..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Monday, September 25, 2017

පුංචි වොට්සන් ගේ ලොකු පරීක්ෂණ


පුංචි වොට්සන් ගේ ලොකු පරීක්ෂණ 


මන් අටේ ඉද්දි , අම්ම ගෙනත් දුන්නා අනුර සී. පෙරේරා ගෙ “ විද්‍යා විනෝදය“ පොත. මගෙ ළඟ ඒ පොත තාමත් තියනවා. බොහෙම රසවත් පරීක්ෂන පිරිච්චි පොතක්. කොච්චර කියෙව්වත් ආය ආය කියවන්න ආස හිතෙන පොතක්.

මගේ අම්මා ගුරුතුමියක්. එයා නිතර අපි තුන්දෙනා ගැන අවධානයෙන් හිටපු නිසා , ඉස්කෝලෙ  වගේම ගෙදරත් ඉස්කෝලයක සිරි ගත්තා. ඒත් අම්ම නිතර නිතර අධ්‍යාපන වැඩ වලටම එහෙට මෙහෙට වෙන්න ගත්තාම අපිට ගෙදර ඉතින් “ ප්‍රින්සිපල් නිවාඩු ගියපු ඉස්කෝලෙ “ වගේ තමයි.

ඔන්න ඉතින් දෙසැම්බර් නිවාඩුව කියන්නෙත් ඒ වගේ කාලයක්. අම්ම දෙසැම්බර් නිවාඩුවට පේපර් මාකින් යනවා. අපි ඒකට කැමැති හේතු ගොඩක් අතරෙ ප්‍රධානම හේතු දෙකක් තියනවා. එකක් තමයි දෙසැම්බර් නිවාඩුව වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම “නිවාඩුවක්“ වෙනේක. දෙක තමයි. අම්ම පේපර් මාකින් ගියාම මාසික පඩියට අමතරව ලැබෙන මුදල නිසා අපට කන්න අලුත් රසකැවිල්ලක් ලැබෙනේක.

ඔන්න ඉතින් අවුරුද්ද අන්තිමේ දී එහෙම දවසක් උදා වුනා. අම්ම ගියා පේපර් මාකින්. අපිට ඉතින් “නිවාඩුව“ ලැබුනා.... පොත කියවල හිතේ හොල්මන් කර කර හිටපු දෙයක් එළියට දාන්න කාලේ ආවා. විද්‍යාඥයෙකුට උනත් පරීක්ෂණයක් කරන්න “නිදහසක් “ ලැබෙන්න ඕනි.ඒකයි මමත් හිතේ නිදහසින් පරීක්ෂණ ටික කරල දාන්න මේ නිවාඩුවම තෝර ගත්තේ.

මම කලින් වරින් වර අවශ්‍ය දේවල් හොයල එක්කාසු කරන් හිටියෙ. වරින් වර අහල හොයා ගත්ත නිසා ගෙදරට වුනත් කිසි සැකයක් ඇති වුනේ නෑ.

“ පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් “ , ඒ කියන්නෙ වෙඩි ලුනු , ගෙන්දගම්, සහ තවත් මොනවදෝ වගයක් තිබ්බා. අම්මගෙන් ඒ මොනාද කියල ඇහුවම එයා කීවේ “ වෙද සීයගෙන් ඉල්ල ගන්න “ කියලා.

 වෙද සීයා කියන්නේ තාත්තගෙ බාප්පට. එයා හරි ප්‍රසිද්ධ පාරම්පරික වෙද මහත්තයෙක්

ඉතින් තහකනියක් එහෙ ගිහිල්ලා අඩුම කුඩුම අරන් එනවා. 

ඒ ගෙනාපු දේවල් ඔක්කම පොතේ හැටියට අබරල , රෙදි ඔතන බටේකට පුරවල , ඉස්සරහට කෝන් ශේප් කාඩ්බෝඩ් එකක් එහෙම හයි කරලා හැදුවා රොකට්ටෙක....... ආය බලන්න ලස්සනයි 


හදල ඉවරුනාම ඉස්සරහින් ද පස්සෙන් ද පැත්තෙන්ද වටෙන් ද හැම ඈන්ගල් එහෙකින්ම රොකට් එකේ ලස්සන බලල ඉවරුනාම තිබ්බෙ රොකට් එකේ පස්ස පැත්තට ගිනි තියන්න විතරයි.

ඉතින් හිතේ හැටියට රස වින්ද රොකට් එකේ පස්ස පැත්තට ගිනි තියන ඒ  ඓතිහාසික  වෙලාව උදා වුනා.පොතේ නම් තිබ්බේ දිග කඹේක එල්ලල යවන්න කියල. කල්පනා කරල බැලුවම අපේ ගෙදර රෙදි වැල මේකට ගාණට හරියනවා.වැලේ දිග අඩි 20ක් 30ක් විතර. ඒ රෙදි වැලේ එක කෙළවරක් ජෑම් ගහෙත් අනිත් කෙළවර අල්ලපු ගෙදර නැන්දලගෙ බිත්තියෙ තමයි ගැට ගහල තිබ්බේ.

රෙදි වැල දිගේ කීප පාරක් එහා මෙහා ගියාට පස්සෙ හිතට දැනුනෙ “ මේ රෙදි වැල නම් හදල තියෙන්නේ මේ වැඩේටම තමයි “ කියලා.

එල්ලුවා රොකට්ටුව වැලේ. දැන් ඔක්කම සූදානම්. පත්තු කරා රොකට්ටුවේ පස්ස පැත්ත.ආය නිකම් නෙමෙයි. අවරෝහණ පිළිවලට ගාණට ගනන් කරලා.බින්දුවෙදි බින්දුව කියන්නෙ නැතිව ගනන් කරපු රිද්මෙටම රොකට්ටුවෙ පස්සට ගිනි තිබ්බා.


දුම්දාගෙන පත්තු වෙලා ගියා. අසරැ සැණින්....ඉතා වේගෙන්......වේගෙන් ............වේ...............ගෙන්ම....... දුම් දාගෙන්..............දුම් ......................... දාගෙන.......................

නැන්දලගෙ බිත්තිය දිහා...............................ටම ගිහින්


“ ඩූ.................................ම් “ ගෑවා විතරයි මතකයි.


වෙන මුකුත් අවුලක් නෑ. පොතේ හැටියටම වැඩේ හරි. සද්දෙ තමයි ඉතින් ටිකක් අවුල් ගියේ.ඒකයි මෙච්චර කට්ටිය පිරුනේ..... කොහොමත් ඉතින් හඳට රොකට්ටුව යවපු දවසෙත් කොච්චර නම් කට්ටිය පිරුන ද.... ඒ නිසා මේ සෙනඟ ඒ හැටි ගානක් නෑ..........

හවස ඉතින් අම්ම ආහම ටොකු පෝළිමකුත් හම්බුනා තමයි. ඒත් ඉතින් ඒ ටොකු වලට බැරි වුනා හඳට යවපු රොකට්ටුවෙන් ලැබුනු සතුට වලලල දාන්න...

ඒ පොතේ තිබ්බ ඔක්කම පරීක්ෂණ ටික ඒ නිවාඩු කාලේ ඉවර කරල දාන්න තරම් මම දක්ෂයෙක් වුනත් මේ රොකට්ටුවෙ වැඩෙන් පස්සේ , කරපු හැම පරීක්ෂනයක්ම පරිස්සමට කරන්න මට අවශ්‍ය ශක්තිය ලැබුනටත් වඩා මම පටන් අරන් තිබ්බෙම පොතේ තිබ්බ සද්දෙ වැඩිම පරීක්ෂනයෙන් වීම තමා ලොකුම ගැටළුවකට තිබ්බේ....

ඒත් මොක ද... පොතේ තිබ්බ හැටියටම , හිතේ තිබ්බ ඔක්කම පරීක්ෂණ ටික ඉවර කර ගන්න පුලුවන් වුනායින් පස්සෙ හිතේ බරක් නැතිව නිවාඩුව ඉවරෙලා ඉස්කෝලෙ යන්න ලැබුනෙකම මදැයි.


--------------------------------------------

ප/සු - වොට්සන් ලොකු උනාට පස්සෙ කම්මලක වැඩට යනවා. නිකම් නෙමෙයි. අවුරුදු ගාණක් විශ්ව විද්‍යාලයක ඉගෙන ගෙන. යකඩ වලටම ආදරෙන් බැදිලා.යකඩත් එක්ක හරි අපූරු වැඩ කරන්න එයාට පුලුවන්. නමුත් යකඩ වලට වඩා මෘදු හිතක් තියන වොට්සන් ගෙ පුංචි කාලේ කියන්නෙ කතා මල්ලක්. ඒ කතා අහන්න මම හරිම ආසයි. ඒ විතරක් නෙමේ .ඒ කතා කියද්දි ඒ මූණ දිහා බලා ඉන්නෙක මම ආසා කරන දේවල් වලින් එකක්.


---------------------------------------------------------

SMALL WATSON’S BIG EXPERIMENT




When I was in Grade 8 m mother bought me Anura C. Perera’s ‘Vidya Vinodaya’ (Entertainment of Science). I still have the book with me. It is a book filled with lots of interesting experiments. However much this book is read, there is always the urge to read it again and again.


My mother is a teacher. Since she was always attentive towards the three of us, like the school, the home too took the form of a school. But when our mother had to often go here and there on educational activities, for us the home was like a ‘school with the principal off on vacation’.

So, the December holidays are also such a time. Mother goes for paper marking during December holidays. There are two main reasons among the numerous reasons for us to like this. One is the December holidays being really a ‘holiday’ just as the word is meant to be. The second is, when mother goes for paper marking, we get to eat new sweetmeats since she earns an additional income apart from her salary. 

So then, by the end of the year such a day dawned. Mother went for paper marking. So we got our ‘holidays’. The time came to try out something that had been haunting my mind after reading the book. Even a scientist has to enjoy “freedom” to carry out an experiment. That is why I too chose these particular holidays to carry out and complete the experiments with freedom of mind.

I had already collected the necessary items from time to time. Since I had asked and collected these at intervals, nobody at home even suspected anything.

“Potassium Nitrate”, that is gunpowder, sulphur and there were several other items. When asked what they were, mother said, “Get them from Veda Seeya”. 

Veda Seeya is our father’s uncle. He is a very famous traditional physician. 

So I go there in a hurry and bring the necessary things.

All the items thus brought were mixed according to the book, packed into a cloth wrapping tube, a cone shaped piece of cardboard fixed to its front end, and a rocket was made. Oh! How beautiful it was!

Once completed, after the beauty of the rocket had been admired from the front, behind, both sides and from every angle, what remained was only to ignite the back of the rocket.

So, the historic moment dawned to ignite the back of the rocket that I admired to my heart’s content. The book said to hang it on a long rope and launch it. After thinking for a while, I observed that our clothesline was perfect for this. The clothesline was about 20 to 30 feet in length. One end of this clothesline was tied to the Jam tree and the other to our next door aunty’s wall.

After walking along the clothesline several times, I felt that “This clothesline has been made exactly for this.” 

I hung the rocket on the clothesline. Now everything was ready. I ignited the back of the rocket. Not merely for the sake of doing it! It was after a methodical countdown. When I reached zero, I ignited the rocket to the rhythm of the count without uttering zero!

It ignited billowing smoke. At lightning speed…… very fast…. fast… faaaaast….. billowing….. smoke….. 

Reached aunty’s wall……..

“Booom…..” that was all I could remember.

There were no other problems. It went according to the book. Only the noise was a bit of a problem. That is why there was such a large crowd. Anyway, wasn’t there a larger gathering on the day a rocket was sent to the moon? So, this crowd was nothing so serious.

But when mother returned home in the evening, a row of knocks on the head had to be endured. But those knocks failed to dampen the happiness gained from sending a rocket to the moon.

Though I was so clever to have completed all the experiments in that book within those holidays, after this rocket experiment, more than gaining the strength to carry out all the other experiments very carefully, my main problem was having begun with the experiment in the book which caused the loudest noise. 

Who cares….. wasn’t is enough to be able to go back to school with a light heart at the end of the holidays, after being able to complete all the experiments according to the book and to my heart’s content. 

--------------------------------------------------------------------------------

PS: After growing up, Watson goes to work in a workshop. No just, but after having attended a university for several years. He has fallen so much in love with metals. He can do wonders with metals. But the softer-than-iron hearted Watson’s childhood is a bag-full of stories. I so much love to hear those stories. Apart from that, watching his face when he relates these stories is one among the things I like most.


විශේෂ ස්තුතිය - ටී.බී.සිගලක්සානා මහතාට. https://www.facebook.com/singalaxana

Sunday, September 24, 2017

මොළේ මැටි ද? මැට්ටෙක් ද? කොච්චර ඉගැන්නුවත් වැඩ බෑ ද?

මොළේ මැටි ද? මැට්ටෙක් ද? කොච්චර ඉගැන්නුවත් වැඩ බෑ ද?



කොච්චර ඉගැන්නුවත් මුකුත්ම බැරි ළමයි ඉන්නවා.හැබැයි එයාල හරිම උනන්දුයි. කොච්චර නම් උනන්දුයි ද කියනව නම් අහන ඕනිම ප්‍රශ්නයකට එයාල උත්තර දෙනවා.හැබැයි ඒ උත්තර වැරදි. 
නමුත් මොකක් හරිම උත්තරයක් හයියෙන් කෑගහල කියන්න තරම් එඩිතර ගතියක් එයාලට තියනවා. උත්තරේ නම් අහන ප්‍රශ්නයට ගෑවිලාවත් නොයන එකක් වුනත් උනන්දුවෙන් ඉන්න බව දැනෙනෙක සතුටක්. 
ඒත් මෙයාලට කොහොම උගන්වන්නද කියල මට තේරෙන්නෑ. කොච්චර ඉගැන්නුවත් බෑ. මම එයාලගේ දෙවෙනි විද්‍යා ටීචර්. කලින් කෙනා අයින් වුනා. දැන් මම අහුවෙලා. මම දැන් උගන්වන්නෑ. එයාල කැමැති දේවල් කරන්න දෙනවා. ආහාර දාමයක් කියන්නෙ මොකක් ද කියලා කොච්චර ඉගැන්නුවත් එයාලට තේරෙන්නෑ. අන්තිමට පින්තූර ගේන්න කියලා ආහාර දාම හදල අලවන්න දුන්නා. ඔන්න ඒ සැරේ ටික දෙනෙක් ගොඩ ගියා. තව ටික දෙනෙක් තාමත් එහෙමයි. 
එයාලට හිතාගන්න බෑ ඊහිස දාන්න ඕනි කොයි අතට ද කියලා. පූසා කන්නේ මීය ද ? මීයා කන්නෙ පූසා ද ? කියල ටික වෙලාවකින් එයාලට ප්‍රශ්නයක්..... ඒක ඇයි එයාලට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ කියනෙක මට ඊට වඩා ප්‍රශ්නයක්...
එකම දේ දස වතාවකට වඩා කියල දීලා එකම ප්‍රශ්නය ආපහු ඇහුවම ත් උත්තර දීගන්න බැරි වුනාම මට පිස්සු හැදෙන්න ඔන්න මෙන්න වගේ. වසන්කර ගන්න හදන කේන්තිය එක්ක මගේ මුහුණ දකින එයාලගෙ මූණු මා ගැන අනුකම්පාවෙන් පිරෙනව දකිද්දි මටත් හරිම දුකක් දැනෙනවා.
සමහර එයාලට වැඩ බෑ කියල මුහුණටම කියනව. සමහරු එයාලගේ පන්ති වලට ඉගැන්වීම ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. තවත් සමහරු ඇවිත් මොකක් හරි දෙයක් කියා දීලා යනවා. ඒත් ඒ කිසිම වෙලාවක මේ දරුවන් ගුරුවරයා එක්ක තරහක් නැහැ. එයාලට තියෙන්නෙ දුකක්.ඒ තමන් ගැන නෙමෙයි. තමන්ට මෙච්චර මහන්සි වෙලා උගන්නලත් ඇයි අපට ටීචර්ව සතුටු වෙන උත්තරයක් දෙන්න බැරි කියන දුක. ඒ දුක මට දැනෙන නිසා මට තවත් පීඩනය වැඩි වෙනවා. කොහොමද උගන්වන්නේ ?
“ ක්‍රියාකාරකම් “ - ක්‍රියාකාරකම් කරන්න එයාල හරිම කැමැති. පන්තියක ඉන්න දක්ෂ ළමයින්ට වඩා , දෙයක් ගේන්න කීවම නොවරදවා පන්තියට අරන් එනවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි. ගෙනාපු වෙලාවෙ ඉදලම “ මොකටෙයි ටීචර් මේක ගෙන්න කීවේ “ “ මක්කයි මේකෙන් වෙන්නෙ ටීචර්“ “ අනේ ටීචර් අද මේ පාඩම කරන්නැතෙයි “ දාහක් ප්‍රශ්න.
“ප්‍රායෝගික වැඩ“ - ලැබ් එකට එන්න කොයි ළමයත් හරිම කැමැති. ඒත් පුංචි පන්ති වල ළමයි ආවම ටීචර්ට ටිකක් විතර කරදරයි. ඇහැ ගහගෙන ඉන්න වෙනවා. නැතිනම් පරමාණු බෝම්බයක් හදල පුපුරවල තමා ඒ ගොල්ලො ආපහු යන්නේ. ඉගෙනීමේ වැඩ කොහොම වුනත් . ප්‍රාෙයා්ගික වැඩ කරන්න ඒ තරම් එයාල සූක්ෂමයි.
“ ක්ෂේත්‍ර චාරිකා “ - ඇවිදින්න......... අනේ ටීචර් මරු. අපි දොළට යමු. ඇළෙන් වතුර ගේමු. පිට්ටනියට යමු. ඇවිදින්න එයාල හරිම ආසයි. මට තේරෙන විදිහට මේ ළමයි අකැමැති පන්ති කාමරයට. පන්තියෙ තියන පුටු වලට. මේසෙට , ඒ ඔක්කටම වඩා පොතට සහ පෑනට.
“ සෙල්ලම් “ - සෙල්ලම් කරන්න ? මේ ටීචර්ට නම් පිස්සු.සෙල්ලම් කරන්න දෙනවද පීරියඩ් එකේ. කියල මුලින් හිතුවත් පස්සෙ එයාලම සෙල්ලමට යනවා.හැබැයි පාඩම සෙල්ලමට සම්බන්ධ කරන්නෙ කොහොමද කියන එක නම් සෙල්ලම් වැඩක් නෙමෙයි.
“ ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩසටහන් “ - හරි කැමැති.හැබැයි දෙන උත්තර වැරදි. ඒ නිසා අපට උත්තර ගන්න පුලුවන් විදිහෙ ප්‍රශ්න අහන්න වෙනවා. දිනන පිළට බිස්කට් එකක් , කඩි බිත්තර පැකට් එකක් හරි දෙන්න පුලුවන් නම් වටිනවා.
නාට්‍ය , සාකච්ඡා , පැවරුම් මෙකී නොකී තව ගොඩාක් ක්‍රම තියනවා. හැම ක්‍ර මේම හැමේකටම හරියන්නෑ. එක එක දේට හරියන ක්‍රම හොයා ගන්න වෙනවා. ටීචර්ට නම් වැඩ වැඩි වෙනවා. හැබැයි හිමින් හිමින් දියුණූ වෙන නිසා සෑහෙන ඉවසන්නත් වෙනවා.
ලකුණු 70කට යන්න එයාලට බැරි වෙයි. හැබැයි හිටියට වඩා ගොඩාක් හොඳ වෙයි.
මීටත් වඩා හොඳයි එක එක ළමයට එයාල කැමැති විදිහට උගන්වන්න පුලුවන් නම්.ඒත් විනාඩි 40ක පීරීයඩ් එකක ළමයි 40ක් එක්ක හතලිස් විදිහකට උගන්වන්න ? පුළුවන් ද?
“ සිලබස් එක “ එක පැත්තකින් තියන් “ වාර සටහන් “ දිනයටම යන්න. විභාගෙ වෙද්දි ඔක්කම කවර් කරන්න මේ හැමදේමත් එක්ක මේවා කරන්න අමාරු වැඩක් නෙමෙයි. ඇත්තටම ඒක කරන්න බැරි වැඩක්.
ගෙදර ඉන්න අම්මට තාත්තට ලියන්න කියන්න බැරි වෙද්දි. ගෙදර ඉන්න වැඩිමහලු සහෝදර සහෝදරියන්ගේ ළමයි බලා ගන්න වෙද්දි. හත් අට දෙනා එකම කාමරයක නිදියද්දි . මේ ළමයි මෙහෙම හරි ඉස්කෝලෙ එනේක ගැන සතුටු වෙන්න ඕනි.
උගුර ලේ රහ වෙනකම් කියල දීලත් , බොහොම බලාපොරාත්තු සහිතව පොත උස්සන් ඇවිත් පෙන්නල “ ටීචර් මේ හරි ද?“ කියල වැරදි උත්තරයක් පෙන්වද්දි . හිනා වෙලා ඉවසන්න , ලේ කෝප කර නොගන්න. ඒ හිත නොතැලෙන්න ආයමත් කලින් වගේම වචනයෙන් වචනය කියා දෙන්න තරම් ඉවසිල්ලක් දියුණු කරගනිමින් යන

මම
෴සොඳුරු සිත෴

PS- මැටි ගොඩවල් වලින් මැටි පදම් කරල ඒවා අරන් සකයෙ තියල, කරකවල හැඩ කරල , ලස්සන මැටි භාණ්ඩ හදන්න හැමෝටම බැහැ.

Thursday, September 21, 2017

ආදර ප්‍රදී 6 - ප්‍රදී

ආදර ප්‍රදී 
6 - ප්‍රදී 
-----------------------------------



“ ඔයා කවද්ද දැන් ප්‍රදී ගැන ලියන්නේ “ ඊමේල් දෙක තුනක් එක පෙළට එවීමෙන් පසු ඔහු විමසයි.

“ මට ලියන්න බෑ . මට ඔයා හමුවෙන්න ඕනි “ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නට සැරසෙන මගේ සිත පවසයි.

“ අනේ ලියපන් බන් , දැන් කවද ඉදලද ලියනව කියන්නේ “ 

“ ඉතින් එදා ...........ප්‍රදී නේද කම්මුලට ගැහුවෙ ඔයාගේ “

“ඔවු .............එයාව ගෙදර ඇරලන්න එයත් එක්ක බස් එකට ගොඩ වෙලා , එයා ළඟින්ම වාඩි වුන වෙලාවේ , එයා දැක්කා කමිස සාක්කුවෙ තිබ්බ කුඩු වෙච්චි සිගරට් ටික , කම්මුලට ගැහුව විතර නම් මදැයි.හොඳ කුණුහරුපයකුත් කියල බැන්නා........ “

පැතිර යන නිහඬ බව බිදීමට මට නොසිතුනේ ඒ නිහඬ බවේ ද කතාවක් සැඟවී තිබුන බැවිනි.

 “ හරි බන් එහෙනම් උඹ එතන ඉදල  ලියපන් කතාව “ ඔහු දකුණු දත්පෙළ කෙලවර මායිම් කරන නල දත ද පේන සේ ඔහුගේ විරල සිනහවෙන් සංග්‍රහ කිරීමට තරම් කාරුණික වෙද්දී , මා සිත තුල ඇති සියළු  අමනාපකම් දුරුවී යන්නේ , මීදුම් කපාගෙන පායන සූර්යයා ලෙසිනි.

-------------------------------------------


ප්‍රදී ගේ යෙහෙළියන් සියලු දෙනා පිටත්ව ගොස් තිබුනු බැවින් , ඇගේ ඊළඟ ඉල්ලීම වුයේ ඇයව ගෙදරට ඇරලන ලෙසයි. නාදුනන පිරිමි ළමයි නඩයේ එකෙකු ඇය වෙත බැල්ම හෙලීමත් , ඇගේ ආදරය පතා පැමිණිමත් ඇයට වදයක් වී ඇති බැව් දැන ගත් මිෂා ඇගේ ඉල්ලීම ඉටු කිරීමට ඉදිරිපත් විය.

ප්‍රදී ඇරලවීම සඳහා ඇයත් සමඟින්  බසයට ගොඩ වූව ද නාඳුනන කොලු නඩය ද ඒ බසයටම ගොඩ වී ඇයට තව තවත් උසුළු විසිලු කිරීමට ත් ඇය වෙනුවෙන් ගෙනා චොකලට්ටුවක් ඇය වෙත බලෙන්ම ලබා දීමට ගත් උත්සාහයත් අවසානයේ දී ඉවසීමේ සීමාව පැන ගිය ප්‍රදී එක්වරම කොලු නඩය වෙත කඩා පැන්නීය.

“ තමුසෙල දන්නව ද , මේ ඉන්නෙ මගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් “ තමා අසල සිටි මීෂා ගේ කමිසයේ සාක්කුවෙන් ඇද  කොලු නඩය වෙත පාමින් ඇය කියූ හරුපයෙන් කොලු නඩයත් මීෂා ත් වික්ෂිප්තව ගිය අතර ක්ෂනිකව ඔවුන් දොගොල්ලන් අතර ඇති වූයේ උණුසුම් වාතාවරණයකි.

බසය තුල දී ඇති වූ උණුසුම් තත්ත්වය කෙරෙහි කාගෙත් අවධානය යොමු වුනු අතර මීෂාගේ අසල්වැසි කොල්ලෙකු ගේ මැදිහත් වීමකින් සියල්ල සාමකාමීව විසදුනා මිසක එවක කරාටේ ශිෂ්‍යයකෙු වූ මීෂාත් වෙනත් කරාටේ මාස්ටර් කෙනෙකුගේ ගොල්යන් වූ කොලු නඩයත් අතර ඇති වෙන්නට තිබුනේ චීන චිත්‍රපටයක් මෙන් සටන් ජවනිකාවකි..........


--------------------------------------

“ අපරාදේ අනේ......... වලිය ක් තිබ්බ නම් කතාව චිත්‍රපටියක් වගේ වෙනවා “

“ ඉතින් ඔයා ප්‍රදී ළගින් වාඩි වෙලා හරි ආසාවෙන් යන්නැති නේද ?“

“ ඒව නම් මන් දන්නෑ. හැබැයි මම ඊට පස්සෙ සිගරට් නම් බීවේ නෑ “
--------------------------------

තරුණයාගේ මැදිහත් වීමෙන් වැලකි ගිය වලියත් , ප්‍රදීගේ වචන හමුවේ පසුබා ගිය කොලු නඩයත් , ප්‍රදී ගේ නිවසට පෙර නැවතුමකින් බැස ගත්තේ ප්‍රදීගේ සිතෙහි අස්වැසිල්ලක් ඇති කරමිනි.

ප්‍රදි ගේ නිවසට යා යුතු පාර අසලින් ඇයත් සමඟින් බසයෙන් බැස ගත්ත ද ඇගේ ඊළඟ ඉල්ලීම ද ප්‍රතික්ශේප කිරීමට තරම් සිතක් මීසාට නොවීය.ඒ ඇයත් සමඟින් පයින්ම ඇගේ නිවසට යාමයි. 

නැවතුමේ සිට කි.මි 8ක පමණ දුරක් ඇවිදන් යාමට මීෂා කැමති වීම නම් මගේ සිතට මහා ලොකු පුදුමයක් ගෙන නොආවේ , ඇවිදින්නට කීවොත් මීෂාට ඊට වඩා වැඩි දෙයක් නොමැති බැව් හොඳින්ම දන්නා බැවිනි.

මීදුම් ගලන පාර මැදින් , දඹේ තැන්න වැව පසු කරමින් ඇයත් සමඟින් ඔහු ගැනත් ඔහුත් සමඟින් ඇය ගැනත් කතා කරමින් ප්‍රදීගේ නිවස වෙත වැටී ඇති පාර දිගේ දෙදෙනා පයින්ම යන්නට විය....... 

ඒ අතර තුර වාරයේ සිදු වූ කතා බහ මීෂාගේ සිත සුවපත් කරන්නට හේතු නොවී යයි  කියන්නට බැරි , මීෂාගේ බුම්මන් සිටි මුහුණට එළිය වැටී , ගොළු වී තිබූ කටට වචන ගලමින් තිබුන බැවිනි.

ඔවුන් දෙදෙනා අත් අල්ලා ගෙන නොමැති බැව් සැක හැර දැන ගත් පසු ඔවුනට මීදුම මැදින් නොපෙනී යන්නට ඉඩ හැර තරමක විවේකයක් ලබා ගැනීමට තරම් මගේ සිත ද සංසුන් වී තිබුනි.


-------------------------------

“ මොකක් ද ඒ සද්දේ ?“

“ මොන ........?“

“ ඔය ඇහෙන්නෙ ගිටාර් සද්දයක්....... මයෙ හිතේ ක්ලැරන්ස්ගෙ සිංදුවක් ද කොහෙ ද.....ගෑණු කටහඩකුත් ඇහෙනවා “

------------------------------

තවමත් මීදුමට වැසී ඇති පාරේ මීදුම මැදින් ගිටාර් වාදනය ඇසෙන මානය සොයා යද්දි ක්‍රමයෙන් ළං ළං ව ඇසුනු මිහිරි ගැහැණු කටහඬට , අතරින් පතර එකතු වන මීෂාගේ කටහඬ හඳුනා ගැනීමට මට හැකි විය.

“ සිහින ලොවක් .........තිබුනා...........මතකයි ............“
“ සිහින ලොවින් ..... ආ..........වා......... මතකයි ........“ 

ආසන තුනේ දිගැති පුටු සෙටියේ දකුණු කොණේ පුටුවෙන් මීෂා වාඩි වී සිටි අතර , එතැනම පුටු ඇන්දේ වාඩි වී සිටියේ ප්‍රදීය.

ප්‍රදීගේ සිහින් ඇගිලි තුඩු ගිටාරයේ එහා මෙහා යන අතර තුරේ , ප්‍රදීගේ දෑසේ ඇහිබැමි ගීතයේ තාලයට උස් පහත් වෙමින් ද ඇගේ දෑසේ බැල්ම ,ඔහුගේ දෑසේ බැල්ම හා වෙලෙමින් ද ගීතය ගලා යන්නට විය........

එය තව දුරටත් බලා සිටිනු නොහැකි බවක් හැඟී ගියෙන් නිවසේ හාත්පසට යොමු කල  මා දෑසට හසු වූයේ , කුඩා රවුම් කෑම මේසය මත ආහාරයට ගෙන ඉතිරි වී තිබූ ව්‍යෑංජන පීරිසි , හැදි සහ එක මත එක තැබූ ඉඳුල් පිඟන් දෙකකි.

සෝබරව තිබූ මීෂාගේ මුහුණට එළිය වැටී තිබෙනු දැකීමත් මා දුටු දා සිටම ඔහු ගේ දෑසේ පැලද සිටි  කණ්නාඩි අතුරින් දුටු දෑස් වල කාන්තියත් දැක හිත හදාගත් මම ආපසු මීදුම් පාර දිගේ එද්දී ..........ගීතවත් වූ දෙදෙනාගේ ක්‍රමයෙන් වියැකී යන හඬට ප්‍රතිලෝමව මගේ හදවත දුකින් පිරෙන්නට වූයේ ඇයි දැයි නොදැනුන මුත් ඊළඟ කොටසට ප්‍රදී පිළිබඳ වැඩි දුර තොරතුරු එකතු කිරීමට මීෂා ඇමතීමට සිතා ගත්තෙමි.


අප හදවත් ඒ............ නොමියෙන ලෙස බැදි........
ආදරයෙන් පිරුණා........මතකයි

සිතට දැනෙන සුව...........

ගතට දැනෙන .............බව

ඔබ ......ර........හ.......සින්..............

කී....................වා.................මතකයි....................

ආදර ප්‍රදී 5 - චපල පෙම්වතී

ආදර ප්‍රදී 
5 - චපල පෙම්වතී 
-------------------------------------



“ ඉතින් කියන්න , ඇයි එයා ඔයාව දාලා ගියේ “

මගේ හිස  පුරා තාලෙට දුවන ඔහුගේ   අතැගිලි මගේ අතින් නවතා ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලමින් ඇසුවේ මෙවර නම් උත්තර නොදී මඟෑරින්නට දෙන්න බැරි නිසා ය.

“එයා දවසක් මම එයාට දුන්නු ඔක්කම ලියුම් , පුංචි පුංචි තෑගි ඔක්කම පාර්සල් කරල අරගෙන ආවා “

“ කොච්චර වුනත් හොඳ කෙල්ල , ගතපුවා දෙනවා “

“ ඔවු මගේ හිත ඇර “

“ හරි හරි කියන්නකො ඉතින් මොකද වුනේ ?“

“ ගෙනාපු පාර්සලේ මට දීලා ,එයා කීවා , එයා දීපුවත් එක්ක ඔක්කම පුච්චල දාන්න කියලා “

“ ඉතින් ඔයා ඔක්කම පිච්චුවා “

“ නෑ..................ඒ ඔක්කම ප්‍රදීට දුන්නා“
“ ඉතින් එදා වත් කීවද ඔයාව දාලා යන්න හේතුව“

“ නෑ ..... මම හේතුව දැන ගත්තෙ පස්සෙ කාලෙක යාළුවෙක්ගෙන් “

-------------------------------

ඈ ඔහු හැර ගියේ සීතල දෙසැම්බරයක වුවත් ඒ සීත කාලය පසුවෙන්නටත් කලියෙන් , ඔහුගේ විරහ සිත වේදනා වැඩි කරමින් අනූෂා යළිත් පෙමක පැටලුනාය. එයද ඔහුගේ යහළුවෙකු සමඟිනි. 

ඒ වන විට නොයෙකුත් විවිධාකාර අරමුණු කරා සිත යොමු කරමින් පෑරුනු රිදුන සිත සුවපත් කර ගැනීමට මීෂා උත්සාහ කරමින් සිටි අතර දුම්පානයත් , කරාටේ ඉගෙනීමත් ඉන් ප්‍රධාන තැනක් ඉසිලීය.

මා ඔබට ප්‍රදී ගැන කීවාදැයි මට හරියටම මතක නැතත් තැන් දෙක තුනක හැරුන විට ඒ නම සඳහන් නොකිරීම ත් මෙම කතාන්දරයේ ප්‍රධාන මාතෘකාව “ප්‍රදී“ වීමත් ඔබගේ සිත විමතියට පත් කරන්නට ඇත. අනූෂාගෙන් කතාන්දරය ඇරඹිය ද ඇත්තෙන්ම මෙය ප්‍රදී ගේ කතාව බව මට ද අමතක වී යාමට තිබුනි.

ප්‍රදී යනු තලෙළු පැහැති , ඉතා සිහින් සිරුරැති මීෂාගේ සිත වඩා පැහැර නොගත් මීෂාගේ මිතුරු ලැයිස්තුවේ නිතර සඳහන් නොවූ නමුත් ඔහුගේ පන්තියේම සිටි කෙල්ලෙකි. ඇයද  පෙම් සබධතාවයක පැටලී සිට ඉන් විරහව පමණක් උරුම කර ගත්තියක වූව ද මීෂා මෙන් විරහවේ ගිලී සිටිනු දැකිය නොහැකි විය.

විවාහයෙන් දුරස් වූ දෙමාපියන්ගෙන් පියාගේ පාර්ශවය තෝරා ගත් ප්‍රදී , ඇඳුමෙන් පැලදුමෙන් මෙන්ම හැසිරීමෙන්ද විශේෂ වූවාය .

දිගු කලිසමින් නිතර සැරසුනු ඇය , ගිටාර් වාදනයට සමත්කමක් දැක්වූවාය. මව හා පියා ගේ විතැන් වීම පිළිබඳව එතරම් තැකීමක් නොකල අයෙකු ලෙස සතුටින් හැසිරුනාය. 

දහවල වෙන විටත් පරිසරයේ තුරන් නොවූ මීදුම් පරිසරය  මීෂාගේ විරහ සිත මෙනි. හිතේ මීදුම් වැඩි කරමින් “අනූෂා“ පැමිණ තිබුනේ ඇය වෙත ඔහු එවූ ලියුම් මිටියක් ද ඇයට ඔහු විසින් ලබා දුන් පුංචි පුංචි අනම් මනම් සියල්ල ද ඔතා ගෙනය.

“ මේවා ඔයාට මම දුන්නු ලියුම් එක්කම පුච්චල දාන්න “

කිසිත් නොකියා ඈ දුන් සියල්ල ලබා ගත් ඔහු තමන්ට පිටු පා යන ඇගේ දිගට ගොතන ලද මහත කොණ්ඩ කැරැල්ල,  තාලෙට ඇගේම නිතඹේ වැදෙන අයුරු බලා සිටියේ අරමුණකින් තොරව නමුත් ආදරණීය සිතකිනි. ඇගේ දිගු කොණ්ඩ කැරුල්ලනේ ඇද ඇයව තරහ ගස්සන අයුරුත් , බොරු තරහක් මවා ගනිමින් ඇගේ සුමුදු අත්ලෙන් ලැබෙන පහරවල් විදින අයුරුත් මැවී නොපෙනී ගියේ ඇගේ ගමනද ඔහුගේ දෙනෙතින් වහන් වී ගොඩනැගිලි අතර අතුරුදහන් වී ගිය ලෙසිනි. ඇය එක් වරක් හෝ හැරී නොබැලීම ඔහු සිත තවත් පාරන්නට ඇත.

ලියුම් මිටිය දෙස දෙවරක් නොබැලූ ඔහු යමින් ගමන් සිගරට්ටු පහක් මිලට ගෙන උඩ සාක්කුවේ දා ගත්තේ ලියුම් පුච්චන්නට  අවශ්‍ය ශක්තිය ලබා ගන්නට මෙනි.

නමුත් ඔහුගේ මිතුරු කැළ විසින් සාක්කුවට ඔබා ගත් සිගරට්ටු සාක්කුව තුළ තිබිය දීම කුඩු බවට පත් කරන්නට තරම් කාරුණික හදවත් ඇත්තෝ වූහ.

“ සෝ..භා.......ව දේ ............. මෙපුර
සිරි විසිතුරු බලනු මිතුර මඟ පියකරු වූ පාරේ එක පෙළට ගමන් කරන ගමන් එකිනෙකා කරට ද මීෂාගේ කර ටද අතදා ගත් මිතුරෝ සිවුදෙන විනෝදයෙන් මෙන් හැසිරෙන්නට වූයේ මීෂාගේ මීදුම් සිතේ මීදුම යන්නට පායන හිරු කිරණක් වන්නට මෙනි.

“ ඉන්න දියන් බන් පාඩුවේ “ තම උරහිස මත වැටුනු මිතුරාගේ දකුණත ගසා දැමූ මීෂා පැවසුවේ නොපහන් සිතිනි.

මිතුරන් සිවු දෙනාත් මුණ  ඇද වුනු  ඉදිච්චි ගොරක ගෙඩියක් කර ගත් මීෂාත් නගරය වෙත සේන්දු වී තිබුණු අතර ප්‍රදී සහ ඇගේ යහළුවන් කිහිපදෙනෙකු දැක ඇය හා කතා කිරිමට නැවතුනහ.

ප්‍රදී හා යෙහෙළියන් සිටින තැනට ආසන්නයේ ම සිටි කොලු රැළෙහි ඇස් වලින් සහ කතා වලින් හිරිහැර ලබමින් සිටි ප්‍රදී ට ද තමන්ගේ පන්තියේ සහෝදරයන්ගේ පැමිණීම හිතට ගෙන දුන්නේ අස්වැසිල්ලකි.

“ කොහද බන් මේ අතන මෙතන රස්තියාදු වෙන්නෙ , ගෙවල් වල ගියානම් නරකයි උඹලටත් ඈහ් “

“ ගෙවල් වල යන්න තමා ඉන්නේ. මොකද තොපි හිතුවැයි අපි මෙතන පැල වෙන්න ආවැයි කියලා , එහෙනම් ඔයාල යන්න .දැන් මේ ගොල්ලෙ ඉන්නවනේ “

තම මිතුරියන් දෙසට හැරී එසේ පැවසූ ප්‍රදී. කිසිවක් නොදොඩා නිහඬව සිටින මිෂා දෙස බැලුවාය.

මීෂා සිටියේ වෙනම ලෝකයකය. මිතුරන් සමඟින් ද නොපහන් සිතින් පසු වූ ඔහු තම සාක්කුවේ ඇති , කුඩුකර දැමූ සිගරට් කුඩු සහ කොට බිමට හැලීමට සූදානම් වූවා පමණි.

චටාස් හඬින් ඔහුගේ කණ හරහා වැදුනේ සුමුදු ගැහැණු අතක දරුණු පහරකි........

ප්‍රදී ...........
----------------------------

“ ප්‍රදී ප්‍රදී ප්‍රදී .......... නෙමෙයි. අනේ මට කියන්නකෝ අනූෂා ඇයි මෙච්චර හොඳ ඔයාව දාලා ගියේ කියලා.“

“ ඇයි ඔයාට දැන ගන්න ඕනි නැද්ද, කවුද මට කම්මුලට ගැහුවේ , ඇයි ගැහුවෙ කියලා.“

“ ඒක පස්සෙ කියන්න,ඉස්සෙල්ලා අහපු දේට ඉස්සෙල්ලා උත්තර කියන්න. ඇ...යි.......... අනූ.....ෂා... ඔයා ව දාලා...ගියේ “

තරමක් බර කර විරාමයන් සහිතව නැවතත් ඇසූ පැනයෙන් ගැලවී යාමට නොහැකි බැව් දැන ගත් මීෂා මට උත්තර බදින්නට කලියෙන් මා හිස තිබූ ඔහුගේ දකුණු අතත් , මා උරහිස මත තිබූ ඔහුගේ වමතත් ගෙන මෙතෙක් වෙලා ඔහුගේ උකුලේ සතපා තිබූ මගේ හිස තරහෙන් මෙන් තල්ලු කර දැමූ බැවින් ඔහු පය පාමුල වැතිර සිටි  තැනින් නැගිට ඔහුගේ උණුසුමින් මිදී  ඔහුට මුහුණ ලා සිට ගත්තේ ,  ඔහුගේ මුහුණ දෙස කෙළින්ම බලා  පිලිතුර ම අපේක්ෂාවෙන් පසු වූයෙමි.

ටික වේලාවක් එසේ සිටි මා දෙස බලා සිටි ඔහු නැවතත් දොඩමලු වූවා නොව , මාගේ දරුණු බැල්මෙන් මිදීමට නොහැකිව දොඩමලු වන්නට සිදු වුවා සේය.

“ එයා ඊළඟට යාළු වුනේ මගේ ම යාළුවෙක් එක්ක. ඌ තමා මට කීවේ.... මාත් එක්ක කරන්න බැරි වුනු ගොඩක් දේවල් එයා එක්ක කරල. මගෙන් නොලැබුනු දේවල් හොයාන තමා එයා ගිහින් තියෙන්නේ. “

“ ඉස්කෝලෙ කාලෙ දී ඔච්චර දේවල් හිතනවද අනේ “

“ මම අතින් විතරක් අල්ලන් සැනසෙද්දි ,එයා හිතන්න ඇති මම ගේ කොල්ලෙක් කියලා “

“ඔයාගේ කතාවෙ ඇත්තක් නැත්තෙම නෑ. මට මතකයි දවසක් අපේ ඉස්කෝලෙ කට කැඩිච්චි කතා කියන සර් කෙනෙක් අලුතින් ආපු සර්ල දෙන්නෙක්ට කීව කතාවක්. එයා කීවා කෙල්ලොන්ට දේවල් දුන්නෙ නැති වුනොත් උන් අපි ළඟ රැදෙන්නෑ බන් පිට යනවා කියලා ................. ඒත් අනේ ..... අනේ මන්දා. ඔයාට එයාගේ කම්මුලක් වත් ඉඹින්න තිබ්බා. “

“ ප්‍රදී ගැන ඉතිරු ටිකත් කියන්න ද ?“

“ අනේ එපා...ඒ ටික අපි ඊළඟ කොටසට ලියමු. මට මේ ලීව ටික ගැන තව ගොඩක් හිතන්න තියනවා... “

Tuesday, September 19, 2017

ආදර ප්‍රදී 4 - හැර යාම

ආදර ප්‍රදී   
4 - හැර යාම
--------------------------------



“ඉතින් කියන්න කෝ ......... බිම් ගෙයි දි ඔයා අනූෂව ඉම්ඹ ද ?“ 

“ නෑ ........ “

“ බොරු කියන්නෙපා අනේ. බිම් ගෙයි ළං වෙද්දි තමා ඔයා එයාගේ අතින් අල්ලගත්තේ , ඉතින් බිම් ගෙයි ඇතුලෙදි ඔයා එයාව ඉඹින්නෙ නැතිව නම් ඉන්න විදිහක් නෑ “

“ නෑ ....... මට ඕනි වුනේ නෑ එහෙම කරන්න. මට ඕනි වුනේ එයා ළඟින් ඉන්න. එයා දිහා බලා ඉන්න විතරයි “

“උඹෙ බොරු , දැන් බලන්න මම උගන්වන ඉස්කෝල කෙල්ලො කොල්ලො යාළු වෙලා දවස් දෙකෙන් ෆිල්ම් හොල් යනවා. දෙවෙනි සතියෙ ඉදන් රූම් යනවා , ඔයා මට කියන්නේ අච්චර පෙරුම් පුරල යාලු වෙච්චි , අච්චර ලස්සන ගෑණු ළමයගෙ කම්මුලක් ඔයා ඉම්ඹෙම නෑ කියල ද?“

“ ඔයා විශ්වාස කරා හෝ නොකර . ඇත්තටම මට එහෙම දෙයක් කරන්න ඕනි වුනේ නෑ. “

මෙච්චර වෙලා එයාගේ කකුළ දෙක ගාවට වෙලා නට්ට කොඩිය දාලා වගේ උස්සන් කකුලෙ ගෑවි ගෑවි එහා මෙහා  ගියපු තඩි පර්සියන් පූසා එයාගේ ඔඩොක්කුවට නැගල ඉස්සරහ ගාත් දෙකෙන් ඉස්සිලා මීෂාගේ මූණේ උගෙ මූණ අතුල්ලන්න ගත්තා.

මෙච්චර වෙලා හැංඟිලා තිබිච්චි අර ලස්සන නල දත පේන්න මූණ පුරාම ඒ හිනාව පුබුදන්න පර්සියන් පූසට පුලුවන් වෙච්චි එකට නම් මගෙ හිතට ආවේ ඉරිසියාවක්.

 “ හරි හරි ඉතින් මොකද ඊට පස්සෙ වුනේ .......... “ තඩි පර්සියන් පූසාට පේන්නට ඔහුගේ ඇඟේ ගෑවෙන තරමට ළං වෙමින් අසද්දී , ඔහුගේ සුපුරුදු උණුසුමින් හදවත පිරෙන්නට විය.

-----------------------------------

“ පිස්සු නැතිව බැහැපන් බන් , පනහට සීයක් දෙන්නම් බැහැපන් යකෝ “

නැමිනමේ ආරුක්කු පාලම් ඇන්දේ ප්‍රපාතය දෙසට වන්නට සමබරතාව රකින්නට උත්සාහ ගන්මින් ගමන් ගන්නා හීන්දෑරි කොල්ලෙකි. තව ඩිංගිත්තක් හුළඟං සැරය වැඩි වෙතොත් ඔහුගේ සමබරතාව කෙසේ වෙතත් ඒ හුළංසැර දරා ගත නොහී ඔහු නවතින්නේ ප්‍රපාතයේ පාමුලට පාවී ගොසිනැයි සිතුනු මගේ හුස්ම හෙලීමද නැවතුනේ ඒ හුස්ම පොදත් එකතුවී සුළං සැරය වැඩි කරතැයි බියෙනි.

“ යකෝ බැහැපන් බන් “

ඔහුට ඒ කිසිත් නෑසේ , සිරුරට ලම්භකව දෙපසට දිකු කර ගත් දෑත් විටෙක වමට ද විටෙක දකුණට ද ඇල කරමින් , විටක දකුණු පයද ඉන් පසු ඒ සීරුවටම තබන වම් පය දෙසද බලමින් ඔහු ගමනේය . 

ආයාචනා කිසිවකින් පලක් නැතැයි හැඟුනු පසු අනිකුත් කොල්ලන් පාලමේ කෝච්චි පාර වැටී ඇති දෙසින් , නමුත් බැම්මට ඉතා ආසන්නයෙන් ඔහු හා සමාන්තරව ගමනේ යන්නේ මා මෙන්ම සුළං සැර වැඩිවෙතැයි බියෙන් නතර කර  අල්ලා ගත් හුස්ම සමඟිනි .

මේ ත්‍රාසජනක ගමනේ යෙදෙන්නා වෙනත් කිසිවෙකු නොව එදා බිම්ගෙයි පාමුල දී අනූෂා ගෙ අත ආදරයෙන් අල්ලා ගත් මිෂා ය. අනූෂා පෙනේනට නැත. මීෂා තම ජීවිතය රුපියල් පනහකට ඔට්ටු අල්ලා පාලම් ඇන්දේ පරඩැලක් මෙන් වැනෙමින් සිටියි. 

“ දීපන් පනහ “

 ඇන්දේ කොණටම ගොස් වේගයෙන් තම යහළුවන් අතර පැන තම ත්‍රාසජනක ගමන නිම කල මීෂා , ඔට්ටු මුදල ඉල්ලන්නට විය. 


“ ඉදා ගනින් , කෙල්ලෙක් හින්දා ඔච්චරටම පහත් වෙන්න එපා බන් “ කලිසම් සාක්කුවෙන් ඇද ගත් රුපියල් පනහ දිගුකරමින් මූණ පුලුටු කර ගත් මිතුරකු පවසන්නට විය.

ගත වූ කාලය තුල මීෂා-අනූෂා  පාසල් පෙම් යුවල කාගෙත් හොඳ හිත දිනාගත් පෙම්යුවලක් වූ අයුරුත් රේල් පිලි දිගේ සමාන්තරවත් , බිම් ගෙවල් තුලින් එක්ව දෑත් පටලවනුත් , මහා රූස්ස පයින් ගස් වනාන්තර තුල හීන් හඬ නංවමිනුත් සැරිසැරූයුරු මගේ මතකයේ තැන්පත් වී ඇත. 

උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දී ප්‍රතිඵල අපේක්ෂාවෙන් පසු වූ මේ කාලය මට මඟ ඇරුනු කාලය අතරට එක් වී තිබූ අතර ඒ කාලය තුල දී කුමක් හෝ අරුමයක් සිදු වී ඇත.

රේල් පාර දිගේ ත් , බිම් ගෙවල් ඇතුලේත් , රූස්ස පයිනස් වගා බිමේ හැම තැනම සැරිසැරුවත් ඔවුන් ගැන හාන්කවිස්සියක දෙයක් සොයා ගත නොහැකි වූ තැන මගේ විමසුම් දෑස් යොමු වූයේ මිෂාටයි ,

“ ඔය ලොකු ඇස් තවත් ලොකු කරල මගෙ දිහා බලන්නෙපා බන් , උඹ මාව විනිවිද යවන්න හදනව ඔය බැල්මෙන් “


“ බොරු වර්ණනා ඇති , කියන්න මට මොකද වුනේ කියලා , මට හොයා ගන්න බෑ ඒ අතුරුදහන් වෙච්චි කාලයෙ වුනු දේවල් “

“ එහෙනම් අහ ගන්න , දවසක් මට නිලන්ති පණිවිඩයක් එවල තිබ්බ ඉක්මනට ඇවිත් හමුවෙන්න අනූෂට හමුවෙන්න ඕනි කීවා කියල. එදා ගෙදර ආපු ගමන් මම කෑම කන්නෙත් නැතිවම එයා කියපු වෙලාවට කියපු තැනට ගියේ ඇවිදගෙන නෙමේ දුවල “
“ එතකොට ඔයාල ඉස්කෝලෙදි හමුවුනේ නැද්ද ?“

“ නෑ .......එතකොට අපි විභාගෙත් ලියල ඉවරයි. අනුෂා නම් ඉස්කෝලෙ යනවා “

“ ඉතින් .........“

“ මම ගියා කියපු වෙලාවටම ඒත් ,............... අනුෂා පේන්න හිටියේ නෑ. හැබැයි නිලන්ති ටික වෙලාවකින් ආවා “

“ ඉතින් ............“  වාඩි වී හුන් තැනින් නැගිට ගත් මා,  වාඩි වි සිටි  ඔහුගේ පය පාමුලින් දණිස් ඔබා වාඩි වී , ඔහුගේ දෙකලවයට දෑත් තබා බිමට යොමා ඇති ඔහුගේ මුහුණට එඹෙමින් ඇසීමි.

මද වේලාවක් මා දෑස දෙස බලා සිටි ඔහු , “ ආපහු කවදාවත් අනූෂාව හමුවෙන්න එපා , අනූෂව අමතක කරල දාන්න කියල අනුෂා කීවා කියල නිලන්ති මට කීවා “

“ නෑහ් ......... ඒ මොකද හේතුව “

“ හේතුව එයාගෙන් අහන්නෙපා කියල කීව නිසා මම කවදාවත් එයාගෙන් හේතු ඇහුවෙ නෑ “

“ අෆෝ ඔයැයි හරිම හොඳ වැඩියි අප්පා.... එතකොට හේතුවක් දන්නෙම නෑ “

“ නෑ ......... දන්නව “

“ දන්නව .......... කොහොමද දන්නේ ..........එයා කීවද ?“

“ නෑ ...හ් ........ කාලෙකට පස්සෙ මට ඒක දැන ගන්න ලැබුනා ...............“

“ ඉතින් අනේ  මොකක් ද හේතුව “ රිදෙන දණහිස නමා බිම වාඩි වී ඔහුගේ උකුලේ හිස තබා ගත ඉරියවුවෙන් , ඒ පැණයට දැන්මම පිළිතුරු අවශ්‍ය නැතැයි සිතූ ඔහු , ඔහුගේ මැජික් ඇතැගිලි මගේ හිස පුරා යවන්නට විය............

“ අනුෂත් හරියට අර පර්සියන් පූසා වගේ , එයාට ඕනි වෙලාවට විතරයි එන්නේ “

“ ඔයා ඉතින් ඌත් එක්ක ඉරිසියයි නේ “ 

ඇත්තටම ඇයි කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්ගෙ කිසිම වරදක් නැතිව දාලා යන්නේ  ? ඒක ඔයා යි මමයි හිතන තරම් ලේසි පාසු දෙයක් නෙමෙයි........

ඒක දැන ගන්න නම් ඊළඟ කොටස කියවන්නම වෙනවා........

Saturday, September 16, 2017

ආදර ප්‍රදී - 3 ආදර බිම්ගෙය

ආදර ප්‍රදී 
 3 ආදර බිම් ගෙය
-----------------------

කලින් කොටසට මෙතනින් යන්න.

අද තුන්වෙනි කොටස 





ඔයාලට මතක ඇති කෙල්ලෙක් පන්තියට ඇවිත් පොතක් අස්සෙ දාපු ලියුමක් දීලා ගියා .ඒ ලියුම දෙන්න කියල කියල තිවුනේ මම මේ ලියන කතාව අයිතිකාරයට. එයා තමා මීෂා. කොහොම උනත් පන්තියෙ කාටවත් ඒ ලියුම කියව්වන්න නම් බැරි වුනා කියල මීෂා මගෙ දිහා බලල කියද්දි ඒ මූණෙ තිවුනු හිනාව මට හොඳ හැටි මතකයි.

“ ඉතින් , කියවන්න බැරි විදිහට ලියල තිබ්බ ලියුම ගැන ඇයි ඔච්චර සතුටක් ?“

“ ඒ ලියුම කියවන්න බැරි වුනේ නෑ .“

මීෂා කීවේ මගෙ දිහාට හැරිල තිබ්බ ඇස් වලින් මටත් ගොඩාක් ඈතක තිබ්බ යමක් දිහා බලන ගමන්.........................

එදා දවල් වෙද්දි නිලන්ති අතේ ලියුම කියවන්න ඕනි වෙන  කෝඩ්ස් ටික අනූෂා එවල තිබ්බා “

“ නෑහ් ................“ 

“ මට ඒ කෝඩ් අද වගේ මතකයි “

“ ඉතින්  ඔයා ළඟ ඒ ලියුම් තවම තියනව ද ?“ ගැහැණු සිතේ හට ගන්නා කුතුහලය මැඩ ගනු නොහැකිව මම එහෙම ඇහුවෙ එයා ළඟ තාමත් ඒ ලියුම් ලියුම් තියනව නම් මට එයා එ්වා නොදී නොයින්න බව දන්න නිසාමයි. අනික මේ කතාව ලියන්න උනත් ඒ ලියුම් කියවන එක වැදගත් වෙනව 

“ නෑ...... ඒ ලියුම් ඔක්කම ප්‍රදී ඉල්ල ගත්තා....ඊට පස්සෙ ඒවට මොනා උනාද දන්නෑ “

ඊට පස්සෙ අපි දෙන්න අතර කතා බහ නතර වුනේ දෙන්න එක්කම එළඹුනු නිහඬ ගිවිසුමකට වගේ.



..................................................................



පමා වෙලා පොළවට වැටෙන ඉර එළිය , විද්‍යාව පොතේ කියල තිබ්බ විදිහටම  එළි කදම්භ වගේ වැටිල තිබ්බෙ මීදුම අතරින්. ඒ අතරින් මට ඇහෙනවා බොහොම යෞවන හිනා හඬවල් , වෙලාවකට රණ්ඩු වෙන වෙලාකට වාද වෙන ඒ හිනා - කතා දහයක දොළහක විතර පුංචි කාණ්ඩෙක කියල මට තේරුනේ මීදුම අතරේ ඉර එළිය අස්සෙන් එඹිල බලද්දි. යෞවනය කියන්නේ මෙන්න මේකයි කියල දකින කෙනෙක්කට ඉරිසියා උපදවන විදහට , පොත් කීපයක් පිපෙන පපුවට තුරුළු කර ගත්ත ගැහැණු ළමයි , උන් එක්ක එකට එක පේළියේ හිනා වෙවි විහිළු කරමින් යන පිරිමි ළමයි දියවෙන්න පටන් අරන් තිබ්බ මීදුම අතරින් කොච්චි පාරක් දිගේ හිනා හල හල යනවා.

එතන හිටපු කිහිප දෙනෙක්වම මම වගේම ඔබත් මේ වෙද්දි අඳුරන අය.   සමහර අය ඒ අපි අඳුරන අය  අඳුරන අයවලුන් විත්තිය තේරුනා. තවත් හොඳින් බලද්දි ඒ එදා මීෂාගේපන්තියෙ හිටපු කොල්ලො - කෙල්ලො ටික දෙනෙක් නේද කියලා අඳුර ගන්න පුළුවන් උනා. 


ඒත් කෝ මීෂා ........... 


“ ඒ මචං මීෂා පස්ස ගහන්නව , කතා කරපන් ඌට“ රංචුවෙ හිටපු කොල්ලෙක් එහෙම කියල පස්ස බැලුවෙ කාට හරි අඬගහන්න වගේ.

“උඹට පිස්ස ද , උන් දෙන්නට එන්න ඇරල මෙහෙ වරෙන් බන් යන්න “

නවතින්න හදපු කොල්ලගේ අතින් ඇදපු ටිකක් විතර කොලු පෙනුමක් තියන කෙල්ලෙක් එහෙම කීවේ රංචුවෙ කාගෙත් තීරණය එළියට දාන ගමන්.


“ ඒ මොකද බන් ඌ අපේ එකා , දාලා යන්න බෑනේ “


“ අපෝ උඹෙ මොළේ කොහද බන් තියෙන්නේ, මුගෙ සාමාන්‍ය දැනීම බිංදුවයි , වරෙන් බන් යන්න. යමින් ගමට උඹට තේරුම් කරල දෙන්නම් “


කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න බැරිව අන්දමන්ද වෙලා වගේ හිටපු කොල්ලව ඇදෙගෙන යන අනිත් වුන්ගේ හිනා හඬ ඈතට ඈතට යද්දි මම එයාල පහු කරල ආපු පාර දිහා බැලුවා.


කොල්ලො කෙල්ලො රංචුව මීෂාව තනි කරල විත්තිය පෙනුනෙ රංචුවට පිටිපස්සෙන් ගාට ගාට එන මීෂාව දැක්හමයි. ඒත් මීෂා තනි නැති විත්තිය පෙනුනෙ ඒ එක්කම ඈතින් , හැබැයි සමාන්තරව අඩිය තියන ගෑණු ළමය දැක්කාමයි.


කෙල්ල හිටියෙ බිම බලා ගෙන, දිගට ගොතපු කොණ්ඩ කරල කොට ගවුමෙ යටම වාටියටත් වඩා ටිකක් දිගට තිබ්බා. පිරෙමින් තිබ්බ පපුවට තුරුළු කරන් හිටපු පොත් ටික ඇගේ දකුණු අතේ තිබ්බ දිග නියපොත්තක සුව විදිමින් තිබුනා. සුදුත් නැති , ගොඩක්ම කළුත් නැති ගෑණු ළමයගෙ මූණ දැක්කෙ මීෂා කියපු දේකට උත්තර දෙන්න ද කොහෙද ඔළුව ඉස්සුවාමයි. රවුම් මූණ , පිරිච්චි කම්මුල් , අමුතු අනුරාගික බවක් ගිලිල තිබ්බ ඇස් , හිනා වෙන කොට ටිකක් ඇරෙන තොල් මට දැනුනෙ හුරු පුරුදු ගතියක්. මේ අර එදා මීෂාගෙ පන්තියට දුවල ඇවිත් පොත දීලා ගියපු ගෑණු ළමයා....... මීෂා කාලයක් බස් එකේ එද්දි - යද්දි ඇස් දෙකෙන් බැද ගත්ත ගෑණු ළමයා. මීෂාගෙ මතකයේ අද වෙනකමුත් රැදිල ඉන්න යුවතිය , ගමට අලුතින් ආපු පෝස්ට් මාස්ටර්ගේ පොඩි දෝණියන්දැ ......... මීෂාගේ හිතේ ඉස්ඉස්සෙල්ලා ආදරයක් ඇති කරපු ඒ කෙල්ල දිහා මම ටිකක් වෙලා බලන් හිටියා.


“ හරි ලස්සනයි “


ඒ දෙන්නා රංචුවට පිටිපස්සෙන් , රංචුවට වඩා හිමින් ඇවිදින එක පටන් අරන් තිබ්බා. රංචුවෙන් මඟෑරෙන්න ඒ දෙන්නට ඕනි නැති වුනත් , රංචුවට ඕනි කරල තිබ්බ ඒ දෙන්නව මඟෑරල යන්න. ඒ ලැබුනු උත්තේජනයත් එක්ක ඒ දෙන්නගෙ ගමන බාල වුනා...


රංචුව ඈතට ඈතට නොපෙනී යද්දි , කෝච්චි පාරේ තිබ්බ බිම්ගෙය මේ දෙන්නගෙ ළඟටම එද්දි , මෙච්චර වෙලා ඇයට ටිකක් ඈතින් ගියපු මීෂා කොච්චි පාරේ තිබ්බ සමාන්තර බව බිදල දාලා ඇගේ ළඟට ටිකක් ළං වෙනව මට පෙනුනා.


බිම් ගෙයි සීමාවටම එද්දි වගේ ඇගේ අතින් අල්ල ගන්න තරම් මීෂා එඩිතර වුනා.......... බිම් ගෙයි කළුවර අස්සේ ඒ ජෝඩුව නොපෙනී යද්දි , මට මීෂාගෙන් අහන්න හිටිය , හැබැයි අහන්න අමතක වෙච්චි එක ප්‍රශ්නයක් ආපහු මතක් වුනා.


“ ඔයා ............. එයාගේ අර ලස්සන කම්මුල් ඉම්ඹ ද ?“


ඒක හරියටම දැන ගන්න නම් , ඊළඟ කොටස වෙනකම් ඉවසන්න වෙනවා.

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...