..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Saturday, March 21, 2015

෴ කාලච්ඡේදය ගැන ඡේදයක් ෴


කාලච්ඡේදය ගැන ඡේදයක්




--------------කාලච්ජේදය අවසන් වන සීනුව නාද කළ පසුවත් එය නෑසුනා සේ දිගටම පාඩම කරගෙන යන ගුරුවරුන් ගැන සිසුන් තුළ ඇත්තේ අසතුටක් බැව් මා දන්නා කරුණකි. පාඩම කොතරම් මිහිරි වුවත් අමිහිරි වුවත් ඔවුනට ඇවැසි වන්නේ සීනුව නාද වූ වහාම පාඩම ද නතර වීමයි. එයට හේතු භුත සපයන ඇතැම් වෙළද දැන්වීම් වල දැක්වෙන පරිදි ගුරුවරයා පන්තියේ සිටිය ද සීනුව නාද වූ වහා ඩෙස් පුටු උඩින් පැන පන්තියෙන් එළියට බසින සිසුන් නොසිටීම එකාතකින් වාසනාවකි.

 කාලච්ඡේදය අවසන් වන්නේ කුමන අවස්ථාවේ දැයි බලමින් පන්තියේ රැදී සිටින ඇතැම් ගුරුවරුන්ට ද සීනු නාදය අතිශය මිහිරක් ගෙන එයි. මා පාඩම් සකසා ගන්නේ හැකිතරම් විනාඩි 40ට සීමා වන ලෙසිනි. නමුදු සිසුවකුගේ නොසිතූ පැණයක් නිසා හෝ සිසුන්ට නෝතේරෙන සියුම් තැන් ඇති බැව් පෙනී ගිය හොත් පාඩම නොසිතූ ලෙස විනාඩි 40 කාලය ඉක්මවා යන අවස්ථා උදාවේ. එවැනි එක් දිනක පාඩමෙන් පිට ගොස් වෙනත් දෑ ද සදහන් කිරීමට සිදුවුවෙහොත් සීනුව නාද කළ ද කාලච්‍ඡේදය අවසන් වූව ද පන්තියෙන් පිට යාමට ඔවුන් අකැමැති වේ. විද්‍යා විෂයට පරිභාහිර එදිනෙදා ජීවිතයේ කරුණු පිළිබදව දැන ගැනීමට ඔවුන් ඉතා ආසා කල ද විදුසර පත්තරයක් , සතියේ පත්තරයක් බැලීමට දක්වන්නේ මැලිකමකි. 

රැකියාව වෙනස් වී ගුරු රස්සාවට ගිය අලුතම විනාඩි 40න් හැරෙන්නටවත් බැරි බව මට සිතුන ද දැන් නම් ඒ විනාඩි 40 ඇතුලත නොකල හැක්කක් නොමැති බැව් අත්දැකීමෙන් තේරුම් ගෙන සිටිමි. 

කාලච්ඡේද හොරකම් කර ගෙන උගන්වන ගුරුවරුන් සිටින අතර එවැනි ගුරුවරයෙකුගේ කාලච්ඡේදයට පසු කාලච්ඡේදයක වැඩ කිරීමට සිදුවීම නම් අමිහිරි අත්දැකීමකි.එයට හේතුව වන්නේ "පොඩ්ඩක් ඉන්න ,තව පොඩ්ඩක් ඉන්න " යැයි පවසමින් අනෙකාගේ කාලච්ඡේදයෙන් සැලකිය යුතු විනාඩි ගණනක් සොරකම් කිරීමයි. 


පන්තිභාර ගුරුවරයෙකුට බොහෝ දුරට දවසේ පළවෙනි කාලච්ඡේදය ලැබෙන්නේ තමන් භාර පන්තියේ ඉ‍ගැන්වීම් සිදු කිරීමට ය. දවසේ පළමු කාලච්ඡේදය වන එහි , 

නම් ලකුණු කිරීම ,
නොපැමිණිමට හේතු විමසීම , 
පන්තිය හෝ අවට පිරිසිදු කිරීමට අමතර වේලාවක් ලබා දීම , 
පුංචි පුංචි නඩුහබ සමථයකට ගෙන ඒම. 
සුහද කතා බහ සහ මුදල් එකතු කිරීම , 
වැඩසටහන් ගැන සිසුන් දැනුවත් කිරීම 

වැනි කරුණු එකකට වඩා වැඩියෙන් යෙදෙ‍න හෙයින් "ළමයි එහෙනම් පාඩම පටන් ගමු " කියන කොටම අර ඉමිහිරි සීනු නාදය ඇසෙන්නට ගනී.................

විනය රකින ,විස්වාසය රකින සිසුවෙකු පාසල් කාලච්ඡේදය අවසන් වන සීනුව නාද කිරිමට පාසල් පරිපාලනයෙන් පත් කර ඇත. නමුත් එක් දඩබ්බර සිසුවෙකු විසින් සීනුව නාද කරන සිසුවා ළග තිබු ඔරලෝසුවේ වේලාව වෙනස් කිරීම නිසා කාලච්ඡේද විග විගහින් අවසන් වීම නිසා  පාසල පත් වූ අපහසුතාවය අද දින සිහිකරන විට නම් මුවට ගෙන එන්නේ සිනහවකි.

අප පාසල් ගිය කාලයේ දී කාලච්ඡේද අාරම්භ වන අවසන් වන බව මුළු පාසලටම දැනුම් දීම සඳහා සකසා තිබ්බේ තඩි යකඩ රිම් එකකි. පාසලේ උසම ස්ථානයේ සවිමත් ලෙස සවි කර ඇති එයට යකඩ කූරක් වැනි දෙයකින් හැකි වෙර යොදා ටාං ටාං ටාං යන තාලයට සීනුව නාද කිරීම සිදුවිය. 

නමුත් තාක්ෂණයත් සමගින් සීනුව ගීත කණ්ඩයක් බවට පත් වී වාදනය වුව ද අදද විදුලිය නොමැති අවස්ථා වල දී කිසිම අමනාපයක් නොමැතිව පිහිටට එන්නේ අර තඩි යකඩ රිම් එකයි.

මෙම සීනුව නාද කිරිමට පහළ වූ මැඩලිය නොහැකි ආසාව සංතර්පනය කර ගැනීමට ගොස් විදුහල්පතිගෙන් බඩකට පුරා කෑ සිසුවෙකු ද අප පාසලේ සිටී.

කෙසේ හෝ ගුරුවරුන්ගේ සහ ළමයින්ගේ ඉමිහිරි සීනු නාදය වන්නේ පාසලේ අවසන් කාලච්ඡේදය අවසන් කරන සීනු වයි. එය මා කුඩා ළදැරියකව සිට පාසල් යාමට පටන් ගත් කාලයේ සිටම ගුරුවරිටකව පාසල් යන කාලයට ද එක ලෙස වලංගු වේ.


ටාං ටාං ටාං ටාං ... . . . . . . . . . . . .


හරි ළමයි එහෙනම් ගාථා කියන්න ලෑස්ති වෙන්න ...................


කාලච්ඡේදය අවසන් වන තෙක් බලා සිටි 
මම
෴ සොදුරු සිත෴ 

Wednesday, February 4, 2015

දොරට වැඩුම

෴ දොරට වැඩුම ෴

අද ශ්‍රී ලංකාවට විතරක් නෙමේ මම මේ කියන්න යන අයටත් හොඳ දවසක්. හේතුව තමයි , මෙච්චර කල් කූඩුවට වෙලා හිටි දෙන්නෙක් අද තමා ඉස් ඉස්‍සෙල්ලම ලෝකය දකින්න යන්නේ. තමන්ට තටු දෙකක් තියෙන බවත් , ඒවා පාවිච්චි කරලා පියාඹන්න පුළුවන් බවත් එයාල දැන ගන්නේ අද. ඒත් ....අවාසනාවක මහත, මේ දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් වස කම්මැලියෙක්. කට ඇර ඇර කන්න ඉල්ලනව මිසක පියාඹන්න කිසිම ආසාවක් නැහැ.

අන්තිමේ දී මහවුන් දෙන්නා කතා වෙලා මේකාට කන්න නොදී හිටියා. ඒ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්ත මං ඒකා ලගට කිට්ටු වෙලා ඇති තරම් ඒකාව අතගෑවා. එයා හිටි තැනින් උස්සල අරන් බත් ගුලියක් ලගට කරා.

ඒත් හොට ඇරලා බත් කන්න එයා දන්නෙ නැහැ. කලබල වුනු මහ ජෝඩුව පැටිය ලගට කිට්ටු වෙලා , මම දීපු බත් ගුලිය ඇටෙන් ඇටෙන් ඒකාට කැවුවා.

බත් ගාලා ඉවර වුනු පැටියා මෙන්න මෙහෙම"මට ‍මක්කටෙයි තටු , මම යනව පයින් " කියලා , මහවුන්ගේ පස්සෙන්ම පැන පැන ගියා.

එයාගේ අයියද අක්ක ද මන්දා ටික ටික උඩටම පියාඹලා ගියා.









ප/ලි - 75-300 ලෙන්ස් එක කැමරාවට හයි කරලා පින්තුර ගන්න බැහැ. දඹානේ ගිය වෙලාවක බිම වැටුන වෙලාවේ ඉදල ඒක එහෙමයි. ඒ නිසා ලෙන්ස් එක කැමරාවට තියලා අතින් අල්ලන්, අමාරුවෙන් හරි ෆෝකස් කරල පින්තුර ගත්තේ ආසාවට...

Monday, February 2, 2015

රන් මාරි රන්.........

රන් මාරි රන්.........





වතු ආශ්‍රිත දෙමළ ජනතාවගේ දරුවන් කිහිප දෙනෙක් අපේ පාසලට පැමි‍ණෙනවා. එයාල ඉගෙන ගන්නෙ "සිංහල" මාධ්‍යයෙන්. බොහෝ දුරට අඛණ්ඩ පැමිණිමක් නොදක්වන , ඉගෙනීමට එතරම් හපන්කමක් නොදක්වන ඒ ළමයි "පාසල් ක්‍රීඩා උත්සව " කාලෙට නම් දිනපතා පාසල් පැමිණෙනවා.ඒ වගේම තමා මේ කාලෙට ඔවුන් ගැන ගුරුවරුන් දක්වන උනන්දුවත් වැඩි වෙනවා. 


එහෙම එක් චරිතයක් තමා "මාරිඅම්මා ". මම ලියන දේ කියවපු අයට ඇයව අමතක වෙන්න බෑ.මට මතක හැටියට මම වරක් ඇය ගැන සටහන් කරා.මෙවරත් ඇය මැරතන් බාලිකා තරගයෙන් පළවෙනියා. 


"සුන්දරරාජා " කියන්නෙත් දුවන්න හපන් , තද කළු හමක් තියෙන , ලස්සනට හිනා වෙන හයේ පන්තියේ කොල්ලෙක්. 


අද සුන්දරරාජාට වුනේ මාර වැඩක්. එයා ඉස්කෝලෙට එද්දි මැරතන් දුවන ධාවකයෝ ටික ඔක්කමලා දළු ෆැක්ටරියේ ලොරි බාගේ නැගල තර‍ෙඟෙ පටන් ගන්න තැනට ගිහින්. ඒ වෙන කොටත් හොඳටම පරක්කු වෙලා. තර‍ෙඟෙ පටන් ගන්න තැනට ඉස්කෝලෙ ඉදල කිලෝමීටර් දහයක් විතර දුරයි. 

සුන්දරරාජා ගේ නිවාසේ (House) භාර ගුරුතුමී ට ආරංචිය ආවා " ටීචර් සුන්දර රාජා තාම ඉස්කෝලේ ?" වහාම ක්‍රියාත්මක වුනු ගුරුතුමී , පරණ වුනත් සුදු ජපන් කාර් එකක් තියෙන සර්ට කතා කරා. " සර් .. . සුන්දර රාජා ව මැරතන් පටන් ගන්න තැනට ගෙනත් දාන්න " ටික වෙලාවකින් සුන්දර රාජා ,සුදු ජපන් වාහනේ පිටිපස්සේ සීට් එකේ වාඩි වෙලා කළුම කළු මූණේ සුදුම සුදු හිනාව දාගෙන මැරතන් එක පටන් ගන්න තැනට පිටත් වෙලා ගියා........ 

කොහොම හරි මැරතන් බාලිකා තරගයේ පළවෙනි ස්ථානය "මාරිඅම්මාටත් ", මැරතන් බාලක තරගයේ තෙවන ස්ථානය "සුන්දර රාජා" ටත් හිමි වුනා . මාරි අම්මා ඉන්න නිවාසය පළවෙනි ස්ථානය ගන්නා බව බොහෝ දෙනා කියන අනාවැකි හරියයි ද කියල කියන්න නම් 13 වෙනිදා වෙනකම් බලා ඉන්න වෙනවා. හැබැයි ධාවන තරඟ බොහෝමයකින් "මාරිඅම්මා" , ,සුන්දරරාජා" යන දෙන්නම කප්එක ගන්නවා ෂුවර්.......

Monday, January 26, 2015

ඉන්විසිබල් හොඳයි විසිබල් දුක හින්දා

ඉන්විසිබල් හොඳයි විසිබල් දුක හින්දා





ෆෙස් බුක් එකේ , චැට් තීරුවෙ නුඹව පෙනී

නැවතී බලනවා මොහොතක් කොහොම හරී

කතා නැතිව සිටියත් ගොළු වෙලා අපී

දාහක් දේ තිබේ කීමට බැරිව වැසී 




චැට් බොක්ස් එකට දාහක් ඇස් ඇති හින්දා

චැට්බොක්ස් කවද හරි හැක් වී යන හින්දා

කවදාවත්ම නුඹ මුණ නොගැහෙන හින්දා

ඉන්විසිබල් හොඳයි විසිබල් දුක හින්දා




චැට් බොක්ස් කුමට සිතුසේ චැට් කරනු බැරී

ස්කයිප් මොටද සිතු සේ දැක ගන්න බැරී

ෆේස් බුක් කුමට ලයික් එකක් දමනු බැරී

සයිබර් කුමට රියැලිටියට එන්න බැරී


- සොඳුරු සිත-




- කඩමණ්ඩියේ දොළ අයිනේ ගීයට අනුව ගායනා කරන්න -

Tuesday, December 16, 2014

ඇළේ පැන්න ළමයි............

ඇළේ පැන්න ළමයි



" ටීචර් , පියුමාල් ඇළේ බැහැලා "

සතියකට දෙතුන් දවසක් අසන්නට වෙන පැමිණිල්ල සුපුරුදු පරිදි අසන්නට ලැබුනේ පාසල් විවේක වේලාවේ දිය. කමින් සිටි බත් පතද පසෙකලා කෝපයෙන් නැගී සිටි ගුරුතුමිය පසුපසින් වැටුනු පණිවිඩය ගෙනා ළමයින් ද සිනාසෙමින් යුහුසුළුව යන්නට වූයේ " අද ඕකට දෙන්නම් වැඩේ " යැයි සිතමිනි.

ප්‍රාථමික පාසලේ පිට්ටනිය ඇත්තේ පාසලේ පහත්ම බිම් තීරුවේය. එය එක් පසකින් දෙකේ පන්ති සහිත ශාලාව පිහිටි කණ්ඩියට ද අනෙක් පසින් අතැහැර දමන ලද ඉඩමකට ද දෙපසකින් ඇළකට ද මායිම ව ඇත. ඇළෙන් එහා පැත්තේ ඇත්‍ තේ වෙල් යාය යි. 

එක දිගට වර්ෂාව ලැබී කාලගුණය සමහන්ව තිබූ කාලය නිසා ඇළ පිරී ඉතිරී නිල් කැටයට වතුර පිරී තිබුනි.ගුරුවරිය එතනට යන විටද කොල්ලන්ට වගේ වගක් නැතිය. සිත් සේ ඇළේ පැන නටයි.දිය කබරයන් මෙන් සුදු ඇඳුම් ඇගට ඇලී ඇත. නිල් කොට කලිසම් වලින් දිය බේරේ.

මදක් බලා සිටි ගුරුවරියගේ කෝපය එන්න එන්නම වැඩී ආවේන් නොයිවසිලිමත් වූ ගුරුවරිය මහ හඩින් කොල්ලන්ට බනින්නට වූයෙන් නොසිතූ වේලාවක සිදු වූ නොසිතූ සිදුවීමෙන් කම්පනයට ද බියට ද පත් කොලු නඩය ඇළේම සිටගෙන කටවල් හැරපියා බලා සිටින්නට විය.

"
නැගපල්ලා උඩට. මං කියල තියෙනව නේද ඇළට බහින්න එපා කියල තොපිට " 


"
බෝලෙ ගියා ටීචර් ඇළට " ඒ කණ්ඩායම් නායකයාය. කණෟඩායම් හැඟීම සහ නායකත්ව ගුණාංග ඔහුට කවුරු නම් උගන්වා ඇද්ද.


"
බොරු කියන්නෙපා , අද නම් මට්ටු කරනවා මේක හරියන වැඩක් නෙමේ.කොච්චර කීවත් අහන්නෑනේ. ‍බොලැයි අම්මල තාත්තලට වග කියන්නේ කවුද? ලේස්ති වෙනව සේරම ප්‍රින්සිපල් ගාවට යන්න "


කරබාගත් වනම ඇළෙන් ගොඩවූ නඩය , දිය බේරෙන නිල් කොට කලිසම් මිරිකමින් ,එකා පිටුපස එකා සංසුන්ව පේළි ගැසී ගුරුවරිය පිටු පසින් වේවැල් කසාය ගන්නට ඇදෙන්නට විය.

විදුහල්පති කාමරය හා පුංචි කාර්යාලය පිහිටා ඇත්තේ ප්‍රාථමික පාසලට තරමක් දුරිනි. කොටින්ම මහ පාර පැන කන් ද නැගිය යුතුවේ. 

පාසල පිහිටා ඇත්තේ ප්‍රධාන පාරෙන් දෙපස සිටින ලෙසිනි.එබැවින් පාසලේ කන්ද මුදුනේම වූ පන්තියක උගන්වා ප්‍රාථිමික පන්තියක කාලච්ඡේදයට ගුරුවරයා පැමිණෙන විට කාලච්ඡේදයෙන් සැලකිය යුතු කාලයක් ගමනටම ගෙවී ගොසිනි. 

කෙතරම් නම් වේවැල් පහර රස බැලූව ද එය දරුවන්ට ඇළේ පැන නැටිම එපා කරවන තරම් සැර නොවූ නිසා දෝ සතියකට දෙකකට වරක් කොල්ලෝ ඇළට බැසිම සාමාන්‍ය දෙයක් බවටත් නොවැලැක්විය හැකි දෙයක් බවටත් පත්වීම නිසා දෙමාපිය හමුවක් කැදවා ඇළ සහ පිට්ටනිය වෙන් කරමින් වැටක් ගැසීමට ද සිදු විය. 

ප්‍රාථිමික පන්තියකට ඉගැන්වීම නොව පැයක් දෙයක් එම පන්තියක රැදී සිටීමම ඉතා වෙහෙසකර කටයුත්තකි. නමුත් , පාසලක ජීවය වන්නේ ත් පාසලක් සුන්දර වන්නේත් ප්‍රාථමික පන්ති නිසාය.

කෙසේ හෝ මා උගන්වන පාසල ද්විතියක පාසලක් බවට පත් කිරීම නිසා ක්‍රමයෙන් පළමු ශ්‍රේණිය ද ඉන් පසු වසරේ දෙවන ශ්‍රේණිය ද වන ලෙස පන්ති ඉවත්ව යමින් පැවති නිසා මේ වන විට ඉතිරිව ඇත්තේ 4 සහ 5 ශ්‍රේණි පමණි. 2015 නව වසර වන විට ඉන්ද ඉතිරි වන්නේ 5 ශ්‍රේණිය පමණි. 2015 වසර අවසන් වූ පසු පාසල 6-13 ශ්‍රේණි සහිත ද්විතියික පාසලක් බවට සම්පූර්ණයෙන්ම පත් වේ. 


නමුත් ඇළේ පනිනා දඩබ්බර කොල්ලන් නොමැති ව ඇළට පාළුවක් නොදැනේ යැයි කාට නම් කිව හැකි ද?

ලිවිල්ල සහ පින්තූරය 

෴ සොඳුරු සිත - වත්සලා ගෙන් ෴



පසුව ලියමි - පින්තූරය සැබැවින්ම ඉහත ලියන ලද පාසලේ ප්‍රාථමික පන්තියකට උගන්වන අවස්ථාවක මා ගන්නා ලද පින්තූරයකි. එහි ගුරුවරිය පිටු පා සිටන්නේ ඇළටයි. එය ඇළේ පටු ස්ථානයකි.

Thursday, November 6, 2014

කම්මැලි මිනිස්සු

කම්මැලි මිනිස්සු


නමය ශ්‍රේණිය යනු පිරිමි ළමෝ, ළමා කාලයෙන් යොවින් වියේ එළිපත්තට පයින්න බලා ඉන්නා කාලයකි. පාසල් දිවියේ නිල් පාට කලිසම අදිනා අන්තිම පන්තිය ද නමයයි. දගකාරකම් වල කෙළවරක් නැති ,විනාඩියක් එක විදිහට ඉන්නට බැරි කාලයකි.

එහෙව් පන්තියේ කොල්ලෙක් උඩකින් වැටී වමත බිදී ගියේ පාසල් වේලාවේය. තත්වය දරුණු බැවින් වහාම ළමයා රෝහල් ගත කළ අතර , මේ පණිවිඩය දරුවාගේ නිවසට දැන්වීම  සිදු කිරීම ද පාසලේ වගකීමක් වූයෙන් , හිත හොද ගුරුමහතෙකු යතුරු පැදියෙන් දරුවා කියූ මං ඔස්සේ නිවස සොයා යන්නට විය. බොහෝ අතුරු පාරවල් පසුකල , ගමන අවසන් වූයේ ලෑලි ගැසූ කුඩා නිවසකිනි. 

පෙනෙන්නට කිසිවකු නොවූව ද යතුරු පැදියේ හඩ ඇසීම නිසා දෝ නිවස පිටු පස සිට ඉදිරියට පැමිණියේ කසඩ සරමක් ඇද ගත් කෙසග තරුණයෙකි. ඔහු කකුලේ කලවා පෙනෙන තරමට ම සරම කැහැපොට ගන්වා ගෙන සිටි අතර දත් පේළි දෙක අතරට සිරවූ දත් බුරුසුවකි. වේලාව උදෑසන එකොලහත් පසු වී මද්දහනට ආසන්නව තිබුණි. 


“ මේ . . . සඳරුවන්ගේ ගෙදර ද?“

“ ඔව්“

පිළිතුරු ලැබෙනවාත් සමගින්ම නිවසින් එළියට පැමිණියේ මාස තුනක විතර බිළිදෙකු වඩා ගත් කෙසග තරුණියකි. ඇගේ ලැම කිරිබර වී තිබුණි.

“ මම මෙආවේ.සදරුවන් ස්කෝලෙ දි වැටිලා අත පැනල.අපි හොස්පිටල් එකට ගෙනිච්චා. ගෙදර කවුරු හරි ගියොත් හොදයි. ටිකක් අමාරුයි ළමයට“

කැහැපොට ගහ ගත් සරම කඩා දිග හැර ගත් ඔහු, දකුණතින් ඔළුව කසන්නට විය. තරම වේලාවකට පසුව ඔහු ,

“ ගෙදරත් කවුරුත් නැහැ. අම්මයි තාත්තත් දළු කඩන්න ගිහින් “



ඔහු නිවස දොරකඩ සිටිනා තරුණියදෙස බලාන ම පවසන්නට විය.

“ ඒ උනාට මේ වෙලාවේ ගෙදර කවුරු හරි හිටියොත් හොඳයි. ළමයට වරින්  වර සිහිනැතිවෙනවා “

“ කමක් නැහැ එහෙනම් මං හරි එන්නම් “ යැයි පවසමින් තරුණයා වහ වහා නිවස පිටුපසට ගියේ ය. ඒ පස්සෙන් වැටුනු බිළිදා වඩා ගත් තරුණිය ද සෙමින් කුමක්දෝ මුමුණමින් යන්නට විය.

“ ඉක්මනටම ආවොත් මා එක්කම යතෑකි “ ගුරුවරයා උස් හඩින් පැවසීය.

“සර් වාඩි වෙලා ඉන්න මං ටක් ගාලා එන්නම් “

වාඩි වීම කෙසේ වෙතත් ඒ කුඩා නිවසට එඹුනු ගුරුවරයා ට දැකිය හැකි වුයේ. කුඩා කාමරයක් තරමේ නිවසකි. එහි කාමර කිසිවක්ම නොවීය. මැදින් අදින ලද ලණුවක දැවටූ සාරි සහ රෙදි වලින් කාමරය තාවකාලිකව දෙකට වෙන් කර තිබුනි. තැන තැන විසිරුනු අනම් මනම් දේ පෙන්වූයේ එහි මේ දැන් ටිකකට කලින් කලකෝලාහලයක් ඇති වූ තැනක් මෙනි.

රෝහලේ දී සිසුවාගෙන් ඇසූ පැනත් ඒවාට ලැබුනු පිළිතුරුත් සමගින් දැන් තමා දකින නිවස ඔහු සසදන්නට විය.

“ ගෙදර කවුද ඉන්නේ “

“ අම්මයි තාත්තයි නම් මේ වෙලාවෙ නැතිවැති. අයිය ඇති “

“ අයිය වැඩට යන්නැද්ද? “

“ නෑ “

පාසලේ සිසුන් තම යහළුවා ගැන පැවසූ කරුණු ද ගුරු සිටත් මතකයට නැගෙන්නට විය.

“සඳරුවන්ගේ අයියා අක්කා ගෙනෙක් ගෙනාවා කියල අපිට කීවා “

“ තව තව දේවල් කීවා . . . . “ ඔවුන් දෑතින් කට වසා ගනිමින් හිකි හිකි ගාන්නට විය.

සඳරුන්ගේ, බැදපු අලුතම පියෙකු වූ වැඩි වයස් නැති  අයියා ද යතුරු පැදියේ පිටුපස වාඩි කර ගත් ගුරුවරයා රෝහල බලා යන්නට විය.

මිනිසුන් දුප්පත් වන්නේ කාගේ වරදින් ද යන්න නැවත සිතා බැලිය යුතු කාලය එළැඹ ඇත.

එදවස දුප්පතුන් නැති ලෝකය කියවා සතුටු වූ 

මම
෴ සොඳුරු සිත ෴



Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...