..... I'm the poem that's  yours but doesn't belong to you ever,...ඔබට අයිති,ඔබ ළඟ නැති එකම කවිය මම

Saturday, May 14, 2016

සාක්ෂරතාව

සාක්ෂරතාව




පාසලේ අවසන් කාලච්ඡේදයයි. මා හට නියමිත කාලච්ඡේදයක් නොවූ හෙයින් එදින පාසල් නොපැමිණි ගුරුවරියකගේ කාලච්ඡේදවක් ආවරණය කිරීම සඳහා මට පැවරී තිබුණි. එවන් කාලච්ඡේද හඳුන්වනු ලබන්නේ “සහන කාලච්ඡේද“  යනුවෙනි. 

ඒ සඳහා මට ලැබී තිබුනේ හය වන ශ්‍රේණියේ පන්තියකි. හය පන්ති සඳහා යාමට පාසල දෙකට බෙදමින් දිවයන අලුතින් සෑදු කාපට් පාරේ කහ ඉරෙන් පැන එහා පසට යා යුතු විය. 

මා එහි යන විට ද විනාඩි කිහිපයක් ගත ව තිබූ අතර ළමයින් ඔවුන්ගේ ලෝක වල බරටම වැඩය. ලොකු පන්ති වලට උගන්වන ගුරුවරියකගේ පැමිණිම හයේ ළමයින් සිත ඇති කරන්නේ ගෞරවය මුසු කුතුහලාත්මක බැල්මකි. එබැවින් ඔවුන්ගේ උණුසුම් පිළිගැනීම මට කවදත් හිමි වේ.

අවසන් කාලච්ඡේදය බැවින් ඔවුන්ගේ නිදහස සීමා කිරීමට නොසිතූ අතර මා ද ගුරු පුටුවට වී ඔවුන්ගේ වැඩ කටයුතු දෙස බලා සිටියේ කොයි වේලාවක හෝ යම් අකටයුත්තක් සිදු වීමට යතොත් ඔවුන් එයින් මුදවා ගැනීම මා සතු වගකීමක් බැවිනි.

පිරිමි ළමයි තුන් හතර දෙනා බැගින් කණ්ඩායම් වී විවිධ සෙල්ලම් කරති. විටෙක වරින් වර “ ටීචර් කසුන් පෑන ගත්තා “ “ ටීචර් සුපුන් අපට ඉන්න දෙන්නෑ “ “ ටීචර් මෙයා කුණුහරුප කියනවා “ වැනි පැමිණිලි ලැබෙන්නේ ගැහැණු ළමුන්ගෙන් පමණි.

මේ සියල්ලන් අතර එක් පිරිමි ළමයෙකු පමණක් පෙළ පොතක් පෙරලා ගෙන අභ්‍යාස පොතේ විග විගහින් යමක් ලියමින් සිටියි.

පෙනුම අවිහිංසකය. සුදු ඇදුම කහ ගැසී ඇති අතර මතක ඇති කාලයක ඉස්තිරික්ක පහසක් ලැබී නැත. බොත්තම් කිහිපයක් ගැලවී ඇති අතර බොත්තම් නැති අඩුව කොහොමින් හෝ සපුරා කමිසය පියවා ඇත. 

“ පුතා .... අර අන්තිම පේළියට ඉස්සරහ ඉන්න ළමයා මොනා ද ලියන්නේ ? “ 

“ ඒ අයියා සෞඛ්‍ය ලියනවා “

“ ඉතින් ඔයාලට නැද්ද ලියන්න ?“

“ අපි ඒවා ලියල පෙන්නුවා. එයා ලියපුවා ඔක්කම වැරදි .ඒ නිසා අපහු ලියනවා “


“එයාට එන්න කියන්න පොතුත් අරන් මෙතනට “

ඊළඟ තත්පරයේ ඔහු ගුරු මේසය මත පෙළ පොතත් අභ්‍යාස පොතත් තබා මා දෙස බලා සිටියි.

මම ඔහුගේ ලියන පොත පිරික්සුවෙමි. පෙළ පොතෙහි ඇති ප්‍රශ්න සියල්ලම එලෙසින්ම සටහන් කර පිළිතුරු ලිවීමට ඉඩ තබා ඇත.

“ මිනිසාගේ මූලික අවශ්‍යතා තුන මොනවා ද?  ඉතින් ඇයි මේ ඉඩ තියලා.උත්තර ලියන්නෙ නැද්ද.

“ දැන්නෑ ටීච“

“ මට කියන්න මොනව ද අපිට ජීවත් වෙන්න ඉස්සරෝම ඕනි වෙන්නෙ කියලා....... එතනින් ඇරඹි පාඩම මා ඔහු වෙත තේරුම් කර දී අවසානයේ දී 


“ ඉතින් දැන් ලියන්න උත්තර “ යැයි පැවසුවෙමි.

“ ටීච මම අතනට ගිහින් ලියන්නම් “

ඔහු ට පන්තිය තුල හිමි ඔහුගේ අවකාශය වෙත ගිය ඔහු පසු පසින්ම ටික වේලාකින් මාද සිට ගත්තෙමි.

ඔහු පිළිතුරු අමුණයි.....නමුත් අකුරු ලියන්නේ අපහසුවෙනි.... අකුරු වල කොටස්  කොහේ හෝ හැලී ඇත.

අහර , වතය , ජලය 

මා ඔහු නිවරදි කිරීමට නොගියෙමි. මා උගන්වන ලොකු පන්ති වල ඇතැම් දරුවන්ගේ ද මේ අකුරු ප්‍රශ්නය ඉදහිට හමුවන අතර විද්‍යා විෂයේ දී ලියා ඇති දේ කියවන මට වැටහේ නම් මම ලකුණු ලබා දීම සිදු කරමි. මා එසේ කරන්නේ ඔවුන් මහාචාර්යවරුන් කරනු නියාවෙන් නොව ඔවුන්ට හැගුන දේ මගේ සිතට ද පැහැදිලි නිසා ලකුණක් දෙකකින් හෝ ඔවුන් සිත තුටු වනු දැකීමට ඇති කැමැත්ත නිසා ය. ඔවුන් මා ඉගැන්වූ දේ අවබෝධ කර ගෙන ඇති නිසා ය. 

ඇතැම් අවස්ථා වල දී ඔවුන් ලියා ඇත්තේ නිවරදිම පිළිතුර නොවුනත් ඔවුන්ගේ කණට ඇසුනු ශබ්දය විදිහට බැව් මට හැගී ගිය එක් අවස්ථාවක සිට මම විසින් සෑම අමාරු වචනයක්ම නියමිත ලෙස කළු ලෑල්ලේ ලිවීමට පුරුදු වූයේ එදින සිටයි. බොහෝ දරුවන් විසින් “ අයියෝ ටීචර් ඕක ලියන්නත් ඕනෑද “ යැයි පැවසූව ද එසේ කිසිත් නොපවසා ලියා ගැනීමට නොහැකි දරුවන් ඔවුනතර නිහඩව සිටින බැව් මම දනිමි.

අදටත් බැංකුවට ගොඩ වූ විට මා මගේ රිසිට් පත හැරුනු කොට වෙනත් රිසිට් පත් අනුන් වෙනුවෙන් පුරවා දෙමි. එය බොහෝ විට වයසක සීයා කෙනෙකුගේ වන අතර ඇතැම් විට කණ්ණාඩිය ගෙන ඒමට අමතක වූ වැඩිහිටියෙකුගේය. සම්පූර්ණ කර අවසානයේ “මෙතනින් අත්සන් කරන්න “ යැයි පවසා එදෙස බලා සිටන මට ඔවුන් ඉතා අපහසුවෙන් වෙව්ලන ඇගිලි වලින් අත්සන් කරනු දැක මා සිත අතිශය කණගාටුවට පත් වේ.

දරුවන්ගේ නිල ඇදුම් වවුචර් බෙදා දීමට මෙවර පාසලට පැමිණිමට දෙමාපියන්ට සිදු වූ අතර එක් තරුණ මවක් මා ඉදිරිපිට සිට අත්සන් නොකර ඔහේ බලා සිටන අවස්ථාවේ දී වෙනත් මවක් නැගිට “ටීචර් එයාට අත්සන් කරන්න බෑ ටීචර් “ කියූ විටද මා හට දැනුන අපහසුව සහ සිත් වේදනාව හදුනා ගත් දෙවෙනි මව “ මම අත්සන් කරන්නම් ටීචර් එයා වෙනුවෙට “ යනුවෙන් ක්ෂනිකව ඉදිරිපත් විය.

වසර 11ක් පාසල් පැමිණ හරියට වාක්‍යයක් ලියා ගැනීමට බැරි දරුවෙකු ද මට හමු වී ඇත. 

යමෙකුට අකුරු බැරි වීම නිසා ඔහු හෝ ඇය පත්වන දැඩි අසරණ ස්වභාවය හදවතටම දැනුන චිත්‍රපටයක් මට නිතර සිහි වේ. එය ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටයක් වන “ද රීඩර් “ චිත්‍රපටයයි.


ගුරුවරියක ලෙසින් මා නිසා දරුවෙකුට අකුරු ලිවීමට බැරි වන්නේ නම් එය ආත්ම ගණනක් විදවීමට වන පාපයක් බව මට නිතර සිතේ. මක් නිසාද  යත් එය මූලික අවශ්‍යතා තරමට ම මිනිසාගේ ගැහෙන ජීවිතය හා සමීප බැවිනි.


මම
ඔබ ගැන තැවෙන ගුරුතුමී
සොඳුරු



Tuesday, May 10, 2016

හොරු ඇවිත්

හොරු ඇවිත්
==================

ඒ වන විට දහසය වන වියේ පසු වූ පිරිමි 

ළමයෙකු මුහුණ දුන් සැබෑ ත්‍රාසජනක 

සිද්ධියක් මුල් කර ගෙන ලියැවෙන්නකි.





ඔන්න ඉතින් ටික ටික රෑ වුනා. ගෙදර එක එක්කෙනා හිමින් හිමින් තම තමන්ගේ කාමර වලට වුනා. නිවසේ ආලෝක බුබුලු එකින් එක නිවිලා ගිහින් සාලේ ආලෝකයත් නිවිලා ගියාම හිතට දැනුනෙ පුදුම සතුටක්.




එදා දවසේ රෑ මගේ හිත වැඩ කරේ ලෝකේ ඉන්න ලොකුම හොරාගේ හිතයි මොළෙයි වැඩ කරන තරම් ඉස්තරම්ම විදිහට.


මගේ කණ් දෙක තමා ඒ වෙද්දි ලෝකෙ තිබ්බ සුපිරිම කණ් දෙක වෙන්න ඇත්තේ. කණ් ඒ තරම් අවධානයෙන් හැම පුංචි සද්දයක්ම අහන් හිටියා. පුංචිම පුංචි කුරුළූ පිහාටුවක් ඒ වෙලාවේ බිමට වැටුනත් මගේ කණ් වලට ඇහෙන තරමට කණ් දික් වෙලා තියුණූ වෙලයි තිබ්බේ.


කණට ඇහුනු හැම භයානක සද්දයක්ම නතර වෙලා නිවස නිස්කලංක වෙලා රැහැයි සද්දෙ විතරක්ම ඇහෙන කොට විදුලි පන්දමත් අරන් දෙතුන් සැරයක් පන්දම අතට තද කරන් හිතට ධෛර්ය අරන් ඇදෙන් බැස්සා. ඒ කාලේ වෙද්දි ඇදෙන් නිතර නිතර ඇහුන කිරි කිරි සද්දෙට මම ඒ වෙද්දි පිලියම් යොදල තිබ්බ නිසා ඇද නිකමට වත් හ්ම් කීවේ නෑ.





පූසෙක් වගේ හොර අඩි තියලා , මගේම ගෙදර සාලෙ හොරෙක් වෙලා මගේම ගෙදර රූපවාහිනය ඉස්සරහ මම හිටගෙන හිටියා.


ඊළඟ සුනංගුවේ රූපවාහිනියයි. ඩෙක් එකයි මගේ කාමරේ . දැන් සියල්ල හරි. දොර හොදට වහලා මෙච්චර වෙලා පරිස්සම් කරන් හංගන් හිටපු ඩෙක් පීස් එක ඩෙක් එකට දැම්මම හිතට දැනුන සතුට ............... නිම වෙලා යන්න වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ.



“ අම්මේ............... අම්මේ............. හොරු පැනලා .............අම්මේ ..................“


නංගිගෙ මර ලතෝනියට මෙච්චර වෙලා නිහඩ අදුරෙ ගිලිලා තිබ්බ ගෙදර ආලෝකමත් වෙලා බියෙන් වෙව්ලන්නට වුනා. මාත් හිතුවෙ ගෙදරට හොරු පැනල තමා කියලා.


කාමරේ දොර ඇරගෙන සාලෙට එද්දි මුළු ගෙදරම අය සාලෙට එකතු වෙලා.



“ මොකද වෙලා තියෙන්නේ ? “



“ අනේ අයියේ.... මේ..........................“ නංගි සාලේ ටිවි එක තිබ්බ තැනට අත දික්කරලා පෙන්නුවා.



ඊට පස්සෙ මෙහෙම කීවා “ මම ටොයිලට් එකට යන්න ආවේ. එතකොට දැනුනා සාලේ මොකක් හරි අඩුවක්. මම කල්පනා කරල බලද්දියි මට තේරුනේ ටිවි එක නෑ නේද කියලා .“



“ අනේ දෙයියනේ ළමයිනේ බලන්න තව මොනාද අඩු කියලා “ අම්ම කීවේ ගෙදර හැමෝගෙම මුණු දිහා බලමින්.



අන්න ඒ වෙලාවෙයි මට වෙලා තියන දේ තේරුනේ....ඊට ටික වෙලාවකට පස්සෙයි මට වෙන්න යන දේ තේරුනේ........


“ හරි හරි..... මට නින්ද යන්නැති නිසා මම ටිවි එක කාමරේට ගත්තා “



යන්තම් වැඩේ ශේප් කරත් වෙනදට මහ රෑ තනියෙන් සාලෙට ඇවිත් බලන ටිවි එක කාමරේට ගත්තෙ ඇයි කියලා ඒ වෙද්දි තේරුම් යන්න ඇත්තේ තාත්තට විතරයි.

Tuesday, May 3, 2016

තනි කවියක්

තනි කවියක්



හිමින් හඬන හිත හදන්න “


“ උරහිස හිස සතපවන්න “


“ බරින් පිරුණු මගේ හිසේ “


“ ගැට පිරිච්චි කෙස් ලෙහන්න“


“ අඬන්නෙපා නොම කියන්න“


“ අඬන්න මට ඉඩ හරින්න“


“ කවුරු නැතත් මං ඉන්නවා “


“ හීන් සැරෙන් මට කියන්න 




මම


වත්සලා

Wednesday, April 27, 2016

වැස්ස

වැස්ස


වහින්නට හැකි නම් ගිගුම් දී 

වියළි ගම් බිම් වලට ඉහළින් 

කියලා නන්දා මාලනී ගායනා කරාට අපි කාටවත් ම බෑ අපි කැමති ගමක උඩින් වළාකුළක් වෙලා ගිහින් වැස්සක් වෙලා කඩන් වැටෙන්න................

වැස්සක අගය දැනෙන්න තදින් පායන්නම ඕනි. 

අවුවක අගය දැනෙන්න තදින් වහින්නම ඕනි.

කොහොම හරි මේ දවස් වල අපිට “වැස්සක අගය “ දැනිල තියෙද්දි පුංචි පහේ වැස්සක් වහිනවා. හැබැයි ඒක ගෑණු වැස්සක් , 

ගෑණු වැස්ස චුරු ,චුරු, චුරු , චුරු ගාලා වහිනවා. ටික ටික පොළව තෙමෙන්න පටන් අරන් , හොඳ හැටි පොළව තෙමෙන්න වැඩි කාලයක් ගන්නවා......සමහර විට පොළව තෙමෙන්නටත් කලියෙන්ම ගෑණු වැස්ස ඉවරෙනවා.


ඒත් මම කැමති පිරිමි වැස්සට......


පිරිමි වැස්ස ලොකු වැහි බින්දු වලින් දඩ , දඩ , දඩ , දඩ ගාලා වහිනවා. පොළව පට පට පට පට ගාලා තෙමිලා මොහොතින් දෝරෙ ගලනවා.


වෙලාවේ හැටියට ගෑණු වැස්සත් වටිනවා....... 

වැස්ස නිසා පරිසරයම වායු සමීකරණය වෙලා වගේ. ගතට සුවයක් දැනෙනවා. 


හිටපු ගමන් මහ රෑ , මගෙ හිතට වැහපු ආදරණිය පිරිමි වැස්සක් නිසා හිතටත් හරිම සුවයක් දැනෙනවා....


අපි කාටත් දැන් නම් පිරිමි වැස්සක අඩුව තදින්ම දැනෙනවා. අපට විතරක් නෙමේ , 
පොළවට , 
ළිඳට , 
ඇළට , 
දොළට 
ගහ කොළ , සතා සීපාවට පවා පිරිමි වැස්සක් ඕනි වෙලා ...............


වැස්ස වළාහක දෙයියො....

එයාගේ දුවල නැතිව 

එයාගේ රස්තියාදුකාර පුතාල ටික 

ඉක්මනින්ම පොළව බලන්න එවාවි කියලා අපි මඟ බලාන ඉන්නවා.


පිරිමි වැස්සක් වහිනකම් බලා ඉන්න

මම

වත්සලා


Tuesday, April 26, 2016

ආදරය ද මේ...................

ආදරය ද මේ . . . . . . 





දීර්ඝ කාලයකින් ඇමතුමක් නොලැබුනු නමුත් අංකය දුටු පමණින් මතකයට නැගෙන කෙනෙකුගෙන් ඇමතුමක් දුරකථනයේ සටහන් වෙයි......


කොතරම් නම් ඇය ඒ අංකය සමඟින් තරහින් සිටියා දැයි ඇයට වැටෙහෙන්නේ අංකය අයත් පුද්ගලයාගේ නම ද ජංගම දුරකථන නාමාවලියෙන් ඉවත් කර තිබු නිසාය.


ඇමතුම කිහිපවාරයක්ම ඇවිත් ගොසින් නැවතත් ඇමතුම ලැබෙන විට එය ලබා ගැනීමට සිත ලෝබ වන්නට වුවත් දරදඩු ඇගේ සිත තරහින්ම ඇමතුම නොගෙන සිටින්නට එඩිතර විය.


ටික වේලාවකින් ටෙස්ට් පණිවුඩයක් ලැබුනු බවට දන්වන හඩ නිකුත් විය.


“ කතා කරන්න අකැමැති නම් කමක් නැහැ. මට ගොඩාක් කරදර වුනා .“


“ මම කතා කරද්දි කතා බෑ. ඔයාට ඕනි වෙලාවට විතරයි නේද කතා “ කෙටි පණිවිඩයට පිළිතුර යැවුණි. නමුත් නැවත පිළිතුරක් ලැබෙන පාටක් නැත. පරාජය බාර ගනිමින් දුරකථන ඇමතුමක් ලබා ගැනීමට ඇයට සිතුනේ ඉන් බොහෝ වේලාවකට පසුවය.


“ ඇයි මගේ කෝල්ස් පහු ගිය දවස් වල කට් කරේ. ඇයි මට කතා නොකළේ. ? “ නෝකාකඩු රැසකි.


“මට හරියට වැඩ තිබුනා. මම ඔයා එක්ක කතා කරන්නේ මගේ හිත සැහැල්ලු නිවුනු වෙලාවට “


“ ඒ ඇයි “


“ නැතිනම් මම කියන දේවල් වලට ඔයා රණ්ඩු වෙනවා.ඉතින් ඊට පස්සේ ඔයා කියන දේවල් වලට මගෙ හිත රිදෙනවා . “


“ හිත සැහැල්ලු වෙලාවට මොනා කීවත් හිත රිදෙන්නැද්ද ?“


නෑ...ඒ වෙලාවට මගේ හිත නිදහස්. ඔයා කියන ඕනි දෙයක් මට දරා ගන්න පුළුවන් , මම ඔයා ගැන දන්න නිසා ඔයාව ඉවසන්න ඕනි හිතේ නිදහස ඒ වෙලාවට තියනවා . මම ගොඩක් බිසි වෙලාවට ඔයා කතා කරාම මම කෙටියෙන් කතා කරනවට ඔයා කැමැති නැහැ නේ. ඉතින් ඔයා රණ්ඩු වෙන කොට වැඩත් එක්ක මට පීඩනය වැඩි වෙනවා.“


මම හිතුවේ මේ සැරේ නම් ඔයා මාව මඟාරිනව කියලා . කෝල් කීයක් කට් කරා ද? මැසේජ් වලට උත්තර එවුව ද. අඩු ගානේ බිසි කියල හරි කියන්න තිබ්බ නේද? “

මම කවදාවත් ඔයාව මඟාරිනව ද? මගේ ගෙදර දොර හැමවෙලේම ඔයාට ඇරිලා. ඔයා කැමති උනත් නැතත් , ඔයා ඔයාගේ අම්ම ගැනයි , සමාජය ගැනයි හිත හිත ඉදල ඔයාට පුළුවන් වෙච්චි දවසක ඒ දොරෙන් මා ළඟ ට එයි කියල මම බලාගෙන ඉන්නවා “


“ අෆෝ ........එදාට අපි නාකි වෙලා තියේවි. හැරමිට්ටකින් තමා මට එහාට එන්න වෙන්නේ “


“ ඒකට කමක් නැහැ. එදාට හරි ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න පුළුවන් නම් අපි ට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වේවි නේද ? “


“ අනේ මන් දැන්නෑ ඕවා “


ඇමතුමේ ඇගේ පැත්ත නිහඩ බවේ ගිලෙද්දි , ඇමතුමේ ඔහුගේ පැත්තේ කලකින් ඇසෙන සිනාවකින් පිරී යනු ඇසුණි.


ප/ලි - ඇත්තටම ඇයි පිරිමි පිරිමින්ට ඕනි වෙලාවට විතරක්ම කතා කරන්නේ ? 



Sunday, April 24, 2016

පත්තරේ

පත්තරේ



පත්තරය පුංචි කාලේ ඉදන්ම අපේ ගෙදරට ආගන්තුක දෙයක් නොවුනේ දන්න කියන කාලේ ඉදන්ම දිනපතා පත්තරය අපේ ගෙදර අනිවාර්ය අංගයක් වුන නිසා. පත්තරය කියෙව්වා හෝ නොකියෙව්වා පත්තරය  බැරි වෙලාවත් ගන්න බැරි දවසක් උනොත් එදාට නිකම් කෑවේ නැති ගාණ තමා.

දිනපතා ගන්න පත්තරයට අමතරව ගෙදර ළමයි වෙච්චි අපිටත් වෙන්වුනු සතියේ පත්තරයක් බැගින් තිබ්බා. මුලදිම සුරතලා පත්තරයෙන් පටන් ගත්ත මට මගේ බාල සාහෝදරියට සුරතලා පත්තරය බාර දෙන්න වුනේ මම තුනේ පන්තියෙන් හතරට මාරු වෙද්දි. මොකද කියනව නම් සුරතලා පත්තරයෙන් මාව මිහිර පත්තරය දක්වා අම්මා මාව උසස් කරා. ඉන් පස්සෙ පිළිවලින් විදුසර පත්තරයට මාරු වුනු මම අදටත් විදුසර පාඨකයෙක්. අම්මා පත්තර මාමාට මා වෙනුවෙන් ගෙවුවේ විදුසර පත්තරයට විතරක් වුනාට මගේ අතේ සල්ලි ඉතිරි වුනු වෙලාවට මම සමුදුර පත්තර ය ගන්න අමතක කළේ නැහැ.

විජය පත්තරය නම් අපේ ගෙදරට ගත්තෙ නැතත් මායි මගේ තවත් පත්තර යෙහෙළියකුයි පත්තර මාරුව දාන නිසා විජය පත්තරයත් මල් මාමගේ කතාවත් මට අතෑරුනේ නැහැ.

පත්තර ටික ටික මිලෙන් වැඩි වෙද්දි අපේ ගෙදරට ගන්න දිනපතා පත්තරයට තිත තියන්න ගෙදර දෙමාල්ලෝ තීරණයක් අරන් තිබ්බා.ඒත් ඉරිදා පත්තරය තාමත් අපේ ගෙදර සෙනසුරාදා වෙද්දිම ගෙදර සාලේ බිම පුරා පෙරලන් බලනවා දකින්න පුළුවන් .

මේ හදිසියේ මට පත්තරය මතක් වුනේ පත්තරයට අපමණ අගයක් අරන් දීපු අපේ රටේ ඉහළම පුරවරසියෙක් නිසා.... ඔයාල දන්නවනේ ඉතින් ඒ ගැන.


පත්තර කියනෙව්වා ගත්තොත් විවිධාකාරයි.....
දිනපතා පත්තර
සති අන්ත පත්තරසති මැද පත්තර

ළමා පත්තර
කාන්තා පත්තර
තරුණ පත්තර
මල් පත්තර
ක්‍රීඩා පත්තර
සිනමා පත්තර 

මෙකී නොකී පත්තර අතර “කැළෑ පත්තර“ත් ඒ කාලේ නම් පුදුම උපදවන කුතුහලය නම්මන තොරතුරු රැගත් දේවල් උනා. අද කැළෑ පත්තර දකින්න නැති උනත් සමහර සති අන්ත පත්තර එක්ක හම්බෙන අර පුංචි ආකර්ශණිය කොටස කැලෑ පත්තරයක් හා සමයි.



මම කාලයක් මල් පත්තරය බලන්නත් ඇබ්බැහි වෙලා හිටියා...... ඒ උසස් පෙළ කාලේදී. “සුවඳ“ තමා පත්තරේ නම. සුවඳ පත්තරේ අපේ ගෙදරට ගන්න හැකියාවක් මට තිබ්බෙ නැති වුනත් උසස් පෙළ කරන්න නේවාසිකව නැවතිලා ඉස්කෝලෙ ආපු යාළුවෝ සුවඳ පත්තරේ සුවඳ පතුරන්න සමත් වුනා.

මට මතකයි තව පත්තරයක් තිබ්බා මම හොරෙන් බලපු... අම්මා ට ඒ පත්තරේ ලැබෙන්නේ එහා ගෙදර නැන්දගෙන්. අම්ම කියවල ඉවර වුන ගමන් ආපහු නැන්දට දුන්නත් මට පේන්න නම් කොහෙවත් ඒපත්තරය තියන්නැති නිසාම මම ඒ පත්තරය කියවන්න පුදුම උනන්දුවකින් හිටියේ.

දවසක් මගේ අවස්ථාව උදා වුනා............ ඒ තමයි “බිරිඳ“ පත්තරේ. ඒ පත්තරේ ඒ කාලේ තිබ්බ දේවල් ඒ කාලේ මට හරියට තේරුන්නැති උනාට අද නම් තේරෙනවා ඇයි අම්මා මට නොපෙනෙන් ඒ පත්තරය හැංගුවේ කියලා.

ඒ වගේ තව පත්තර ජාතියක් ගැන මම දැන ගත්තේ මගේ හොඳම පිරිමි යාළුවා ගෙන්. අද වෙනකම් මම ඒ පත්තරයක් දැකල නැති නිසා යාළුවට එකක් සොයා දෙන්න කීවත් එයා නම් කීවේ දැන් ඒ පත්තර නැතිව ඇති කියලයි.

ඒ තමයි වැල පත්තර. 

මම ජාල ගත වෙන්න ගත්ත දවස් වල ඉදල ඔන් ලයින් පත්තර කියවන්න කොච්චර උත්සාහ කරත් මට ඒක කරන්නම බැරි වැඩක්.

හැම සෙනසුරාදම කඩේ යනේක මගේ පුරුද්දක්. ඒ ඉරිදා පත්තර ගේන්න. ඊට පස්සෙ ඇති වෙන්නේ සාලෙ පුරා දිගෑරගෙන පත්තර කියවන එක................

දැන් දැන් පත්තර කියවීම හරිම නීරස දෙයක් වුනත් උඩින් පල්ලෙන් හරි පත්තරය බැලුවෙ නැත්තම් නිකම් හිතට මහ මොකක් ද වගේ.

හැබැයි මම තාමත් ඉස්කෝලෙ පුස්තකාලයෙන් විජය පත්තරේ මල්මාමවත් මිහිර පත්තරෙත් කියවන්නේ ඉස්සර කියවපු තරම්ම උනන්දුවෙන් වගේම හරිම සතුටකින්


අද කාලේ පත්තරය කියන්නේ ජීවිතයෙන් අතෑරිල යන දෙයක් වුනත් පත්තරයට අපමණ අගයක් දීලා අපෙන් ගිලිහී යන පත්තරය රැක ගන්න දෙන දායකත්වයත් අමතක කරන්න බෑ......................





දියුණු ලෝකේ වගේම එකට ඉදන් තීන්දු තීරණ ගන්න දේවලුත් හරියම සමහරු දැන ගන්නේ “ පත්තරෙන් තමා “



ඉරිද පත්තරේ සෙනසුරාදට කියවන
මම
වත්සලා

Blogroll

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...