි
මම 
මගෙන්ම සමුගන්නවා





Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...